0114-KDIP4-3.4012.383.2026.2.DK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 16 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży zabudowanych Nieruchomości. Uzupełnili go Państwo pismem z 8 września 2026 r. (wpływ 8 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

·      X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością;

2)  Zainteresowani niebędący stroną postępowania:

·  A.A.

·  B.B.

·  C.C.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Opis stanu faktycznego, doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku

Zainteresowany będący stroną postępowania (dalej: Spółka) jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, na terytorium Polski.

Wspólnikami spółki są osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Polski (dalej: Wspólnicy). Wspólnicy Spółki są zainteresowanymi niebędącymi stronami postępowania, wskazanymi w załącznikach ORD-WS/B.

Spółka jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, stanowiących dwie działki gruntu, z których każda jest objęta osobną księgą wieczystą, zabudowanych budynkami i budowlami (dalej: Nieruchomości). Grunty pod Nieruchomościami stanowią tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: ustawa o VAT). Budynki mają charakter użytkowy (niemieszkalny).

Spółka nabyła w tym roku Nieruchomości w drodze umowy sprzedaży zawartej ze Wspólnikami. Spółka i Wspólnicy wybrali opodatkowanie tej transakcji w trybie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT. Wspólnicy z tytułu sprzedaży Nieruchomości wystawili Spółce faktury VAT z zastosowaniem 23% stawki VAT.

Wspólnicy Spółki byli użytkownikami wieczystymi Nieruchomości od końca 2019 r. w częściach ułamkowych. Wspólnicy wynajmowali Nieruchomości Spółce od końca 2019 r. do dnia sprzedaży Nieruchomości Spółce, w celu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej na tych Nieruchomościach. W zakresie wynajmu Nieruchomości Spółce nie miało zastosowania zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

Wspólnicy nabyli Nieruchomości od Spółki w drodze tzw. dywidendy rzeczowej, tzn. zgromadzenie wspólników Spółki podjęło uchwałę o wypłacie dywidendy w której wskazano, że dywidenda zostanie wypłacona przez Spółkę w formie rzeczowej (przez przeniesienie własności Nieruchomości na Wspólników) zamiast w formie pieniężnej.

Spółka przy dostawie Nieruchomości na rzecz Wspólników zastosowała zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Spółka, przed dostawą Nieruchomości na rzecz Wspólników, wykorzystywała Nieruchomości w swojej działalności opodatkowanej VAT, którą Spółka kontynuowała także po zbyciu Nieruchomości i zawarciu umowy najmu ze Wspólnikami, a następnie po ponownym nabyciu Nieruchomości od Wspólników w tym roku.

Wspólnicy przez początkowy okres najmu Nieruchomości na rzecz Spółki nie byli zarejestrowani dla potrzeb VAT - korzystali oni ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Jednakże, pod koniec 2022 r. Wspólnicy zarejestrowali się jako podatnicy VAT czynni i zaczęli wystawiać Spółce faktury VAT dot. czynszu za najem Nieruchomości z zastosowaniem 23% stawki VAT.

Jednocześnie, przez cały okres najmu Wspólnicy traktowali najem Nieruchomości na rzecz Spółki jako tzw. najem prywatny dla celów podatku dochodowego (tj. nie zaliczali przychodów z tytułu najmu Nieruchomości do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej) i stosowali opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w rozumieniu ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Wspólnicy przez okres od dnia nabycia Nieruchomości od Spółki do dnia sprzedaży Nieruchomości na rzecz Spółki nie ponosili wydatków na ulepszenie Nieruchomości (w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym), w stosunku do których mieli prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, które łącznie były wyższe niż 30% wartości początkowej Nieruchomości.

Spółka wskazuje, że wykorzystywała, wykorzystuje i planuje nadal wykorzystywać Nieruchomości dla celów działalności opodatkowanej VAT.

Pytania

1. Czy sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki stanowi czynność opodatkowaną VAT, która powinna była być udokumentowana fakturami VAT? (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

2. Czy Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (ewentualnie, prawa wynikające z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT) w stosunku do kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Wspólników, dokumentujących sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki?

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie, wynikające z wniosku i z jego uzupełnienia

Ad 1.

Zdaniem Zainteresowanych, sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki stanowi czynność opodatkowaną VAT, która powinna była być udokumentowana fakturami VAT.

