0114-KDWP.4011.298.2026.3.PP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 6 lipca 2026 r., z 27 lipca 2026 r. oraz 29 lipca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Była Pani zatrudniona w A, zwana dalej „Pracodawca” w (…) od 1 lipca 2025 r. do 31 grudnia 2026 r. w Wydziale (…) na pełen etat. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. W dniu 4 listopada 2025 r. Pracodawca wypowiedział umowę o pracę z zastosowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącym 1 miesiąc. Pracodawca w wypowiedzeniu umowy o pracę wskazał, że przyczyną wypowiedzenia jest likwidacja Wydziału (…), w którym była Pani zatrudniona i likwidacja zajmowanego stanowiska pracy. Pracodawca wskazał ponadto, w wypowiedzeniu umowy o pracę, że jest to „wynikiem zmian w strukturze organizacyjnej A, zwanej dalej Pracodawca; wprowadzonych zarządzeniem nr 1 Dyrektora A z dnia 31 października w sprawie Regulaminu organizacyjnego A. W związku z tym, iż na Pani miejsce pracy został zatrudniony nowy pracownik, skierowała Pani do Sądu Rejonowego (…) w (…) pozew o zasądzenie odszkodowania za niezgodne i nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Sprawie sądowej nadano sygnaturę akt (…). Pracodawca w odpowiedzi na pozew zaproponował (pismo ze stycznia 2026 r.) Pani zawarcie przed sądem ugody sądowej, na mocy której zobowiązali się zapłacić na Pani rzecz kwoty 12.000,30 zł tytułem odszkodowania. Ugoda sądowa pomiędzy stronami sporu została zawarta przed sądem w dniu 13 kwietnia 2026 r. Na podstawie, której Pracodawca zobowiązał się zapłacić na Pani rzecz ww. kwotę w terminie 14 dni (licząc od dnia zawarcia ugody) na wskazany rachunek bankowy, tytułem odszkodowania. Wysokość odszkodowania została ustalona w oparciu o wysokość pobieranego wynagrodzenia za 1 miesiąc i jego wysokość nie została ustalona w drodze wzajemnych ustępstw. W dniu 11 maja 2026 r. Pracodawca z opóźnieniem zapłacił na Pani rzecz odszkodowanie w kwocie 8.210 zł, zamiast kwoty 12.000,30 zł wskazując w tytule przelewu bankowego, że odszkodowanie zostało pomniejszone o składki ZUS oraz zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Kwota 3.790,20 zł nie została Pani wypłacona, a według twierdzeń Pracodawcy została pobrana tytułem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

W treści ugody sadowej nie podano, że wysokość i zasady ustalania tego odszkodowania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, lub wynikających wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

W treści ugody nie wskazano przepisów prawa, które zostały naruszone.

Przyznane odszkodowanie jest ,,innym odszkodowaniem” niż wymienione w katalogu zwolnień podatkowych określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Zostało przyznane na podstawie zawartej ugody sądowej, bez wskazywania podstaw prawnych i naruszonych przepisów prawa. Ponadto, otrzymane odszkodowanie nie ma żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, bo takiej Pani nie prowadzi i nie prowadziła. Dalej wskazać należy, iż nie dotyczy korzyści, które mogłaby Pani osiągnąć, gdyby szkody nie wyrządzono.

Bez znaczenia jest fakt, czy wystąpił element szkody rzeczywistej. Są to okoliczności bez znaczenia, bowiem przyznane odszkodowanie wynika z ugody sądowej, które nie jest związane z wystąpieniem szkody w postaci uszczerbku majątkowego.

Ugoda sądowa nie wskazuje, że wypłacona kwota stanowi odszkodowanie za naruszenie przepisów prawa pracy dotyczących niezgodnego rozwiązania umowy o pracę. Nie dochodziła Pani odszkodowania odpowiadającego utraconemu wynagrodzeniu. Wysokość tego świadczenia nie została powiązana z okresem pozostawania bez pracy. Ugoda nie zawiera w treści sformułowań, że kwota odszkodowania ma rekompensować Pani utracone zarobki, które uzyskałaby, gdyby stosunku pracy nie rozwiązano.

Zawarta ugoda sądowa jest wynikiem wzajemnych ustępstw. Ugoda również nie określa szkody, jaką miałby Pani rekompensować, więc nie można przyjąć, że odnosi się do utraconych zarobków. Ugoda w treści stanowi, że zrzeka się Pani roszczeń wobec Pracodawcy wynikających ze sporu sądowego i kończy ten spór.

Pytania

1. Czy otrzymane odszkodowanie wynikające z zawartej przez sądem ugody sądowej korzysta ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2. W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy pobrana od ww. odszkodowania stwierdzonego zawartą przed sądem ugodą sądową zalicza na podatek dochodowy od osób fizycznych, stanowi nadpłatę, o której mowa w art. 73 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa?

3. W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 2, czy w celu zwrotu ww. nadpłaty ma Pani obowiązek złożenia wniosku, o który mowa w art. 75 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa?

