0114-KDWP.4011.355.2026.4.AS1

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 7 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 lipca 2026 r. (wpływ 29 lipca 2026 r.) oraz pismem z 19 sierpnia 2026 r. (wpływ 21 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) oraz prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca wykonuje również czynności biegłego sądowego z zakresu m.in. (…).

W ramach postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w (…) (sygn. akt (…) Wnioskodawca, na oficjalne zlecenie organu procesowego, sporządził i złożył pisemną opinię sądową. Postanowieniem z dnia 12 marca 2024 r. Sąd Rejonowy w (…) przyznał Wnioskodawcy wynagrodzenie oraz zwrot kosztów za wykonaną pracę w łącznej wysokości 7.773,60 zł brutto.

W związku z powyższym, działając zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawca w dniu 1 marca 2024 r. wystawił na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w (…) fakturę VAT nr 1/03/2024 na pełną kwotę przyznaną w postanowieniu, tj. 7.773,60 zł brutto (w tym 23% podatku VAT w kwocie 1.453,60 zł). Faktura została doręczona do podmiotu zamawiającego. Wnioskodawca wprowadził przedmiotowy dokument do rejestrów i ksiąg handlowych swojej firmy oraz w pełnej wysokości odprowadził należny podatek VAT oraz należny podatek dochodowy (PIT) do właściwego Urzędu Skarbowego.

W dniu 18 września 2024 r. Wnioskodawca otrzymał za pośrednictwem poczty oficjalny odpis kolejnego postanowienia z dnia 5 lipca 2024 r. Sądu Rejonowego w (…) (sygn. akt (…)), opatrzonego oficjalną czerwoną pieczęcią „za zgodność z oryginałem” oraz podpisem Starszego Sekretarza Sądowego, z którego treści wynikało, iż zażalenie strony pozwanej na przyznane wynagrodzenie zostało w całości oddalone. Tym samym Wnioskodawca został formalnie utwierdzony w przekonaniu, iż pierwotnie wystawiona faktura odzwierciedla faktyczny i ostateczny stan prawno-gospodarczy.

Nabywca usługi (Sąd) dokonał na rachunek bankowy Wnioskodawcy wpłat, które łącznie opiewały na kwotę jedynie 5.195,52 zł. Po podjęciu przez Wnioskodawcę kroków w celu wyjaśnienia powstałej niedopłaty (wezwanie do zapłaty, wniosek o nadanie klauzuli wykonalności), Sąd Rejonowy w (…) doręczył Wnioskodawcy postanowienie z dnia 6 listopada 2025 r. (sygn. akt (…)). Z uzasadnienia tego aktu wynika, iż doręczony Wnioskodawcy we wrześniu 2024 r. dokument (postanowienie z dnia 5 lipca 2024 r. oddalające zażalenie pozwanego) był w ocenie Sądu jedynie „niepodpisanym projektem orzeczenia, który na skutek błędu pracownika sekretariatu został błędnie uwierzytelniony i wprowadzony do obrotu”. Sąd wskazał, iż faktycznym i jedynym prawomocnym rozstrzygnięciem w sprawie stało się postanowienie z dnia 28 sierpnia 2024 r., mocą którego skład trzyosobowy obniżył wynagrodzenie Wnioskodawcy do kwoty 5.413,73 zł brutto. Do dnia złożenia niniejszego wniosku Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w (…) jako nabywca usługi:

1.  Nie wystosował do Wnioskodawcy żadnego oficjalnego wezwania, noty ani wniosku o wystawienie faktury korygującej „in minus”.

2.  Odmawia dokonania zgodnego z prawdą uzgodnienia salda księgowego.

Wnioskodawca posiada w obrocie gospodarczym w pełni zaksięgowaną i opodatkowaną fakturę pierwotną, podczas gdy kontrahent dokonał arbitralnego zmniejszenia wypłaty i zamknął transakcję w swoich księgach jednostronnie, bez uwzględnienia przepisów prawa podatkowego, co uniemożliwia Wnioskodawcy odzyskanie nadpłaconych podatków.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego – pismo z 24 lipca 2026 r.