W ocenie Zainteresowanych, Wspólnicy przy sprzedaży Nieruchomości na rzecz Spółki, działali w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Nie ulega wątpliwości, że wynajmowanie Nieruchomości Spółce przez Wspólników stanowiło działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Była to bowiem działalność polegająca na wykorzystywaniu towarów (tut. Nieruchomości) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wynika to z essentlalla negotii umowy najmu.

Zgodnie bowiem z art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak też było w przypadku najmu Nieruchomości przez Spółkę. Wspólnicy wynajmowali bowiem Nieruchomości Spółce nieprzerwanie od końca 2019 r., tj. przez ponad 5 lat. Z tytułu wynajmu Nieruchomości, Wspólnicy otrzymywali od Spółki przez ten cały okres czynsz. Ponadto, po rejestracji Wspólników jako podatników VAT czynnych pod koniec 2022 r., Wspólnicy wystawiali Spółce faktury VAT z zastosowaniem 23% stawki VAT.

Z powyższych względów należy uznać, że sprzedaż przez Wspólników towarów (tut. Nieruchomości) wykorzystywanych w działalności opodatkowanej VAT (tut. w najmie) podlegała VAT.

Mając na uwadze fakt, że przedmiotem sprzedaży na rzecz Spółki były nieruchomości zabudowane budynkami i budowlami, należy także uwzględnić art. 29a ust. 8, art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT:

W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Z powyższego wynika, że, w przypadku dostawy budynków i budowli, grunt będzie podlegać opodatkowaniu na zasadach właściwych dla posadowionych na nim budynków i budowli.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata;

Art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT nie może znaleźć zastosowania do sprzedaży Nieruchomości Spółce przez Wspólników, gdyż Spółka i Wspólnicy wybrali opodatkowanie VAT tej transakcji w trybie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT (jak wskazano w opisie stanu faktycznego).

W konsekwencji, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, Wspólnicy powinni byli udokumentować sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki fakturami VAT z zastosowaniem właściwej stawki VAT.

Mając na uwadze powyższe, prawidłowe jest stanowisko Zainteresowanych, że sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki stanowi czynność opodatkowaną VAT, która powinna była być udokumentowana fakturami VAT.

Ad 2.

Zdaniem Zainteresowanych, Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (ewentualnie, prawa wynikające z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT) w stosunku do kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Wspólników, dokumentujących sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT:

Kwotę podatku naliczonego stanowi (...) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu (...) nabycia towarów i usług.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT:

W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy (...) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Z powyższych przepisów wynika, że podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów (ewentualnie, prawa wynikające z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT) m.in. pod warunkiem, że transakcja udokumentowana fakturą podlegała opodatkowaniu i nie była zwolniona z podatku.

Skoro Wspólnicy sprzedali Spółce Nieruchomości, które były przez nich wynajmowane Spółce w sposób ciągły i dla celów zarobkowych, a do tej sprzedaży nie ma zastosowania żadne zwolnienie podatkowe, to Wspólnicy prawidłowo postąpili wystawiając Spółce faktury VAT z tytułu sprzedaży Nieruchomości z zastosowaniem 23% stawki VAT (jak Zainteresowani wykazali w swym stanowisku odnośnie pytania nr 1).

Jak Zainteresowani wskazali w opisie stanu faktycznego, Spółka wykorzystuje i będzie nadal wykorzystywać Nieruchomości do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Tym samym, spełniona jest także przesłanka skorzystania z prawa odliczenia VAT, wskazana w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji, prawidłowe jest stanowisko Zainteresowanych, że Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (ewentualnie, prawa wynikające z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT) w stosunku do kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Wspólników, dokumentujących sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o VAT,

Należy zauważyć, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów zbycie nieruchomości (budynków, budowli, gruntów oraz udziałów w nich, a także prawa użytkowania wieczystego gruntów) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Jak wynika z powyższego, zarówno sprzedaż prawa użytkowania wieczystego, jak również oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy bądź świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ww. ustawa Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowanym będącym stroną postępowania jest Spółka, której Wspólnikami są osoby fizyczne. Wspólnicy Spółki są zainteresowanymi niebędącymi stronami postępowania.

