0114-KDWP.4011.497.2026.1.PP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.  Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A.A. jest obywatelem Ukrainy, pozostaje w związku małżeńskim, za parę miesięcy urodzi mu się dziecko.

Przed wybuchem pełnoskalowej wojny na Ukrainie w 2022 r. Wnioskodawca zamieszkiwał w (…). Ma w Polsce status ochrony czasowej ze statusem UKR-PESEL. Przyjechał do Polski na początku 2023 r. Wyjazd i pobyt w Polsce są umotywowane wyłącznie ucieczką przed wojną — niebezpieczeństwem i walkami toczonymi w bezpośrednim sąsiedztwie (…).

Wnioskodawca nie osiąga żadnych dochodów generowanych w Polsce.

Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na Ukrainie (FOP) w zakresie działalności IT (programowanie, tworzenie aplikacji na smartfony). Działalność została założona w 2016 r. Zleceniodawcami są wyłącznie podmioty zagraniczne (nie polskie firmy), a środki wpływają na ukraińskie rachunki bankowe Wnioskodawcy. FOP jest jedynym źródłem dochodu i utrzymania.

Działalność FOP ma charakter stałej placówki:

• prowadzona jest w wynajmowanych pomieszczeniach na Ukrainie, w których znajduje się dokumentacja FOP i sprzęt,
• pomieszczenie ma charakter stały i trwały,
• działalność została założona przed wybuchem wojny,
• całość działalności operacyjnej wykonywana jest z terytorium Ukrainy,pomieszczenie nie służyło wyłącznie do celów o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym (składowanie, wystawianie, wydawanie towarów, zbieranie informacji, zakup towarów itp.).

Wniosek dotyczy 1 stanu faktycznego (dochody z lat 2023-2026) oraz 1 zdarzenia przyszłego (dochody w kolejnych latach).

Faktycznie całość działalności operacyjnej będzie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Wnioskodawcą i przebywające na Ukrainie. Dla działalności gospodarczych zostali wyznaczeni pełnomocnicy, którzy prowadzą operacyjną działalność na Ukrainie, w tym mają dostęp do rachunków bankowych, posiadają oni prawo do zawierania umów i podejmowania działań w imieniu Wnioskodawcy. Całość czynności zarządu jest faktycznie prowadzona przez te osoby trzecie na Ukrainie.

Całość działalności Wnioskodawcy będzie prowadzona za pośrednictwem pomieszczeń zlokalizowanych na Ukrainie.

Jedna z osób trzecich (reprezentant/koordynator Wnioskodawcy) będzie posiadać pełnomocnictwo do reprezentacji (działania w imieniu) Wnioskodawcy na terytorium Ukrainy.

Strategiczne decyzje co do sposobu wykonywania czynności przez osoby trzecie będą podejmowane przez Wnioskodawcę, który będzie również monitorował sposób i efekty prac wykonywanych przez te osoby trzecie.

Operacyjna działalność (czynności zarządu) Wnioskodawcy są prowadzone z Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Wnioskodawcą.

Osoby trzecie wykonują czynności w pomieszczeniach zlokalizowanych na Ukrainie - w tych pomieszczeniach znajduje się również dokumentacja FOP Wnioskodawcy oraz sprzęt. Usługi FOP są świadczone wyłącznie na rzecz podmiotów innych niż polskie (podmioty amerykańskie).

Wnioskodawca nie świadczy usług na rzecz polskich kontrahentów ani nie poszukuje klientów w Polsce. Wnioskodawca w latach 2023-2026 oraz latach następnych był/będzie polskim rezydentem podatkowym (podmiotem posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy).

Pytanie

Czy dochody Wnioskodawcy uzyskiwane w okresie 2023-2026 r. oraz w latach następnych z tytułu prowadzonej na Ukrainie jednoosobowej działalności gospodarczej (FOP) stanowią dochody z działalności wykonywanej wyłącznie w całości na Ukrainie (za pośrednictwem stałej placówki/zakładu podatkowego na Ukrainie), a tym samym są zwolnione z opodatkowania w Polsce zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a polsko-ukraińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, dochody Wnioskodawcy uzyskiwane w okresie 2023-2026 r. oraz w latach następnych z tytułu prowadzonej na Ukrainie jednoosobowej działalności gospodarczej (FOP) stanowią dochody z działalności wykonywanej wyłącznie w całości na Ukrainie (za pośrednictwem stałej placówki/zakładu podatkowego na Ukrainie), a tym samym są zwolnione z opodatkowania w Polsce zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a polsko-ukraińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

