0114-KDIP4-3.4012.325.2026.1.AAR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych ugody zawartej z bankiem. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z małżonką w 2009 r. zawarli z bankiem umowę kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty euro. Pomiędzy Wnioskodawcą, a małżonką panuje ustrój wspólności majątkowej.

W lipcu 2024 r. Wnioskodawca wystąpił przeciwko bankowi z pozwem indywidualnym, w którym dochodził stwierdzenia nieważności przedmiotowej umowy kredytowej. Postępowanie toczyło się przed Sądem Okręgowym w (...) Wydział Cywilny.

Na 2026 r. planowane jest zakończenie sporu pomiędzy stronami poprzez zawarcie ugody. Wnioskodawcy przedstawiono możliwość zawarcia ugody zarówno w formie ugody sądowej, jak i ugody pozasądowej. Niezależnie od wybranej formy, celem ugody jest usunięcie niepewności co do wzajemnych roszczeń stron wynikających z zawarcia i wykonywania umowy kredytowej, poprzez przyjęcie uzgodnionego sposobu rozliczeń. Zawarcie ugody ma prowadzić do definitywnego zakończenia stosunku prawnego łączącego strony oraz zakończenia wszelkich sporów z nim związanych, bez możliwości dochodzenia dalszych roszczeń.

Roszczenie Wnioskodawcy wobec banku obejmuje uiszczone raty kapitałowo-odsetkowe w łącznej wysokości (...) PLN oraz (...) EUR.

Kwota wypłaconego kapitału kredytu wynosiła natomiast (...)  PLN.

Zgodnie z planowanymi postanowieniami ugody zarówno sądowej, jak i pozasądowej strony dokonają potrącenia wzajemnych wierzytelności, tj. roszczenia Wnioskodawcy wobec banku oraz roszczenia banku wobec Wnioskodawcy. W rezultacie wierzytelności te ulegną umorzeniu do wysokości wierzytelności niższej.

Po dokonaniu potrącenia bank będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty stanowiącej nadwyżkę przysługującego mu roszczenia.

Kwota ta będzie obejmowała zwrot środków wynikających z dokonanych przez Wnioskodawcę spłat rat kapitałowo-odsetkowych, przy czym łączna wartość świadczenia wypłaconego przez bank będzie wyższa od sumy dokonanych przez Wnioskodawcę spłat o kwotę (...) zł, co wynika z różnic kursowych z uwagi na fakt, że bank przelicza poszczególne wpłaty dokonywane w walucie obcej na złoty polskie według kursów historycznych z dnia ich uiszczenia, które były wyższe niż aktualny kurs euro.

Kredyt hipoteczny objęty planowaną ugodą nie został zaciągnięty w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy ani jego małżonki. Środki uzyskane z kredytu nie zostały przeznaczone na cele związane z działalnością gospodarczą, lecz na cele prywatne, mieszkaniowe. Również nieruchomość będąca przedmiotem kredytowania była wykorzystywana wyłącznie na cele prywatne/mieszkaniowe Wnioskodawcy i jego rodziny.

Nieruchomość ta nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, nie była ujmowana w ewidencjach prowadzonych dla celów działalności gospodarczej, jak również nie były od niej dokonywane odpisy amortyzacyjne w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zaliczał do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem, utrzymaniem ani finansowaniem tej nieruchomości, w szczególności odsetek od kredytu, prowizji bankowych ani innych opłat związanych z kredytem.

Wnioskodawca oraz jego małżonka zawarli umowę kredytu jako osoby fizyczne działające poza działalnością gospodarczą, tj. jako konsumenci. Spór z bankiem oraz planowana ugoda dotyczą zatem wyłącznie prywatnego stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego, a nie stosunku prawnego pozostającego w jakimkolwiek związku z działalnością gospodarczą.

W związku z powyższym stanem faktycznym Wnioskodawca powziął wątpliwości dotyczące skutków podatkowych zawarcia ugody niezależnie od jej formy (sądowej lub pozasądowej) oraz dokonanych na jej podstawie rozliczeń finansowych, w szczególności w zakresie otrzymania kwoty przewyższającej poniesione przez niego wydatki z tytułu spłaty kredytu.

