0114-KDIP4-3.4012.190.2026.4.DS

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w związku ze sprzedażą nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 4 maja 2026 r. (wpływ 6 maja 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca ma 65 lat i w bieżącym roku przechodzi na emeryturę. Przez wiele lat Wnioskodawca prowadził działalność rolniczą.

Wnioskodawca jest właścicielem gruntów rolnych od ponad 20 lat. Grunty te były wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności rolniczej i były przez Niego uprawiane przez cały ten okres.

Od 2020 roku Wnioskodawca dokonuje stopniowej sprzedaży części tych gruntów, w tym działek budowlanych powstałych w wyniku podziału nieruchomości. Sprzedaż ta ma na celu spłatę zobowiązań finansowych związanych z działalnością rolniczą (leasingi, kredyty) oraz zakończenie tej działalności w związku z przejściem na emeryturę.

W latach 2020-2026 Wnioskodawca sprzedał łącznie 13 działek budowlanych, w tym:

• w 2020 r. - 5 działek;
• w 2021 r. - 0;
• w 2022 r. - 0;
• w 2023 r. - 0;
• w 2024 r. - 5 działek;
• w 2025 r. - 0;
• w 2026 r. - 3 działki.

Podział gruntów był dokonany wyłącznie w celu umożliwienia ich sprzedaży. Wytyczone zostały drogi wewnętrzne wyłącznie w celu zapewnienia dojazdu do wydzielonych działek.

Dla każdej działki Wnioskodawca występował o wydanie warunków zabudowy, ponieważ bez nich podział działki rolnej był niemożliwy. Wnioskodawca nie doprowadzał do działek żadnych mediów ani nie podejmował innych działań zwiększających ich wartość inwestycyjną.

Działki były sprzedawane bez korzystania z usług pośredników. Jedyną formą poszukiwania nabywców były zwykłe ogłoszenia na portalach internetowych.

Sprzedaż gruntów ma charakter wyprzedaży majątku prywatnego (rodzinnego), bez podejmowania działań inwestycyjnych typowych dla przedsiębiorców, i służy wyłącznie spłacie zobowiązań oraz zakończeniu działalności rolniczej.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Grunty rolne będące przedmiotem wniosku zostały nabyte ponad 25 lat temu, w drodze umów sprzedaży zawartych w formie aktów notarialnych. Nabycia Wnioskodawca dokonywał wspólnie z małżonką, do majątku prywatnego. Wszystkie transakcje zakupu znajdują odzwierciedlenie w stosownych aktach notarialnych.

Ww. nieruchomości od momentu nabycia nie były, nie są i nie będą udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy ani żadnej innej umowy o podobnym charakterze. Nie istnieją również żadne plany takiego udostępniania nieruchomości w przyszłości.

Ww. grunty były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności rolniczej. Grunty te były wykorzystywane do uprawy płodów rolnych, które następnie przez lata były zużywane w prowadzonym przez Wnioskodawcę gospodarstwie rolnym, w szczególności na potrzeby hodowli zwierzęcej.

Z ww. gruntów dokonywane były zbiory płodów rolnych. Płody rolne były wykorzystywane przede wszystkim w prowadzonym przez Wnioskodawcę gospodarstwie rolnym, w szczególności na potrzeby hodowli zwierzęcej.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że posiadał gospodarstwo rolne obejmujące ponad 50 ha upraw rolnych, a na poszczególnych gruntach następowała coroczna rotacja upraw. Z tego względu nie jest w stanie precyzyjnie wskazać, w których konkretnie latach płody rolne pochodzące akurat z gruntów objętych wnioskiem były sprzedawane, a w których były zużywane na potrzeby własnego gospodarstwa.

Nie można wykluczyć, że w niektórych latach nadwyżki płodów rolnych pochodzące również z tych gruntów były sprzedawane. W takim przypadku sprzedaż ta była sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT, ponieważ Wnioskodawca prowadzi działalność rolniczą i jest czynnym podatnikiem VAT.

Zatem, mogła mieć miejsce sprzedaż nadwyżek płodów rolnych, opodatkowana podatkiem VAT, Wnioskodawca nie jest w stanie wskazać konkretnych lat dla tych konkretnych gruntów ze względu na coroczną rotację upraw i wielkość gospodarstwa. Płody rolne były wykorzystywane na potrzeby własnego gospodarstwa, w szczególności w hodowli zwierzęcej.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż działek budowlanych stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym (oraz ewentualnie podatkiem VAT), czy też jest to sprzedaż majątku prywatnego, która nie podlega opodatkowaniu?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż opisanych działek nie stanowi działalności gospodarczej, lecz jest realizacją prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym.

Przemawiają za tym następujące okoliczności: grunty były własnością Wnioskodawcy od ponad 20 lat i były wykorzystywane w działalności rolniczej, sprzedaż następuje w związku z zakończeniem działalności rolniczej i przejściem na emeryturę, celem sprzedaży jest spłata zobowiązań finansowych, a nie prowadzenie działalności zarobkowej, Wnioskodawca nie podejmował działań inwestycyjnych zwiększających wartość nieruchomości (brak uzbrojenia terenu), uzyskanie warunków zabudowy oraz wytyczenie dróg miało charakter wyłącznie techniczny i było konieczne do sprzedaży działek, sprzedaż nie była prowadzona w sposób zorganizowany i profesjonalny (brak pośredników, brak działań marketingowych poza zwykłymi ogłoszeniami), nieruchomości stanowiły majątek prywatny, a ich sprzedaż ma charakter incydentalny i związany z wygaszaniem przez Wnioskodawcę działalności rolniczej.