1. Zasady opodatkowania dochodów z FOP na Ukrainie

Zgodnie z UPO PL-UA (Konwencja z 12 stycznia 1993 r., zmodyfikowana Konwencją MLI), zyski przedsiębiorstwa jednego państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że prowadzi ono działalność w drugim państwie przez położony tam zakład — wtedy zyski mogą być opodatkowane w drugim państwie, ale tylko w zakresie przypisanym temu zakładowi.

W przypadku dochodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej w Ukrainie, zasady opodatkowania przychodów osiąganych z tej działalności należy ustalić na podstawie postanowień Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r.
Nr 63, poz. 269; dalej: Konwencja polsko-ukraińska).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt g konwencji polsko-ukraińskiej:

Określenia "przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa" i "przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa" oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie.

Oznacza to, że osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce należy uznać za przedsiębiorstwo polskie, nawet jeżeli osoba ta zarejestrowała działalność gospodarczą za granicą.

Opodatkowanie dochodu z działalności gospodarczej następuje natomiast z uwzględnieniem art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 konwencji polsko-ukraińskiej.

Na mocy art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-ukraińskiej:

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

W myśl art. 7 ust. 2 Konwencji:

Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3 tego artykułu, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, jakie mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

Stosownie do art. 7 ust. 3 Konwencji:

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczenie nakładów ponoszonych dla tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym leży zakład, czy gdzie indziej.

Jak wynika z ust. 4 powyższego artykułu:

Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków zakładu przez podział całkowitych zysków przedsiębiorstwa na jego poszczególne części, żadne postanowienie ustępu 2 tego artykułu nie wyklucza ustalenia przez to Umawiające się Państwo zysku do opodatkowania według zwykle stosowanego podziału. Sposób zastosowanego podziału zysku musi jednak być taki, żeby wynik był zgodny z zasadami zawartymi w niniejszym artykule.

Zgodnie z art. 7 ust. 5 Konwencji:

Nie można przypisać zakładowi zysku tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub towarów przez ten zakład dla przedsiębiorstwa.

Na podstawie ust. 6 art. 7 Konwencji:

Przy stosowaniu poprzednich ustępów ustalanie zysków zakładu powinno być dokonywane każdego roku w ten sam sposób, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby postąpić inaczej.

Jak stanowi art. 5 ust. 1 Konwencji:

W rozumieniu niniejszej konwencji określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Placówka oznacza również miejsce produkcyjne.

Z ust. 2 tego przepisu wynika, że:

Określenie "zakład" obejmuje w szczególności:

a) miejsce zarządu,

b) filię,

c) biuro,

d) zakład fabryczny,

e) warsztat, oraz

f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsca wydobywania kopalnych zasobów naturalnych.

Stosownie do art. 5 ust. 3 Konwencji:

Budowa, montaż lub instalacja stanowi zakład tylko wtedy, gdy okres ich prowadzenia trwa dłużej niż dwanaście miesięcy. Właściwe władze Umawiającego się Państwa, w którym prowadzone są takie prace, mogą w wyjątkowych przypadkach, na wniosek osoby prowadzącej takie prace, nie traktować jako zakładu takiej działalności przekraczającej 12 miesięcy, lecz nie przekraczającej 24 miesięcy.

W świetle ust. 4 art. 5 Konwencji:

Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, nie stanowią zakładu:

a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa;

b) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów przedsiębiorstwa wyłącznie dla składowania, wystawiania lub wydawania;

c) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

d) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter;

f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, posiada przygotowawczy lub pomocniczy charakter.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1 fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na-podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin "przedsiębiorstwo" należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że pojęcie "zakład" jest stosowane głównie w celu określenia prawa umawiającego się państwa do opodatkowania zysków przedsiębiorstwa drugiego umawiającego się państwa. Na mocy artykułu 7 umawiające się państwo nie może opodatkować zysków przedsiębiorstwa drugiego umawiającego się państwa, chyba że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem zakładu położonego
w pierwszym państwie.

