0115-KDIT1.4011.233.2026.3.DB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 20 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła Pani wniosek – na wezwania organu – pismami z 26 kwietnia i 26 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni (dalej również jako Kredytobiorca) zawarła (...) 2008 r. w A z X (dalej jako Bank) umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „(...)” waloryzowany kursem CHF na zakup lokalu mieszkalnego przy ul. B1 w A. Kwota kredytu wynosiła 358.000 zł, a walutą waloryzacji kredytu był frank szwajcarski CHF, co odpowiadało na dzień zawarcia umowy kwocie 174.387,45 CHF.

Następnie Wnioskodawczyni wraz z mężem zawarła (...) 2010 r. w A z X. umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „(...)” waloryzowany kursem CHF na zakup nieruchomości mieszkalnej przy ul. C1 w A. Kwota kredytu wynosiła 1.325.000 zł, a walutą waloryzacji kredytu był frank szwajcarski CHF, co odpowiadało na dzień zawarcia umowy kwocie 490.323,06 CHF.

(...) 2024 r. w A Wnioskodawczyni zawarła pozasądową ugodę z X. z siedzibą w A do Umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF celem odstąpienia od rozstrzygnięcia sporu z Bankiem na drodze sądowej dotyczącego niedozwolonych postanowień umownych w umowie kredytowej waloryzowanej kursem CHF (frankiem szwajcarskim). W związku z zawartą ugodą Bank uznał, że zadłużenie Wnioskodawczyni zostało spłacone w całości. W ugodzie Kredytobiorca i Bank ustalili, że w związku z jej zawarciem nie będą w przyszłości występować względem siebie z żadnymi roszczeniami wynikającymi z umowy kredytu nr (...). W ramach zawartej ugody z Bankiem Wnioskodawczyni nie otrzymała żadnych dodatkowych środków pieniężnych na rachunek bankowy ani odszkodowania. W wyniku przewalutowania nie doszło też do powstania nadpłaty, gdzie w rzeczywistości Bank pobrał opłaty w dużo wyższej kwocie niż gdyby umowa kredytowa została skonstruowana prawidłowo pod względem prawnym.

Następnie (...) 2024 r. w A doszło do zawarcia kolejnej ugody pozasądowej z Bankiem. Jednakże Wnioskodawczyni drugą ugodę zawarła razem z mężem z X. do Umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF celem odstąpienia od rozstrzygnięcia sporu z Bankiem na drodze sądowej dotyczącego niedozwolonych postanowień umownych w umowie kredytowej waloryzowanej kursem CHF (frankiem szwajcarskim). Wnioskodawczyni wraz z mężem zachęcona szybkim wyeliminowaniem stanu niepewności rozliczeń z Bankiem dotyczących zawartej umowy kredytowej zawarli ugodę, w wyniku której Bank przewalutował kredyt hipoteczny na PLN po kursie średnim Narodowego Banku Polskiego według tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez Narodowy Bank Polski. W związku z zawartą ugodą po przewalutowaniu kredytu przez Bank Kredytobiorcom dodatkowo pozostała do spłaty na rzecz Banku jeszcze kwota 90.000 PLN wraz z odsetkami.

W ramach zawartej ugody z Bankiem Kredytobiorcy nie otrzymali żadnych dodatkowych środków pieniężnych na rachunek bankowy ani odszkodowania. W wyniku przewalutowania nie doszło też do powstania nadpłaty, a w rzeczywistości Bank pobrał opłaty w dużo wyższej kwocie niż gdyby umowa kredytowa została skonstruowana prawidłowo pod względem prawnym.

Podkreślenia wymaga fakt, że Wnioskodawczyni nie miała wpływu na sposób i schemat ustalenia stanu rozliczeń z Bankiem w ugodzie. Bank w swoich wyliczeniach posługuje się kursem Narodowego Banku Polskiego według tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez Narodowy Bank Polski oraz swoimi z góry ustalonymi schematami przy zawieraniu ugód z kredytobiorcami. Ugodą w drodze wzajemnych ustępstw stron zapobieżono sporowi sądowemu, który mógłby zostać zainicjowany przez kredytobiorców przeciwko Bankowi, a który z pewnością zakończyłby się pomyślnym wynikiem dla kredytobiorcy z uwagi na jednolite stanowisko sądów w zakresie sporów frankowych z bankami.

