0114-KDIP4-3.4012.454.2026.1.APR

Interpretacja indywidualna2026-09-14Dyrektor Krajowej Informacji SkarbowejAktualna

Brak opodatkowania opłat z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego ustalonych w decyzji Wojewody.

czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu gmina opłata-opłata za użytkowanie wieczyste Skarb Państwa użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste wojewoda

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych ustanowienia przez Wojewodę prawa użytkowania wieczystego działek na rzecz Spółki. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Gmina Miasto A (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej również: VAT) jako podatnik VAT czynny.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662; dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Gmina jest miastem na prawach powiatu, gdyż zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684; dalej: ustawa o samorządzie powiatowym) miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Stosownie do art. 92 ust. 1 ww. ustawy funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r. poz. 399; dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami) z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. Stosownie do art. 11a ww. ustawy przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto zgodnie z art. 21 ustawy o gospodarce nieruchomościami do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 9b¹ ustawy o gospodarce nieruchomościami, ilekroć w ustawie jest mowa o staroście - należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 7 i 7a ustawy o gospodarce nieruchomościami zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem ust. 1e, art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58‑60, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, a w szczególności: zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17 oraz wydzierżawiają, wynajmują, użyczają oraz oddają w użytkowanie nieruchomości wchodzące w skład zasobu, przy czym umowa zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony wymaga zgody wojewody; zgoda wojewody jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony nie dłuższy niż 3 lata strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość.

W dniu 24 sierpnia 2018 r. Wojewoda (...) wydał na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 3, art. 5 ust. 1, 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu (...) (Dz. U. z (...); dalej: ustawa o inwestycjach w zakresie terminalu) decyzję nr (…), znak (…) o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu (dalej: Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu), w której m.in. ustalił lokalizację dla inwestycji pn. „(...)” oraz określił teren objęty ww. inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji.

Przedmiotowa Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu dotyczy nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym (...), Miasto A, oznaczonych jako działki:

nr 1 o pow. 0,0002 ha, KW nr (...); klasoużytek Tr;
nr 2 o pow. 0,0018 ha, KW nr (…); klasoużytek dr;
nr 3 o pow. 0,0030 ha, KW nr (…); klasoużytek dr;
nr 4 o pow. 0,0034 ha, KW nr (…); klasoużytek dr;
nr 5 o pow. 0,0012 ha, KW nr (…); klasoużytek Tr;
nr 6 o pow. 0,0054 ha, KW nr (…); klasoużytek Ba;
nr 7 o pow. 0,0010 ha, KW nr (…); klasoużytek Ls;
nr 8 o pow. 0,0004 ha, KW nr (…); klasoużytek Ls;
nr 9 o pow. 0,0086 ha, KW nr (…); klasoużytek Ls;
nr 10 o pow. 0,0019 ha, KW nr (…); klasoużytek Tr;
nr 11 o pow. 0,0138 ha, KW nr (…); klasoużytek Ba;
nr 12 o pow. 0,0008 ha, KW nr (…); klasoużytek Tr;
nr 13 o pow. 0,0063 ha, KW nr (…); klasoużytek Ls;
nr 14 o pow. 0,0100 ha, KW nr (…), klasoużytek Ls;

(dalej łącznie: „Nieruchomości”).

Ww. Nieruchomości od 2021 r. ujęte są w jednej księdze wieczystej nr (...).

Nieruchomości na moment złożenia wniosku o wydanie Decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu przez B. S.A. (dalej: Spółka) należały do Skarbu Państwa.

Po uprawomocnieniu się ww. decyzji Spółka nabyła z mocy prawa z dniem, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości. Przedmiotowa Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna z dniem 15 września 2018 r.

Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 6a ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu z wyjątkiem ust. 7, inwestor nabywa z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych należących w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu do Skarbu Państwa, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie oznaczonym w tej decyzji zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7a, oraz prawo własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali znajdujących się na tych nieruchomościach. Ponadto zgodnie z treścią ust. 8 ww. artykułu nabycie prawa użytkowania wieczystego, prawa własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali oraz ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

W dniu 22 grudnia 2025 r. Spółka złożyła wniosek do (...) Urzędu Wojewódzkiego w (...) o stwierdzenie nabycia użytkowania wieczystego.