Pytanie

Czy zawarcie ugody dotyczącej kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej oraz otrzymanie przez Wnioskodawcę od banku kwoty stanowiącej efekt wzajemnego rozliczenia stron po dokonaniu potrącenia wierzytelności podlega po stronie Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, zawarcie ugody dotyczącej kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej oraz otrzymanie od banku kwoty stanowiącej efekt wzajemnego rozliczenia stron po dokonaniu potrącenia wierzytelności nie podlega po stronie Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dalej jako: Ustawa o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają zasadniczo odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT, musi zatem mieścić się w katalogu czynności opodatkowanych oraz zostać wykonana przez podmiot działający w tym zakresie w charakterze podatnika VAT.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności producentów, handlowców lub usługodawców, a także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie występuje wobec banku jako podatnik VAT, lecz jako osoba fizyczna działająca w sferze prywatnej, konsumenckiej. Umowa kredytu hipotecznego została zawarta na cele prywatne, mieszkaniowe, niezwiązane z działalnością gospodarczą. Nieruchomość finansowana kredytem nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była środkiem trwałym, nie była ujmowana w ewidencjach prowadzonych dla celów działalności gospodarczej i nie generowała po stronie Wnioskodawcy czynności opodatkowanych VAT.

Samo zawarcie ugody oraz dokonanie rozliczenia z bankiem nie stanowi odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Wnioskodawca nie przenosi bowiem na bank prawa do rozporządzania jakimkolwiek towarem jak właściciel. Przedmiotem ugody jest wyłącznie zakończenie prywatnego sporu wynikającego z umowy kredytu oraz wzajemne rozliczenie roszczeń cywilnoprawnych stron.

Czynność ta nie stanowi także odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Co prawda przepis ten obejmuje szerokie rozumienie świadczenia usług, w tym również określone zobowiązania do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności albo sytuacji, jednak dla uznania danej czynności za usługę opodatkowaną VAT konieczne jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem a wynagrodzeniem oraz działanie podmiotu w charakterze podatnika VAT w odniesieniu do tej czynności. W analizowanej sprawie warunki te nie są spełnione.

Kwota wypłacana przez bank nie jest wynagrodzeniem za usługę świadczoną przez Wnioskodawcę na rzecz banku. Stanowi ona element rozliczenia roszczeń wynikających z prywatnej umowy kredytu hipotecznego oraz skutków jej kwestionowania. Wnioskodawca nie wykonuje na rzecz banku świadczenia w ramach działalności gospodarczej, nie oferuje bankowi żadnej usługi i nie działa w celu zarobkowego świadczenia tego rodzaju czynności. Ewentualne zrzeczenie się dalszych roszczeń lub zakończenie sporu jest jedynie elementem ugody cywilnoprawnej dotyczącej prywatnego stosunku prawnego i nie zmienia konsumenckiego charakteru rozliczenia.

Nie można również uznać, że potrącanie wzajemnych wierzytelności powoduje powstanie czynności opodatkowanej VAT. Potrącenie jest jedynie sposobem wykonania i umorzenia wzajemnych zobowiązań pieniężnych do wysokości wierzytelności niższej. Ma charakter rozliczeniowy i techniczny, a nie gospodarczy. Samo potrącenie nie stanowi dostawy towarów ani świadczenia usług.

W konsekwencji, otrzymanie przez Wnioskodawcę kwoty wynikającej z ugody nie mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania VAT określonym w art. 5 ustawy o VAT. Ponadto Wnioskodawca, w odniesieniu do tej czynności, nie działa jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Brak jest zatem zarówno przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zawarcie ugody dotyczącej prywatnego kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej oraz otrzymanie od banku kwoty stanowiącej efekt wzajemnego rozliczenia stron po potrąceniu wierzytelności nie podlega po stronie Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Wobec tego, każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

• w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
• świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Przy czym z treści powołanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Co istotne, na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

• istnieje związek prawny między dostawcą towaru i jego odbiorcą / między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
• wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę / usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz odbiorcy towaru / usługobiorcy,
• istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,
• odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
• istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Regulacje dotyczące potrącania wzajemnych wierzytelności zawierają przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. po.z 795). Zgodnie z art. 498 § 1 ww. ustawy:

Jednocześnie w myśl art. 498 § 2 Kodeksu cywilnego:

Powyższe oznacza, że potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia poprzez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie (kompensata wierzytelności), następuje wówczas, gdy jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelności, jak i zobowiązania względem drugiej strony. Potrącenie stanowi zatem formę wzajemnej zapłaty za istniejące pomiędzy stronami zobowiązania, co pozwala na traktowanie jej na równi z zapłatą.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w przypadku transakcji potrącenia wzajemnych wierzytelności dochodzi do rozliczenia transakcji, gdzie kompensata stanowi formę zapłaty.

