0114-KDIP4-2.4012.550.2026.2.AA

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 1 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest artystą performerem z 23-letnim stażem, występującym w charakterze tzw. „żywego pomnika”. Model tej aktywności artystycznej opiera się na tradycyjnym mecenacie ulicznym i pozostaje niezmienny. Głównym elementem performansu jest wielogodzinny, statyczny bezruch, połączony z autorską charakteryzacją, kostiumem oraz specyficzną, autorską choreografią, wciągającą widza w spektakl.

Widowisko odbywa się w otwartej przestrzeni publicznej, jest dostępne nieodpłatnie dla każdego przechodnia i nie jest biletowane. Wnioskodawca nie stosuje cennika ani nie rości sobie prawa do zapłaty.

Charakterystyka wpłat i interakcji:

Otrzymywane od widzów dobrowolne datki (napiwki) nie stanowią zapłaty za usługę. Bezruch artysty jest gratisowym darem dla ogółu, dostępnym dla każdego przechodnia bez względu na dokonanie wpłaty. Ewentualna interakcja ruchowa stanowi przede wszystkim formę niemego podziękowania, zgodnego ze sztuką pantomimy, a jednocześnie spontaniczne potwierdzenie statusu „żywego człowieka” (dowód życia/potwierdzenie ontologiczne), a nie „produkt” podlegający sprzedaży. Wnioskodawca podejmuje aktywność ruchową w sposób spontaniczny - również dla osób niewpłacających - a dokonanie wpłaty nie obliguje go do wykonania ruchu.

Brak jest zatem bezpośredniego związku (ekwiwalentności) między konkretną wpłatą, a konkretnym zachowaniem artysty. Wnioskodawca nie widzi kwot wpłat, ekwiwalentność jest tym samym niemożliwa. Zdarza się również, iż w pojemniku na pieniądze lądują kapsle od piwa, ulotki, kamienie, prezerwatywy czy gumy do żucia - które ciężko wycenić, a tym samym przypisać do nich adekwatne zachowanie artysty. Nie ma też cennika za sfotografowanie się z „żywym pomnikiem”.

Sposób przyjmowania wsparcia i rola „kapelusza”:

Wnioskodawca udostępnia dobrowolną możliwość wsparcia jego sztuki w konwencji buskersa, poprzez wrzucenie datku do pojemnika (tzw. „kapelusza”). Wystawienie „kapelusza” było odpowiedzią na spontaniczne zachowania przechodniów, którzy naruszali strefę osobistą Wnioskodawcy, usiłując przekazać środki finansowe bezpośrednio do jego odzieży w trakcie trwania performansu (bezruchu). Pojemnik służy zatem zachowaniu dystansu niezbędnego do bezpiecznego przeprowadzenia pokazu oraz umożliwia widzom realizację ich własnej, nieprzymuszonej woli wsparcia artysty (darowizny), bez konieczności przerywania aktu twórczego. Przekazanie datku następuje w formie darowizny rękodajnej, gdzie anonimowość darczyńców nie odbiera czynności cech darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego.

Elementy iluzji artystycznej (Księga i Pióro):

Elementem interaktywnym performansu jest zaproszenie widza do wykonania symbolicznego wpisu w wielkiej księdze. Widz otrzymuje do ręki niepiszące, białe, wielkie pióro i wykonuje gesty pozorujące pisanie na kartach rekwizytu. Czynność ta ma charakter wyłącznie ludyczny i teatralny; nie dochodzi do powstania żadnego zapisu, a intencją stron jest wyłącznie wspólne uczestnictwo w iluzji artystycznej. Po iluzorycznym wpisie, w księdze nadal pozostaje tabula rasa, co jest dowodem, iż jest to wyłącznie dla formy, a nie dla treści.

Fakt ten dodatkowo podkreśla brak charakteru handlowego aktywności - Wnioskodawca nie gromadzi danych, nie prowadzi list darczyńców, a cała interakcja opiera się na symbolice właściwej dla sztuki pantomimy i jest swoistym „Dziękuję” wyrażonym bez użycia słów, co jest ważne zarówno w kontekście wyrazu artystycznego, jak też w środowisku rzeszy widzów o bardzo zróżnicowanych profilach lingwistycznych.

