0114-KDWP.4011.510.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

(...) S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka współpracuje z osobą fizyczną pełniącą funkcję likwidatora (...) S.A. w likwidacji (dalej: „Menedżer”, „Likwidator^”) na podstawie kontraktu menedżerskiego, tj. umowy cywilnoprawnej o charakterze zarządczym. Kontrakt menedżerski nie stanowi stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

Siedziba Spółki znajduje się w (…), gdzie funkcjonuje (…). Jednym z zadań Menedżera jest doprowadzenie do zakończenia likwidacji Spółki w terminie określonym w harmonogramie likwidacji Spółki.

Menedżer posiada miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „Ustawa PIT”). Menedżer pełni funkcję likwidatora Spółki. W konsekwencji przychody uzyskiwane przez Menedżera z tytułu wykonywania kontraktu menedżerskiego stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 7 Ustawy PIT, jako przychody uzyskiwane przez osobę należącą do organu osoby prawnej.

Zgodnie z postanowieniami kontraktu menedżerskiego, miejscem świadczenia usług przez Menedżera jest miejscowość, w której znajduje się siedziba Spółki, przy czym miejscem zamieszkania Menedżera jest miejscowość położona poza tą miejscowością.

Na podstawie zawartej umowy Menedżer zobowiązany jest do osobistego świadczenia usług zarządzania na rzecz Spółki, obejmujących w szczególności prowadzenie spraw Spółki, reprezentowanie Spółki wobec podmiotów trzecich, zarządzanie powierzonymi obszarami działalności oraz bieżące współdziałanie z organami Spółki. Umowa przewiduje obowiązek świadczenia usług zasadniczo w siedzibie Spółki, przy czym - ze względu na charakter obowiązków Menedżera oraz bieżące potrzeby Spółki - usługi te mogą być wykonywane również poza siedzibą Spółki, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami. W szczególności do obowiązków Menedżera należy prowadzenie procesu likwidacji Spółki, podejmowanie czynności mających na celu zakończenie jej działalności zgodnie z harmonogramem likwidacji, nadzorowanie działalności redakcji i oddziałów terenowych, reprezentowanie Spółki wobec kontrahentów, organów administracji publicznej, sądów oraz innych instytucji, a także uczestniczenie w spotkaniach i wydarzeniach związanych z bieżącą działalnością Spółki oraz procesem jej likwidacji. Charakter tych obowiązków wymaga osobistego zaangażowania Menedżera, częstej obecności w siedzibie Spółki oraz odbywania podróży związanych z realizacją powierzonych mu zadań, w tym udziału w spotkaniach, konferencjach i wydarzeniach o charakterze biznesowym.

W związku z powyższym, Menedżer odbywa i będzie odbywał podróże związane z wykonywaniem przez niego zadań wynikających z kontraktu menedżerskiego, w szczególności:

1.  podróże z miejsca zamieszkania położonego poza miejscowością siedziby Spółki do tej miejscowości (dalej: „podróże 1”),

2.  podróże z miejscowości siedziby Spółki do miejsca zamieszkania położonego poza miejscowością siedziby Spółki (dalej: „podróże 2"),

3.  podróże do innych miejsc wykonywania obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego, położonych poza siedzibą Spółki (dalej: „podróże 3”),

4.  podróże z miejsca czasowego pobytu Menedżera w miejscowości siedziby Spółki, w szczególności z miejsca zakwaterowania, do innych miejsc wykonywania obowiązków wynikających z kontraktu (dalej: „podróże 4”)

- (dalej łącznie: „Podróże”).

W związku z odbywaniem przez Menedżera Podróży, w celu realizacji obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego, Spółka - zgodnie z postanowieniami umowy - ponosi lub refunduje koszty korzystania przez Menedżera ze środków komunikacji w zakresie niezbędnym do realizacji umowy.

Zgodnie z treścią kontraktu menedżerskiego, Spółka jest uprawniona do zwrotu Menedżerowi faktycznie poniesionych oraz należycie udokumentowanych kosztów korzystania ze środków komunikacji, do maksymalnej wysokości 3 750 zł miesięcznie.

Zwrot ten obejmuje w szczególności:

• koszty zakupu paliwa,
• koszty transportu miejskiego w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki,
• koszty przejazdów kolejowych pomiędzy miejscem zamieszkania Menedżera, a miejscowością siedziby Spółki.

Zwrotowi podlegają koszty Podróży pozostające w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z realizacją obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego. Koszty faktycznie ponoszone przez Menedżera w związku z Podróżami rozliczane są zgodnie z zasadami określonymi w umowie, na podstawie dokumentów potwierdzających ich poniesienie, przedkładanych Spółce. Zwrotem objęte są wyłącznie wydatki, które pozostają w bezpośrednim związku z wykonywaniem obowiązków zarządczych na rzecz Spółki.

