0114-KDWP.4011.367.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest pracodawcą tworzącym Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (dalej: ZFŚS), który przeznaczony jest na finansowanie działalności socjalnej zgodnie z przyjętym regulaminem. Potencjalnie każda z osób pozostająca w stosunku pracy (dalej: pracownik) może otrzymać zapomogę, w szczególności w przypadku wystąpienia indywidualnego zdarzenia losowego czy też trwania długotrwałej choroby.

Przyznanie zapomogi następuje na wniosek samego zainteresowanego pracownika. Pracownik może złożyć wniosek tylko dwa razy w ciągu tego samego roku kalendarzowego. Na ogół pracownik występuje z wnioskiem o zapomogę, kiedy wydatki zostały przez niego już poniesione.

W przypadku pracownika, który doznał długotrwałej choroby (np. onkologiczne, neurologiczne itd.) posiada on zawsze stosowaną dokumentację medyczną potwierdzającą fakt samej choroby oraz jej trwania (rozciągnięcie w czasie).

Komisja ZFŚS dokonująca wypłaty zapomogi zobowiązana jest każdorazowo do analizowania każdego przypadku indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy.

Przyznawana przez Komisję ZFŚS zapomoga ma charakter bezzwrotny i jest przyznawana na podstawie obowiązującego u Wnioskodawcy regulaminu ZFŚS.

Wypłata dokonywana jest jednorazowo na podstawie złożonego i ostatecznie zaakceptowanego przez Komisję ZFŚS wniosku, każdorazowo po przedłożeniu przez pracownika dokumentów potwierdzających poniesienie w danym roku wydatków, na które została przyznana na jego rzecz zapomoga.

Zapomoga z tytułu długotrwałej choroby: w przypadku pierwszego wniosku złożonego przez pracownika w ciągu danego roku kalendarzowego kwota przyznanej zapomogi ze środków ZFŚS nie stanowi dla pracownika przysporzenia majątkowego. Wnioskodawca jako pracodawca i płatnik nie jest zobowiązany do obliczania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z powyższych tytułów, stosownie do art. 21 ust 1 pkt 26 lit a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U z 2026 r. poz. 592 ze zm.). Nie dotyczy to jednak każdego kolejnego wniosku złożonego przez tego samego pracownika, z tożsamej przyczyny, w ciągu tego samego roku kalendarzowego. Wnioskodawca w tym przypadku (tj. w przypadku złożenia kolejnego wniosku dotyczącego przyznania zapomogi z tytułu tożsamej długotrwałej choroby) oblicza i odprowadza zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Wnioskodawca rozważa wprowadzenie zmian w obowiązującym regulaminie ZFŚS co do ilości składanych w danym roku wniosków , a przede wszystkim co do częstotliwości dokonywanych wypłat dla przyznanej jednorazowo pracownikowi zapomogi.

Przyznane zapomogi mogłyby być wypłacane również częściami.

Zasady przyznania dofinansowania przez Komisję ZFŚS pozostałyby na dotychczasowych zasadach. Zmianie uległyby jedynie:

• zasady składania wniosku o przyznanie zapomogi przez pracownika tj. tylko jeden wniosek na rok (z tego samego tytułu np. z tytułu długotrwałej choroby);
• zasady częstotliwość dokonywanych wypłat przez ZFŚS w ramach jednorazowo przyznanej pracownikowi zapomogi. Mianowicie wypłata dokonywana byłaby częściami, ale każdorazowo dopiero po przedłożeniu przez pracownika dowodów potwierdzających poniesienie przez niego wydatków, na które została przyznana zapomoga. W konsekwencji takiego rozwiązania Komisja ZFSŚ co do zasady rozpatrywałaby wniosek dotyczący danego pracownika tylko raz. Sama zaś wypłata zapomogi / każdej kolejnej części zapomogi, realizowana byłaby w takim przypadku przez Wnioskodawcę dopiero po przedłożeniu przez pracownika dowodów poniesienia kosztów pozostających w związku z jego długotrwałą chorobą. W konsekwencji pracownik mógłby otrzymywać zapomogę na bieżąco. W sytuacji braku posiadania przez pracownika dowodów poniesienia kosztów, kwota przyznanej zapomogi pozostawałaby w budżecie ZFŚS (bez wypłaty na rzecz pracownika).

Pytania

1. Czy wypłacane poszczególne części z przyznanej jednorazowo kwoty zapomogi z tytułu długotrwałej choroby korzystać będą ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U z 2026 r. poz. 592 ze zm.)?