W konsekwencji w ugodzie z (...) 2024 r. do Umowy nr (...) według z góry ustalonego schematu przez Bank, Bank przyjął kwotę 1.786.095,16 PLN, co przypada 893.047,58 PLN na jednego małżonka. Jednocześnie w porozumieniu z Bankiem, mając na celu polubowne zakończenie sporu związanego z kredytem frankowym uzgodniono, że na rzecz Banku zostanie spłacona jeszcze kwota 90.000 PLN wraz odsetkami. Gdyby Wnioskodawczyni zdecydowała się dochodzić swoich roszczeń przed sądem, powyższa pozostała kwota do spłaty, tj. 90.000 PLN nie zostałaby ustalona przez Bank. Jednakże Wnioskodawczyni razem z mężem wyrażając chęć polubownego rozwiązania sporu z Bankiem i szybkiego usunięcia stanu niepewności dotyczącego stanu rozliczeń umowy kredytowej zawierającej abuzywne postanowienia umowne, zdecydowali się zawrzeć ugodę z Bankiem na mniej korzystnych warunkach w porównaniu do tych, które mogliby uzyskać na drodze sądowej. Gdyby Wnioskodawczyni zdecydowała się dochodzić swoich roszczeń od Banku na drodze powództwa cywilnego, podnosząc nieważność umowy kredytowej waloryzowanej CHF z uwagi na jej niedozwolone postanowienia umowne, prawdopodobnie mogłaby w efekcie uzyskać całkowitą spłatę kredytu (bez konieczności dalszej spłaty w wysokości 90.000 PLN wraz z odsetkami).

W konsekwencji, z uwagi na powyższe okoliczności X sporządził i złożył do Urzędu Skarbowego (...) informację o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2024 – PIT-11 (dalej jako PIT-11) i wskazał w poz. 99 i poz. 100, iż z tytułu zawartej ugody Wnioskodawczyni uzyskała przychód w wysokości 893.047,58 PLN.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawczyni uważa, że w ugodzie nie potwierdzili z mężem jednoznacznie, że umowa jest ważna. Tylko i wyłącznie bank w preambule umowy wskazał, że „Bank stoi na stanowisku, że Umowa jest w całości skuteczna i ważna. Nie uznaje za zasadne roszczeń z punktu 3 oraz określonych w Załączniku nr 1” (załącznik nr 1 do ugody zawierał wskazania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego, konsument musi zostać poinformowany o konsekwencjach potencjalnej abuzywności klauzul). W dalszej części ugody zostało wskazane, że strony zobowiązały się wykonywać dalej umowę z uwzględnieniem zmian, które wynikają z Aneksu. Jednocześnie strony oświadczyły, że zachowana zostaje tożsamość i ciągłość wierzytelności wynikającej z Umowy oraz jej zabezpieczeń z uwzględnieniem zmian, które wynikają z Aneksu.

Wnioskodawczyni uważa, że w ugodzie nie potwierdzili z mężem jednoznacznie, że świadczenia wykonane dotychczas odpowiednio przez Nich i bank jako strony umowy kredytu były należne na gruncie umowy kredytowej. W dalszej części ugody zostało wskazane, że strony zobowiązały się wykonywać dalej umowę z uwzględnieniem zmian, które wynikają z Aneksu. Jednocześnie strony oświadczyły, że zachowana zostaje tożsamość i ciągłość wierzytelności wynikającej z Umowy oraz jej zabezpieczeń z uwzględnieniem zmian, które wynikają z Aneksu.