Do dnia złożenia przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji Spółka nie ujawniła w księgach wieczystych ww. prawa użytkowania wieczystego, w konsekwencji Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu nie została ujawniona w ewidencji (...), z wyjątkiem działki nr 6 przy której widnieje wpis rodzaj prawa/władania: użytkowanie wieczyste (numer księgi wieczystej: (...)).

Jak zostało to wskazane powyżej, dotychczasowym właścicielem Nieruchomości był Skarb Państwa. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B, dla obszaru Dzielnicy B uchwalonego Uchwałą (...) Rady Miasta B z dnia 30 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. (...) Nr (...) z dnia 9 sierpnia 2005 r. poz. (...)) działki numer: 6, 13 (częściowo), 7 (częściowo), 2, 1, 10, 11 (częściowo), 3, 4, 5, 6, 14 (częściowo) posiadają zapis: - 57d G (KZ) - teren obiektów i urządzeń obsługi zaplecza komunikacji samochodowej oraz rozbudowy układu komunikacyjnego

W pozostałym zakresie oraz w całości działki numer: 8, 12 zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B, uchwalonego Uchwałą Nr (...) Rady Miasta B z dnia 19 lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. (...). z dnia 6 kwietnia 2004 r., Nr (...), poz. (...)) stanowią fragment terenu oznaczonego symbolem: LS.V.D.31 - teren leśny do ochrony.

W dniu 19 maja 2026 r. Wojewoda (...) wydał postanowienie znak: (...), w którym powołał rzeczoznawcę majątkowego, jako biegłego w postępowaniu w sprawie ustalenia opłat z tytułu stwierdzenia nabycia przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w związku z Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu w celu sporządzenia opinii w formie operatu szacunkowego, stosownie do art. 130 oraz art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r. poz. 399).

Na moment sporządzania niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zostały określone warunki nabycia przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, niemniej jednak, Gmina spodziewa się, że wydana w tym zakresie decyzja (lub decyzje) Wojewody (...) wskazywać będą określone kwoty (pierwszą opłatę z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłaty roczne płatne w terminie do dnia 31 marca każdego roku z góry za dany rok), które będą miały być uiszczone na konto dochodów Skarbu Państwa Urzędu Miasta A.

Powyższe wynika bowiem z treści art. 20 ust. 8 i 9 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu, zgodnie z którymi nabycie prawa użytkowania wieczystego, prawa własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali oraz ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Opłaty z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości, o których mowa w ust. 6a, oraz opłaty z tytułu trwałego zarządu tymi nieruchomościami są naliczane i nakładane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W myśl ust. 10 pkt 1 ww. ustawy w decyzji, o której mowa w ust. 8 ustala się odpowiednio warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i w art. 236 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 i 1172).

Ponadto końcowo Gmina wskazuje, iż zgodnie z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu, inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące są celami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Pytania

1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Gmina będzie działała jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT?

2. Czy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości przez Wojewodę na rzecz Spółki będzie stanowiło po stronie Gminy (tj. Gminy działającej jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gminy działającej jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT i pobierana przez Gminę (tj. Gminę działającą jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gminę działającą jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) pierwsza opłata z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłaty roczne za użytkowanie wieczyste będą podlegały opodatkowaniu VAT?

3. Czy Gmina (tj. Gmina działająca jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gmina działająca jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) powinna wykazać obrót z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz obrót z tytułu opłat rocznych za użytkowanie wieczyste Nieruchomości we własnej deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M)?

4. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 3 w jakim momencie, w odniesieniu do opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłat rocznych za użytkowanie wieczyste Nieruchomości, powstanie obowiązek podatkowy?

Państwa stanowisko w sprawie

1. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Gmina nie będzie działa jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.

2. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości przez Wojewodę na rzecz Spółki nie będzie stanowiło po stronie Gminy (tj. Gminy działającej jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gminy działającej jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT i pobierana przez Gminę (tj. Gminę działającą jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gminę działającą jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) pierwsza opłata z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłaty roczne za użytkowanie wieczyste nie będą podlegały opodatkowaniu VAT.

3. Gmina (tj. Gmina działająca jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gmina działająca jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) nie będzie zobowiązana do wykazania obrotu z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz obrotu z tytułu opłat rocznych za użytkowanie wieczyste Nieruchomości we własnej deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M).

