0114-KDWP.4011.289.2026.2.PP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 30 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2018 r. nabył Pan w drodze darowizny mieszkanie w (…), przy (…). W styczniu 2023 r. sprzedał je Pan za kwotę 194.000 zł. Nie zrobił Pan tego dla zysku - blok był w fatalnym stanie technicznym, co zagrażało normalnemu funkcjonowaniu i zmusiło Pana do zmiany lokalu. Ponieważ stare mieszkanie było zapisane wyłącznie na Pana, cały przychód (194.000 zł) stanowi Pana formalny obowiązek podatkowy. W kwietniu 2023 r. kupił Pan z żoną nowe mieszkanie w (…) przy ul. (…) za 160.000 zł (do wspólności majątkowej). Pieniądze ze sprzedaży starego lokalu w całości przeznaczył Pan na zakup tego nowego mieszkania. Urząd skarbowy uznaje, że osobisty wkład w zakup wyniósł połowę tej kwoty, czyli 80.000 zł. Aby skorzystać z ulgi mieszkaniowej i nie zapłacić podatku, przepisy wymagają od Pana wydania pozostałych 114.000 zł na remont nowego lokalu do końca 2026 r. Mimo bardzo trudnej sytuacji życiowej, zgromadził Pan już oficjalne faktury VAT za remont nowego mieszkania na kwotę aż 80.000 zł. Na własne cele mieszkaniowe rozliczył Pan już łącznie 160.000 zł (80.000 zł zakup + 80.000 zł udokumentowany remont). Do pełnego rozliczenia brakuje 34.000 zł. Nie jest Pan w stanie „dobić" tej kwoty kolejnymi fakturami z powodu dwóch barier:

1. Stan zdrowia: w międzyczasie z powodu ciężkiej choroby posiada Pan orzeczenie o 66% inwalidztwa wydane w Belgii. Stan fizyczny uniemożliwia Panu osobiste wykonywanie ciężkich prac, a lwią część dochodów pochłania leczenie.

2. Przymusowy zwrot pieniędzy do Gminy z bieżących środków: ponieważ sprzedał Pan stare mieszkanie przed upływem okresu karencji, Gmina (…) nakazała Panu zwrot zwaloryzowanej bonifikaty.

Spłatę rozłożono na raty: pierwszy rok po 2.000 zł miesięcznie, obecnie po 1.500 zł miesięcznie. Pieniądze na spłatę bonifikaty wobec Gminy pochodzą w całości z Pana własnych, bieżących środków finansowych i ciężkiej pracy za granicą. Od 20 lat przebywa Pan na emigracji zarobkowej (…). Zakup lokalu przy ul. (…) miał być krokiem do powrotu do Ojczyzny na stałe. Powrót został zablokowany przez chorobę i finanse; będzie możliwy dopiero po spłaceniu Gminy. Konieczność płacenia rat wyczyściła Pana budżet i nie ma Pan już środków na dalszy remont.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Lokal mieszkalny położony w (…) przy ul. (…), który nabył Pan w drodze darowizny w dniu 27 grudnia 2018 r. (…) stanowił odrębną własność lokalu (nieruchomość lokalową). Od momentu nabycia do dnia jego sprzedaży w styczniu 2023 r. nie doszło do żadnej zmiany formy prawnej tej nieruchomości ani jej przekształcenia.

Prawo do udzielenia bonifikaty cenowej przy pierwotnym wykupie lokalu mieszkalnego wynikało wprost z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz odpowiednich uchwał Rady Miejskiej (…) regulujących zasady prywatyzacji gminnego zasobu mieszkaniowego.

Oferta wykupu lokalu z bonifikatą miała charakter generalny i była skierowana do wszystkich najemców lokali komunalnych należących do Gminy (…), którzy spełniali określone ustawowo i uchwalą Rady Miejskiej kryteria (status dotychczasowego najemcy). Bonifikata nie była przyznawana na rzecz indywidualnie oznaczonych osób poza kryterium bycia najemcą danego lokalu.

Głównym warunkiem udzielenia bonifikaty był wykup lokalu komunalnego przez jego dotychczasowego najemcę.