W ugodzie doszło do przewalutowania zadłużenia na PLN i ponownego przeliczenia zobowiązania będącego przedmiotem umowy kredytu. W wyniku wyliczeń ustalono, że pozostało Wnioskodawczyni i Jej mężowi do spłaty kredytu 90.000 PLN wraz z odsetkami. W konsekwencji po Ich stronie nie powstała nadpłata kredytu, nie otrzymali żadnych pieniędzy od banku na Ich rachunki bankowe. Wnioskodawczyni wskazała, że wpłaciła z mężem więcej środków z tego względu, że takie rozstrzygnięcie mogliby uzyskać przed sądem w sytuacji, gdyby zdecydowali się rozstrzygnąć spór z bankiem na drodze powództwa cywilnego w związku z tym, że umowa kredytowa Ich zdaniem zawierała abuzywne postanowienia (co znalazło również odzwierciedlenie w załączniku nr 1 do ugody, który otrzymali od banku, w którym zawarte były wskazania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego, iż konsument musi zostać poinformowany o konsekwencjach potencjalnej abuzywności klauzul). Ponadto w samej preambule do ugody zostało wskazane, że kredytobiorca/y są świadomi, że gdyby podniósł/podnieśli roszczenia, o których mowa w punkcie 3 oraz w Załączniku nr 1, mogłoby to skutkować dla niego/nich pozytywnym orzeczeniem sądowym.

Powyższe stanowisko potwierdza § 1 ust. 2-7 ugody:

„2.Strony zmieniają walutę zadłużenia, określoną w Umowie na PLN na zasadach określonych w dalszej części Ugody.

3. Na dzień zawarcia tej Ugody zadłużenie Kredytobiorcy/ów z tytułu niespłaconego Kapitału kredytu w kwocie 403.307,74 CHF po przeliczeniu na PLN po kursie średnim Narodowego Banku Polskiego według Tabeli kursów średnich walut obcych z dnia 27.09.2024 r. publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stronie www.nbp.pl wynosi 1.830.855,82 PLN. Odsetki naliczone za okres od ostatniej spłaty raty do daty podpisania Ugody wynoszą 9.965,49 CHF, po przeliczeniu na PLN po kursie średnim Narodowego Banku Polskiego według Tabeli kursów średnich walut obcych z dnia 27.09.2024 r. publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stronie www.nbp.pl wynoszą 45.239,34 PLN.

4. Strony zmieniają walutę zadłużenia na PLN i uzgadniają, że zadłużenie z tytułu niespłaconego kapitału kredytu zostaje pomniejszone do ustalonej przez Strony kwoty kapitału w kwocie 150.379,81 PLN.

5. Bank zwalnia Kredytobiorcę/ów z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy/ów z tytułu kapitału kredytu):

–    w kwocie 1.680.476,01 PLN stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia z tytułu kapitału Kredytu wskazaną w § 1 ust. 3 a kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 4;

–    w kwocie 45.239,34 PLN stanowiącej odsetki naliczone za okres od ostatniej spłaty rat do daty podpisania Ugody;

–    a dodatkowo w kwoci 60.379,81 PLN, która to kwota odpowiada kwocie zapłaconej przez Kredytobiorcę/ów bankowi tytułem kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego oraz z tytułu podwyżki w marży wynikającej z brakującego wkładu własnego,

a Kredytobiorca/y dokonane zwolnienie z długu przyjmuje/ją.

6. Strony uzgadniają, że zadłużenie Kredytobiorcy/ów wobec Banku z tytułu kapitału kredytu, który pozostaje do spłaty z tytułu Umowy na dzień zawarcia Ugody, wynosi 90.000 PLN.

7. Oprocentowanie pozostałej do spłaty kwoty kredytu będzie okresowo stałe w wysokości 4,99% w skali roku przez 5 lat, tj. 60 miesięcy od następnego dnia po dniu uruchomienia okresowego stałego oprocentowania, co nastąpi nie później niż w ciągu 2 dni roboczych od daty zawarcia Aneksu. Oprocentowanie stałe Kredytu nie zmieni się przez 5 lat, nawet jeśli w tym czasie zmieni się wskaźnik referencyjny.