4. W ocenie Gminy nie będzie ona zobowiązana do wykazania obrotu z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz obrotu z tytułu opłat rocznych za użytkowanie wieczyste Nieruchomości we własnej deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M), z uwagi na powyższe w odniesieniu do opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz obrotu z tytułu opłat rocznych za użytkowanie wieczyste po stronie Gminy nie wystąpi obowiązek podatkowy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Ad 1-4.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Należy podkreślić, że co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z cytowanego powyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Aby dana czynność (dostawa towarów czy też usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Jak zostało to wskazane w treści zdarzenia przyszłego, Gmina jest miastem na prawach powiatu, gdyż zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Stosownie do art. 92 ust. 1 ww. ustawy funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta.

Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. Stosownie do art. 11a ww. ustawy przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto zgodnie z art. 21 ustawy o gospodarce nieruchomościami do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 9b¹ ustawy o gospodarce nieruchomościami ilekroć w ustawie jest mowa o staroście - należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 7 i 7a ustawy o gospodarce nieruchomościami zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem ust. 1e, art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58-60, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, a w szczególności: zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17 oraz wydzierżawiają, wynajmują, użyczają oraz oddają w użytkowanie nieruchomości wchodzące w skład zasobu, przy czym umowa zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony wymaga zgody wojewody; zgoda wojewody jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony nie dłuższy niż 3 lata strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość.

Zgodnie z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące są celami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, na wniosek inwestora, wydaje właściwy miejscowo wojewoda. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu może odnosić się do całości lub części zadania inwestycyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Wojewoda wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do tej części inwestycji w zakresie terminalu realizowanej przez danego inwestora, która jest zlokalizowana na obszarze danego województwa.

Z uwagi na powyższe w dniu 24 sierpnia 2018 r. Wojewoda (...) wydał na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 3, art. 5 ust. 1, 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, w której m.in. ustalił lokalizację dla inwestycji pn. „(...)” oraz określił teren objęty ww. inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji.

Zgodnie bowiem z treścią art. 20 ust. 8 i 9 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu, zgodnie z którymi nabycie prawa użytkowania wieczystego, prawa własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali oraz ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Opłaty z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości, o których mowa w ust. 6a, oraz opłaty z tytułu trwałego zarządu tymi nieruchomościami są naliczane i nakładane zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl ust. 10 pkt 1 ww. ustawy w decyzji, o której mowa w ust. 8 ustala się odpowiednio warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami i w art. 236 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 i 1172).

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Gminy w zaistniałym zdarzeniu przyszłym nie będzie działała ona jako podatnik VAT, gdyż będzie wykonywać ona zadania nałożone na Gminę odrębnymi przepisami prawa (wskazanymi powyżej). Ponadto w ocenie Gminy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości przez Wojewodę na rzecz Spółki nie stanowi po stronie Gminy odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT i pobierana przez Gminę (tj. Gminę działającą jako jednostka samorządu terytorialnego oraz Gminę działającą jako miasto na prawach powiatu - organ reprezentujący Skarb Państwa) pierwsza opłata z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłaty roczne za użytkowanie wieczyste nie będą podlegały opodatkowaniu VAT. Z uwagi na powyższe Gmina nie będzie również zobowiązana do wykazania obrotu z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz obrotu z tytułu opłat rocznych za użytkowanie wieczyste Nieruchomości we własnej deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M).

Powyższe znajduje odzwierciedlenie przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS):