2. Czy przyznanie pracownikowi kolejnej zapomogi w ciągu tego samego roku na podstawie kolejnego wniosku z tej samej przyczyny, jaką jest długotrwała choroba, korzysta ze zwolnienia o którym mowa w art. art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, zostaną spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania zwolnienia z podatku zapomogi przyznanej osobie uprawnionej do korzystania z ZFŚS, a okoliczność, że zapomoga byłaby wypłacona w kilku częściach nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w wyżej przywołanym przepisie.

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. Cała kwota zapomogi przyznanej przez Komisję ZFŚS zgodnie z wewnętrznymi zasadami i regulaminem korzystałaby ze zwolnienia, a okoliczność, że zapomoga zostanie wypłacona w częściach nie wyklucza zastosowania przez Wnioskodawcę art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2. W przypadku długotrwałej choroby pracownika, każda wypłacana mu zapomoga powinna korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bez znaczenia jest ilość składanych przez pracownika wniosków, jak również ilość dokonywanych przez Wnioskodawcę wypłat z tytułu przyznanej zapomogi.

1.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochód w wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisu w Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwalnia się z podatku zapomogi otrzymane w przypadku indywidualnych zdarzeń losowych, klęsk żywiołowych, długotrwałej choroby lub śmierci, z funduszu socjalnego, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, z funduszy związków zawodowych lub zgodnie z odrębnymi przepisami wydanymi przez właściwego ministra - niezależnie od ich wysokości.

Wnioskodawca podkreśla, iż w przypadku przyznania przez Komisję ZFŚS zapomogi z powodu długotrwałej choroby pracownika, czy też innego indywidualnego zdarzenia losowego przepis nie uzależnia zwolnienia od podatku ani od kwoty zapomogi ani od faktu, czy została ona wypłacona jednorazowo, czy w częściach.

To czy dana zapomoga podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest więc od przyczyny będącej podstawą jej wypłaty, od kwoty zapomogi oraz źródła jej finansowania. Podstawą do zastosowania zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych jest stwierdzenie faktu wystąpienia określonego zdarzenia.

Częstotliwość dokonywanych wypłat w ramach jednorazowo przyznanej zapomogi pozostaje bez wpływu na zastosowanie zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a cyt. ustawy.

Podejście to potwierdza chociażby treść interpretacji indywidualnej znak:

0113-KDIPT2-3.4011.490.2022.2.KK z dnia 22 lipca 2022r, w której to organ potwierdził, że decydujące znaczenie ma źródło finansowania świadczenia (ZFŚS) oraz związek z przesłanką ustawową (np. śmierć, zdarzenie losowe), zwolnienie nie jest limitowane kwotowo, a sposób wypłaty (jednorazowo lub w ratach) nie ma wpływu na prawo do zwolnienia. W konsekwencji organ uznał, że cała przyznana zapomoga - niezależnie od wysokości i harmonogramu wypłat - jest zwolniona z PIT, a pracodawca nie pełni funkcji płatnika w tym zakresie.

W ocenie Wnioskodawcy okoliczności danego przypadku nie wykluczają udzielania zapomogi przez określony okres (np. kilka miesięcy) w zależności od potrzeb bytowych i materialnych uprawnionych osób oraz zgodnie z zasadami gospodarowania ZFSŚ (por. wyrok SA w Szczecinie z 8 października 2015 r., sygn. akt III AUa 997/14). Decyzja o okresowości zapomogi lub jej wypłacie więcej niż jeden raz bez zachowania stałej częstotliwości należy do pracodawcy jako administratora środków funduszu, który dokonując wypłat z tytułu przyznanych zapomóg każdorazowo przestrzega przepisów ustawowych i wewnątrzzakładowych (zwłaszcza kryterium socjalnego), ponieważ administrowanie nie oznacza swobodnego dysponowania środkami Funduszu (art. 10 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz wyroki: WSA we Wrocławiu z 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1109/09 oraz SN z 20 sierpnia 2001 r„ sygn. akt I PKN 579/00, OSNP 2003/14/331).

Skoro:

1.

• pracownik (ubiegający się o przyznanie mu zapomogi) uległ długotrwałej chorobie, na co posiada stosowaną dokumentację medyczną potwierdzającą ten fakt, oraz zapomoga
• ma indywidualny, doraźny charakter (nie jest świadczeniem okresowym),
• pozostaje w związku z długotrwałą chorobą (zdarzeniem rozciągniętym w czasie),
• jest przyznawana na podstawie złożonego przez pracownika wniosku i dokonanej przez ZFŚS oceny sytuacji , na zasadach i zgodnie z regulaminem wewnętrznym ZFŚS,
• nie ma cech stałego dodatku, ani świadczenia gwarantowanego,
• nie stanowi w żaden sposób elementu wynagrodzenia,

to zdaniem Wnioskodawcy w takim przypadku, w odniesieniu do takiego pracownika, Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłacanych pracownikowi zapomóg z tytułu długotrwałej choroby, bez względu na kwotę wypłacanych środków, jak również bez względu na ilość dokonywanych wypłat z tego tytułu w ciągu danego roku, stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2.

