0114-KDIP4-3.4012.131.2026.2.IG

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnił go Pan pismem z 4 maja 2026 r. (wpływ 4 maja 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od stycznia 2026 r. Wnioskodawca wznowił jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT. Obecnie działalność prowadzi pod adresem zamieszkania, jednak bez przyjmowania klientów - mieszkanie pozostaje przede wszystkim miejscem zamieszkania.

W marcu 2026 r. Wnioskodawca kupił od dewelopera dom jednorodzinny (VAT 8%), do którego przeniesie siedzibę działalności. Faktura dokumentująca zakup nieruchomości została wystawiona na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną.

W jednym z trzech pokoi wydzielona jest część przeznaczona na pracę zdalną (biuro domowe), z której Wnioskodawca będzie korzystał na potrzeby działalności. Część ta będzie stanowić ok. 90% powierzchni pokoju, co odpowiada około 2/5 całkowitej powierzchni domu. Nieruchomość nadal będzie wykorzystywana przede wszystkim do celów mieszkalnych a dodatkowo na prowadzenie działalności gospodarczej (biuro pracy zdalnej).

Faktura zakupu nieruchomości nie jest wystawiona na podatnika VAT (JDG). Dom już w momencie zakupu ma być częściowo wykorzystany w działalności.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

Wydzielona część przeznaczona na pracę zdalną (biuro domowe) w zakupionym domu jednorodzinnym nie zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych.

Ustawa o VAT nie uzależnia prawa do odliczenia podatku naliczonego od wprowadzenia przedmiotu do ewidencji środków trwałych. Ewidencja środków trwałych jest istotna głównie dla celów podatku dochodowego (PIT/CIT) i amortyzacji.

Wydzielona część przeznaczona na pracę zdalną będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych VAT: doradczych / konsultingowych. Wnioskodawca nie wykonuje czynności zwolnionych z VAT ani czynności niepodlegających VAT. W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane VAT.

Stopień wykorzystania domu do działalności gospodarczej Wnioskodawca określił na podstawie następujących kryteriów: powierzchnia pomieszczenia i przestrzeni przeznaczonych na biuro w stosunku do całkowitej powierzchni domu.

Wydzielona część pokoju będzie wykorzystywana do celów firmowych: codziennie.

Spotkania z klientami będą odbywać się co najmniej raz w tygodniu, tylko w trybie zdalnym, cyfrowym (telekonferencji), Wnioskodawca nie przyjmuje fizycznie klientów ani kontrahentów w domu ani w biurze domowym.

Wydzielenie części przeznaczonej na pracę zdalną następuje poprzez: wydzieloną część pokoju (biurko, regały, krzesła, fotele, sprzęty firmowe). Do pokoju będą osobne drzwi.

Pytanie

Czy Wnioskodawca ma możliwość odliczenia proporcjonalnej części podatku VAT (2/5) z faktury zakupu nieruchomości, odpowiadającej części wykorzystywanej do działalności gospodarczej?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy w opisanej sytuacji przysługuje prawo do częściowego odliczenia podatku VAT od zakupu nieruchomości w zakresie, w jakim nieruchomość będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

W opisanej sytuacji część nieruchomości będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy możliwe jest dokonanie odliczenia podatku naliczonego w odpowiedniej proporcji odpowiadającej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej.

Ponadto zgodnie z art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, w przypadku nieruchomości wykorzystywanych zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w części odpowiadającej proporcji wykorzystania tej nieruchomości do działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości odpowiadającej około 2/5 podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup nieruchomości.

W przypadku JDG osoba fizyczna i przedsiębiorca to ten sam podmiot. Są też wyroki sądów (np. Naczelny Sąd Administracyjny), które wskazują, że brak NIP na fakturze nie przekreśla prawa do odliczenia VAT, jeśli zakup faktycznie służy działalności.

Dodatkowo: Interpretacja Dyrektora KIS z 23 czerwca 2023 r. sygn. 0111-KDIB3-2.4012.207.2023.2.MGO. W interpretacji tej organ potwierdził, że: podatnik może odliczyć VAT od wydatków związanych z budową domu w części, w jakiej pomieszczenia są przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej.