Zgodnie z art. 68 ust. 2 i ust. 2b ustawy o gospodarce nieruchomościami, zbycie tak nabytego lokalu przed upływem 5 lat od dnia pierwotnego zakupu od Gminy rodziło po stronie nabywcy (lub osoby bliskiej, która otrzymała lokal w drodze darowizny) obowiązek zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty na rzecz Gminy (…). Ograniczenie to nie miało zastosowania jedynie w przypadku zbycia na rzecz osoby bliskiej, jednak dalsza sprzedaż lokalu przez osobę bliską przed upływem pierwotnego terminu 5 lat (co nastąpiło w Pana sytuacji) skutkowało przymusem zwrotu bonifikaty, co egzekwuje obecnie Prezydent Miasta (…).

W Polsce posiada Pan ograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 2a i ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Od 20 lat stale zamieszkuje Pan oraz pracuje na emigracji zarobkowej na terytorium Belgii, gdzie znajduje się Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych. W związku z tym podlega Pan w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na jej terytorium - w tym przypadku z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w Polsce.

Odpłatne zbycie przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie nastąpiło w ramach wykonywania przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Sprzedaż dotyczyła wyłącznie Pana majątku osobistego, a jej bezpośrednią przyczyną był katastrofalny stan techniczny budynku i konieczność pilnego zabezpieczenia innych potrzeb mieszkaniowych Pana rodziny.

Pytania

1. Czy kwoty płacone przez Pana co miesiąc z własnych, bieżących środków na rzecz Gminy (…) z tytułu przymusowego zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty (2.000 zł, a obecnie 1.500 zł miesięcznie) mogą zostać uznane za udokumentowany koszt uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, który bezpośrednio pomniejsza Pana dochód do opodatkowania?

2. Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest negatywna - czy kwoty faktycznie opłacone z własnych środków finansowych do Gminy do dnia 31 grudnia 2026 r. mogą zostać uznane za wydatki poniesione na „własne cele mieszkaniowe" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT i w ten sposób legalnie zamknąć i uzupełnić brakujące Panu do pełnej ulgi 34.000 zł? Płaci Pan już 3 lata i do gminy (…) zwrócił Pan już 69.000 zł do dnia 7 czerwca 2024 r.

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym, wpłaty dokonywane przez Pana regularnie na rzecz Gminy (…) z tytułu zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty powinny zostać w całości uwzględnione przez organ podatkowy przy rozliczeniu podatku dochodowego i pozwolić na pełne domknięcie ulgi mieszkaniowej (do brakujących 34.000 zł). Stanowisko to opiera Pan na dwóch alternatywnych i logicznych argumentach prawno- ekonomicznych:

1. Uznanie wpłat za koszt uzyskania przychodu (dotyczy pytania nr 1): Zwrot bonifikaty do Gminy jest bezpośrednim, przymusowym i nierozerwalnym skutkiem dokonania transakcji sprzedaży mieszkania przy ul. (…). Obowiązek ten nie powstałby, gdyby nie doszło do sprzedaży (do której został Pan zmuszony katastrofalnym stanem technicznym budynku). Wpłaty te realnie i drastycznie pomniejszają Pana faktyczny zysk ekonomiczny z tej transakcji. Opodatkowanie kwoty, której fizycznie Pan nie posiada, ponieważ przymusowo oddaje ją Pan instytucji publicznej, stoi w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości podatkowej. Kwoty te powinny zatem pomniejszać przychód jako koszt związany z odpłatnym zbyciem.

2. Uznanie wpłat za wydatek na własne cele mieszkaniowe (dotyczy pytania nr 2):

Jeżeli organ nie uzna tych kwot za koszt, powinny one zostać zakwalifikowane jako wydatki na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT. Środki uzyskane ze sprzedaży starego mieszkania (194.000 zł) w całości ulokował Pan w zakupie nowego lokalu przy ul. (…) (160.000 zł) oraz jego udokumentowanym remoncie (80.000 zł). Ponieważ cała kwota ze sprzedaży została fizycznie wydana na nowy dach nad głową, raty dla Gminy musi Pan spłacać z własnych, bieżących dochodów i ciężkiej pracy za granicą. Wybiera to do zera Pana budżet domowy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Jak stanowi art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan rezydentem podatkowym Belgii, a zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą postanowienia Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 20 sierpnia 2001 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 211, poz. 2139).

W myśl art. 6 ust.1 Konwencji:

Art. 6 ust. 2 stanowi, że:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. Konwencji:

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy sprzedaż nieruchomości położonej w Polsce przez rezydenta Belgii podlega opodatkowaniu w Polsce zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

- odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

- zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.