Niezależnie od powyższego, Spółka rozważa możliwość wprowadzenia w przyszłości technicznego mechanizmu polegającego na wypłacie środków na pokrycie przewidywanych kosztów Podróży w formie miesięcznej kwoty wypłacanej z góry, przy czym środki te podlegałyby każdorazowo rozliczeniu na podstawie faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów, zgodnie z zasadami określonymi w kontrakcie menedżerskim oraz do maksymalnej wysokości przewidzianej w umowie.

Ostateczne rozliczenie kosztów następowałoby po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego, przy czym wypłacone środki miałyby charakter wyłącznie czasowy i techniczny, a ich wysokość byłaby każdorazowo weryfikowana w odniesieniu do rzeczywiście poniesionych kosztów.

Mając na uwadze, że miejsce zamieszkania Menedżera znajduje się poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki, a charakter świadczonych przez niego usług zarządczych wymaga częstej i regularnej obecności w tej miejscowości, zgodnie z postanowieniami kontraktu menedżerskiego Spółka ponosi koszty zakwaterowania Menedżera w miejscowości siedziby Spółki.

W tym celu Menedżer zawarł we własnym imieniu umowę najmu lokalu mieszkalnego z osobą trzecią, będącą właścicielem nieruchomości. Lokal nie stanowi własności Spółki. Na podstawie postanowień umowy o świadczenie usług zarządzania, Spółka zwraca Menedżerowi faktycznie ponoszone koszty najmu tego lokalu, na podstawie przedłożonej umowy najmu.

Miesięczny czynsz najmu lokalu wynosi (…) zł, przy czym kwota ta obejmuje również koszty związane z bieżącą eksploatacją nieruchomości, w szczególności należności z tytułu opłat administracyjnych, w tym czynsz administracyjny zawierający m.in. zaliczki na ogrzewanie, zużycie wody oraz wywóz odpadów komunalnych, a także koszty dostępu do Internetu.

Najem lokalu oraz zwrot kosztów z tego tytułu pozostają w bezpośrednim związku z realizacją obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego. Lokal jest wykorzystywany przez Menedżera wyłącznie w celu zapewnienia możliwości wykonywania obowiązków zarządczych w miejscowości siedziby Spółki, w okresie obowiązywania kontraktu. Menedżer nie wykorzystuje lokalu do celów prywatnych, w tym w szczególności nie korzysta z niego w związku z prywatnymi pobytami o charakterze pozasłużbowym, np. w weekendy.

Zapewnienie zakwaterowania ma charakter funkcjonalny i organizacyjny oraz wynika z obiektywnych potrzeb związanych z wykonywaniem kontraktu menedżerskiego. Świadczenie to nie ma charakteru autonomicznego ani osobistego, lecz służy wyłącznie umożliwieniu prawidłowej realizacji usług zarządczych na rzecz Spółki.

Zapewnienie Menedżerowi zakwaterowania w miejscowości siedziby Spółki oraz wypłata środków na pokrycie kosztów Podróży pozostają w bezpośrednim związku z wykonywaniem przez niego obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego i wynikają z charakteru świadczonych usług, obejmujących konieczność częstej obecności Menedżera w siedzibie Spółki oraz odbywania Podróży związanych z realizacją tych obowiązków.

Jednocześnie Menedżer nie zalicza i nie będzie zaliczał kosztów Podróży ani kosztów najmu mieszkania opisanych w niniejszym wniosku do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. W konsekwencji świadczenia otrzymywane od Spółki z tytułu zwrotu tych kosztów nie są i nie będą ujmowane przez Menedżera jako koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z informacją przekazaną Spółce przez Menedżera, Menedżer nie zalicza kosztów Podróży ani kosztów najmu mieszkania opisanych we wniosku do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

W odniesieniu do analogicznego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Menedżer wystąpił uprzednio z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał na rzecz Menedżera interpretację indywidualną z 31 lipca 2026 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.373.2026.2.PR, w której uznał stanowisko Menedżera za prawidłowe i potwierdził, że faktyczny zwrot kosztów Podróży oraz ponoszenie przez Spółkę kosztów najmu mieszkania, w przedstawionych okolicznościach, korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, jako należności związane z podróżą osoby niebędącej pracownikiem - do wysokości oraz na warunkach określonych w przepisach regulujących należności z tytułu podróży, przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 21 ust. 13 Ustawy PIT.

Jednocześnie powyższa interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie Menedżera jako podatnika. W treści interpretacji wskazano, że dotyczy ona wyłącznie obowiązków podatkowych Menedżera jako podatnika i nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób, w tym Spółki i jej obowiązków jako płatnika. Z tego względu Spółka występuje z niniejszym wnioskiem w celu potwierdzenia skutków podatkowych opisanych świadczeń z perspektywy jej własnych obowiązków jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dotychczasowych rozliczeniach Spółka traktowała świadczenia polegające na zwrocie lub finansowaniu kosztów Podróży oraz kosztów najmu mieszkania jako przychód Menedżera/Likwidatora podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Spółka wykazywała wartość tych świadczeń w informacjach PIT-11 sporządzanych za właściwe lata podatkowe.