Ani kwota 1.786.095,16 PLN, ani kwota 893.047,58 PLN nie została Wnioskodawczyni i Jej mężowi wypłacona na Ich rachunki bankowe, a wręcz zobowiązali się do dalszej spłaty kredytu w wysokości 90.000 PLN wraz z odsetkami, o czym była mowa w powyższym punkcie.

Analizując teraz ugodę, Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 1.786.095,16 PLN wynikała z sumowania przez bank trzech kwot określonych w § 1 ust. 5 ugody (o czym mowa powyżej), tj. 1.680.476,01 PLN + 45.239,34 PLN + 60.379,81 PLN, która to łączna kwota została następnie podzielona na dwóch małżonków, co dało kwotę 893.047,58 PLN na jednego małżonka. Na powyższe wyliczenie Wnioskodawczyni z mężem nie mieli wpływu, gdyż Ich celem było jak najszybsze uwolnienie się od comiesięcznych spłat wysokich rat kredytu hipotecznego. Jednocześnie też nie chcieli przechodzić przez procedurę powództwa cywilnego, gdyż wiązałoby to się dla Nich z dodatkowymi wysokimi kosztami za profesjonalnego pełnomocnika, które byliby zobowiązani ponieść już na samym początku podjęcia się sprawy przez tego pełnomocnika, przy jednoczesnym długim oczekiwaniu na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy przez sąd cywilny.

Ugoda nie przewidywała do wypłaty na rachunki bankowe Wnioskodawczyni i Jej męża środków pieniężnych od banku.

Jak zostało wskazane powyżej, ani kwota 1.786.095,16 PLN ani kwota 893.047,58 PLN nie została wypłacona Wnioskodawczyni i Jej mężowi na Ich rachunki bankowe, a wręcz zobowiązali się do dalszej spłaty kredytu w wysokości 90.000 PLN wraz z odsetkami, o czym była mowa w powyższych punktach.

Bank w PIT-11 w części F. Informacji o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, w pkt 99 jako rodzaj przychodu wskazał „przychód z tytułu ugody”, a w pkt 100 kwotę 893.047,58 PLN.

Nie są Wnioskodawczyni znane reguły i wytyczne jakimi kierował się bank wystawiając Jej PIT-11. Co prawda w ugodzie bank poinformował Wnioskodawczynię o możliwości wystawienia jej PIT-11, ale też informował o ewentualnych zwolnieniach z opodatkowania. Wnioskodawczyni zakładała, że na dzień podpisania ugody nie wystąpi żaden podatek do zapłaty z tytułu zawarcia ugody. W konsekwencji zakładała, że postanowienia dotyczące PIT-11 w ugodzie Jej nie dotyczą przyjmując, że jest tak jak w stanowisku przedstawionym przez Nią we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z par. 3 Umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF, została ustanowiona na nieruchomości hipoteka kaucyjna.

Zgodnie z par. 31 Umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF, kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z Umowy.

Wnioskodawczyni złożyła oświadczenie podatkowe (...) 2024 r. jako załącznik nr 2 do pozasądowej ugody z X z siedzibą w A do Umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF dotyczący zakupu na rynku wtórnym spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego numer 1, położonego w A przy ul. B1, celem skorzystania z ulgi podatkowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Następnie złożonym oświadczeniem z (...) 2026 r. Wnioskodawczyni oświadczyła, że uchyla się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu (zgodnie z art. 84 Kodeksu cywilnego), tj. oświadczenia podatkowego złożonego (...) 2024 r. stanowiącego załącznik nr 2 do ugody z (...) 2024 r. dot. umowy kredytu hipotecznego nr (...). W odpowiedzi na powyższe oświadczenie Bank wskazał, że rozumie zmianę zdania Wnioskodawczyni w sprawie warunków zastosowania ulgi podatkowej w 2024 r. oraz polecił, aby wyjaśniła sprawę bezpośrednio z organem podatkowym (bez udziału Banku).