Pytanie (zgodnie z numeracją zawartą we wniosku)

2.    Czy otrzymywane przez Wnioskodawcę dobrowolne datki od widzów, w opisanym stanie faktycznym, stanowią wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy otrzymywane datki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Opisana aktywność nie spełnia definicji odpłatnego świadczenia usług, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ brak jest bezpośredniego związku (ekwiwalentności) między konkretną wpłatą, a konkretnym zachowaniem. W swym stanowisku Wnioskodawca opiera się na wyrokach zarówno polskich sądów administracyjnych (np. I FSK 1917/09), jak i TSUE (np. C-16/93).

Bezruch artysty - będący podstawowym elementem występu - jest dostępny nieodpłatnie dla każdego przechodnia, a dokonanie dobrowolnej wpłaty nie obliguje Wnioskodawcy do wykonania żadnego ruchu (choć również wykonania ruchu nie wyklucza) ani innego świadczenia wzajemnego. Również np. wykonane fotografii z Wnioskodawcą nie obliguje widza do dokonania wpłaty. Jednocześnie ruch nie musi być zainicjowany jakąkolwiek wpłatą.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Istotą pracy „żywego pomnika” jest bezruch. Stanowi on nawiązanie do średniowiecznego, kuglarskiego charakteru przedstawienia, jak i historycznego charakteru dobrowolnych datków, co idealnie wpisuje się w klimat Parku (...).

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż opisana aktywność wyczerpuje znamiona darowizny (art. 888 KC) i jednocześnie nie spełnia definicji odpłatnego świadczenia usług (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).

Przekazanie datku następuje w formie darowizny rękodajnej, gdzie wola darczyńcy (widza) manifestuje się poprzez fizyczne wrzucenie środków do kapelusza, a wola obdarowanego (Wnioskodawcy) poprzez ich przyjęcie. Fakt, iż darczyńcy pozostają anonimowi, nie odbiera tej czynności cech darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego, co potwierdzają liczne interpretacje organów podatkowych w sprawach dotyczących napiwków o charakterze dobrowolnym oraz tradycyjnego mecenatu artystycznego.

Można śmiało wpłaty dla artysty uznać za darowizny z następujących przyczyn:

• Brak stosunku prawnego o charakterze zobowiązaniowym:

Zgodnie z orzecznictwem TSUE (np. C-16/93) i polskich sądów administracyjnych (np. I FSK 1917/09), usługa występuje tylko wtedy, gdy istnieje umowa (choćby dorozumiana), w której strony umówiły się na konkretne wynagrodzenie za konkretne zachowanie. W opisanej sytuacji brak jest konsensu stron co do ceny; Wnioskodawca nie oferuje występu „za kwotę X”, a widz nie płaci „za obejrzenie”. Przekazanie datku jest całkowicie oderwane od samego performansu, który odbywa się bez względu na fakt i wysokość wpłaty.

• Brak bezpośredniego związku (Ekwiwalentności):

W podatku VAT opodatkowaniu podlega tylko takie świadczenie, gdzie istnieje bezpośrednia korzyść dla wpłacającego, będąca odpowiedzią na zapłatę. W przypadku „żywego pomnika” widz nie otrzymuje żadnego „towaru” ani „usługi” w zamian za datek. Interakcja z niepiszącym piórem jest elementem ogólnodostępnej prezentacji artystycznej, a nie „usługą dodatkową” sprzedawaną darczyńcy, stanowi jedynie podziękowanie za datek w sposób spójny ze sztuką pantomimy. O braku ekwiwalentności świadczy fakt, iż aktywność artysty jest całkowicie autonomiczna - interakcja z publicznością może wystąpić również w odpowiedzi na wrzucenie przedmiotu bezwartościowego (kapsel, ulotka) lub w sytuacjach całkowitego braku datku. Wnioskodawca nie jest też prawnie ani umownie zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek ruchu, co definitywnie odróżnia go od podmiotów komercyjnych. Nie można zatem mówić o wynagrodzeniu za usługę. Wielu widzów robi sobie zdjęcie z artystą nie pozostawiając nic w zamian.