Spółka powzięła wątpliwość, czy w świetle art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, przy spełnieniu przesłanek wynikających z art. 21 ust. 13 Ustawy PIT oraz do wysokości i na warunkach określonych w przepisach regulujących należności z tytułu podróży, świadczenia opisane w niniejszym wniosku mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Spółka powzięła również wątpliwość co do skutków zastosowania tego zwolnienia dla jej obowiązków informacyjnych, w szczególności w zakresie sporządzania informacji PIT-11 za przyszłe lata oraz ewentualnych korekt informacji PIT-11 za lata, w których świadczenia te zostały wykazane jako przychód Menedżera/Likwidatora podlegający opodatkowaniu.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, mając na uwadze interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 lipca 2026 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.373.2026.2.PR, wydaną na rzecz Menedżera i potwierdzającą możliwość zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy PIT do świadczeń polegających na zwrocie kosztów Podróży oraz finansowaniu kosztów najmu mieszkania, Spółka jako płatnik jest uprawniona do niepobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości tych świadczeń oraz do niewykazywania ich w informacji PIT-11 jako przychodów podlegających opodatkowaniu?

2.  Czy w przypadku uznania, że świadczenia opisane we wniosku korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy PIT, Spółka będzie zobowiązana do skorygowania informacji PIT-11 sporządzonych za lata poprzednie, w których wykazała wartość tych świadczeń jako przychód Menedżera podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, mając na uwadze interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 lipca 2026 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.373.2026.2.PR, potwierdzającą, że świadczenia polegające na zwrocie kosztów Podróży oraz finansowaniu kosztów najmu mieszkania korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości tych świadczeń.

W ocenie Wnioskodawcy obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy dotyczy wyłącznie świadczeń stanowiących przychód podlegający opodatkowaniu. Jeżeli określone świadczenie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w Ustawie PIT, płatnik nie jest zobowiązany do obliczania, pobierania i odprowadzania od jego wartości zaliczki na podatek.

W konsekwencji świadczenia objęte zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT nie powinny być również wykazywane przez Spółkę w informacji PIT-11 jako przychody podlegające opodatkowaniu. Informacja PIT-11 powinna bowiem odzwierciedlać prawidłową wysokość przychodów podlegających opodatkowaniu oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy. W przypadku świadczeń korzystających ze zwolnienia ustawowego brak jest podstaw zarówno do poboru zaliczek, jak i do ich wykazywania jako przychodów opodatkowanych.

Nie ma przy tym znaczenia, że interpretacja indywidualna została wydana na rzecz Menedżera jako podatnika. Dla celów oceny obowiązków płatnika kluczowe znaczenie ma bowiem prawidłowa kwalifikacja podatkowa świadczeń wypłacanych przez Spółkę. Skoro świadczenia te, przy założeniu tożsamości stanu faktycznego, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, brak jest podstaw do poboru zaliczek od ich wartości.

2. Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli świadczenia opisane we wniosku spełniają warunki zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, informacje PIT-11 sporządzone za lata poprzednie, w których wartość tych świadczeń została wykazana jako przychód podlegający opodatkowaniu, powinny zostać skorygowane poprzez wyłączenie tych świadczeń z przychodów podlegających opodatkowaniu.

Obowiązek sporządzenia korekty wynika z konieczności zapewnienia zgodności treści informacji podatkowej ze stanem rzeczywistym oraz prawidłową kwalifikacją podatkową poszczególnych świadczeń. Jeżeli określone świadczenia korzystały ze zwolnienia od podatku już w momencie ich otrzymania przez Menedżera, wykazanie ich w informacji PIT-11 jako przychodów podlegających opodatkowaniu należy uznać za nieprawidłowe.

W ocenie Wnioskodawcy celem korekty powinno być doprowadzenie informacji PIT-11 do stanu odpowiadającego obowiązującym przepisom prawa podatkowego, a tym samym wykazanie wyłącznie tych przychodów, które faktycznie podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skorygowana informacja PIT-11 powinna zatem odzwierciedlać rzeczywistą wysokość przychodów opodatkowanych osiągniętych przez Menedżera w danym roku podatkowym.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Menedżer wystąpił uprzednio z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej skutków podatkowych świadczeń polegających na zwrocie kosztów Podróży oraz finansowaniu kosztów najmu mieszkania w miejscowości siedziby Spółki.

W interpretacji indywidualnej z 31 lipca 2026 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.373.2026.2.PR, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Menedżera za prawidłowe oraz potwierdził, że zarówno zwrot kosztów podróży, jak również finansowanie kosztów najmu mieszkania, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, przy spełnieniu warunków wskazanych w art. 21 ust. 13 tej ustawy.