Przepis art. 5 określa znaczenie pojęcia "zakład”, tj. podaje podstawowe elementy zakładu w rozumieniu konwencji. Określenie "zakład" oznacza "stałą placówkę, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność". Definicja ta zawiera następujące warunki:

• istnieje placówka działalności gospodarczej, tj. pomieszczenie, a w pewnych okolicznościach maszyny i urządzenia (miejsce gdzie działalność jest prowadzona),
• placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z pewnym stopniem trwałości,
• prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki, oznacza to, że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.

Zasadniczo wszystkie wyżej wymienione przesłanki prowadzące do uznania, że dana osoba ma na terenie Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Określenie "placówka" obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu.

Placówka - jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej - może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób.

Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką.

Określenie "za pośrednictwem" należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.

Zgodnie z definicją placówka musi być "stała". Musi istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.

Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).

2. Brak zakładu podatkowego w Polsce

Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o PIT, zagraniczny zakład to stała placówka, przez którą podmiot z siedzibą/miejscem zamieszkania w jednym państwie wykonuje działalność na terytorium innego państwa (obejmuje też plac budowy oraz zależnego agenta z pełnomocnictwem do zawierania umów).

Zgodnie z Komentarzem OECD do Modelowej Konwencji, do uznania miejsca za zakład (PE) potrzebne są łącznie:

a) Istnienie fizycznego miejsca prowadzenia działalności ("placówki") — obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do działalności, niezależnie od tytułu prawnego; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji, przy czym władztwo nad przestrzenią musi charakteryzować się prawem i swobodą dysponowania nią.

b) "Stały charakter" placówki — musi istnieć więź z określonym punktem geograficznym i pewien stopień trwałości; zwykle nie uznaje się istnienia zakładu przy placówce utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy (z wyjątkami dla działalności powtarzalnej lub prowadzonej wyłącznie w danym państwie).

c) Prowadzenie działalności gospodarczej i istnienie substancji biznesowej — placówka musi dysponować środkami umożliwiającymi samodzielne prowadzenie działalności (finansowanie, środki trwałe, WNiP), a za istnieniem substancji przemawia też nabywanie towarów/usług od lokalnych dostawców czy posiadanie lokalnego rachunku bankowego.

Kluczowe jest przy tym, czy dana lokalizacja pozostaje do dyspozycji przedsiębiorstwa (przykład z Komentarza OECD: konsultantka prowadząca działalność z domowego biura w danym państwie — biuro to stanowi lokalizację pozostającą do dyspozycji przedsiębiorstwa).

Co do zasady dochody rezydenta podlegają opodatkowaniu w kraju rezydencji, ale jeśli działalność jest wykonywana przez stałą placówkę na Ukrainie, dochody mogą podlegać opodatkowaniu również tam — Polska w takiej sytuacji zwalnia dochód z opodatkowania na podstawie art. 24 ust. 2 lit. a UPO PL-UA.

W konsekwencji, skoro Wnioskodawca nie osiąga w Polsce innych dochodów opodatkowanych skalą podatkową, nie jest zobowiązany do złożenia polskiej deklaracji podatkowej.

Zastrzeżenie: mimo zwolnienia, Polska ma prawo uwzględnić zwolniony dochód w podstawie opodatkowania obliczanej według skali (metoda wyłączenia z progresją, art. 24 ust. 4 UPO PL-UA).

Gdyby więc Wnioskodawca osiągał inne przychody opodatkowane skalą (umowa o pracę, zlecenie/dzieło, polska JDG na skali) lub składał wspólne zeznanie z żoną osiągającą takie przychody — byłby zobowiązany zadeklarować dochody ukraińskie, które wpłynęłyby na stawkę podatkową stosowaną do polskich dochodów (12% i 32% dla nadwyżki ponad 120.000 zł rocznie).