Kluczowa dla konstrukcji podstawy opodatkowania jest analiza pojęcia wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Należy jednak przede wszystkim wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy, w 2009 r. zawarł Pan wraz z małżonką z bankiem umowę kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty euro. Pomiędzy Panem, a małżonką panuje ustrój wspólności majątkowej. W lipcu 2024 r. wystąpił Pan przeciwko bankowi z pozwem indywidualnym, w którym dochodził stwierdzenia nieważności przedmiotowej umowy kredytowej. Postępowanie toczyło się przed Sądem Okręgowym. Na 2026 r. planowane jest zakończenie sporu pomiędzy stronami poprzez zawarcie ugody. Przedstawiono Panu możliwość zawarcia ugody zarówno w formie ugody sadowej, jak i ugody pozasądowej. Niezależnie od wybranej formy, celem ugody jest usunięcie niepewności co do wzajemnych roszczeń stron wynikających z zawarcia i wykonywania umowy kredytowej, poprzez przyjęcie uzgodnionego sposobu rozliczeń. Zawarcie ugody ma prowadzić do definitywnego zakończenia stosunku prawnego łączącego strony oraz zakończenia wszelkich sporów z nim związanych, bez możliwości dochodzenia dalszych roszczeń.

Pana roszczenie wobec banku obejmuje uiszczone raty kapitałowo-odsetkowe w łącznej wysokości (...) PLN oraz (...)EUR. Kwota wypłaconego kapitału kredytu wynosiła natomiast (...) PLN.

Zgodnie z planowanymi postanowieniami ugody zarówno sądowej, jak i pozasądowej strony dokonają potrącenia wzajemnych wierzytelności, tj. Pana roszczenia wobec banku oraz roszczenia banku wobec Pana. W rezultacie wierzytelności te ulegną umorzeniu do wysokości wierzytelności niższej. Po dokonaniu potrącenia bank będzie zobowiązany do zapłaty na Pana rzecz kwoty stanowiącej nadwyżkę przysługującego mu roszczenia.

Kwota ta będzie obejmowała zwrot środków wynikających z dokonanych przez Pana spłat rat kapitałowo-odsetkowych, przy czym łączna wartość świadczenia wypłaconego przez bank będzie wyższa od sumy dokonanych przez Pana spłat o kwotę (...) zł, co wynika z różnic kursowych z uwagi na fakt, że bank przelicza poszczególne wpłaty dokonywane w walucie obcej na złoty polskie według kursów historycznych z dnia ich uiszczenia, które były wyższe niż aktualny kurs euro.

Kredyt hipoteczny objęty planowaną ugodą nie został zaciągnięty w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Pana ani Pana małżonki. Środki uzyskane z kredytu nie zostały przeznaczone na cele związane z działalnością gospodarczą, lecz na cele prywatne, mieszkaniowe. Również nieruchomość będąca przedmiotem kredytowania była wykorzystywana wyłącznie na cele prywatne/mieszkaniowe Pana i Pana rodziny. Nieruchomość ta nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, nie była ujmowana w ewidencjach prowadzonych dla celów działalności gospodarczej, jak również nie były od niej dokonywane odpisy amortyzacyjne w ramach działalności gospodarczej.

Pana wątpliwości w tej sprawie dotyczą tego, czy zawarcie ugody dotyczącej kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej oraz otrzymanie przez Pana od banku kwoty stanowiącej efekt wzajemnego rozliczenia stron po dokonaniu potrącenia wierzytelności podlega po Pana stronie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że z tytułu zawarcia przez Pana ugody dotyczącej kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej oraz otrzymania od banku kwoty stanowiącej efekt wzajemnego rozliczenia stron po dokonaniu potrącenia wierzytelności nie będzie Pan działał jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Nie będzie Pan wykonywał na rzecz banku żadnych czynności, które podlegałyby opodatkowaniu VAT, a za które przysługiwałoby Panu wynagrodzenie w opisanej formie. Otrzymana kwota stanowić będzie – jak sam Pan wskazał – zwrot środków wynikających z dokonanych przez Pana spłat rat kapitałowo-odsetkowych, przy czym wartość należnego Panu świadczenia wynika z różnic kursowych i będzie wyższa od sumy dokonanych przez Pana spłat o (...) zł. Tym samym nie będzie Pan wykonywał czynności, które podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wskazał Pan w opisie sprawy, kredyt hipoteczny objęty planowaną ugodą nie został zaciągnięty w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą. Środki uzyskane z kredytu nie zostały przeznaczone na cele związane z działalnością gospodarczą, lecz na cele prywatne, mieszkaniowe. Nieruchomość będąca przedmiotem kredytowania była wykorzystywana wyłącznie na Pana i Pana rodziny cele prywatne/mieszkaniowe. Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, nie była ujmowana w ewidencjach prowadzonych dla celów działalności gospodarczej. Jak Pan wskazał, Pan oraz Pana małżonka zawarli umowę kredytu jako osoby fizyczne działające poza działalnością gospodarczą, tj. jako konsumenci.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zawarcie ugody dotyczącej kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej oraz otrzymanie w związku z tym od banku kwoty stanowiącej efekt wzajemnego rozliczenia stron po potrąceniu wierzytelności nie będzie podlegało po Pana stronie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, ponieważ z tego tytułu nie będzie Pan działał jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku.

Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.