W szczególności organ potwierdził, że:

• podróże realizowane przez Menedżera w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego stanowią podróże osoby niebędącej pracownikiem w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT,
• zwrot kosztów przejazdów, paliwa, transportu publicznego oraz innych kosztów przemieszczania się pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem funkcji likwidatora może korzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie,
• koszty zakwaterowania Menedżera w miejscowości siedziby Spółki mogą stanowić „inne należności za czas podróży” osoby niebędącej pracownikiem,
• spełnione są przesłanki określone w art. 21 ust. 13 Ustawy PIT, w szczególności świadczenia te pozostają w związku z osiąganiem przychodów oraz nie są zaliczane przez Menedżera do kosztów uzyskania przychodów.

Jednocześnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że interpretacja została wydana wyłącznie w indywidualnej sprawie Menedżera jako podatnika i nie rozstrzyga skutków podatkowych po stronie Spółki jako płatnika.

W konsekwencji przedmiotem niniejszego wniosku nie jest ponowne ustalenie materialnoprawnej kwalifikacji świadczeń będących przedmiotem interpretacji wydanej dla Menedżera, lecz określenie skutków wynikających z tej kwalifikacji dla obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

W ocenie Wnioskodawcy nie może budzić wątpliwości, że kwalifikacja określonego świadczenia jako przychodu zwolnionego z opodatkowania wywołuje konsekwencje nie tylko po stronie podatnika, lecz również po stronie podmiotu pełniącego funkcję płatnika. Zakres obowiązków płatnika jest bowiem wtórny względem kwalifikacji podatkowej danego świadczenia. Oznacza to, że ocena, czy po stronie płatnika występują obowiązki w zakresie poboru zaliczek lub raportowania określonych świadczeń, wymaga uprzedniego ustalenia, czy świadczenia te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skoro zatem organ podatkowy potwierdził, że świadczenia będące przedmiotem niniejszego wniosku korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, to zasadnym jest dokonanie odrębnej oceny konsekwencji tej kwalifikacji dla obowiązków Spółki jako płatnika, w szczególności w zakresie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz sporządzania informacji PIT-11.

Powyższe podejście znajduje potwierdzenie również w najnowszej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczącej bezpośrednio obowiązków płatników. W interpretacji indywidualnej z 22 lipca 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.523.2026.1.KF, organ analizując skutki stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT wprost wskazał, że w sytuacji, gdy wypłacane świadczenia korzystają ze zwolnienia i nie przekraczają limitów wynikających z właściwych przepisów, na płatniku „nie będzie ciążył obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy”. Organ powiązał zatem kwalifikację świadczenia jako objętego zwolnieniem bezpośrednio z brakiem obowiązku poboru podatku przez płatnika.

Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 41 ust. 1 Ustawy PIT osoby prawne dokonujące świadczeń z tytułów określonych m.in. w art. 13 pkt 7 Ustawy PIT obowiązane są jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Przepis ten nie może jednak być interpretowany w oderwaniu od pozostałych regulacji Ustawy PIT, w szczególności od przepisów przewidujących zwolnienia przedmiotowe. Skoro bowiem ustawodawca przewidział, że określona kategoria przychodów korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego, to przychody te nie podlegają opodatkowaniu, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do poboru zaliczki przez płatnika.

Inaczej mówiąc, obowiązek poboru zaliczki może istnieć wyłącznie w odniesieniu do świadczeń podlegających opodatkowaniu. W przypadku świadczeń objętych zwolnieniem podatkowym brak jest podstaw prawnych do obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia podatku.

Stanowisko odmienne prowadziłoby do sytuacji, w której płatnik byłby zobowiązany do poboru podatku od świadczenia, które zgodnie z przepisami Ustawy PIT nie podlega opodatkowaniu. Taka wykładnia pozostawałaby w sprzeczności zarówno z konstrukcją podatku dochodowego, jak i z funkcją instytucji płatnika.

W konsekwencji, skoro świadczenia opisane we wniosku spełniają warunki zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, Spółka nie jest zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości tych świadczeń w zakresie objętym zwolnieniem.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 lipca 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.440.2026.2.DJ, dotyczącej finansowania kosztów transportu, zakwaterowania i wyżywienia osób wykonujących umowy cywilnoprawne. Organ wskazał, że świadczenia te stanowią co do zasady przychód podatnika, jednak przy spełnieniu warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT korzystają ze zwolnienia z opodatkowania. W konsekwencji wartości takich świadczeń nie powinny być uwzględniane jako przychód podlegający opodatkowaniu. Stanowisko to potwierdza, że zastosowanie zwolnienia wpływa nie tylko na sytuację podatnika, ale również na zakres obowiązków podmiotu występującego w charakterze płatnika.