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach podatkowych wydawanych przez Dyrektora KIS, w szczególności w interpretacji z dnia 13 sierpnia 2026 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.622.2026.2.JM, w której Organ uznał, że w przypadku wykonywania działalności w okolicznościach analogicznych do sytuacji Wnioskodawcy na Ukrainie powstanie zakład podatkowy, a polski rezydent podatkowy będzie mógł skorzystać z metody unikania podwójnego opodatkowania w postaci wyłączenia z progresją: Analizując zatem Pana sytuację, wskazuję, że w związku ze świadczonymi usługami na terenie Ukrainy doszło do powstania zakładu
w tym państwie. Realizowanie usług na terytorium Ukrainy następuje za pośrednictwem stałej placówki - pomieszczeń zlokalizowanych na Ukrainie, w których znajduje się m.in. dokumentacja FOP oraz sprzęt. Pomieszczenia mają charakter stały oraz trwały.

Działalność będzie wykonywana z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Panem i przebywające na Ukrainie oraz w części zdalnie z terytorium Polski. Jedna z osób trzecich (Pana reprezentant/koordynator) będzie posiadać Pana pełnomocnictwo do reprezentacji (działania w imieniu) na terytorium Ukrainy.

Działalność Pana pełnomocnika w zlokalizowanych na Ukrainie pomieszczeniach mających charakter stały i trwały stanowi "zakład" w świetle art. 5 ust. 5 Konwencji, gdyż dotyczy podejmowania działań związanych ze świadczeniem usług (całość Pana działalności operacyjnej będzie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie).

Jeżeli więc działalność na terytorium Ukrainy prowadzona będzie za pośrednictwem położonego w tym państwie zakładu, Pana dochód uzyskany z prowadzenia działalności w 2026 r. i w latach następnych (jeśli nie ulegnie stan faktyczny i prawny), który może być przypisany temu zakładowi, podlegać będzie opodatkowaniu zarówno na Ukrainie, jak i w państwie miejsca Pana zamieszkania, czyli w Polsce (art. 7 ust. 1 Konwencji).

W Polsce dochody będą podlegały opodatkowaniu z zastosowaniem metody wynikającej z art. 24 ust. 2 lit. a Konwencji (metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tą metodą dochody te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania w Polsce.

Natomiast, dochody uzyskane z działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie, lecz nieprzypisanej zakładowi położonemu na terytorium Ukrainy podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce. Nie znajdzie zastosowania metoda unikania podwójnego opodatkowania przewidziana w Konwencji polsko - ukraińskiej. Uzyskany dochód należy wykazać i opodatkować w składanym w Polsce zeznaniu podatkowym. ”

Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 lipca 2026 r. nr 0114-KDWP.4011.243.2026.2.IG. Sprawa dotyczyła obywatela Ukrainy prowadzącego ukraińską jednoosobową działalność gospodarczą (FOP), w ramach której świadczył usługi doradcze w zakresie prowadzenia biznesu.

Działalność była w całości prowadzona za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie - w wynajmowanych pomieszczeniach znajdowały się biuro, sprzęt, dokumentacja oraz pracownicy, natomiast wyznaczeni pełnomocnicy prowadzili bieżącą działalność operacyjną, mieli dostęp do rachunków bankowych oraz byli uprawnieni do zawierania umów i podejmowania czynności w imieniu przedsiębiorcy. Podatnik nie posiadał w Polsce biura, filii, urządzeń ani innej stałej placówki, nie poszukiwał tutaj klientów i nie oferował usług na polskim rynku. Dyrektor KIS potwierdził, że w takich okolicznościach FOP nie posiada zakładu podatkowego w Polsce, a dochody osiągane za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie stanowią dochody z działalności wykonywanej wyłącznie na Ukrainie i nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w następujących interpretacjach podatkowych:

• z 9 grudnia 2025 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.767.2025.2.AK,
• z 3 lipca 2025 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.437.2025.2.NM.

W interpretacji podatkowej z dnia 26 marca 2026 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.61.2026.1.PR (która dotyczyła nierezydenta podatkowego Polski- rezydenta podatkowego Ukrainy) wydanej w analogicznej sprawie, Dyrektor KIS uznał, że działalność w zakresie IT prowadzona na Ukrainie przy pomocy zlokalizowanych w tym kraju zasobów stanowi zakład podatkowy, a dochody osiągnięte z tego tytułu nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski.