Interpretacja Dyrektora KIS z 19 września 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.785.2025.1.ALN - wskazano w niej, że: możliwe jest częściowe odliczenie VAT poprzez zastosowanie odpowiedniej proporcji określającej zakres wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej.

Proporcja powierzchniowa bywa stosowana jako metoda alokacji kosztów.

Ustawa o VAT: Art. 86 ust. 1 - podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz

Art. 86 ust. 2a-2h dotyczący sytuacji gdy towar lub usługa jest wykorzystywana jednocześnie do działalności gospodarczej i do celów innych niż działalność.

Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywały, że prawo do odliczenia VAT należy oceniać według faktycznego wykorzystania danego składnika majątku w działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych.

Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany w fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona od podatku.

Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Na zakres prawa do odliczenia w sposób bezpośredni wpływa status danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami.

W analizowanej sprawie przywołać należy również art. 86 ust. 7b ustawy, zgodnie z którym:

Przywołany wyżej przepis art. 86 ust. 7b ustawy wprowadza szczególny tryb odliczeń podatku naliczonego w przypadku nieruchomości, nakładając na podatnika obowiązek określenia wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość jest wykorzystana do celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i ma on prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych dotyczących tej nieruchomości, zgodnie z tym udziałem. Unormowanie to ma charakter doprecyzowujący ogólną zasadę w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT wyrażoną w cyt. art. 86 ust. 1 ustawy.

Regulacja ta dotyczy sposobu obliczania podatku naliczonego od nabycia bądź wytworzenia nieruchomości (w tym nakładów ponoszonych na ulepszenia nieruchomości) w sytuacji, w której dana nieruchomość ma być używana zarówno na cele działalności gospodarczej, jak i na cele osobiste oraz ma zastosowanie wówczas, gdy nieruchomość (której dotyczy podatek naliczony) nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Obejmuje ona sytuacje, w których nieruchomość ma przeznaczenie mieszane, to znaczy jest wykorzystywana zarówno na cele związane z tą działalnością, jak i na cele osobiste. Przepis ten zobowiązuje zatem podatników do wyodrębnienia części podatku naliczonego związanego z czynnościami niepodlegającymi ustawie o podatku od towarów i usług (cele osobiste), który w świetle art. 86 ust. 1 ustawy nie podlega odliczeniu.

W świetle powołanych powyżej przepisów prawa należy ponownie podkreślić, że z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Ponadto podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Aby zatem podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wystawionych faktur, zakupy dokumentowane tymi fakturami muszą być związane (w sposób bezsporny) z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie przez podatnika sprzedany), bądź pośredni. Niezależnie od tego, czy dokonany zakup stanowi kompletny i zdatny do użytkowania towar czy środek trwały, czy też dokonywane są dopiero nakłady (inwestycja w toku) - podatnikowi, co do zasady, przysługuje prawo do odliczenia podatku, jeśli zakup dokonywany jest w związku z obecnie prowadzoną lub planowaną działalnością opodatkowaną, generującą podatek należny.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynikało, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT - spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.

W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych do działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych, w odniesieniu do których już w chwili zakupu wiadomo o „mieszanym” przeznaczeniu odliczenie podatku jest możliwe wyłącznie w takiej części, w jakiej nabycie to jest związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według którego dokonuje się wyliczenia proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Wybrany sposób musi jednak gwarantować jak najbardziej zbliżone do rzeczywistego obliczenie podatku naliczonego związanego wyłącznie z działalnością gospodarczą.

W świetle powyższego, w przypadku ponoszenia przez podatnika wydatków na nabycie bądź wytworzenie nieruchomości, która jest wykorzystywana zarówno do celów wykonywanej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i celów osobistych (prywatnych) a przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej.

Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku wynika, że od stycznia 2026 r. wznowił Pan jednoosobową działalność gospodarczą i jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Obecnie działalność prowadzi pod adresem zamieszkania, jednak bez przyjmowania klientów - mieszkanie pozostaje przede wszystkim miejscem zamieszkania. W marcu 2026 r. kupił Pan od dewelopera dom jednorodzinny (VAT 8%), do którego przeniesie siedzibę działalności. Faktura dokumentująca zakup nieruchomości została wystawiona na Pana jako osobę fizyczną. W jednym z trzech pokoi wydzielona jest część przeznaczona na pracę zdalną (biuro domowe), z której będzie Pan korzystał na potrzeby działalności. Część ta będzie stanowić ok. 90% powierzchni pokoju, co odpowiada około 2/5 całkowitej powierzchni domu. Nieruchomość nadal będzie wykorzystywana przede wszystkim do celów mieszkalnych a dodatkowo na prowadzenie działalności gospodarczej (biuro pracy zdalnej).

Faktura zakupu nieruchomości nie jest wystawiona na podatnika VAT (JDG). Dom już w momencie zakupu ma być częściowo wykorzystany w działalności. Wydzielona część przeznaczona na pracę zdalną (biuro domowe) w zakupionym domu jednorodzinnym nie zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Wydzielona część przeznaczona na pracę zdalną będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych VAT: doradczych / konsultingowych. W ramach działalności gospodarczej wykonuje Pan wyłącznie czynności opodatkowane VAT.

Stopień wykorzystania domu do działalności gospodarczej Wnioskodawca określił na podstawie następujących kryteriów: powierzchnia pomieszczenia i przestrzeni przeznaczonych na biuro w stosunku do całkowitej powierzchni domu. Wydzielona część pokoju będzie wykorzystywana do celów firmowych codziennie. Spotkania z klientami będą odbywać się co najmniej raz w tygodniu, tylko w trybie zdalnym, cyfrowym (telekonferencji), nie przyjmuje Pan fizycznie klientów ani kontrahentów w domu ani w biurze domowym. Wydzielenie części przeznaczonej na pracę zdalną następuje poprzez: wydzieloną część pokoju (biurko, regały, krzesła, fotele, sprzęty firmowe). Do pokoju będą osobne drzwi.

Pana wątpliwości dotyczą możliwości odliczenia proporcjonalnej części podatku VAT (2/5) z faktury zakupu nieruchomości, odpowiadającej części wykorzystywanej do działalności gospodarczej.

W odniesieniu do Pana wątpliwości należy wskazać, że aby podatnik mógł dokonać chociażby częściowego odliczenia podatku VAT powinien posiadać fakturę zakupu, z której jasno będzie wynikało, że to właśnie on jest nabywcą towaru lub usługi. W przypadku, gdy podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na fakturze powinno znaleźć się jego imię i nazwisko, adres oraz numer NIP. Ponadto, dokument powinien zawierać wszystkie niezbędne dane wymagane ustawą.

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z ww. uregulowania wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży na rzecz innego podatnika lub też otrzymujący od innego podatnika zaliczki na poczet przyszłej sprzedaży – ma obowiązek wystawienia faktury dokumentującej tę sprzedaż.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza więc zaistniałe zdarzenia gospodarcze.

Zgodnie z treścią art. 178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.):

Zatem, na gruncie podatku od towarów i usług istotne jest posiadanie faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Faktury te są bowiem dokumentami źródłowymi potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze, na podstawie których podatnik podatku VAT odlicza podatek naliczony.

Trzeba również mieć na uwadze, że faktura dokumentująca dokonanie dostawy towarów/ świadczenie usług pełni funkcję kontrolną (umożliwia bowiem administracji podatkowej realizację czynności kontrolnych i weryfikację poprawności zadeklarowanej przez podatnika sprzedaży), ale z perspektywy podatnika najistotniejszą funkcją faktury jest zapewnienie neutralności opodatkowania poprzez umożliwienie odliczenia podatku naliczonego na poprzednim etapie obrotu od podatku należnego. Faktura jest niejako „nośnikiem” podatku naliczonego, w związku z czym zasadniczo realizacja prawa do odliczenia podatku naliczonego nie może obyć się bez faktury. Wynika to wprost z treści cyt. wyżej art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy.

