0114-KDWP.4011.313.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca planuje zatrudnienie pracownika naukowego osoby spoza UE obywatel Cypru zamieszkujący w Wielkiej Brytanii, zwracają się Państwo z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie braku obowiązku odprowadzania zaliczek PIT od wynagrodzenia pracowniczego.

Instytut planuje od sierpnia 2026 r., zatrudnić pracownika naukowego na podstawie umowy o pracę. Pracownik jest obywatelem Republiki Cypryjskiej. Pracownik mieszka w Wielkiej Brytanii i według wiedzy Wnioskodawcy posiada albo będzie posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii. Pracownik nie posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pracownik nie posiada w Polsce centrum interesów osobistych ani gospodarczych, nie będzie przebywał w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, a jego stałym miejscem zamieszkania i zwykłym miejscem pobytu pozostanie Wielka Brytania.

Pracownik będzie wykonywał na rzecz Wnioskodawcy pracę naukową i badawczą wynikającą z umowy o pracę. Zgodnie z ustaleniami stron praca będzie wykonywana w 100% zdalnie z terytorium Wielkiej Brytanii. Pracownik nie będzie wykonywał pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Miejscem faktycznego wykonywania pracy będzie Wielka Brytania.

Pracownik przedłoży Wnioskodawcy certyfikat rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii albo oświadczenie potwierdzające jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii, a także oświadczenie, że całość pracy na rzecz Wnioskodawcy będzie wykonywana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. na terytorium Wielkiej Brytanii.

Pytanie

Czy w opisanej sytuacji (…), jako polski pracodawca i płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązany do obliczania, pobierania i odprowadzania w Polsce zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi naukowemu zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, jeżeli pracownik będzie posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii i będzie wykonywał pracę w 100% zdalnie z terytorium Wielkiej Brytanii, bez wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?

Państwa stanowisko w sprawie

Przy założeniu, że pracownik jest rezydentem podatkowym UK i pracę wykonuje wyłącznie z terytorium UK, zasadnicze znaczenie ma umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania PL-UK oraz lokalne regulacje.

Art. 14 ust 2 pkt a) Konwencji między Rzeczypospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. („Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania") stanowi, że wynagrodzenie z pracy najemnej opodatkowuje kraj rezydencji (w tym wypadku Wielka Brytania), jeśli mimo wykonywania pracy w Polsce, pracownik przebywa ponad 183 dni w roku w Wielkiej Brytanii lub ma tam swoje centrum interesów życiowych. Polski płatnik nie pobiera zaliczek na PIT, jeśli pracownik dostarczy certyfikat rezydencji podatkowej z UK (wystawiany przez brytyjski (…)). Bez tego dokumentu polski pracodawca ma obowiązek pobierać zaliczki na PIT w Polsce (podstawy prawne z ustawy o PIT: art. 3 ust. 1 i 2, art. 3 ust.1 a, art.3 ust.2 a, art. 3 ust.2b, art. 32 ust. 9)

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Definicja płatnika

W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.)

Na płatniku ciążą zatem trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:

1)  obliczenie,

2)  pobranie,

3)  wpłacenie

- podatku, zaliczki.

Przedmiot opodatkowania

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:

Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń ze stosunku pracy

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ww. ustawy:

Jednocześnie na podstawie art. 32 ust. 9 ww. ustawy:

Z brzmienia przepisu art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika, że płatnik nie jest obowiązany do poboru zaliczek, gdy spełnione są oba warunki, o których mowa powyżej (o czym świadczy literalne brzmienie przepisu: „płatnik nie pobiera”), od którego to obowiązku płatnik może odstąpić wyłącznie na wniosek podatnika. To na płatniku ciąży zatem powinność zbadania, czy w danej sytuacji jest on obowiązany zastosować przepis art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaprzestać poboru zaliczek.

Okolicznością, o której mowa w tym przepisie nie jest fakt, że pracownik opodatkowuje bądź będzie opodatkowywał swoje dochody poza Polską, lecz to, że jego dochody podlegają (lub będą podlegać) opodatkowaniu poza Polską. W związku z tym nie jest istotne, czy i jak pracownik albo pracodawca wywiązują się z obowiązków nałożonych przepisami podatkowymi kraju zamieszkania, lecz istotne jest czy zgodnie z odpowiednią umową o unikaniu podwójnego opodatkowania dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza Polską.

Jeżeli pracodawca wie „z góry”, że zatrudniony pracownik będzie przebywał w drugim Państwie przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym i tym samym wie, że dochody pracownika z pracy wykonywanej na terenie drugiego Państwa będą podlegały opodatkowaniu w tym drugim Państwie, to na podstawie art. 32 ust. 9 ww. ustawy winien odstąpić od poboru zaliczek na podatek dochodowy od pierwszego dnia wykonywania przez pracownika pracy na terenie drugiego Państwa. Jedynie na wniosek pracownika zakład pracy pobiera zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do przepisów ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a.

Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z art. 38 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 39 ust. 1 analizowanej ustawy:

Ograniczony i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Stosownie natomiast do treści art. 3 ust. 2a tej ustawy:

W myśl natomiast art. 3 ust. 2b ww. ustawy:

Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.

Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów) wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc, ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).

Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody pochodzące od polskiego płatnika, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.