Na poparcie powyższego stanowiska można również powołać interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 30 czerwca 2026 r. nr 0114-KDWP.4011.272.2026.2.ASZ. W tej sprawie podatnik był polskim rezydentem podatkowym, jednak czynności operacyjne związane z wykonywaniem usług IT były faktycznie realizowane na Ukrainie przez osoby trzecie, za pośrednictwem udostępnionej tam stałej placówki. Podatnik z Polski sprawował przede wszystkim nadzór, podejmował decyzje strategiczne
i kontrolował efekty pracy podwykonawców.

Dyrektor KIS uznał, że w takich okolicznościach na Ukrainie powstaje zakład podatkowy. Organ podkreślił, że działalność była tam wykonywana regularnie za pośrednictwem stałej placówki, a dodatkowo pełnomocnik działający na Ukrainie podejmował kluczowe czynności związane ze świadczeniem usług, w tym posiadał uprawnienia do zmiany zasad umów oraz zawierania nowych kontraktów. Tym samym działalność operacyjna była faktycznie wykonywana na Ukrainie, mimo że sam podatnik przebywał w Polsce.

Co szczególnie istotne, Dyrektor KIS potwierdził następnie, że dochody z GIG-Umowy (które są taktowane tak samo jak przychody z działalności gospodarczej) należy przypisać zakładowi położonemu na Ukrainie, wobec czego podlegają one opodatkowaniu na Ukrainie, natomiast w Polsce korzystają ze zwolnienia z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją. Analogiczne stanowisko organ przyjął również w odniesieniu do dochodów z jednoosobowej działalności gospodarczej w części przypisanej ukraińskiemu zakładowi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy:

Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

Odnosząc się do kwestii opodatkowania w Polsce dochodów uzyskanych z działalności (JDG) zarejestrowanej na Ukrainie i prowadzonej na Ukrainie oraz zdalnie z terytorium Polski, w pierwszej kolejności zwracam uwagę, że – jak Pan wskazał – w latach 2023-2026 był  i w latach kolejnych będzie Pan polskim rezydentem podatkowym i w związku z tym będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Podatnik, który ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski (rezydencję podatkową), podlega opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych przychodów na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zakład

Zgodnie z art. 5a pkt 22 analizowanej ustawy:

W przypadku prowadzenia przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej na terenie Ukrainy, zasady opodatkowania przychodów osiąganych z tej działalności należy ustalić na podstawie postanowień Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (t. j. Dz. U. z 1994 r. nr 63 poz. 269; dalej: „Konwencja polsko-ukraińska”) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Ukrainę dnia 23 lipca 2018 r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. g Konwencji polsko-ukraińskiej:

Oznacza to, że osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce należy uznać za przedsiębiorstwo polskie, nawet jeżeli osoba ta zarejestrowała działalność gospodarczą za zagranicą.

Stosownie do art. 5 ust. 1 Konwencji polsko-ukraińskiej:

Z kolei w myśl art. 5 ust. 2 Konwencji polsko-ukraińskiej:

Jak wynika z art. 5 ust. 3 Konwencji:

W świetle ust. 4 art. 5 Konwencji:

Na podstawie art. 5 ust. 5 Konwencji:

Dokonując interpretacji postanowień Umowy należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przepis art. 5 określa znaczenia pojęcia „zakład”, tj. podaje podstawowe elementy zakładu w rozumieniu Konwencji. Określenie „zakład” oznacza „stałą placówkę, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność”. Definicja ta zawiera następujące warunki:

• istnienie placówki działalności gospodarczej, tj. pomieszczeń, a w pewnych okolicznościach maszyn i urządzeń (miejsce gdzie działalność jest prowadzona);
• placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z pewnym stopniem trwałości;
• prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki; oznacza to, że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.

Zasadniczo wszystkie wyżej wymienione przesłanki prowadzące do uznania, że dana osoba ma na terenie innego państwa stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką.

Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”. Musi istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).

Według komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą przedsiębiorstwo powinno być traktowane jako posiadające zakład w danym państwie, jeżeli w tym państwie, w ramach określonych warunków, działa na jego rzecz osoba, nawet gdy przedsiębiorstwo to nie ma stałej placówki w rozumieniu ustępów 1 i 2. Celem tego przepisu jest przyznanie państwu prawa do opodatkowania w takich przypadkach. Tak więc postanowienia ustępu 5 ustalają warunki niezbędne do stwierdzenia, że przedsiębiorstwo posiada zakład w danym państwie, i to niezależnie od rodzaju działalności wykonywanej dla niego przez wyżej wymienioną osobę. Zgodnie z ust. 32 komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD, osoby, których działalność może stanowić zakład przedsiębiorstwa, nazywa się zależnymi przedstawicielami, to jest „osobami”, bez względu na to, czy są zatrudnione, czy nie; nie są one niezależnymi przedstawicielami w rozumieniu ustępu 6.