W konsekwencji podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego w oparciu o posiadane faktury. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest z otrzymaniem przez podatnika faktury, w której określana jest kwota podatku naliczonego. Podatnik jest zobowiązany posiadać fakturę jako warunek niezbędny do realizacji przysługującego prawa do odliczenia podatku naliczonego. O ile bowiem prawo to powstaje w związku z dokonaniem określonych czynności wywołujących skutek w zakresie podatku od towarów i usług, to realizacja tego prawa następuje tylko w wyniku dysponowania przez podatnika fakturą potwierdzającą zakup przez niego towarów lub usług.

Zatem podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym, przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym, faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Jak już zostało wcześniej wskazane, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy jest uwarunkowane tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W przypadku prawa do odliczenia podatku naliczonego obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, to na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz zwolnionych od podatku. Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (lub usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, jak również powołane przepisy, stwierdzić należy, że z uwagi na to, że - jak wynika z opisu sprawy – zakupiony dom jednorodzinny przeznaczony będzie w części do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w ramach której wykonuje Pan czynności opodatkowane, to zgodnie z art. 86 ust. 7b ustawy będzie Pan uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących nabycie tego budynku, przy czym podatek naliczony do odliczenia należy obliczyć według udziału procentowego, w jakim dom jednorodzinny będzie wykorzystywany do celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem będzie miał Pan prawo odliczyć podatek VAT naliczony wynikający z faktury dokumentującej nabycie budynku - domu jednorodzinnego, lecz wyłącznie w stopniu, w jakim zakupiony dom będzie służył czynnościom opodatkowanym.

Zaznaczenia wymaga, że prawidłowe określenie udziału procentowego, o którym mowa w art. 86 ust. 7b ustawy, a w konsekwencji części podatku naliczonego związanej ze sprzedażą opodatkowaną, należy do podatnika. Natomiast ocena prawidłowości przyjętych rozwiązań może nastąpić jedynie w drodze przeprowadzonego postępowania podatkowego bądź kontroli podatkowej lub celno-skarbowej.

Wobec tego w odniesieniu do wydatków poniesionych na nabycie domu jednorodzinnego w odniesieniu do pomieszczenia służącego zarówno do działalności gospodarczej, jak również do celów osobistych, tj. pokoju przeznaczonego przez Pana na pracę zdalną, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego będzie Panu przysługiwało wyłącznie w części, w jakiej ww. pomieszczenie będzie wykazywać związek z działalnością opodatkowaną (czynnościami opodatkowanymi). Zauważyć należy również to, że prawidłowe określenie udziału procentowego, o którym mowa w art. 86 ust. 7b ustawy, a w konsekwencji części podatku naliczonego związanej ze sprzedażą opodatkowaną, należy do Pana jako podatnika. Zatem podatek naliczony do odliczenia należy obliczyć według udziału, w jakim nieruchomość wykorzystywana będzie do Pana działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że prawo do odliczenia dotyczy wyłącznie wydatków związanych z nabyciem towarów, w części w jakiej wykazują związek z czynnościami opodatkowanymi (działalnością gospodarczą).

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Końcowo należy podkreślić, że to Wnioskodawca zobowiązany jest do wyodrębnienia takiej części podatku naliczonego, którą można przypisać realizowanym w ramach działalności gospodarczej czynnościom opodatkowanym. W związku z tym, że ani przepisy ustawy, ani przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają zapisu dotyczącego sposobu podziału podatku naliczonego można przyjąć różne kryteria. Warto nadmienić, że zastosowane przez Wnioskodawcę metody czy też sposoby, na podstawie których dokona on wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego rozdziału wydatków dotyczących wykorzystania nabytych towarów i usług dla potrzeb działalności gospodarczej i części wykorzystanej do celów prywatnych (mieszkalnych) spoczywa zawsze na podatniku.

Ocena prawidłowości Pana postępowania w kwestii zastosowania odpowiedniego klucza podziału może być dokonana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy w toku kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, opiera się jedynie na przedstawionym we wniosku opisie, a nie na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ wydający interpretację nie przeprowadza postępowania dowodowego i nie ma kompetencji do wskazania odpowiedniego klucza alokacji.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku.

Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.