W przypadku drugiego (i tym samym każdego kolejnego) wniosku pracownika złożonego w ciągu tego samego roku kalendarzowego z tożsamej przyczyny jaką jest długotrwała choroba, Wnioskodawca w tym przypadku oblicza i odprowadza zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w tak opisanym stanie faktycznym, przy drugiej (jak również każdej kolejnej wypłacie) nie powinien zastosować zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U z 2026 r. poz. 592 ze zm.)?

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia zapomogi, czy też pojęcia długotrwałej choroby. Uzasadnione jest zatem zdaniem Wnioskodawcy posługiwanie się w tym przypadku definicjami występującymi w słownikach języka polskiego. Powołując się zatem na językowe znaczenie wyrazów przez zapomogę należy rozumieć jednorazowe świadczenie pieniężne mające na celu wsparcie finansowe osoby, która z ważnych przyczyn znalazła się w trudnej sytuacji życiowej. W przypadku zaś pojęcia długotrwałej choroby zgodnie z definicją Słownika języka polskiego (a dokładniej: wykładni językowej stosowanej przez sądy i organy podatkowe) nie istnieje jedno odrębne hasło „długotrwała choroba". Pojęcie to wyprowadza się z definicji słowa „długotrwały" (rozumianego jako trwający przez długi czas), oraz znaczenia słowa „choroba" (rozumianego jako stan zakłócenia prawidłowego funkcjonowania organizmu).

Zgodnie z treścią interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora KIS: z 4 września 2019 r. znak 0115-KDIT2-2.4011.267.2019.1.BK do chorób długotrwałych zaliczyć należy zatem wszelkie choroby przewlekłe, jak również takie, które mają długotrwały przebieg i wymagają leczenia w sposób stały lub przez długi okres.

W interpretacji z dnia 11 maja 2023 r., znak 0114-KDIP3-2.4011.305.2023.2.MR organ potwierdził, iż zapomoga wypłacona w związku z długotrwałą chorobą i finansowana z funduszu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, korzysta w całości z pełnego zwolnienia z PIT bez limitu kwotowego, ponieważ decydujące znaczenie ma zarówno źródło finansowania, jak i charakter zdarzenia (długotrwała choroba).

Wnioskodawca podkreśla, iż jego zdaniem nie sposób odwołać się do konkretnych ram czasowych przesądzających o tym, jak długo ma trwać choroba, by możliwe było objęcie zapomogi wypłacanej w związku z tą chorobą zwolnieniem z opodatkowania. Dlatego też zdaniem Wnioskodawcy, o ile dany pracownik posiada stosowne dokumenty potwierdzające fakt trwania choroby przewlekłej, czy też choroby, która ma długotrwały przebieg, wówczas każda wypłata zapomogi, bez względu na ilość złożonych wniosków w trakcie roku, przyznanej pracownikowi na zasadach i warunkach zgodnych z regulaminem ZFŚS korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem PIT, na podstawie wyżej przywołanego przepisu tj. art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U z 2026 r. poz. 592 ze zm.).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych:

Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego - zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Pod pojęciem przychodu należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, źródłami przychodów są inne źródła.

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Sformułowanie „w szczególności” zawarte w tym przepisie wskazuje, iż definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.

Katalog świadczeń określonych w art. 20 ust. 1 ww. ustawy jest katalogiem otwartym, dlatego też do tego rodzaju źródła przychodu należy zaliczyć wszystkie świadczenia, których ustawodawca nie zaliczył do innych kategorii źródeł przychodu wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na gruncie prawa podatkowego przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest każda forma przysporzenia majątkowego (korzyść), tzn. zarówno pieniężna, jak i niepieniężna.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania przez Państwa pracownika bezzwrotnej zapomogi wypłaconej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, wskazać należy, że z powołanego art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika, jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia co stanowi przychód podatnika należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że otrzymanie przez Państwa pracownika ww. zapomogi, stanowi dla Niego przychód w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 pkt 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

To czy dana zapomoga podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest więc od przyczyny będącej podstawą jej wypłaty, od kwoty zapomogi oraz źródła jej finansowania.

Ustawa o podatku dochodowym nie definiuje pojęcia „zapomoga”, „zdarzenie losowe” czy „indywidualne zdarzenie losowe” .