Powyższy wniosek pozostaje aktualny również w odniesieniu do obowiązków informacyjnych Spółki.

Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 Ustawy PIT płatnicy są obowiązani przekazywać podatnikom oraz właściwym urzędom skarbowym imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, obejmujące m.in. dochody osiągnięte przez podatnika oraz pobrane zaliczki na podatek dochodowy.

PIT-11 stanowi zatem informację o przychodach podlegających opodatkowaniu oraz o zaliczkach faktycznie pobranych przez płatnika.

Jednocześnie z objaśnień do formularza PIT-11 wynika, że przy ustalaniu kwoty przychodów wykazywanych w informacji nie uwzględnia się przychodów zwolnionych od podatku dochodowego na podstawie przepisów Ustawy PIT.

Powyższe znajduje także potwierdzenie w art. 42 ust. 5 Ustawy PIT. Przepis ten przewiduje szczególny obowiązek raportowania wyłącznie w odniesieniu do wybranych zwolnień przedmiotowych wskazanych przez ustawodawcę. Zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT nie zostało objęte takim obowiązkiem.

Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział obowiązku wykazywania w PIT-11 świadczeń korzystających ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT.

Skoro zatem świadczenia objęte niniejszym wnioskiem korzystają ze zwolnienia podatkowego, nie powinny być wykazywane przez Spółkę w informacji PIT-11 jako przychody podlegające opodatkowaniu.

Analogicznie, skoro od świadczeń tych nie występuje obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy, brak jest również podstaw do wykazywania w informacji PIT-11 zaliczek, które nie zostały pobrane z uwagi na zastosowanie zwolnienia podatkowego.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka jest uprawniona do niepobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń polegających na zwrocie kosztów Podróży oraz finansowaniu kosztów najmu mieszkania korzystających ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, jak również do niewykazywania tych świadczeń w informacji PIT-11 jako przychodów podlegających opodatkowaniu.

Ad 2.

Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 Ustawy PIT, płatnicy są obowiązani sporządzać i przekazywać podatnikom oraz właściwym organom podatkowym informacje obejmujące dane dotyczące osiągniętych dochodów oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy.

Informacja PIT-11 powinna zatem odzwierciedlać rzeczywistą wysokość przychodów podlegających opodatkowaniu oraz rzeczywiście pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zagadnienia związane z korektą deklaracji i informacji podatkowych regulują przepisy Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez deklaracje rozumie się również informacje, do których składania obowiązani są podatnicy, płatnicy oraz inkasenci na podstawie przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że regulacje dotyczące korekty deklaracji znajdują zastosowanie również do informacji PIT-11.

Zgodnie z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy oraz inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Natomiast zgodnie z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej korekta następuje przez złożenie deklaracji korygującej.

Z przepisu tego wynika, że instytucja korekty służy doprowadzeniu treści deklaracji lub informacji podatkowej do stanu odpowiadającego rzeczywistym okolicznościom faktycznym oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 lutego 2023 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.808.2022.2.MM: „Wobec tego, że w opisanej sytuacji informacja PIT-11 za rok 2020 dotycząca prokurenta Spółki została błędnie wypełniona, to zasadne jest jej skorygowanie, tak aby treść informacji była zgodna ze stanem faktycznym. W informacji powinien być bowiem wykazany faktycznie osiągnięty przez podatnika przychód, który należało zakwalifikować do właściwego źródła przychodu i wykazać faktycznie pobrane w tym roku zaliczki na podatek dochodowy.”

Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDWP.4011.85.2024.1.AS1: „Treść art. 81 Ordynacji podatkowej, wskazuje zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź dochodu, wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Zatem generalnie, jeżeli płatnik nie sporządził stosownych informacji PIT-11 lub też sporządził je nieprawidłowo to będzie on zobowiązany do ich wystawienia/skorygowania by wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ww. przepisów. Jednak, obowiązkiem płatnika jest wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym i pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek oraz o faktycznie odprowadzonych składkach na ubezpieczenie społeczne i/lub zdrowotne. Informacja PIT-11 czy też jej korekta winna odzwierciedlać bowiem stan faktyczny. Jak sama nazwa wskazuje, informacja PIT-11 jest informacją o pobranych (a nie należnych) zaliczkach na podatek dochodowy. Zatem fakt niepobrania i nieuiszczenia zaliczki na podatek nie może znaleźć odzwierciedlenia w informacji PIT-11 czy też jej korekcie. Jak wyjaśniono wyżej korekta deklaracji może dotyczyć błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. A więc obowiązek złożenia korekty deklaracji wystąpi m.in. w sytuacji, gdy błędnie została określona kwota przychodu.”

Jeżeli zatem określone świadczenia zostały pierwotnie wykazane w informacji PIT-11 jako przychody podlegające opodatkowaniu, a następnie zostanie potwierdzone, że świadczenia te korzystały ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT, dane wykazane w informacji PIT-11 nie odpowiadają ich prawidłowej kwalifikacji podatkowej.