Pani stanowisko w sprawie

Ad. 1

W Pani ocenie otrzymane przez mnie odszkodowanie, na podstawie zawartej przed sądem ugody w dniu 13 kwietnia 2026 r. zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości określonej w tej ugodzie. Wyrażone we wskazanym przepisie zwolnienie obejmuje swoim zakresem całą kwotę odszkodowania, tj. kwotę 12.000,30 zł. Nie prawidłowe jest działania Pracodawcy, który nie stosując się do normy wyrażonej w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonał pobrania podatku nienależnego, zamiast dokonać w pełni wypłaty Pani odszkodowania wynikającego z zawartej ugody sądowej. Otrzymane przez Panią odszkodowanie wynika z zawartej ugody sądowej oraz wynika z niezgodnego i nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

Ad. 2

W Pani ocenie pobrana przez Pracodawcę od ww. odszkodowania zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych stanowi nadpłatę podatku, o której jest mowa w art. 73 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Pracodawca, jako były pracodawca jednocześnie płatnik podatku zawyżył wysokość zaliczki na podatek dochodowy za rok 2026 o wartość potraconą od ww. odszkodowania, mimo że odszkodowanie to podlegało zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co wypełnia dyspozycję art. 73 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowej, stanowiącego, że nadpłata powstaje z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Ad. 3

W Pani ocenie ma Pani obowiązek złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku bowiem z treści art. 75 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa wynika, że jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródło przychodów

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:

Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego

Odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej mogą korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zgodnie z którym:

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej. Przy czym z tego zwolnienia wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3b przesłanek.

Warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie przytoczonych przepisów jest jego odszkodowawczy charakter.

Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.

Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie – niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.

Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.

Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18^3d, art. 36¹ § 1, art. 45, art. 56, art. 94³ § 3, art. 99, art. 101² omawianego Kodeksu).

Należy zatem zauważyć, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.

Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu charakter kompensacyjno – sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.

W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), albo rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 § 1¹ omawianego Kodeksu).

Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:

W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:

Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:

W świetle art. art. 52 § 1 Kodeksu pracy:

Stosownie do art. 30 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy:

Ocena skutków podatkowych Pani sytuacji

We wniosku i jego uzupełnieniu wskazała Pani, że na podstawie ugody sądowej pomiędzy stronami sporu zawartej przed sądem w dniu 13 kwietnia 2026. Na podstawie, której Pracodawca zobowiązał się zapłacić na Pani rzecz ww. kwotę w terminie 14 dni (licząc od dnia zawarcia ugody) na wskazany rachunek bankowy, tytułem odszkodowania. Wysokość odszkodowania została ustalona w oparciu o wysokość pobieranego przez Panią wynagrodzenia za 1 miesiąc i jego wysokość nie została ustalona w drodze wzajemnych ustępstw. W treści ugody sadowej nie podano, że wysokość i zasady ustalania tego odszkodowania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, lub wynikających wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

W treści ugody nie wskazano przepisów prawa, które zostały naruszone.

Zatem, z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w ugodzie nie przywołano przepisów naruszonych przez pracodawcę. Wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie ugody.

Wobec tego zawarta między Panią a pracodawcą ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Trudno zatem uznać, że odszkodowanie ustalone na podstawie zawartej ugody stanowi rekompensatę za zakończenie stosunku pracy skoro ugoda sądowa nie zawiera wskazania konkretnych przepisów prawa pracy, które zostały naruszone. Podstawą prawną wypłaty świadczeń jest wyłącznie ugoda sądowa zawarta przed sądem pracy. Odszkodowanie to ma więc zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że kwota świadczenia tytułem rozwiązania umowy o pracę, nie stanowi odszkodowania zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b powyższej ustawy, który dotyczy rekompensaty utraconego zarobku (spodziewanej korzyści).

Wskazuję, że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń – nawet jeśli nazywane są przez strony umowy „odszkodowaniem” – nie oznacza, że takie świadczenia mają każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzają do naprawienia szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania, czy też nie.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów, m.in. w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1008/18, w którym Sąd wskazał, że:

Podobne stanowisko można znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2219/16:

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego (w omawianym stanie faktycznym stosunku pracy) stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie zawartego przez strony porozumienia (ugody sądowej), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.

Podkreślić również należy, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Stosownie do przytoczonych wyżej przepisów Kodeksu pracy, odszkodowanie przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę.

Zatem w sytuacji gdy w toku postępowania strony nie doprowadziły do przywrócenia do pracy, lecz zawarły ugodę sądową, w której świadomie ukształtowały wzajemne rozliczenia (czyli za zgodą pracownika) to otrzymane świadczenie nie może zostać uznane za rekompensatę za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę. Pomimo, że świadczenie to ma zostać wypłacone na podstawie ugody sądowej, to nie dotyczy ono szkody rzeczywistej. Świadczenie to ma rekompensować utracone przez pracownika spodziewane korzyści w postaci utraty źródła dochodu, które pracownik uzyskałby, gdyby nie doszło do rozwiązania umowy o pracę.

Zatem świadczenie takie nie może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro więc świadczenie wynikające z zawartej ugody nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ustawodawca nie przewidział żadnego innego zwolnienia dla tego typu świadczeń, to stanowi ono przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem jego wypłata ma swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

Reasumując, świadczenie określone w ugodzie sądowej, która została zawarta pomiędzy Panią a byłym pracodawcą, stanowi dla Pani przychód ze stosunku pracy, który nie korzysta ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zatem Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

Organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie Nr 2 i 3, gdyż oczekiwała Pani na nie odpowiedzi w sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie Nr 1 będzie twierdząca, tj. w sytuacji uznania, że otrzymane odszkodowanie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.