Spółka jest użytkownikiem wieczystym Nieruchomości, stanowiących dwie działki gruntu, z których każda jest objęta osobną księgą wieczystą, zabudowanych budynkami i budowlami. Grunty pod Nieruchomościami stanowią tereny budowlane. Budynki mają charakter użytkowy (niemieszkalny).

Spółka nabyła w tym roku Nieruchomości w drodze umowy sprzedaży zawartej ze Wspólnikami. Spółka i Wspólnicy wybrali opodatkowanie tej transakcji w trybie art. 43 ust 10 i 11 ustawy o VAT. Wspólnicy z tytułu sprzedaży Nieruchomości wystawili Spółce faktury VAT z zastosowaniem 23% stawki VAT.

Wspólnicy Spółki byli użytkownikami wieczystymi Nieruchomości od końca 2019 r. w częściach ułamkowych. Wspólnicy wynajmowali Nieruchomości Spółce od końca 2019 r. do dnia sprzedaży Nieruchomości Spółce, w celu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej na tych Nieruchomościach. W zakresie wynajmu Nieruchomości Spółce nie miało zastosowania zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

Wspólnicy przez początkowy okres najmu Nieruchomości na rzecz Spółki nie byli zarejestrowani dla potrzeb VAT - korzystali oni ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Jednakże, pod koniec 2022 r. Wspólnicy zarejestrowali się jako podatnicy VAT czynni i zaczęli wystawiać Spółce faktury VAT dot. czynszu za najem Nieruchomości z zastosowaniem 23% stawki VAT.

Jednocześnie, przez cały okres najmu Wspólnicy traktowali najem Nieruchomości na rzecz Spółki jako tzw. najem prywatny dla celów podatku dochodowego (tj. nie zaliczali przychodów z tytułu najmu Nieruchomości do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej) i stosowali opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w rozumieniu ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Wspólnicy przez okres od dnia nabycia Nieruchomości od Spółki do dnia sprzedaży Nieruchomości na rzecz Spółki nie ponosili wydatków na ulepszenie Nieruchomości (w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym), w stosunku do których mieli prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, które łącznie były wyższe niż 30% wartości początkowej Nieruchomości.

Państwa wątpliwości w tej sprawie dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia, czy sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki stanowi czynność opodatkowaną VAT, która powinna była być udokumentowana fakturami VAT.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Analiza opisu sprawy przedstawionego we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie występują okoliczności, które łącznie wskazują, że sprzedaż opisanych działek stanowi działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Wspólnicy Spółki z tytułu tej transakcji występują w charakterze podatników podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie istotne jest to, że opisane Nieruchomości były i są przedmiotem umów najmu prywatnego.

Jak stanowi art. 659 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Tak więc najem stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym czynności te podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości na rzecz Spółki przez Wspólników należy zauważyć, że Wspólnicy są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT od końca 2022 r. i w tym okresie zaczęli wystawiać Spółce faktury VAT dotyczące czynszu za najem Nieruchomości. Wspólnicy wynajmowali Nieruchomości Spółce od końca 2019 r. do dnia sprzedaży, w celu prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej na tych Nieruchomościach.

Zatem, Nieruchomość była wykorzystywana przez Wspólników do celów zarobkowych, co spowodowało, że Nieruchomość ta nie była przez nich wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania.

W konsekwencji, w analizowanej sprawie, w zakresie zbycia Nieruchomości przez Wspólników wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do uznania ich za podatników podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a sprzedaż Nieruchomości stanowiła czynność opodatkowaną podatkiem VAT.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy nieruchomości zabudowanych lub ich części spełniających określone w tych przepisach warunki.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powołanego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku, budowli lub ich części oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku, budowli lub ich części.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków lub budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili dostawy nie minęły co najmniej 2 lata.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem dostawy, nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Tak więc, aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

W tym miejscu należy również nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·      towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·      przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie może przysługiwać dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy stanie się bezzasadne.