W orzecznictwie podatkowym zasadą jest, że w sytuacji, gdy w prawie podatkowym termin użyty w przepisach nie jest bliżej określony, to wykładnia takiego pojęcia winna odbywać się przy zastosowaniu wykładni językowej lub zgodnie ze znaczeniem jakie ma ono w języku potocznym.

Powołując się na językowe znaczenie wyrazów, przez „zapomogę” należy rozumieć jednorazowe świadczenie pieniężne mające na celu wsparcie finansowe osoby, która z ważnych przyczyn znalazła się w trudnej sytuacji życiowej.

Pod pojęciem „indywidualnego zdarzenia losowego” można rozumieć wszelkie nagłe, niespodziewane, pojedyncze zdarzenia wywołane przyczynami zewnętrznymi, których nie można przewidzieć, a które są niezależne od człowieka, nawet przy zachowaniu należytej staranności.

Przez „zdarzenie losowe” należy rozumieć wszelkie nagłe i niespodziewane zdarzenia wywołane przyczynami zewnętrznymi, których nie można przewidzieć, a które są niezależne od człowieka, nawet przy zachowaniu należytej staranności. Zdarzenie losowe jest więc wydarzeniem, na które człowiek nie ma wpływu, które pojawia się nagle, nieoczekiwanie i pociąga za sobą przemijające, usuwalne skutki lub następstwa nieodwracalne.

Ze zwolnienia od podatku korzystają tylko zapomogi wypłacane w związku z zaistnieniem sytuacji określonych powyżej. A zatem tylko zapomogi pieniężne wypłacane w przypadku zdarzeń losowych, klęsk żywiołowych, długotrwałej choroby lub śmierci (pod warunkiem udokumentowania przez osobę starającą się o świadczenie) podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych.

Należy przy tym zauważyć, że zapomoga charakteryzuje się tym, że jest to świadczenie jednorazowe mające na celu wsparcie finansowe osoby, która z różnych przyczyn znalazła się w trudnej sytuacji życiowej, a podstawą do zastosowania zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych jest stwierdzenie faktu, wystąpienia określonego zdarzenia.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o PIT zwolnieniu podlegają zapomogi otrzymane w przypadku długotrwałej choroby, przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie. Przepis odnosi zwolnienie do zapomogi jako świadczenia, a nie do sposobu lub terminu jej wypłaty. Nie zawiera regulacji uzależniającej zastosowanie zwolnienia od jednorazowej wypłaty całej kwoty.

W sytuacji, gdy pracodawca przyznał pracownikowi jedną zapomogę w określonej wysokości na podstawie jednego wniosku i jednej decyzji, ale wypłata nastąpi w kilku transzach, każda z transz stanowi wykonanie tej samej decyzji o przyznaniu zapomogi. Nie dochodzi do przyznania kolejnych, odrębnych zapomóg, lecz do sukcesywnej realizacji jednego świadczenia.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o PIT nie reguluje sposobu wypłaty zapomogi, lecz określa wyłącznie przesłanki jej zwolnienia. Oznacza to, że rozłożenie wypłaty na części jest techniką realizacji przyznanego świadczenia i nie zmienia jego kwalifikacji podatkowej.

W związku z powyższym wypłacane części z przyznanej jednorazowej zapomogi z tytułu długotrwałej choroby będą korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 26 lit a nie zawiera również ograniczenia co do liczby zapomóg, które mogą zostać przyznane tej samej osobie w jednym roku podatkowym. Oznacza to, że dla zastosowania zwolnienia decydujące znaczenie ma charakter świadczenia oraz związek z długotrwałą chorobą, a nie liczba złożonych wniosków ani liczba decyzji o przyznaniu pomocy.

Długotrwała choroba ma charakter ciągły i może powodować powstawanie kolejnych, nieprzewidzianych wydatków związanych z leczeniem, rehabilitacją czy zakupem leków. W konsekwencji pracownik może w trakcie roku ponownie znaleźć się w sytuacji uzasadniającej udzielenie pomocy socjalnej. Jeżeli pracodawca po ponownej ocenie sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika przyzna kolejną zapomogę z tego samego tytułu, świadczenie to nie traci charakteru zapomogi z tytułu długotrwałej choroby wyłącznie dlatego, że wcześniej została już przyznana inna zapomoga.

W konsekwencji złożenie przez pracownika kolejnego wniosku o zapomogę z tytułu długotrwałej choroby w tym samym roku podatkowym nie wyklucza zastosowania zwolnienia. Każde świadczenie należy oceniać odrębnie pod kątem spełnienia przesłanek ustawowych, w tym istnienia związku z długotrwałą chorobą oraz pozostałych warunków wynikających z ustawy.

Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we własnym stanowisku wyroków sądów oraz interpretacji organów podatkowych, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą konkretnej indywidualnej sprawy w określonym zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.