Na podstawie art. 4a ustawy:

Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zastosowanie przepisów Umowy polsko-brytyjskiej na gruncie Państwa sprawy

Mając na uwadze opis sprawy, a w szczególności okoliczności, że zamierzają Państwo zatrudnić na podstawie umowy o pracę osobę fizyczną, która:

-     jest obywatelem Republiki Cypryjskiej,

-     mieszka w Wielkiej Brytanii. Nie posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski. Przedłoży Państwu certyfikat rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii.

-     będzie świadczyć pracę wyłącznie w formie pracy zdalnej. Miejscem faktycznego wykonywania pracy będzie Wielka Brytania.

-     będzie zatrudniona przez Państwa – polskiego pracodawcę na podstawie umowy o pracę zawartej zgodnie z prawem polskim,

należy odnieść się do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, sporządzonej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 250, poz. 1840, dalej: Konwencja polsko-brytyjska), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 poz. 1369, dalej: Konwencja MLI).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji:

Na mocy art. 4 ust. 2 Konwencji:

Przy czym wyjaśnienia wymaga, że postanowienia art. 4 ww. Umowy, mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ww. Umowy, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W konsekwencji, reguły kolizyjne mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy podatnik w tym samym czasie ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Kwestia opodatkowania przychodów uzyskanych z tytułu umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą i wykonywanej zdalnie z terytorium Wielkiej Brytanii

Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Zatem, zakres obowiązku podatkowego rezydentów podatkowych wykonujących pracę za granicą modyfikowany jest przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez państwo rezydencji z państwem, w którym praca jest wykonywana. Zgodnie z zasadą wyrażoną również w polskich umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody osób fizycznych mających miejsce zamieszkania w jednym z umawiających się państw, uzyskiwane z tytułu pracy najemnej świadczonej na terytorium drugiego państwa, mogą być opodatkowane w tym państwie, w którym praca ta jest rzeczywiście wykonywana. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną, ma określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.

Na podstawie art. 14 ust. 1 tej Konwencji:

Na podstawie art. 14 ust. 2 Konwencji:

Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że co do zasady dochody z pracy podlegają opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania podatnika, chyba, że praca jest wykonywana w drugim państwie. Jeżeli jest tam rzeczywiście wykonywana, to otrzymywane wynagrodzenie może być opodatkowane w obu państwach, za wyjątkiem przypadku opisanego szczegółowo w treści art. 14 ust. 2 ww. Konwencji.

Zatem, wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę osób mających miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, których praca wykonywana jest na terytorium Wielkiej Brytanii, podlega opodatkowaniu tylko w tym państwie, tj. w Wielkiej Brytanii.

Obowiązek przedstawienia dokumentów związanych z rezydencją podatkową

W myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacanych przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 41 ww. ustawy.

Jak wynika z art. 29 ust. 2 tej ustawy:

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez „certyfikat rezydencji” rozumie się:

W świetle powyższego zastosowanie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest zatem możliwe pod warunkiem uzyskania przez płatnika certyfikatu rezydencji podatnika, potwierdzającego miejsce jego zamieszkania. Certyfikat rezydencji stanowi środek dowodowy posiadania rezydencji podatkowej w określonym kraju, czego potwierdzenie umożliwia płatnikowi, zastosowanie postanowień stosownej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Jak wynika z powyższego, certyfikat rezydencji, o którym mowa w art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi podstawę do zastosowania właściwej stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w odniesieniu do uzyskiwanych przez nierezydenta należności określonych w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z powyższym, w przypadku dochodów z pracy najemnej zastosowanie przepisów m.in. Umowy polsko-brytyjskiej nie jest uzależnione od przedstawienia płatnikowi certyfikatu rezydencji.

Ocena Państwa stanowiska

Jak zostało wyjaśnione wyżej, miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze to państwo, w którym praca jest wykonywana.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że pracownik zatrudniony przez Państwa będzie:

• na stałe mieszkał na terytorium Wielkiej Brytanii, posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii;
• wykonywał pracę na Państwa rzecz, tj. polskiego pracodawcy zdalnie z terytorium Wielkiej Brytanii;
• zgodnie z ustaleniami stron praca będzie wykonywana w 100% zdalnie z terytorium Wielkiej Brytanii.

Na gruncie przedmiotowej sprawy przychód ze stosunku pracy pracownika posiadającego status rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii, wykonującego pracę na Państwa rzecz zdalnie z terytorium Wielkiej Brytanii będzie podlegał opodatkowaniu na terytorium Wielkiej Brytanii.

W konsekwencji powyższego, zgodnie z art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będą ciążyły na Państwu obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 ww. ustawy.

Nadmienić należy jednak, że w sytuacji, gdy pracownik złoży Państwu wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będą Państwo zobligowani do pobierania zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a ww. ustawy.

Konieczność udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji wynika ze wskazanego wyżej art. 29 ust. 2 ustawy. Niemniej jednak przepis ten dotyczy wyłącznie określonych kategorii przychodów i nie ma zastosowania do przychodów uzyskiwanych z pracy najemnej.

W sytuacji zatem wypłaty świadczeń ze stosunku pracy na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, powinni Państwo stosować się odpowiednio do okoliczności wskazanych w art. 14 Konwencji polsko-brytyjskiej, bez względu na to, czy osoba ta przedstawi Państwu certyfikat rezydencji, czy złoży stosowne oświadczenie dotyczące miejsca zamieszkania.

Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.