Zgodnie z § 1 ust. 5 trzecie tiret ugody z (...) 2024 r. do Umowy nr (...) zostało wskazane, że Bank zwalnia Kredytobiorcę/ów z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy/ów z tytułu kapitału kredytu), a dodatkowo w kwocie 60.379,81 PLN, która to kwota odpowiada kwocie zapłaconej przez Kredytobiorcę/ów bankowi tytułem kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego oraz z tytułu podwyżki w marży wynikającej z brakującego wkładu własnego.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni na skutek zawarcia pozasądowej ugody (...) 2024 r. z X. do Umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF uzyskuje przychód skutkujący obowiązkiem podatkowym na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), dalej jako PIT:

„1. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

1a. Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

2. Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów”.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 PIT: „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”.

W konsekwencji z art. 11 ust. 1 PIT wynika, że zdaniem ustawodawcy przychodem są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika, tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

2)  pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 PIT mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

W tym miejscu należy również nawiązać do definicji źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 PIT, który stanowi, że: „Źródłami przychodów są:

1)  stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;

2)  działalność wykonywana osobiście;

3)  pozarolnicza działalność gospodarcza;

4)  działy specjalne produkcji rolnej;

5)  (uchylony);

6)  najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;

7)  kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;

8)  odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)  innych rzeczy,

-     jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;

8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;

8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;

9) inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 PIT: „Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17”.

Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.): „Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać”.

Zgodnie zaś z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U.2026.38 t.j.): „Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu”.

W konsekwencji po stronie Wnioskodawczyni nie powstała nadpłata kredytu, nie otrzymała też razem z mężem żadnych pieniędzy od banku na ich rachunki bankowe. Początkowo w stanie faktycznym Wnioskodawczyni wskazała, że wpłaciła razem z mężem więcej środków z tego względu, że takie rozstrzygnięcie kredytobiorcy mogliby uzyskać przed sądem w sytuacji, gdyby zdecydowali się rozstrzygnąć spór z bankiem na drodze powództwa cywilnego w związku z tym, że umowa kredytowa zdaniem kredytobiorców, w tym Wnioskodawczyni, zawierała abuzywne postanowienia (co znalazło również odzwierciedlenie w załączniku nr 1 do ugody, który kredytobiorcy otrzymali od banku, w którym zawarte były wskazania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego, iż konsument musi zostać poinformowany o konsekwencjach potencjalnej abuzywności klauzul). Ponadto w samej preambule do ugody zostało wskazane, że kredytobiorca/y są świadomi, że gdyby podniósł/podnieśli roszczenia, o których mowa w punkcie 3 oraz w Załączniku nr 1, mogłoby to skutkować dla niego/nich pozytywnym orzeczeniem sądowym.

W konsekwencji bezsporne w niniejszej sprawie jest, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Z definicji tej wywnioskować można, że za przychody podatkowe mogłyby być uznane tylko takie świadczenia, które wiązałyby się z przyrostem majątkowym, tj. zwiększającym aktywa lub zmniejszającym pasywa o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego, co w przypadku stanu faktycznego Wnioskodawczyni jej zdaniem nie ma miejsca.

Zdaniem Wnioskodawczyni wynikające z umowy kredytu niedozwolone postanowienia umowne (tzw. klauzule abuzywne) i w konsekwencji zawarta pomiędzy stronami ugoda była ściśle związana z rozliczeniem środków z umowy kredytowej oraz ze zmianą niekorzystnych dla niej warunków.