Wnioskodawca jednoznacznie precyzuje, iż przedmiotową opinię procesową w sprawie (…) wykonał, wycenił oraz rozliczył w ramach struktury swojego przedsiębiorstwa – (…), będąc zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Transakcja ta stanowiła odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.

W związku z istotnymi rozbieżnościami finansowymi, w dniu 7 lipca 2026 r. Wnioskodawca skierował do Nabywcy usługi – Sądu Rejonowego w (…) – oficjalny „Ostateczny wniosek o uzgodnienie salda” na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości. Pomimo upływu wyznaczonego 14-dniowego terminu, Sąd Rejonowy w (…) w żaden sposób nie odpowiedział na przedmiotowe wezwanie i odmówił potwierdzenia salda rachunkowego, co uniemożliwia Wnioskodawcy weryfikację ewidencji księgowych.

Zamiast właściwego dłużnika, pismo o charakterze ogólnoinformacyjnym (z dnia 16 lipca 2026 r. sygn. akt: (…)) przesłał pion finansowy jednostki nadrzędnej – Sądu Okręgowego w (…). W treści tego dokumentu organ finansowy sformułował niezgodną z polskim prawem tezę, iż sądy powszechne rzekomo nie podlegają przepisom ustawy o VAT w relacjach z biegłymi – przedsiębiorcami, a faktura handlowa stanowi jedynie „dokument wtórny”. Nabywca wprost namawia Wnioskodawcę do wystawienia faktury korygującej in minus „w ciemno”, bez formalnego uzgodnienia warunków korekty i bez podania wyliczeń finansowych.

W celu pełnego zobrazowania stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, iż chronologia Jego działań jednoznacznie dowodzi braku jakichkolwiek podstaw do modyfikacji podatku należnego:

1.  Ciągłość sporu prawnego (Wezwanie z dnia 31.12.2024 r.): Natychmiast po doręczeniu mu pozbawionego wyliczeń i uzasadnienia finansowego „trzeciego postanowienia” sądu, w dniu 31 grudnia 2024 r. Wnioskodawca skierował do Nabywcy oficjalne, przedprocesowe „Wezwanie do zapłaty” kwoty 2.578,08 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Dokument ten wprost dowodzi, że od blisko półtora roku Wnioskodawca nieprzerwanie żąda zapłaty pełnej kwoty z faktury pierwotnej, a cena usługi nigdy nie została przez Niego obniżona.

2.  Odmowa potwierdzenia salda przez dłużnika: W dniu 7 lipca 2026 r. Wnioskodawca skierował do bezpośredniego Nabywcy usługi (Sądu Rejonowego w (…)) oficjalny „Ostateczny wniosek o uzgodnienie salda” na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, Sąd Rejonowy w (…) odmówił podpisania dokumentu i zignorował ustawowy obowiązek uzgodnienia kont rozrachunkowych.

3.  Prawne bezprawie Nabywcy (Pismo SO w (…) z dnia 16.07.2026 r.): Zamiast właściwego dłużnika, pismo o charakterze ogólnym przesłał pion finansowy jednostki nadrzędnej – Sądu Okręgowego w (…). Organ finansowy sformułował tam tezę, iż sądy powszechne rzekomo nie podlegają przepisom ustawy o VAT w relacjach z biegłymi – przedsiębiorcami, traktując fakturę jako „dokument wtórny”. Sąd wprost namawia w nim Wnioskodawcę do wystawienia faktury korygującej in minus „w ciemno”, co stanowiłoby sankcjonowanie bezprawia.

Wnioskodawca wskazuje, iż działanie organów procesowych i ich pionów finansowych drastycznie narusza zasadę neutralności podatku VAT z następujących względów:

A.  Status Sądów jako podatników VAT (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT): Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA oraz TSUE, organy władzy publicznej wyłączone są z reżimu VAT wyłącznie w zakresie czynności o charakterze stricte władczym (orzeczniczym). W sferze czynności cywilnoprawnych – w tym zawierania transakcji handlowych i nabywania usług od podmiotów gospodarczych (przedsiębiorstwo Wnioskodawcy (…)) – Sąd występuje jako pełnoprawny podatnik – nabywca, posiadający własny NIP jednostki budżetowej i podlegający rygorom ustawy o VAT.