W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że sprzedaż działek nie powinna być traktowana jako działalność gospodarcza, a tym samym nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym ani podatkiem VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek, ale i udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Działalność rolnicza została zdefiniowana w art. 2 pkt 15 ustawy, zgodnie z którym:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej - rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro'', fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41 00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych.

Z kolei stosownie do art. 2 pkt 16 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o gospodarstwie rolnym - rozumie się przez to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym.

Mając na względzie definicję działalności gospodarczej, zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy, należy zwrócić uwagę na fakt, że działalność rolnicza, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy, mieści się w pojęciu działalności gospodarczej.

Zatem rolnik, w świetle przepisów ustawy - co do zasady - posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Co istotne, w sytuacji gdy rolnik dokona rejestracji i uzyska miano podatnika podatku VAT czynnego, oznacza to, że prowadzi on działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT według właściwej stawki tego podatku.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:

Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE:

Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze; (…).

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan właścicielem gruntów rolnych od ponad 20 lat. Grunty te były wykorzystywane w prowadzonej przez Pana działalności rolniczej i były przez Pana uprawiane przez cały ten okres. Od 2020 roku dokonuje Pan stopniowej sprzedaży części tych gruntów, w tym działek budowlanych powstałych w wyniku podziału nieruchomości. Sprzedaż ta ma na celu spłatę zobowiązań finansowych związanych z działalnością rolniczą (leasingi, kredyty) oraz zakończenie tej działalności w związku z przejściem na emeryturę.

W latach 2020-2026 sprzedał Pan łącznie 13 działek budowlanych, w tym: w 2020 r. - 5 działek; w 2024 r. - 5 działek i w 2026 r. - 3 działki. Podział gruntów był dokonany wyłącznie w celu umożliwienia ich sprzedaży. Wytyczone zostały drogi wewnętrzne wyłącznie w celu zapewnienia dojazdu do wydzielonych działek. Dla każdej działki występował Pan o wydanie warunków zabudowy, ponieważ bez nich podział działki rolnej był niemożliwy. Nie doprowadzał Pan do działek żadnych mediów ani nie podejmował innych działań zwiększających ich wartość inwestycyjną. Działki były sprzedawane bez korzystania z usług pośredników. Jedyną formą poszukiwania nabywców były zwykłe ogłoszenia na portalach internetowych.

Sprzedaż gruntów ma charakter wyprzedaży majątku prywatnego (rodzinnego), bez podejmowania działań inwestycyjnych typowych dla przedsiębiorców, i służy wyłącznie spłacie zobowiązań oraz zakończeniu działalności rolniczej. Grunty rolne będące przedmiotem wniosku zostały nabyte ponad 25 lat temu, w drodze umów sprzedaży zawartych w formie aktów notarialnych. Nabycia dokonywał Pan wspólnie z małżonką, do majątku prywatnego. Wszystkie transakcje zakupu znajdują odzwierciedlenie w stosownych aktach notarialnych. Ww. nieruchomości od momentu nabycia nie były, nie są i nie będą udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy ani żadnej innej umowy o podobnym charakterze. Nie istnieją również żadne plany takiego udostępniania nieruchomości w przyszłości.

Ww. grunty były wykorzystywane przez Pana w działalności rolniczej. Grunty te były wykorzystywane do uprawy płodów rolnych, które następnie przez lata były zużywane w prowadzonym przez Pana gospodarstwie rolnym, w szczególności na potrzeby hodowli zwierzęcej. Z ww. gruntów dokonywane były zbiory płodów rolnych. Płody rolne były wykorzystywane przede wszystkim w prowadzonym przez Pana gospodarstwie rolnym, w szczególności na potrzeby hodowli zwierzęcej.

Nie można wykluczyć, że w niektórych latach nadwyżki płodów rolnych pochodzące również z tych gruntów były sprzedawane. W takim przypadku sprzedaż ta była sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT, ponieważ prowadzi Pan działalność rolniczą i jest czynnym podatnikiem VAT. Płody rolne były wykorzystywane na potrzeby własnego gospodarstwa, w szczególności w hodowli zwierzęcej.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w opisanej sytuacji sprzedaż działek budowlanych stanowi działalność gospodarczą z tytułu której jest Pan podatnikiem podatku VAT, czy jest realizacją prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe ma miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano.

W analizowanej sprawie kluczowe znaczenie w kontekście uznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą opisanych działek budowlanych ma fakt, że są one częścią Pana gospodarstwa rolnego, ponieważ prowadzi Pan działalność rolniczą, z tytułu której jest czynnym podatnikiem VAT. Wskazał Pan, że ww. grunty były wykorzystywane przez Pana w prowadzonej działalności rolniczej. Zatem sprzedaż działek budowlanych powstałych po podziale gruntów rolnych, które były/są wykorzystywane do działalności rolniczej, z tytułu której jest Pan podatnikiem VAT czynnym stanowi sprzedaż majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej. W tej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy jest składnik Pana majątku osobistego, a sprzedaż działek stanowi realizację prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym.

Zaznaczenia bowiem wymaga, że ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomości nie stanowiły majątku związanego z działalnością gospodarczą, nie mogą one służyć takiej działalności w całym okresie ich posiadania.

Wobec powyższego, sprzedaż przedmiotowych działek budowlanych, wykorzystywanych w Pana działalności rolniczej, z tytułu której jest Pan czynnym podatnikiem VAT jest - zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy - dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, dostawa opisanych nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo\
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.