z 24 maja 2021 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.91.2021.2.JKU, w której DKIS wskazał, że „Analiza przedstawionego stanu faktycznego w świetle przywołanych regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że pierwsza opłata oraz opłaty roczne ustalone przez Wojewodę z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa przekazanej w użytkowanie wieczyste z mocy prawa - na podstawie wydanej przez Wojewodę decyzji na podstawie art. 20 ust. 6, 8, 9 i 10 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego (...) - nie będą stanowiły, po stronie Powiatu, czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym konkretnym bowiem przypadku, Powiat nie wykonał czynności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem pierwsza opłata i opłaty roczne, które zostaną ustalone przez Wojewodę, nie będą wiązały się z czynnością ustanowienia przez Powiat użytkowania wieczystego gruntów. Podsumowując, pierwsza opłata z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oraz kolejne opłaty roczne z tytułu prawa użytkowania wieczystego ustalone w decyzji Wojewody (...) znak (...) z dnia 15 stycznia 2019 r. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”,
z 17 lipca 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.443.2025.1.KT, w której DKIS wskazał, że „ (…) pierwsza opłata oraz opłaty roczne ustalone przez Wojewodę z tytułu przekazania Spółce działek w użytkowanie wieczyste z mocy prawa - na podstawie wydanej przez Wojewodę decyzji - nie stanowią, po Państwa stronie, czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym konkretnym przypadku, nie wykonują Państwo czynności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem pierwsza opłata i opłaty roczne, które zostały ustalone przez Wojewodę, nie wiążą się z czynnością ustanowienia przez Państwa użytkowania wieczystego działek. Tym samym, pierwsza opłata oraz kolejne opłaty roczne z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego ustalone w decyzji Wojewody z 14 lutego 2024 r. nie stanowią wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem skoro - ww. opłaty nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT - to w tym konkretnym przypadku nie działają Państwo jako podatnik VAT. Z uwagi na powyższe nie są Państwo również zobowiązani do wykazania obrotu z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego działek, w deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M)”,
z 29 września 2025 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.480.2025.1.PM, w której DKIS wskazał, że „Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości przez Wojewodę na rzecz Spółki nie będzie stanowiło odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy, a pobierana przez Państwa pierwsza opłata oraz opłaty roczne za użytkowanie wieczyste nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym nie będą Państwo również zobowiązani do wykazania obrotu z tytułu pobranych opłat w deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M)”.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. 0461-ITPP3.4512.541.2016.1.EB, wskazał, że „(…) pierwsza opłata oraz opłaty roczne, które zostaną ustalone przez Prezydenta Miasta z tytułu użytkowania wieczystego działek gruntu przekazanych inwestorowi w użytkowanie wieczyste z mocy prawa - na podstawie wydanej przez Wojewodę decyzji o lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu - nie będą stanowiły podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W tym konkretnym bowiem przypadku, Miasto nie wykonało czynności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem pierwsza opłata i opłaty roczne, które zostaną ustalone przez Prezydenta Miasta, nie będą wiązały się z czynnością ustanowienia przez Miasto użytkowania wieczystego gruntów”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z cyt. wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Aby dana czynność (dostawa towarów) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy tą dostawą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za konkretną dostawę dokonaną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Konieczność implementacji przepisów prawa wspólnotowego do prawa krajowego wymusiła na ustawodawcy odrębne określenie statusu organów władzy publicznej.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:

Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:

Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od towarów i usług ma charakter wyłącznie podmiotowo przedmiotowy. W celu skorzystania przez ww. podmioty z wyłączenia z podatku konieczne jest spełnienie dwóch kumulatywnych warunków:

czynności - co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT - muszą być wykonane przez ściśle określone podmioty,
ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te podmioty władztwa publicznego.

Należy podkreślić, że tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na mocy art. 15 ust. 6 ustawy.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1684 ze zm.):

Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje:

1) rada miasta;

2) prezydent miasta.

Jak stanowi art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym:

Miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.

Regulacje dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług zawierają przepisy art. 19a ustawy.

Na mocy art. 19a ust. 1 ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy:

Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

W przepisie tym ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.

Jak stanowi art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Z przepisu tego wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.

Jednocześnie w myśl art. 99 ust. 7c ustawy:

Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika.

Według art. 99 ust. 11c ustawy:

Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.

Jednocześnie z treści art. 109 ust. 3 ustawy wynika, że:

Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:

1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;

2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego;

3) kontrahentów;

4) dowodów sprzedaży i zakupów.

Przy czym, na mocy art. 99 ust. 13b ustawy zostało wydane rozporządzenie z dnia 15 października 2019 r. Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. 2019, poz. 1988 ze zm.), które określa szczegółowy zakres danych, o których mowa w art. 99 ust. 7c ustawy, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.

Według art. 232 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.

Na mocy art. 232 § 2 Kodeksu cywilnego:

W wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być także inne grunty Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków.

W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:

W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.

W myśl natomiast art. 238 Kodeksu cywilnego:

Wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

W myśl obowiązującego do 26 maja 2021 r. art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu (...) (t. j. Dz. U. z (...)):

Inwestycjami w zakresie terminalu są następujące zadania inwestycyjne, realizowane przez B. spółka akcyjna z siedzibą w (...):

a) budowa lub przebudowa terminalu,

b) budowa zasilanej paliwem gazowym jednostki kogeneracji w (...) wraz z infrastrukturą niezbędną do jej obsługi,

c) budowa gazociągu (...), łączącego terminal z systemem przesyłowym, wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa (...).