B.  Obowiązek doliczenia podatku VAT (art. 89 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych): Przepis ten kategorycznie nakazuje podwyższenie wynagrodzenia biegłego o podatek VAT, jeżeli usługę wykonuje przedsiębiorca. Trzecie postanowienie Sądu Rejonowego w (…) z 28 sierpnia 2024 r. wskazało kwotę arbitralną, pozbawioną uzasadnienia finansowego i kalkulacji podatkowej. Sąd miał ustawowy obowiązek traktować wskazaną tam stawkę jako podstawę, do której należy doliczyć 23% podatku VAT, a nie jako kwotę ostatecznego brutto.

C. Brak uzgodnienia warunków korekty (art. 106j ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT – pakiet SLIM VAT): W świetle przepisów ustawy o VAT, do wystawienia faktury korygującej in minus niezbędne jest łączne spełnienie dwóch warunków: uzgodnienie warunków obniżenia podstawy opodatkowania z Nabywcą oraz faktyczne spełnienie tych warunków. Nabywca (Sąd) poprzez utajnienie trzeciego postanowienia przez okres 4 miesięcy, wydanie go bez wyliczeń finansowych, a obecnie poprzez całkowitą odmowę podpisania deklaracji o uzgodnieniu salda, w sposób intencjonalny uniemożliwił legalne przeprowadzenie procedury korekty obrotu. Poprzez wysłanie wezwania do zapłaty (2024 r.), wniosku o saldo (2026 r.) oraz wobec braku uzasadnienia kwotowego w orzeczeniu sądu, warunki te nigdy nie zostały spełnione ani uzgodnione.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o uznanie Jego stanowiska za prawidłowe i potwierdzenie, że bezprawne działanie Nabywcy uniemożliwia mu legalne pomniejszenie podatku należnego, a faktura pierwotna pozostaje jedynym wiążącym dokumentem w jego księgach rachunkowych.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego - pismo z 19 sierpnia 2026 r.

Wnioskodawca oświadcza, że w latach 2024, 2025 oraz 2026:

‒      Przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (wpis do CEIDG) opodatkowuje stałym podatkiem liniowym (19%) na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT;

‒      Dla celów podatkowych prowadzi Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów (PKPiR);

‒      W dacie wystawienia faktury pierwotnej (marzec 2024 r.) oraz w dacie zaistnienia przesłanek do korekty, forma opodatkowania oraz rodzaj prowadzonej ewidencji księgowej nie uległy zmianie.

Wnioskodawca oświadcza, że planowana faktura korygująca „in minus” nie będzie fakturą ustrukturyzowaną w rozumieniu art. 2 pkt 32a ustawy o VAT i nie zostanie wystawiona przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Zostanie ona wystawiona w formie tradycyjnej (elektronicznej PDF poza systemem KSeF), z uwagi na fakt, że przepisy wprowadzające powszechny obowiązek KSeF zostały dla tego typu transakcji odroczone przepisami przejściowymi.

Wyjaśnienie różnicy między kwotami 5.413,73 zł a 5.195,52 zł: Rozbieżność ta ma charakter wyłącznie techniczno-prawny i wynika z potrącenia zaliczki na podatek dochodowy przez płatnika. Kwota 5.413,73 zł to kwota brutto (wynagrodzenie wraz z podatkiem VAT) wynikająca z prawomocnego postanowienia Sądu o obniżeniu należności. Natomiast kwota 5.195,52 zł to kwota faktycznie przelana na rachunek Wnioskodawcy przez Sąd działający jako płatnik. Dla rozliczeń podatku VAT oraz podstawy przychodu w działalności gospodarczej, kwotą referencyjną do korekty jest kwota brutto orzeczona przez Sąd, czyli 5.413,73 zł.