Powyższy wniosek znajduje również potwierdzenie w zasadach sporządzania informacji PIT-11. Jak wskazano w pkt 13 objaśnień do formularza PIT-11, przy ustalaniu kwoty przychodów wykazywanych w informacji nie uwzględnia się przychodów zwolnionych od podatku dochodowego na podstawie przepisów Ustawy PIT. Jednocześnie art. 42 ust. 5 Ustawy PIT przewiduje obowiązek raportowania wyłącznie wybranych kategorii przychodów korzystających ze zwolnień podatkowych. Zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT nie zostało objęte takim szczególnym obowiązkiem informacyjnym. Oznacza to, że świadczenia korzystające z tego zwolnienia nie powinny być wykazywane w informacji PIT-11 jako przychody podlegające opodatkowaniu.

W konsekwencji, jeżeli w latach ubiegłych Spółka wykazała w informacjach PIT-11 wartość świadczeń objętych zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT jako przychód podlegający opodatkowaniu, informacje te nie odzwierciedlały prawidłowych skutków podatkowych tych świadczeń. Korekta PIT-11 nie prowadzi zatem do zmiany kwalifikacji świadczeń, lecz służy usunięciu nieprawidłowości polegającej na wykazaniu jako przychodu opodatkowanego świadczenia, które zgodnie z przepisami Ustawy PIT korzystało ze zwolnienia podatkowego.

W takiej sytuacji dalsze pozostawanie w obrocie prawnym informacji PIT-11 wykazujących świadczenia zwolnione jako przychody podlegające opodatkowaniu prowadziłoby do utrzymywania informacji nieodzwierciedlających rzeczywistego stanu podatkowego.

W ocenie Wnioskodawcy, informacje PIT-11 sporządzone za lata poprzednie powinny zatem zostać skorygowane poprzez wyłączenie z przychodów podlegających opodatkowaniu wartości świadczeń korzystających ze zwolnienia podatkowego.

Celem takiej korekty jest doprowadzenie informacji PIT-11 do zgodności z prawidłową kwalifikacją podatkową świadczeń oraz rzeczywistą wysokością przychodów podlegających opodatkowaniu osiągniętych przez Menedżera w poszczególnych latach podatkowych.

W konsekwencji, jeżeli świadczenia opisane we wniosku spełniały warunki zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b Ustawy PIT również w latach poprzednich, Spółka powinna dokonać korekty informacji PIT-11 poprzez wyłączenie z przychodów podlegających opodatkowaniu wartości świadczeń objętych tym zwolnieniem. W przeciwnym razie w obrocie prawnym pozostawałyby informacje PIT-11 zawierające dane niezgodne z rzeczywistą wysokością przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Taki rezultat byłby sprzeczny zarówno z funkcją informacyjną formularza PIT-11, jak i celem instytucji korekty deklaracji przewidzianej w art. 81 Ordynacji podatkowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie treścią ww. przepisu:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.

Pojęcie przychodu

Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju przychód lub zasady jego ustalania.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia.

Źródła przychodów

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 13 pkt 7 ww. ustawy:

Przychody zaliczone do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegają co do zasady opodatkowaniu przy zastosowaniu skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 przytoczonej ustawy. Jednocześnie niektóre z takich świadczeń korzystać mogą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 tej ustawy.

Obowiązki płatnika

Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę, poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).

Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:

1)  obliczenie,

2)  pobranie,

3)  wpłacenie

- podatku, zaliczki lub raty.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 42 ust. 1 powołanej ustawy:

Zwolnienie przedmiotowe

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).

Zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia:

Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ważnym jest otrzymanie świadczeń w związku z odbywaniem podróży oraz aby podróż odbywana była w celu osiągnięcia przychodów i aby wydatki z tego tytułu nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie „podróży” ujęte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”. Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem” będą miały to samo znaczenie.

Należy zatem rozważyć zakres pojęcia „podróż” zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym zwrot ten nie został zdefiniowany ani w ustawie podatkowej, ani w innych przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) - podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca, bez dookreślenia tego pojęcia przez takie elementy jak czas odbywania, częstotliwość czy też przez zdefiniowanie kierunku podróży. Stąd też przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje zwrotu kosztów za jazdy lokalne, bowiem nie spełniają definicji „podróży”.

Na bazie powyższego należy przyjąć, że aby osoba niebędąca pracownikiem mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, konieczne jest odbycie przez nią podróży oraz ustalenie, że celem tej podróży jest osiągnięcie przychodu. Nadto otrzymane świadczenie nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym podróż, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy, nie może być utożsamiana z podróżą służbową.