Z opisu sprawy wynika, że w 2018 r. nabył Pan mieszkanie położone w (…) w drodze darowizny. W 2023 roku sprzedał Pan to mieszkanie. Nie prowadzi Pan działalności i sprzedaż nie nastąpiła w ramach wykonywanej działalności gospodarczej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana ww. nieruchomości będzie stanowiła źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ będzie miała miejsce przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonał Pan jej nabycia.

Na podstawie art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Należy zauważyć, że skoro w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości podstawą obliczenia podatku jest dochód, to podatnik zobowiązany jest w pierwszej kolejności pomniejszyć uzyskany przychód o poniesione koszty jego uzyskania. Ustawowo określone ustalenie dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości powinno wyglądać w ten sposób, że przychód z odpłatnego zbycia (ustalony stosownie do art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) należy pomniejszyć o koszty jego uzyskania ustalone według zasad, o jakich mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby odpłatne zbycie mogło dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).

Kosztów odpłatnego zbycia nieruchomości nie należy jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, których zasady ustalania uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nabył Pan mieszkanie nieodpłatnie.

Art. 22 ust. 6d przytoczonej ustawy stanowi, że:

Stosownie do art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kosztami uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmującymi w szczególności udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Tylko w taki sposób wolno pomniejszyć przychód z odpłatnego zbycia – odejmując tym samym wydatki poniesione uprzednio wydatki np. zwiększające wartość nieruchomości.

Stosownie do art. 34 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.):

W przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która spełnia jeden z następujących warunków:

Natomiast zgodnie z art. 68 ust. 1 powołanej ustawy:

Z powyższego wynika, że bonifikata nie jest m.in. nakładem na ten lokal zwiększającym jego wartość, nie jest więc kosztem uzyskania przychodu, o którym mowa w cytowanym wcześniej art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, w przedmiotowej sprawie podstawą obliczenia podatku będzie dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, określony zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie można uznać, że wartość udzielonej bonifikaty zalicza się do kosztu faktycznie przez Pana poniesionego na nabycie nieruchomości, tj. że jest to koszt uzyskania przychodu pomniejszający wartości przychodu z tytułu zbycia lokalu mieszkalnego. Bonifikata stanowi zastosowaną zniżkę kwoty do zapłaty za zakup mieszkania, a więc nie jest ona faktycznie poniesionym przez Pana wydatkiem na zakup mieszkania.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w cytowanym uprzednio art. 22 ust. 6d wskazano enumeratywnie jakie wydatki zmniejszają przychód z tytułu dokonanej sprzedaży nieruchomości nabytej nieodpłatnie. Jednocześnie w ustawie tej nie wymieniono możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przy dokonanej sprzedaży nieruchomości wartości udzielonej bonifikaty, czyli inaczej zastosowanej zniżki przy nabyciu nieruchomości.

Podsumowując, w przypadku sprzedaży mieszkania przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie – zakupionego z bonifikatą, podatek dochodowy należy obliczyć od dochodu stanowiącego różnicę między przychodem ze zbycia lokalu, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym stanowisko w zakresie Pana nr 1 jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 powołanej ustawy:

Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:

dochód zwolniony = D × W/P

gdzie:

D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,

W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.

Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z ww. odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na określone w ustawie cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Na mocy zaś art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 21 ust. 26 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:

Zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Wszelkie ulgi i zwolnienia są też wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne bądź spełnienie określonych przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania - skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.

Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z cytowanego art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest fakt wydatkowania począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika. Katalog wydatków stanowiących własne cele mieszkaniowe podatnika wymieniony w art. 21 ust. 25 ww. ustawy, ma charakter zamknięty - jest to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca formułując przedmiotowe zwolnienie w sposób jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży. Celem tym może być - zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ww. ustawy - nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeśli przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe.

Z treści art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że do zastosowania ulgi w nim przewidzianej konieczne jest spełnienie dwóch warunków, a mianowicie: wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe i dokonanie tej czynności przed upływem trzyletniego terminu od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie. Przy czym zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za nieprawidłowe, gdyż wydatków poniesionych na spłatę bonifikaty nie można kwalifikować jako wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, tj. wydatków poniesionych na nabycie, czy też remont nieruchomości. Zatem nie można uznać, że w tym zakresie spełnił Pan warunki do zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

W trybie wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie prowadzimy postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Nie analizujemy załączników (dokumentów) załączonych do wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.