Chronologia wiedzy Wnioskodawcy o warunkach korekty:

• Koniec grudnia 2024 r.: Do Wnioskodawcy dotarł odpis postanowienia z sierpnia 2024 r. Wnioskodawca powziął informację o istnieniu sprzecznych dokumentów sądowych (wobec wcześniejszego dokumentu z lipca 2024 r. opiewającego na pełną kwotę), co uniemożliwiało jednoznaczne określenie stanu prawnego transakcji.
• Listopad 2025 r.: Wnioskodawca otrzymał postanowienie z dnia 6 listopada 2025 r. (sygn. akt (…)) wraz z uzasadnieniem. Dopiero z tego dokumentu Wnioskodawca oficjalnie i po raz pierwszy dowiedział się, że dokument lipcowy został uznany przez Sąd za „błędnie wprowadzony projekt”. To ten moment (listopad 2025 r.) stanowi datę, w której warunki korekty stały się ostateczne i bezsporne w rozumieniu przepisów o momentach ujęcia korekt (art. 29a ust. 13 ustawy o VAT oraz art. 14 ust. 1m ustawy o PIT).

Pytania

1.  Czy w świetle art. 106j ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 29a ust. 10 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, obniżenie wartości wynagrodzenia brutto za wykonaną usługę, dokonane na mocy ostatecznego rozstrzygnięcia organu władzy publicznej (będącego jednocześnie nabywcą usługi), stanowi dla Wnioskodawcy samodzielną podstawę prawną do wystawienia faktury korygującej, „in minus”, w sytuacji gdy ten nabywca odmawia podjęcia współpracy w celu formalnego uzgodnienia warunków tej korekty?

2.  W którym miesiącu (okresie rozliczeniowym) Wnioskodawca jest uprawniony do pomniejszenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu podatku VAT oraz podatku dochodowego (PIT), mając na uwadze, że ostateczne obniżenie wynagrodzenia nastąpiło w sierpniu 2024 r., informację o nim doręczono pod koniec grudnia 2024 r., natomiast oficjalne potwierdzenie o unieważnieniu dokumentu lipcowego zapadło dopiero w listopadzie 2025 r.?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania oznaczone we wniosku Nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania Nr 1 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 2:

W ocenie Wnioskodawcy, prawo do pomniejszenia podatku należnego oraz podstawy opodatkowania w podatku VAT oraz podatku dochodowym powstaje w miesiącu, w którym spełnione zostały warunki do korekty oraz Wnioskodawca faktycznie wystawi fakturę korygującą.

Zgodnie z nowymi przepisami (tzw. pakiet SLIM VAT), rozliczenie faktury korygującej „in minus” dokonuje się w okresie, w którym podatnik uzgodnił z nabywcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania i warunki te zostały spełnione. W niniejszej sprawie, z uwagi na matactwa proceduralne i uniemożliwienie Wnioskodawcy obrony oraz pozbawienie go informacji. Wnioskodawca dowiedział się o rzeczywistym stanie rzeczy i ostatecznym stanowisku Sądu odrzucającym pierwotny dokument dopiero z chwilą doręczenia postanowienia z dnia 6 listopada 2025 r. – co nastąpiło pod koniec 2025 roku.

W związku z powyższym, okresem właściwym dla ujęcia korekty w plikach JPK_V7M oraz w rozliczeniu podatku dochodowego powinien być miesiąc, w którym Wnioskodawca – po uzyskaniu niniejszej interpretacji i ostatecznym potwierdzeniu statusu prawnego transakcji – fizycznie wystawi i wprowadzi do obrotu dokument korekty, opierając się na dacie ostatecznego rozstrzygnięcia sporu przez Sąd tj. listopad 2025 r. Jakiekolwiek zmuszanie podatnika do cofania się z korektą do roku 2024 byłoby niezgodne z prawem, ponieważ Wnioskodawca w roku 2024 działał w pełnej dobrej wierze, dysponując oficjalnymi dokumentami z pieczęciami sądu, potwierdzającymi prawo do wyższej kwoty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych:

Z powyższego wynika, że co do zasady, wszelkie przysporzenia majątkowe uzyskane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowią przychód z tej działalności, chyba że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza określony przychód do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza.

W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Oznacza to, że przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu powstaje w chwili dokonania (spełnienia) świadczenia, przy czym dla określenia chwili powstania przychodu bez wpływu pozostaje okoliczność, czy zapłata należności za świadczenie została rzeczywiście otrzymana.

W myśl art. 14 ust. 1c ww. ustawy:

W myśl tego przepisu, przychód podatkowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych powstaje w dniu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi.