Z opisu sprawy wynika, że współpracują Państwo z osobą fizyczną pełniącą funkcję likwidatora (...) Spółki Akcyjnej w likwidacji (dalej: „Menedżer”, „Likwidator”) na podstawie kontraktu menedżerskiego, tj. umowy cywilnoprawnej o charakterze zarządczym. Kontrakt menedżerski nie stanowi stosunku pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. Przychody uzyskiwane przez Menedżera z tytułu wykonywania kontraktu menedżerskiego stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychody uzyskiwane przez osobę należącą do organu osoby prawnej.

Siedziba Spółki znajduje się w (…). Miejsce zamieszkania Menedżera znajduje się poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki. Zgodnie z postanowieniami kontraktu menedżerskiego miejscem świadczenia usług przez Menedżera jest miejscowość, w której znajduje się siedziba Spółki.

Do obowiązków Menedżera należy w szczególności prowadzenie spraw Spółki, reprezentowanie jej wobec podmiotów trzecich, zarządzanie powierzonymi obszarami działalności, bieżące współdziałanie z organami Spółki, prowadzenie procesu likwidacji Spółki oraz podejmowanie czynności zmierzających do zakończenia jej działalności zgodnie z harmonogramem likwidacji. Menedżer reprezentuje również Spółkę wobec kontrahentów, organów administracji publicznej, sądów oraz innych instytucji, a także uczestniczy w spotkaniach, konferencjach i wydarzeniach związanych z działalnością Spółki oraz procesem jej likwidacji.

Charakter wykonywanych obowiązków powoduje konieczność częstej i regularnej obecności Menedżera w siedzibie Spółki oraz odbywania podróży związanych z wykonywaniem powierzonych mu zadań. W związku z tym Menedżer odbywa i będzie odbywał w szczególności:

1.  podróże z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki;

2.  podróże z miejscowości siedziby Spółki do miejsca zamieszkania;

3.  podróże do innych miejsc wykonywania obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego;

4.  podróże z miejsca czasowego pobytu Menedżera w miejscowości siedziby Spółki, w szczególności z miejsca zakwaterowania, do innych miejsc wykonywania obowiązków wynikających z kontraktu.

W związku z powyższym Spółka, zgodnie z postanowieniami kontraktu menedżerskiego, ponosi lub refunduje Menedżerowi koszty korzystania ze środków komunikacji w zakresie niezbędnym do realizacji umowy. Spółka zwraca Menedżerowi faktycznie poniesione i należycie udokumentowane koszty, do maksymalnej wysokości 3 750 zł miesięcznie. Zwrot obejmuje w szczególności koszty paliwa, transportu miejskiego oraz przejazdów kolejowych pomiędzy miejscem zamieszkania Menedżera a miejscowością siedziby Spółki.

Zwrotowi podlegają wyłącznie koszty pozostające w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z wykonywaniem przez Menedżera obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego. Rozliczenie następuje na podstawie dokumentów potwierdzających faktyczne poniesienie wydatków.

Spółka rozważa również możliwość wprowadzenia mechanizmu wypłaty Menedżerowi środków na pokrycie przewidywanych kosztów podróży w formie miesięcznej kwoty wypłacanej z góry. Wypłacone środki byłyby następnie rozliczane na podstawie faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów, zgodnie z zasadami określonymi w kontrakcie menedżerskim. Kwota wypłacana z góry miałaby charakter wyłącznie techniczny i czasowy i podlegałaby ostatecznemu rozliczeniu po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego.

Ponadto, z uwagi na miejsce zamieszkania Menedżera znajdujące się poza miejscowością siedziby Spółki oraz konieczność jego częstej i regularnej obecności w Warszawie, Spółka ponosi koszty zakwaterowania Menedżera w miejscowości siedziby Spółki.

Menedżer zawarł we własnym imieniu umowę najmu lokalu mieszkalnego z osobą trzecią. Lokal nie stanowi własności Spółki. Na podstawie postanowień kontraktu menedżerskiego Spółka zwraca Menedżerowi faktycznie ponoszone koszty najmu tego lokalu. Najem lokalu oraz zwrot kosztów z tego tytułu pozostają w bezpośrednim związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego.

Lokal jest wykorzystywany przez Menedżera w celu zapewnienia możliwości wykonywania obowiązków zarządczych w miejscowości siedziby Spółki i nie jest wykorzystywany do celów prywatnych, w szczególności podczas prywatnych pobytów o charakterze pozasłużbowym. Zapewnienie zakwaterowania ma charakter funkcjonalny i organizacyjny oraz wynika z obiektywnych potrzeb związanych z wykonywaniem kontraktu menedżerskiego.