W tym miejscu należy wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle bądź ich części rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:

Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem zbycia podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle bądź ich części na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku, również zbycie gruntu będzie korzystało ze zwolnienia od podatku. Przepis ten dotyczy również zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Wskazali Państwo, że Nieruchomości, stanowiące dwie działki gruntu są zabudowane budynkami i budowlami, a budynki mają charakter użytkowy (niemieszkalny). Wspólnicy wynajmowali Nieruchomości Spółce od końca 2019 r. do dnia sprzedaży Nieruchomości Spółce, w celu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej na tych Nieruchomościach. Spółka przy dostawie Nieruchomości na rzecz Wspólników zastosowała zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Wspólnicy przez okres od dnia nabycia Nieruchomości od Spółki do dnia sprzedaży Nieruchomości na rzecz Spółki nie ponosili wydatków na ulepszenie Nieruchomości, w stosunku do których mieli prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, które łącznie były wyższe niż 30% wartości początkowej Nieruchomości.

Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa wskazać należy, że w odniesieniu do dostawy budynków i budowli będą spełnione warunki do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jak wynika z okoliczności sprawy, dostawa budynków i budowli znajdujących się na Nieruchomości nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a od tego momentu do dnia sprzedaży upłynie okres dłuższy niż dwa lata. Z okoliczności sprawy wynika, że w ciągu ostatnich 2 lat nie były ponoszone wydatki na ulepszenie budynków i budowli posadowionych na Nieruchomości, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, które przekroczyłyby 30% wartości początkowej poszczególnych obiektów.

Zatem, badanie przesłanek dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest bezzasadne, gdyż zwolnienia te mają zastosowanie do dostawy budynków, budowli lub ich części nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jak wskazano, grunt będący przedmiotem zbycia podlega opodatkowaniu według tych samych regulacji jak budynki, budowle bądź ich części na nim posadowione. W związku z powyższym - na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy - również zbycie gruntu (prawa użytkowania wieczystego gruntu), z którym związane są budynki i budowle będzie zwolnione od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że wymienione powyżej zwolnienie uregulowane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy:

Stosownie do art. 43 ust. 11 ustawy:

Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Podkreślić należy, że z uwagi na przywołane uregulowania, rezygnacji ze zwolnienia od podatku, o której mowa w art. 43 ust. 10 ustawy, można dokonać wyłącznie w odniesieniu do zwolnienia od podatku określonego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka i Wspólnicy wybrali opodatkowanie tej transakcji w trybie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT.

Z kolei, odnosząc się do kwestii dokumentowania należy wskazać, że zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 106b ust. 2 ustawy:

Według art. 106b ust. 3 ustawy:

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika, pełnią szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną od podatku na podstawie przepisów ustawy lub rozporządzeń wykonawczych do niej oraz sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 ustawy, na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż zwolnioną, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w przewidzianym przepisem terminie.

Przywołany wyżej przepis art. 106b ust. 1 ustawy wskazuje jednoznacznie, w jakich sytuacjach podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury. Obowiązek ten występuje w sytuacji dokonania sprzedaży, jak również innych czynności wskazanych w tym przepisie.

W rozpatrywanej sprawie sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, zwolnioną od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jak wynika z opisu sprawy, Spółka i Wspólnicy zrezygnowali ze zwolnienia i wybrali opodatkowanie tej transakcji w trybie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT. Zatem, z tytułu sprzedaży Nieruchomości Wspólnicy wystąpili w roli podatników VAT i zobowiązani byli udokumentować sprzedaż Nieruchomości wystawiając faktury.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących prawa Spółki do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (ewentualnie, prawa wynikające z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT) w stosunku do kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Wspólników, dokumentujących sprzedaż Nieruchomości przez Wspólników na rzecz Spółki należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy,

Na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy,

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy,

Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały określone w art. 87 ust. 2-6 ustawy.

Jak wynika z powołanych przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto, należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 tej ustawy.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT,

Zgodnie z powyższymi przepisami, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, a transakcja udokumentowana fakturą podlega opodatkowaniu i nie jest zwolniona od podatku.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka i Wspólnicy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Spółka wskazuje, że wykorzystywała, wykorzystuje i planuje nadal wykorzystywać Nieruchomości dla celów działalności opodatkowanej VAT.

W konsekwencji, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy Nieruchomość będąca przedmiotem transakcji, jest i nadal będzie wykorzystywana przez Spółkę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Wspólników w związku ze sprzedażą Nieruchomości. W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego w okresie rozliczeniowym będzie wyższa niż kwota podatku należnego, Spółce przysługuje prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy, zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny bądź zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego bądź zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.