Wyjątek od tej zasady stanowi:

·      wystawienie faktury przed datą wydania towaru, zbycia prawa lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury,

·      uregulowanie należności przed wydaniem towaru, zbyciem prawa lub wykonania usługi albo częściowym wykonaniem usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności.

Przytoczony powyżej przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadza art. 14 ust. 1e, 1h oraz 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 14 ust. 1h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei jak stanowi art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem – za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy przychód lub koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote etc.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl) przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu czy kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta przychodu czy kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym przychód lub koszt taki został pierwotnie ujęty przez podatnika.

Na podstawie art. 14 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do treści art. 14 ust. 1o pkt 1 tej ustawy:

Zatem moment ujęcia faktury korygującej, po stronie przychodów, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura. Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego, wynikającego z faktury pierwotnej. Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca została wystawiona z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, to fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia.

Analizując przedstawiony stan faktyczny oraz przytoczone przepisy prawa podatkowego, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której korekta przychodu powinna zostać dokonana z powodu błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki.

W przedstawionej sprawie prawidłowo rozpoznał Pan przychód w wysokości wynikającej z przyznanego Panu wynagrodzenia. W momencie jego rozpoznania nie doszło bowiem do błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki. Nie wykazał Pan niewłaściwej kwoty wskutek pomyłki w obliczeniach ani wskutek nieprawidłowego ustalenia wysokości należnego Panu wynagrodzenia.

Wynagrodzenie zostało pierwotnie przyznane Panu postanowieniem Sądu Rejonowego w (…) z 12 marca 2024 r. w wysokości 7.773,60 zł brutto. W dniu 18 września 2024 r. doręczono Panu za pośrednictwem poczty oficjalny odpis postanowienia Sądu Rejonowego w (…) z 5 lipca 2024 r. (sygn. akt (…)), opatrzony poświadczeniem „za zgodność z oryginałem” oraz podpisem Starszego Sekretarza Sądowego, z którego treści wynikało, że zażalenie strony pozwanej na przyznane Panu wynagrodzenie zostało w całości oddalone. Kolejnym rozstrzygnięciem, z 28 sierpnia 2024 r., Sąd obniżył jednak należne Panu wynagrodzenie do kwoty 5.413,73 zł brutto.

Zmniejszenie wynagrodzenia było zatem następstwem późniejszego rozstrzygnięcia Sądu, a więc zdarzenia, które nastąpiło po pierwotnym rozpoznaniu przychodu.

Jednocześnie, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że ostateczna informacja o tym, iż to postanowienie z dnia 28 sierpnia 2024 r. stanowi rozstrzygnięcie określające rzeczywistą wysokość należnego Panu wynagrodzenia, została przekazana Panu dopiero w 6 listopada 2025 r. Wcześniej pozostawał Pan w przekonaniu, że należne Panu wynagrodzenie odpowiada kwocie pierwotnie przyznanej, a w dniu 31 grudnia 2024 r. wystąpił Pan nawet o zapłatę różnicy pomiędzy kwotą pierwotnie przyznaną a kwotą faktycznie wypłaconą.

Tym samym nie ma podstaw do korygowania przychodu za okres, w którym został on pierwotnie rozpoznany. Korekta nie jest bowiem skutkiem błędu lub oczywistej omyłki, lecz skutkiem późniejszego zmniejszenia przez Sąd należnego Panu wynagrodzenia.

W konsekwencji zmniejszenia przychodu powinien Pan dokonać w okresie rozliczeniowym, w którym należy wystawić fakturę korygującą albo – w przypadku braku obowiązku jej wystawienia – został sporządzony inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Jeżeli w tym okresie kwota osiągniętych przychodów będzie niższa od kwoty zmniejszenia, zastosowanie znajdzie art. 14 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym będzie Pan uprawniony do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały pomniejszone przychody.

Mając powyższe na uwadze, Pana stanowisko, zgodnie z którym zmniejszenie przychodu w przedstawionej sprawie nie powinno skutkować korektą przychodu za 2024 r., tj. za okres jego pierwotnego rozpoznania, lecz powinno zostać rozliczone na bieżąco, należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja stanowi wyłącznie odpowiedź na zadane pytania. Inne kwestie nieobjęte pytaniami nie podlegały ocenie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.