0114-KDWP.4011.326.2026.3.ŁZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przychody z działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT) w formie podatku liniowego (zgodnie z art. 30c ustawy o PIT). Wnioskodawca jest również zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

Głównym przedmiotem działalności firmy jest dostarczanie usług w branży motoryzacyjnej tj. prowadzenie myjni. Planowany jest również rozwój firmy w kierunku produkcji oraz budowy myjni na terenie całego kraju oraz Europy.

Wnioskodawca planuje wynająć lub w dalszej przyszłości dokonać wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego specjalnego pojazdu sportowego o konstrukcji rurowej z terytorium Węgier, model (…), wyprodukowany i przygotowany bezpośrednio na licencji (…) (dalej: „Pojazd”). Po zakupie pojazd będzie stanowił środek trwały Wnioskodawcy, w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy o PIT, który będzie podlegał amortyzacji.

Pojazd posiada specyficzne, czysto wyczynowe cechy konstrukcyjne, które odróżniają go od masowo produkowanych aut osobowych dopuszczonych do normalnego ruchu drogowego:

• Został zbudowany w oparciu o przestrzenną konstrukcję rurową (ramę klatkową), zapewniającą sztywność i bezpieczeństwo w warunkach ekstremalnej jazdy sportowej.
• Posiada oficjalny certyfikat i homologację FIA (Federation Internationale de l'Automobile) - potwierdzenie, że spełnia normy bezpieczeństwa.
• Pojazd nie posiada klasycznego, 17-znakowego numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN). Jedynym oznaczeniem identyfikacyjnym nadanym fabrycznie jest unikalny numer producenta: (…).
• Auto posiada kompletną dokumentację techniczną, w tym Książkę Samochodu Sportowego wydaną przez właściwy związek motorowy.

Z uwagi na konstrukcję i przeznaczenie, Pojazd będzie przystosowany do jazdy na torze i nie będzie miał możliwości poruszania się po drogach publicznych, tj. nie jest przystosowany i nie będzie dopuszczony do ruchu na drogach publicznych (brak homologacji). Na miejsce zawodów, pokazów czy targów pojazd będzie transportowany wyłącznie przy użyciu lawety. Eksploatacja pojazdu będzie odbywała się wyłącznie na zamkniętych dla ruchu publicznego odcinkach specjalnych (OS) oraz wyznaczonych torach. Jednocześnie, specyfika konstrukcji oraz wewnętrzne regulacje wykluczają ich ewentualny użytek prywatny.

Głównym celem wynajmu, a w dalszej przyszłości zakupu pojazdu jest wykorzystywanie go jako mobilnej platformy reklamowej (tzw. showcar), wystawiania auta w Polsce i Europie na branżowych targach motoryzacyjnych, które przyciągają potencjalnych klientów firmy, którzy mogą być zainteresowani skorzystaniem z usług Wnioskodawcy w przyszłości. Działania te mają na celu generowanie zasięgów w mediach, budowanie świadomości marki i bezpośrednie pozyskiwanie partnerów biznesowych. Pojazd będzie również wykorzystywany w innych celach marketingowych, m.in. na różnego rodzaju eventach dla klientów zewnętrznych, związanych z branżą motoryzacyjną, co może przełożyć się na zwiększenie zysku z działalności. Ponadto, Wnioskodawca nie wyklucza wynajmu Pojazdu, np. miejsca reklamowego lub wynajmu podmiotom trzecim na cele uczestnictwa w wyścigach rajdowych.

Wnioskodawca podkreśla także, że wydatki na wynajem a w dalszej przyszłości na nabycie Pojazdu będą ponoszone w celu promocji jego działalności i oferty handlowej, zwiększenia zainteresowania jego usługami oraz pozyskiwania nowych klientów. Wnioskodawca planuje dokumentować te działania m.in. poprzez materiały promocyjne, publikacje w mediach społecznościowych, dokumentację fotograficzną pojazdu, dokumenty udziału w wydarzeniach oraz dokumentowanie kontaktów handlowych i efektów marketingowych związanych z udziałem w rajdach.

Oprócz wydatków na najem, a w dalszej przyszłości na nabycie Pojazdu, Wnioskodawca będzie także ponosił wszelkie koszty związane z jego użytkowaniem oraz przygotowaniem do udziału w rajdach, takie jak m.in. wydatki na części zamienne, wymianę oklejenia pojazdu, opony, paliwo, usługi naprawy i serwisu (dalej: „Wydatki Eksploatacyjne”).

