0114-KDIP4-3.4012.371.2026.1.JZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup lokalu mieszkalnego. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług księgowych i rachunkowych oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Wnioskodawca planuje nabyć od dewelopera lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość. Zakup lokalu zostanie sfinansowany kredytem hipotecznym udzielonym osobie fizycznej. W związku z warunkami finansowania deweloper wystawi fakturę dokumentującą sprzedaż lokalu na imię i nazwisko Wnioskodawcy bez wskazania numeru NIP.

Wnioskodawca wskazuje, że jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą jest jednocześnie podatnikiem VAT wykonującym działalność gospodarczą pod własnym imieniem i nazwiskiem. Po nabyciu lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Lokal będzie wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy jako biuro rachunkowe. Lokal nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych ani mieszkaniowych. Wnioskodawca nie będzie w nim zamieszkiwał ani udostępniał go osobom trzecim do celów mieszkaniowych. Całość powierzchni lokalu będzie przeznaczona wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie korzystają ze zwolnienia z VAT. Nabyty lokal będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawcy, będącemu czynnym podatnikiem podatku VAT, przysługuje prawo do odliczenia w całości podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup lokalu mieszkalnego od dewelopera, jeżeli lokal ten zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT w ramach prowadzonego biura rachunkowego?

2.  Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup lokalu, pomimo że faktura zostanie wystawiona na imię i nazwisko Wnioskodawcy bez wskazania numeru NIP, jeżeli nabywcą jest osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, będąca czynnym podatnikiem VAT, a lokal będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy przysługuje mu prawo do odliczenia w całości podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup lokalu mieszkalnego od dewelopera.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi VAT przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług księgowych i rachunkowych. Nabyty lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Lokal nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych ani mieszkaniowych.

W ocenie Wnioskodawcy istnieje zatem bezpośredni i jednoznaczny związek pomiędzy zakupem lokalu a wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, co spełnia warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto zdaniem Wnioskodawcy brak numeru NIP na fakturze dokumentującej zakup lokalu nie pozbawia go prawa do odliczenia podatku VAT. Nabywcą lokalu będzie bowiem ta sama osoba fizyczna, która prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT. W przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej nie istnieje odrębność prawna pomiędzy przedsiębiorcą a osobą fizyczną prowadzącą tę działalność. Faktura będzie dokumentowała rzeczywiste nabycie lokalu przez Wnioskodawcę, a zakup będzie związany wyłącznie z prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną VAT. Brak numeru NIP na fakturze stanowi wyłącznie uchybienie formalne, które nie zmienia tożsamości nabywcy i nie wpływa na faktyczne wykorzystanie lokalu do działalności gospodarczej.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, spełnione są przesłanki wynikające z art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, a jednocześnie nie zachodzą przesłanki wyłączające prawo do odliczenia określone w art. 88 ustawy o VAT. Wnioskodawcy przysługuje zatem prawo do odliczenia w całości podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup lokalu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych.

Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany w fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona od podatku.

Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Na zakres prawa do odliczenia w sposób bezpośredni wpływa status danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami.

W świetle powołanych powyżej przepisów prawa należy ponownie podkreślić, że z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Ponadto podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Aby zatem podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wystawionych faktur, zakupy dokumentowane tymi fakturami muszą być związane (w sposób bezsporny) z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie przez podatnika sprzedany), bądź pośredni. Niezależnie od tego, czy dokonany zakup stanowi kompletny i zdatny do użytkowania towar czy środek trwały, czy też dokonywane są dopiero nakłady (inwestycja w toku) - podatnikowi, co do zasady, przysługuje prawo do odliczenia podatku, jeśli zakup dokonywany jest w związku z obecnie prowadzoną lub planowaną działalnością opodatkowaną, generującą podatek należny.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynikało, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT - spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.

W tym miejscu należy wskazać, że aby podatnik mógł dokonać odliczenia podatku VAT naliczonego (chociaż w części) powinien posiadać fakturę zakupu, z której jasno będzie wynikało, że to właśnie on jest nabywcą towaru lub usługi. W przypadku, gdy podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na fakturze powinno znaleźć się jego imię i nazwisko, adres oraz numer NIP. Ponadto, dokument powinien zawierać wszystkie niezbędne dane wymagane ustawą.

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jak stanowi art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:

Podatnik dokonujący sprzedaży na rzecz innego podatnik ma obowiązek wystawienia faktury dokumentującej tę sprzedaż. Faktury są dokumentami o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien wynikać z zawartej umowy.

Należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To samo wynika z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a) tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Konieczność posiadania faktury w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego potwierdzają wyroki TSUE. Przykładowo w wyroku z 14 lipca 1988 r. w sprawie C-123/87 (Jeunehomme), TSUE wskazał, że artykuły 18 ust. 1 lit. a), 22 ust. 3 lit. a) i (b) oraz 22 ust. 8 VI Dyrektywy zezwalają Państwom Członkowskim na wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym prawo do odliczenia VAT uzależnione jest od posiadania faktury, która oprócz spełnienia minimalnych warunków wymienionych w VI Dyrektywie, musi zawierać określone dane niezbędne do tego, by zapewnić stosowanie VAT i umożliwić organom skarbowym sprawowanie nadzoru. Liczba tych danych ani ich rodzaj nie może uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać korzystanie z prawa do odliczenia. Również w orzeczeniu z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-152/02 (Terra Baubedarf-Handel GmbH), Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 lit. a) i pierwszy akapit art. 18 ust. 2 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia przysługuje w okresie rozliczeniowym, w którym są spełnione dwa warunki wymagane przez te przepisy, tj. towary powinny być dostarczone lub usługi wykonane, a podatnik powinien być w posiadaniu faktury lub innego dokumentu, który według kryteriów danego państwa członkowskiego jest uznawany za odpowiednik faktury.

Zatem, podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym, przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.

Zatem, sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.

Aby powstało prawo do odliczenia, u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny, co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a także powstała podstawa opodatkowania z tytułu zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.

Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy wymienione w art. 106e ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwości jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na fakturze.

Brak NIP-u przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu pozostałych danych podmiotu będącego nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.

Z okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług księgowych i rachunkowych oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Planuje Pani nabyć od dewelopera lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość. Zakup lokalu zostanie sfinansowany kredytem hipotecznym udzielonym osobie fizycznej. W związku z warunkami finansowania deweloper wystawi fakturę dokumentującą sprzedaż lokalu na Pani imię i nazwisko bez wskazania numeru NIP. Jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą jest Pani jednocześnie podatnikiem VAT wykonującym działalność gospodarczą pod własnym imieniem i nazwiskiem.

Po nabyciu lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Lokal będzie wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z Pani działalnością gospodarczą jako biuro rachunkowe. Lokal nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych ani mieszkaniowych. Nie będzie Pani w nim zamieszkiwała ani udostępniała go osobom trzecim do celów mieszkaniowych. Całość powierzchni lokalu będzie przeznaczona wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Usługi świadczone przez Panią podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie korzystają ze zwolnienia z VAT. Nabyty lokal będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przysługuje Pani prawo do odliczenia w całości podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury wystawionej na Pani imię i nazwisko, bez wskazania numeru NIP, dokumentującej zakup lokalu mieszkalnego od dewelopera, jeżeli lokal ten będzie wprowadzony do środków trwałych działalności gospodarczej i będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych. Przy czym należy podkreślić, że faktura stanowi podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy wynika, że podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.

Jak wyżej wskazano, prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktury, uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Wskazała Pani, że jest czynnym podatnikiem VAT i planuje Pani nabyć lokal mieszkalny. Lokal nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych ani mieszkaniowych, nie będzie Pani w nim zamieszkiwała ani udostępniała go osobom trzecim do celów mieszkaniowych. Całość powierzchni lokalu będzie przeznaczona wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Nabyty lokal będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, dodatkowo lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Deweloper wystawi fakturę dokumentującą sprzedaż lokalu na Pani imię i nazwisko bez wskazania numeru NIP. Zatem w niniejszej sprawie spełnione zostaną podstawowe przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego – jest Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabyty lokal służyć będzie wyłącznie czynnościom opodatkowanym wykonywanym przez Panią. Co więcej, prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup tego lokalu będzie Pani przysługiwało pomimo, że faktura nie będzie zawierała Pani numeru NIP. Prawo to będzie Pani przysługiwało przy założeniu, że nie wystąpią okoliczności wymienione w art. 88 ustawy.

Zaznaczyć należy, że art. 88 ustawy, który określa listę przypadków, w których podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości - braku Pani nr NIP na fakturze wystawionej przez dewelopera - jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w sytuacji, gdy faktura będzie odzwierciedlała prawdziwe zdarzenie gospodarcze). Zatem brak nr NIP na fakturze wystawionej na Pani imię i nazwisko nie będzie przesądzał o braku prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia lokalu, gdyż w opisanej sytuacji wystawiona faktura będzie odzwierciedlała faktyczne zdarzenie gospodarcze i zostaną spełnione warunki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy, tj. lokal będzie wykorzystywany przez podatnika VAT do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji, stwierdzam, że będzie przysługiwało Pani w całości prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktury dokumentującej zakup lokalu mieszkalnego, będącego środkiem trwałym, wykorzystywanego do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, która będzie wystawiona na Pani imię i nazwisko i nie będzie zawierała Pani numeru NIP.

Pani stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.