Zgodnie z art. 5 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...):

1. Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, na wniosek inwestora, wydaje właściwy miejscowo wojewoda. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu może odnosić się do całości lub części zadania inwestycyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2.

2. Wojewoda wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do tej części inwestycji w zakresie terminalu realizowanej przez danego inwestora, która jest zlokalizowana na obszarze danego województwa.

3. Organem wyższego stopnia w stosunku do wojewody w sprawach lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

4. Wojewoda niezwłocznie zawiadamia organ wyższego stopnia o złożeniu wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz o wydaniu takiej decyzji.

Z treści art. 6 ust. 1 pkt 9 i 9a) ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...):

Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu zawiera:

9) wskazanie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 i 6.

9a)wskazanie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...):

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera:

1) określenie granic terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym określenie:

a) linii rozgraniczających teren inwestycji,

b) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3, 6 i 6a,

c) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1;

2) warunki techniczne realizacji inwestycji;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym;

4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji;

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

6) zatwierdzenie podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 20 ust. 1 lub 1a;

7) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 i 6;

7a) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a;

8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w tym gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa pokrytych wodami, gruntów stanowiących pas drogowy lub gruntów objętych obszarem kolejowym, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez te grunty, oraz gruntów stanowiących pas drogowy, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy lub przebudowy zjazdów na tych gruntach; jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez grunty stanowiące własność Skarbu Państwa pokryte wodami, grunty stanowiące pas drogowy lub grunty objęte obszarem kolejowym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa sposób, miejsce i warunki umieszczenia na tych gruntach obiektów lub urządzeń; w przypadku gdy inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy zjazdów, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa także lokalizację i parametry techniczne zjazdów, a gdy wymaga przebudowy zjazdów - ich parametry techniczne;

8a) wskazanie podmiotów innych niż inwestor, na rzecz których ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma nastąpić zgodnie z art. 24 ust. 1a;

8b) wskazanie okresu, w jakim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w przypadku gdy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 24 ust. 1, ma nastąpić na czas określony;

9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

10) lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz kabli i rurociągów, określoną za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych, ich charakterystyczne parametry techniczne, szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;

11) (uchylony).

Na podstawie art. 20 ust. 3 ww. ustawy:

Nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie oznaczonym w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, za odszkodowaniem.

Stosownie do treści art. 20 ust. 6 i ust. 6a ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...):

6. Z zastrzeżeniem ust. 7, inwestor nabywa z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych, określonych w ust. 3, oraz prawo własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali znajdujących się na tych nieruchomościach.

6a.Z wyjątkiem ust. 7, inwestor nabywa z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych należących w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu do Skarbu Państwa, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie oznaczonym w tej decyzji zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7a, oraz prawo własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali znajdujących się na tych nieruchomościach.

Jak stanowi art. 20 ust. 8 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...):

Nabycie prawa użytkowania wieczystego, prawa własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali oraz ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

Z treści art. 20 ust. 9 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...) wynika, że:

Opłaty z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego oraz opłaty z tytułu trwałego zarządu są naliczane i nakładane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Z kolei w myśl art. 20 ust. 10 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu (...):

W decyzji, o której mowa w ust. 8, ustala się odpowiednio:

1) warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i w art. 236 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 i 1172);

2) kwotę należną za nabycie prawa własności budynków, innych urządzeń trwale z gruntem związanych i lokali znajdujących się na nieruchomościach, o ile nabycie następuje odpłatnie;

3) warunki trwałego zarządu, z zachowaniem zasad określonych w art. 45 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399 ze zm.):

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.

W myśl art. 11a ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.

Stosownie do art. 21 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa.

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 7 i 7a ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem ust. 1e, art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58-60, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, a w szczególności:

7) zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17;

7a)wydzierżawiają, wynajmują, użyczają oraz oddają w użytkowanie nieruchomości wchodzące w skład zasobu, przy czym umowa zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony wymaga zgody wojewody; zgoda wojewody jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony niedłuższy niż 3 lata strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość;

Zgodnie z art. 62 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

1. W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

2. Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy.

3. Za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym.

4. Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika.

Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne.

2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, niepóźniej niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.

4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony niepóźniej niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

Na podstawie art. 72 ust. 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynosi od 15% do 25% ceny nieruchomości gruntowej.

Stosownie do art. 72 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana, i wynosi za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową - 1% ceny.

Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste jest czynnością odpłatną. Ustawodawca przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego w terminie do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok.