Pytania

1.  Czy Pojazd stanowi "samochód osobowy" w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT i w konsekwencji Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% kosztów najmu, a w przypadku zakupu pojazdu 100% odpisów amortyzacyjnych od pełnej wartości początkowej Pojazdu oraz 100% Wydatków Eksploatacyjnych, bez stosowania limitów i ograniczeń przewidzianych dla samochodów osobowych w szczególności art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawie o PIT?

2.  Czy wewnątrzwspólnotowe nabycie z terytorium Węgier Pojazdu przez Wnioskodawcę będzie skutkowało obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1. W zakresie podatku akcyzowego zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Pojazd nie stanowi „samochodu osobowego” w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT. I tym samym będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych oraz Wydatków Eksploatacyjnych w pełnej wysokości, tj. bez stosowania limitów przewidzianych m.in. w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawie o PIT.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

• wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
• został właściwie udokumentowany;
• wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy.

Jednocześnie, konieczne jest wykazanie związku ponoszonych kosztów z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanym z tej działalności przychodem. W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o PIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Natomiast Pojazd stanowi środek trwały będący własnością Wnioskodawcy w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o PIT.

Jednakże, z treści art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

• 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
• 150 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,
• 100 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr

Z kolei, w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT zawarto definicję samochodu osobowego, z której wynika, że oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie.

Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) (dalej: „UPRD”) przez pojazd samochodowy rozumie się pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego.

Stosownie do art. 2 pkt 31 tej UPRD przez pojazd rozumie się środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch.

Zgodnie z art. 2 pkt 32 UPRD użyte w ustawie określenie oznacza pojazd silnikowy to pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego, roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego i wózka inwalidzkiego.

Z kolei w świetle regulacji art. 2 pkt 1 UPRD droga to wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.

Zgodnie z art. 2 pkt 16 UPRD strefa zamieszkania to obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi.

Przepis art. 2 pkt 16a UPRD stanowi, że strefę ruchu obszar rozumie się obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi.

Natomiast art. 2 pkt 40 UPRD wskazuje, że samochodem osobowym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu.

W świetle powołanych powyżej definicji - warunkiem uznania wytworzonego samochodu wyścigowego za pojazd samochodowy lub samochód osobowy jest uznanie go w pierwszej kolejności za pojazd w świetle przepisów UPRD. Aby samochód rajdowy (wyścigowy) był uznany za pojazd, musi spełniać dwie cechy:

• być środkiem transportu,
• być przeznaczonym do poruszania się po drodze (lub strefie ruchu w rozumieniu art. 2 pkt 16a UPRD), przy czym powinna to być droga w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej ustawy.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Pojazd nie będzie posiadał homologacji do uczestnictwa w ruchu publicznym. Zatem nie można uznać, że opisany we wniosku Pojazd będzie przeznaczony do poruszania się po drodze w ustawowym rozumieniu drogi lub strefie ruchu lub strefie zamieszkania w rozumieniu art. 2 pkt 16 i 16a UPRD.

Tym samym, jeżeli Pojazd będzie przeznaczony do użytku wyłącznie na torach wyścigowych lub targach, niebędących drogami ani strefami zamieszkania bądź strefami ruchu w rozumieniu przepisów UPRD, to w konsekwencji nie jest ani pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 31 UPRD, ani pojazdem silnikowym w rozumieniu art. 2 pkt 32 UPRD, czy też pojazdem samochodowym w rozumieniu art. 2 pkt 33 UPRD.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że Pojazd nie będzie również spełniał definicji samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT.

Tym samym, w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 4 oraz art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż regulacje te odnoszą się do zagadnień podatkowych związanych z używaniem w działalności gospodarczej samochodu osobowego.