Podjęcie postanowienia, że utrzymanie każdej zależnej osoby oznacza powstanie zakładu przedsiębiorstwa, byłoby niekorzystne dla międzynarodowych stosunków gospodarczych. Tak traktowane powinny być tylko osoby, których uprawnienia lub charakter ich czynności angażują przedsiębiorstwo w działalność gospodarczą w określonym zakresie na obszarze danego państwa. Ustęp 5 stanowi więc, że jedynie utrzymywanie osób mających uprawnienia do zawierania kontraktów może prowadzić do powstania zakładu przedsiębiorstwa. Osoba taka ma dostateczne uprawnienia do angażowania przedsiębiorstwa w działalność gospodarczą w danym państwie. Użycie określenia „zakład” w tym kontekście oznacza, że ta osoba korzysta ze swych uprawnień w sposób ciągły, a nie tylko w pojedynczych przypadkach.

Stosownie do treści ust. 32.1 komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD, również określenie „pełnomocnictwo do zawierania kontraktów w imieniu przedsiębiorstwa” nie ogranicza stosowania tego ustępu do przedstawiciela zawierającego kontrakty wiążące dosłownie dane przedsiębiorstwo. Ustęp ten ma również zastosowanie do przedstawiciela zawierającego kontrakty, które wiążą przedsiębiorstwo, mimo iż takie kontrakty w rzeczywistości nie są zawierane w imieniu danego przedsiębiorstwa. Fakt, że przedsiębiorstwo nie bierze czynnego udziału w transakcjach, może oznaczać, że przekazało takie uprawnienia przedstawicielowi. Na przykład można uważać, że przedstawiciel posiada rzeczywiste uprawnienie do zawierania kontraktów, jeżeli ubiega się i zbiera zamówienia (lecz ich nie realizuje w sposób formalny), które następnie są przesyłane bezpośrednio do składów, skąd towary są dostarczane, podczas gdy przedsiębiorstwo zagraniczne jedynie aprobuje transakcje w sposób rutynowy.

Zyski przedsiębiorstwa

W myśl art. 7 ust. 1-7 Konwencji:

Analiza powyższych regulacji wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji, czyli w Polsce. W państwie zakładu – na Ukrainie – opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

Warunek określony w art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-ukraińskiej należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jak już wskazano, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby.

Opodatkowanie dochodów na gruncie Konwencji polsko – ukraińskiej

Ustalenie miejsca opodatkowania dochodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa jednego państwa (w Pana przypadku Polski) powinno zatem wiązać się z oceną, czy przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w drugim państwie (w Pana przypadku w Ukrainie) przez położony w tym państwie zakład. Inaczej, czy charakter działalności prowadzonej na terytorium Ukrainy wypełnia znamiona zakładu, co może być podstawą przypisania do tego zakładu odpowiednich zysków do opodatkowania w Ukrainie.

Z opisu sprawy wynika, że jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona przez Pana jako rezydenta Polski będzie stanowić zakład na terytorium Ukrainy. Faktycznie całość działalności operacyjnej będzie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Wnioskodawcą i przebywające na Ukrainie. Dla działalności gospodarczych zostali wyznaczeni pełnomocnicy, którzy prowadzą operacyjną działalność na Ukrainie, w tym mają dostęp do rachunków bankowych, posiadają oni prawo do zawierania umów i podejmowania działań w imieniu Wnioskodawcy. Całość czynności zarządu jest faktycznie prowadzona przez te osoby trzecie na Ukrainie. Całość działalności Wnioskodawcy będzie prowadzona za pośrednictwem pomieszczeń zlokalizowanych na Ukrainie. Jedna z osób trzecich (reprezentant/koordynator Wnioskodawcy) będzie posiadać pełnomocnictwo do reprezentacji (działania w imieniu) Wnioskodawcy na terytorium Ukrainy. Strategiczne decyzje co do sposobu wykonywania czynności przez osoby trzecie będą podejmowane przez Wnioskodawcę, który będzie również monitorował sposób i efekty prac wykonywanych przez te osoby trzecie. Operacyjna działalność (czynności zarządu) Wnioskodawcy są prowadzone z Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Wnioskodawcą. Osoby trzecie wykonują czynności w pomieszczeniach zlokalizowanych na Ukrainie - w tych pomieszczeniach znajduje się również dokumentacja FOP Wnioskodawcy oraz sprzęt. Usługi FOP są świadczone wyłącznie na rzecz podmiotów innych niż polskie (podmioty amerykańskie). Wnioskodawca nie świadczy usług na rzecz polskich kontrahentów ani nie poszukuje klientów w Polsce.

Dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji, czyli w Pana przypadku w Polsce. W państwie zakładu – na Ukrainie opodatkowany będzie natomiast wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

Analizując zatem Pana sytuację, wskazuję, że w związku ze świadczonymi usługami na terenie Ukrainy doszło do powstania zakładu w tym państwie. Realizowanie usług na terytorium Ukrainy następuje za pośrednictwem stałej placówki – pomieszczeń zlokalizowanych na Ukrainie, w których znajduje się m.in. dokumentacja FOP oraz sprzęt. Pomieszczenia mają charakter stały oraz trwały. Działalność będzie wykonywana z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Panem i przebywające na Ukrainie oraz w części zdalnie z terytorium Polski. Jedna z osób trzecich (Pana reprezentant/koordynator) będzie posiadać Pana pełnomocnictwo do reprezentacji (działania w imieniu) na terytorium Ukrainy.

Działalność Pana pełnomocnika w zlokalizowanych na Ukrainie pomieszczeniach mających charakter stały i trwały stanowi „zakład” w świetle art. 5 ust. 5 Konwencji, gdyż dotyczy podejmowania działań związanych ze świadczeniem usług (całość Pana działalności operacyjnej będzie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie).

Jeżeli więc działalność na terytorium Ukrainy prowadzona będzie za pośrednictwem położonego w tym państwie zakładu, Pana dochód uzyskany z prowadzenia działalności w 2026 r. i w latach następnych (jeśli nie ulegnie stan faktyczny i prawny), który może być przypisany temu zakładowi, podlegać będzie opodatkowaniu zarówno na Ukrainie, jak i w państwie miejsca Pana zamieszkania, czyli w Polsce (art. 7 ust. 1 Konwencji).

W Polsce dochody będą podlegały opodatkowaniu z zastosowaniem metody wynikającej z art. 24 ust. 2 lit. a Konwencji (metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tą metodą dochody te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania w Polsce.

Natomiast, dochody uzyskane z działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie, lecz nieprzypisanej zakładowi położonemu na terytorium Ukrainy podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce. Nie znajdzie zastosowania metoda unikania podwójnego opodatkowania przewidziana w Konwencji polsko – ukraińskiej. Uzyskany dochód należy wykazać i opodatkować w składanym w Polsce zeznaniu podatkowym.

Metoda unikania podwójnego opodatkowania

W celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, znajduje zastosowanie metoda unikania podwójnego opodatkowania określona w art. 24 ust. 2 lit. a Konwencji polsko – ukraińskiej, zgodnie z którą:

W myśl art. 24 ust. 3 Konwencji polsko – ukraińskiej:

Stosownie do art. 24 ust. 4 Konwencji polsko – ukraińskiej:

W Polsce odpowiednikiem art. 24 ust. 2 lit. a) Konwencji jest art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tym przepisem:

Zatem w przypadku metody wyłączenia z progresją dochody uzyskane za granicą są na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zwolnione od podatku w Polsce.

Zasadę opodatkowania przedstawioną w ww. przepisie stosuje się w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na wskazanych zasadach.

Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że nie są one wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organu podatkowego dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Nie negując jednak orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy stwierdzić, że zdaniem tutejszego Organu podatkowego, tezy tych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Podkreślenia wymaga, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, nie prowadzi postępowania dowodowego. Nie odnosi się do wskazanego przez Pana podziału zysku.

Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Należy podkreślić, że rezydencję podatkową Wnioskodawcy przyjęto zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.