Wnioskodawczyni uważa, że spłaty kredytów hipotecznych dominowanych we franku szwajcarskim na rzecz Banku były dokonywane na podstawie umów kredytowych zawierających zapisy abuzywne, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, że na dzień zawarcia ugody z Bankiem de facto doszło do rozliczenia środków pieniężnych, które zdaniem Wnioskodawczyni wcześniej zostały przekazane na rzecz Banku w ramach spłat udzielonego kredytu hipotecznego. W wyniku zawarcia ugody Wnioskodawczyni oraz jej mąż nie otrzymali żadnych środków pieniężnych na rachunek bankowy.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 października 2024 r. o sygn. I SA/Wr 395/24: „o przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Za przychody podatkowe zatem mogą być uznane takie świadczenia, które stanowią w majątku podatnika określony przyrost majątkowy, a ponadto mają charakter bezzwrotny i definitywny”. (...) „W sytuacji bowiem gdy dane świadczenie pieniężne ma charakter zwrotu, nie zaś konkretnego przysporzenia majątkowego, a zatem nie stanowi przychodu podatkowego, nie ma podstaw do rozważania ewentualnego zwolnienia podatkowego. Wypłata ta jest bowiem neutralna podatkowo”.

Jednocześnie należy wskazać, że w interpretacji indywidualnej z 24 lutego 2025 r. o sygn. 0113- KDIPT2-2.4011.977.2024.3.ACZ Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął podobne stanowisko do tego zaprezentowanego w powyższym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. A mianowicie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 24 lutego 2025 r. o sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.977.2024.3.ACZ wskazał, że w art. 10 ust. 1 pkt 9 PIT „o przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe”.

Również identyczne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 28 kwietnia 2023 r. o sygn. 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN: „W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał – zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz informacje przedstawione we wniosku należy stwierdzić, że skoro po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, to nie są Państwo zobowiązani do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania Klienta, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy”.

Powyższe stanowisko potwierdza również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 grudnia 2024 r. o sygn. 0115-KDIT1.4011.658.2024.2.DB oraz interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 listopada 2024 r. o sygn. 0115- KDIT2.4011.468.2024.2.KC.

Podsumowując, wyliczona przez Bank kwota 893.047,58 PLN (1.786.095,16 PLN/2) nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 PIT, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 PIT. Mając to na uwadze, niewłaściwe było sporządzenie i złożenie przez Bank PIT-11, w którym kwotę 893.047,58 PLN Bank uznał za przychód Wnioskodawczyni w sytuacji, gdy u Wnioskodawczyni jako podatnika nie wystąpiła żadna realna korzyść majątkowa.

Kwota 893.047,58 PLN wynika z rozliczeń z Bankiem, tj. rat kredytu hipotecznego (mieszkaniowego), w szczególności rat kapitałowo-odsetkowych i innych opłat bankowych niezbędnych do uruchomienia umowy kredytowej. U Wnioskodawczyni nie doszło do zwiększenia aktywów ani zmniejszenia stanu pasywów. W wyniku zawarcia ugody i przewalutowania kredytu hipotecznego doszło do ustalenia stanu rozliczeń pomiędzy stronami zgodnego z prawem poprzez pozbawienie umowy kredytu hipotecznego jej niedozwolonych (abuzywnych) postanowień. W konsekwencji kwota 893.047,58 PLN wskazana w PIT-11 przez Bank jest dla Wnioskodawczyni neutralna podatkowo i nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 PIT, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) wyraża zasadę powszechności opodatkowania. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty (o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania „w szczególności”), tak więc nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym wartość umorzonej kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego na podstawie ugody z bankiem stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Przychód taki może skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, bowiem zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672):

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1) jednego gospodarstwa domowego albo

2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).

6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy mieć na uwadze, że z literalnego brzmienia omawianego rozporządzenia jasno wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać.

Z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że umorzenie Pani wierzytelności przez bank dotyczy zarówno kapitału kredytu i odsetek, jak również kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego i kosztów z tytułu podwyżki marży wynikającej z brakującego wkładu własnego.

Mając na uwadze powyższe, w związku z zawarciem w 2024 r. ugody z bankiem, od umorzonej wierzytelności kredytowej dotyczącej kapitału i odsetek nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Do uzyskanego przez Panią w tej części przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności ma zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Natomiast w odniesieniu do części uzyskanego przychodu, wynikającego z umorzenia wierzytelności dotyczącej kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, nie ma zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta stanowi dla Pani przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.