W konsekwencji, wydatki poniesione na najem a w dalszej przyszłości na nabycie pojazdu, w postaci odpisów amortyzacyjnych oraz Wydatki Eksploatacyjne z nim związane będą mogły być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na takie stanowisko wpływa przede wszystkim charakter ponoszonych wydatków, które mogą istotnie przyczynić się do wzrostu przychodów Wnioskodawcy, w szczególności działania marketingowe i reklamowe, do których wykorzystywany będzie Pojazd wpłyną na zwiększenie rozpoznawalności marki oraz pozyskanie nowych potencjalnych klientów, którzy będą mogli skorzystać z usług związanych z motoryzacją świadczonych przez Wnioskodawcę. Zwiększenie przychodów może mieć również miejsce na skutek ewentualnego wynajmu Pojazdu na rzecz osób trzecich, w tym np. odpłatne udostępnianie miejsca reklamowego na Pojeździe. Ponadto, w przypadku nabycia, Pojazd będzie stanowił środek trwały Wnioskodawcy.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, poniesione wydatki na wynajem, a w dalszej przyszłości na nabycie Pojazdu w postaci odpisów amortyzacyjnych oraz Wydatki Eksploatacyjne związane z jego użytkowaniem będą mogły zostać w całości zaliczone do kosztów podatkowych na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy PIT. Jednocześnie, w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 4 oraz art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT, z uwagi na brak spełnienia przez Pojazd definicji „samochodu osobowego”, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

To oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym - związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Dlatego stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Jak wynika z powyższego, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodów (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi natomiast, że:

Dyspozycja art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje wprost na samochód „stanowiący własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą” i wykorzystywanie tego samochodu „również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika”, dotyczy też sytuacji, gdy samochód jest wykorzystywany do celów prywatnych, jak i do celów działalności gospodarczej.

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodów osobowych innych niż określone w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych służących podatnikowi - tak jak w sytuacji przedstawionej przez Pana we wniosku - także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania samochodów osobowych dotyczy zatem wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej.

W przypadku nieprowadzenia przez podatnika tej ewidencji, uznaje się, że samochody osobowe są wykorzystywane również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Zasady tej jednak nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego odnosi się ww. przepis:

W myśl art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2024 poz. 1251 ze zm.):

Stosownie do art. 2 pkt 31 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy Prawo o ruchu drogowym:

Z kolei w świetle regulacji art. 2 pkt 1 cyt. ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym:

Art. 2 pkt 16a ww. ustawy prawo o ruchu drogowym:

Natomiast art. 2 pkt 40 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że:

W świetle powołanych powyżej definicji, warunkiem uznania nabytego samochodem rajdowego za pojazd samochodowy lub samochód osobowy jest uznanie go w pierwszej kolejności za pojazd w świetle przepisów tej ustawy. Aby samochód rajdowy był uznany za pojazd musi spełniać dwie cechy:

• być środkiem transportu,
• być przeznaczonym do poruszania się po drodze (lub strefie ruchu w rozumieniu art. 2 pkt 16a ustawy Prawo o ruchu drogowym), przy czym powinna to być droga w rozumieniu art. 2 ust. 1 ww. ustawy.

Jak Pan wskazał, samochód z uwagi na konstrukcję i przeznaczenie, będzie przystosowany do jazdy na torze i nie będzie miał możliwości poruszania się po drogach publicznych, tj. nie jest przystosowany i nie będzie dopuszczony do ruchu na drogach publicznych (brak homologacji). Na miejsce zawodów, pokazów czy targów pojazd będzie transportowany wyłącznie przy użyciu lawety. Eksploatacja pojazdu będzie odbywała się wyłącznie na zamkniętych dla ruchu publicznego odcinkach specjalnych (OS) oraz wyznaczonych torach. Jednocześnie, specyfika konstrukcji oraz wewnętrzne regulacje wykluczają ich ewentualny użytek prywatny.

Zatem nie można uznać, że przedmiotowy samochód wyścigowy będzie przeznaczony do poruszania się po drodze w ustawowym rozumieniu drogi lub strefie ruchu lub strefie zamieszkania w rozumieniu art. 2 pkt 16 i 16a ww. ustawy. Zatem skoro będzie on przeznaczony do użytku wyłącznie na torach wyścigowych, niebędących drogami ani strefami zamieszkania bądź strefami ruchu w rozumieniu przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, to tym samym nie jest pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 31 tej ustawy, a w konsekwencji nie jest też ani pojazdem silnikowym w rozumieniu art. 2 pkt 32 ww. ustawy czy też pojazdem samochodowym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ww. ustawy.

Tym samym, w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4, 23 ust. 1 pkt 47a oraz art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż regulacja ta odnosi się do zagadnienia podatkowego związanego z używaniem w działalności gospodarczej samochodu osobowego.

Zatem wydatki poniesione na najem, a po zakupie na nabycie pojazdu, w postaci odpisów amortyzacyjnych oraz wydatki eksploatacyjne związane z jego używaniem - pod warunkiem prawidłowego udokumentowania - będą mogły być zaliczane w całości do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.