Jednocześnie Menedżer nie zalicza i nie będzie zaliczał kosztów podróży ani kosztów najmu mieszkania do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z powyższym powzięli Państwo wątpliwość czy świadczenia te powinny zostać uwzględnione w podstawie opodatkowania Menedżera, a tym samym czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy oraz wykazania tych świadczeń w informacji PIT-11.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt przedstawionego opisu sprawy, należy uznać, że:

• faktyczny zwrot przez Spółkę kosztów podróży ponoszonych przez Menedżera w związku z realizacją obowiązków wynikających z kontraktu menedżerskiego, obejmujących w szczególności koszty przejazdów kolejowych, koszty paliwa, koszty korzystania z publicznych środków transportu oraz inne koszty korzystania ze środków komunikacji;
• ponoszenie przez Spółkę kosztów najmu mieszkania w miejscowości siedziby Spółki, na podstawie umowy najmu zawartej przez Menedżera we własnym imieniu z podmiotem trzecim,

korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT jako należności związane z podróżą osoby niebędącej pracownikiem - do wysokości oraz na warunkach określonych w przepisach regulujących należności z tytułu podróży, przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 21 ust. 13 ustawy o PIT.

W konsekwencji, w zakresie, w jakim wskazane świadczenia korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, na spółce z tytułu zwrotu ww. kosztów nie będą ciążyły obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, a Spółka, działając jako płatnik, nie jest zobowiązana do poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych świadczeń oraz nie uwzględnia ich w informacji PIT-11 jako przychodów podlegających opodatkowaniu.

Korekta deklaracji PIT-11

Zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 tej ustawy:

W przepisach Ordynacji podatkowej nie ma legalnej definicji korekty deklaracji.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1058/11:

Korekta deklaracji oznacza zatem poprawienie błędu w uprzednio złożonej deklaracji podatkowej. Istotą instytucji korekty pozostaje zmiana stanowiska podatnika odnośnie do samego faktu opodatkowania lub jego wysokości.

W literaturze przedmiotu ważnym zagadnieniem w aspekcie rozstrzygnięcia istoty korekty deklaracji pozostaje ustalenie czy ma ona charakter uprawnienia, czy obowiązku. Na charakter korekty deklaracji jako - co do zasady - prawa, a nie obowiązku, wskazuje m.in. wykładnia art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym:

Treść art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazuje zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 3592/18 czytamy, że:

Korekta deklaracji może więc dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź dochodu, wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

O istocie korekty traktuje natomiast m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 20 stycznia 2016 r. (I SA/Bk 774/15, Legalis), w którym zawarto trafny pogląd, że:

W przedstawionym opisie sprawy wskazali Państwo, że w dotychczasowych rozliczeniach Spółka traktowała świadczenia polegające na zwrocie lub finansowaniu kosztów podróży oraz kosztów najmu mieszkania jako przychód Menedżera/Likwidatora podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji wartość tych świadczeń była wykazywana w informacjach PIT-11 sporządzanych za właściwe lata podatkowe.

Jak wskazano powyżej, świadczenia opisane we wniosku, przy spełnieniu warunków określonych w art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz do wysokości i na warunkach określonych w przepisach regulujących należności z tytułu podróży, korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b tej ustawy.

Oznacza to, że świadczenia te, w zakresie objętym zwolnieniem, nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji ich wykazanie w informacjach PIT-11 za poszczególne lata podatkowe jako przychodów podlegających opodatkowaniu było nieprawidłowe. Skoro bowiem świadczenia korzystały ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, nie powinny zostać wykazane w PIT-11 jako przychody podlegające opodatkowaniu.

Powyższe znajduje również potwierdzenie w zasadach sporządzania informacji PIT-11. Przy ustalaniu kwoty przychodów wykazywanych w tej informacji nie uwzględnia się bowiem przychodów zwolnionych od podatku dochodowego na podstawie przepisów ustawy o PIT, z wyjątkiem przypadków, dla których przepisy przewidują odrębny obowiązek informacyjny. W odniesieniu do świadczeń korzystających ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT taki szczególny obowiązek informacyjny nie występuje.

Tym samym, jeżeli w informacjach PIT-11 sporządzonych za lata poprzednie Spółka wykazała wartość świadczeń korzystających ze zwolnienia jako przychód podlegający opodatkowaniu, informacje te zawierają nieprawidłowe dane dotyczące wysokości przychodów podlegających opodatkowaniu. W konsekwencji Spółka powinna skorygować te informacje w trybie art. 81 Ordynacji podatkowej.

Korekta informacji PIT-11 powinna polegać na wyłączeniu z przychodów podlegających opodatkowaniu wartości świadczeń objętych zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, tak aby informacja zawierała prawidłową wysokość przychodu podlegającego opodatkowaniu w danym roku podatkowym.

W konsekwencji, skoro świadczenia opisane we wniosku korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, a Państwo w poprzednich latach wykazywali ich wartość w informacjach PIT-11 jako przychód podlegający opodatkowaniu, powinni Państwo skorygować informacje PIT-11 sporządzone za te lata poprzez wyłączenie wartości świadczeń korzystających ze zwolnienia z przychodów podlegających opodatkowaniu.

Zatem Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.