Z cytowanych przepisów należy wywnioskować, że w przypadku użytkowania wieczystego właścicielem gruntu przez cały okres użytkowania pozostaje Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Użytkownik wieczysty w tym czasie posiada zatem we władaniu rzecz cudzą. Jego prawo w stosunku do tego gruntu pozwala na dysponowanie rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. Wykonanie więc tego świadczenia w całości następuje z chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny. 24 sierpnia 2018 r. Wojewoda (...) wydał na podstawie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, w której m.in. ustalił lokalizację dla inwestycji pn. „(...)” oraz określił teren objęty ww. inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji.

Przedmiotowa Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu dotyczy Nieruchomości, oznaczonych jako działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14. Nieruchomości na moment złożenia wniosku o wydanie Decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu przez (...) (Spółka) należały do Skarbu Państwa.

Po uprawomocnieniu się ww. Decyzji Spółka nabyła z mocy prawa z dniem, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości. Przedmiotowa Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna z dniem 15 września 2018 r.

22 grudnia 2025 r. Spółka złożyła wniosek do (...) Urzędu Wojewódzkiego w A o stwierdzenie nabycia użytkowania wieczystego. Do dnia złożenia przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji Spółka nie ujawniła w księgach wieczystych ww. prawa użytkowania wieczystego, w konsekwencji Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu nie została ujawniona w ewidencji (...), z wyjątkiem działki nr 6 przy której widnieje wpis rodzaj prawa/władania: użytkowanie wieczyste.

19 maja 2026 r. Wojewoda (...) wydał postanowienie, w którym powołał rzeczoznawcę majątkowego, jako biegłego w postępowaniu w sprawie ustalenia opłat z tytułu stwierdzenia nabycia przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w związku z Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu w celu sporządzenia opinii w formie operatu szacunkowego.

Na moment sporządzania niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zostały określone warunki nabycia przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, niemniej jednak, spodziewają się Państwo, że wydana w tym zakresie decyzja (lub decyzje) Wojewody (...) wskazywać będą określone kwoty (pierwszą opłatę z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłaty roczne płatne w terminie do 31 marca każdego roku z góry za dany rok), które będą miały być uiszczone na konto dochodów Skarbu Państwa Urzędu Miasta A.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będą Państwo działali jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy, czy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości przez Wojewodę na rzecz Spółki będzie stanowiło po Państwa stronie odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z 7 ust. 1 pkt 6 ustawy i pobierana przez Państwa pierwsza opłata z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz opłaty roczne za użytkowanie wieczyste będą podlegały opodatkowaniu VAT, a także ustalenia czy powinni Państwo wykazać obrót z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego Nieruchomości i obrót z tytułu opłat rocznych za użytkowanie wieczyste Nieruchomości we własnej deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M).

W analizowanej sprawie ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości przez Wojewodę na rzecz Spółki - na podstawie wydanej przez Wojewodę Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu - nie będzie stanowiło, po Państwa stronie, czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym konkretnym przypadku, nie będą Państwo wykonywali czynności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem pierwsza opłata i opłaty roczne, które zostaną ustalone przez Wojewodę, nie będą wiązały się z czynnością ustanowienia przez Państwa użytkowania wieczystego ww. Nieruchomości.

Tym samym, pierwsza opłata oraz kolejne opłaty roczne z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego ustalone w decyzji Wojewody nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem skoro - ww. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nie będzie stanowiło po Państwa stronie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT - to w tym konkretnym przypadku nie będą Państwo działali jako podatnik VAT.

Z uwagi na powyższe nie będą Państwo również zobowiązani do wykazania obrotu z tytułu pobranej opłaty za ustanowienie użytkowania wieczystego ww. Nieruchomości, w deklaracji VAT (tj. pliku JPK_V7M).

Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych nr 1, nr 2 oraz nr 3 jest prawidłowe.

Jednocześnie, w związku uznaniem Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania nr 3 za prawidłowe, rozpoznanie wniosku w zakresie pytania nr 4 stało się bezzasadne, gdyż oczekiwali Państwo odpowiedzi na pytanie nr 4 w przypadku uznania Państwa stanowiska w zakresie pytania oznaczonego nr 3 za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Jednocześnie interpretacja nie wywołuje żadnych skutków prawnopodatkowych po stronie Województwa.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine

Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.

✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów

Pobierz TaxMachine Zobacz wersje programu →