W kontraście do powyższego można postawić sytuacje znane z doniesień medialnych, jak na przykład tzw. „Miś z Krupówek”, gdzie dochodzi do prób wymuszania konkretnych stawek za możliwość wykonania fotografii, a jakiekolwiek działanie jest sztywno uwarunkowane uiszczeniem opłaty.

• Charakter „darowizny rękodajnej”:

Czynność wrzucenia monety do pojemnika spełnia wszystkie wymogi darowizny rękodajnej: następuje przeniesienie własności środków pieniężnych pod tytułem darmym (bez świadczenia wzajemnego). Fakt, że dzieje się to w miejscu publicznym, nie zmienia cywilnoprawnej natury tego aktu. Jest to jednostronne przysporzenie majątkowe na rzecz artysty, wynikające wyłącznie ze szczodrobliwości darczyńcy.

• Wolność wyboru modelu finansowania twórczości:

Wnioskodawca, korzystając z konstytucyjnej wolności twórczości (art. 73 Konstytucji RP), wybrał model oparty na dobrowolnym mecenacie, a nie na komercyjnej sprzedaży usług. Prawo podatkowe nie może wymuszać zmiany charakteru działalności artystycznej z darowizny na usługę, jeśli artysta nie stosuje cenników, biletowania ani żadnych form przymusu finansowego wobec odbiorców.

Wnioskodawca podczas występu skupia się głównie na bezruchu, wychodząc z założenia, że najważniejsze jest jak najlepiej zaprezentować się publiczności, a pieniądze są jedynie efektem ubocznym performansu i dobrowolnym wyrazem uznania dla kunsztu artysty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji.

Zatem pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie.

Także art. 24 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.) wskazuje, że:

„świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.

Pojęcie świadczenia - składającego się na istotę usługi - należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem.

Jak wskazuje art. 353 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

świadczenie może polegać na działaniu albo zaniechaniu.

Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem.

Zgodnie z artykułem 25 ww. Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Świadczenie usług może obejmować między innymi jedną z następujących czynności:

a) przeniesienie praw do wartości niematerialnych, bez względu na to, czy są one przedmiotem dokumentu ustanawiającego tytuł prawny, czy nie;

b) zobowiązanie do zaniechania działania lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

c) świadczenie usług na podstawie nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu lub z mocy prawa.

Należy podkreślić, że nie każde zaniechanie działania lub tolerowanie czynności uważane jest za świadczenie usług. Dla stwierdzenia, czy dana czynność albo brak podejmowania czynności stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, należy ocenić przedmiotową transakcję w kontekście całego systemu podatku VAT, a w szczególności jego głównych założeń i celów, które zostały wyrażone w artykule 1 Dyrektywy VAT.

W myśl tego artykułu, podatek od wartości dodanej jest z założenia podatkiem nałożonym na konsumpcję towarów i usług. Chociaż płatnikiem podatku są wszystkie osoby zaangażowane w kolejne stadia transakcji gospodarczych, faktyczny i ostateczny ciężar podatku spoczywa jedynie na ostatecznym konsumencie. W świetle powyższych założeń opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług.

W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

Natomiast w odniesieniu do odpłatności za ww. świadczenie należy wskazać, że ustawa o VAT nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną.

Jednak dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie w sprawie C-89/81 Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council wskazał, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.

Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. C-154/80 Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu - jak wskazał Trybunał - świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.

Na uwagę zasługuje również orzeczenie TSUE w sprawie R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (wyrok z dnia 3 marca 1994 r., sprawa C-16/93). Tolsma był ulicznym grajkiem, który prezentował swoją twórczość. Grajek ustawiał przed sobą puszkę, do której przechodnie mogli wrzucać datki. TSUE, wskazując na brak bezpośredniego związku między graniem muzyki, a zapłatą oraz na dobrowolność datków, uznał, iż datki nie podlegają opodatkowaniu VAT. W tym wyroku TSUE stwierdził, że:

czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

W opisie sprawy podał Pan informacje, z których wynika, że:

• jest Pan artystą performerem z 23-letnim stażem, występującym w charakterze tzw. „żywego pomnika”;
• model tej aktywności artystycznej opiera się na tradycyjnym mecenacie ulicznym i pozostaje niezmienny;
• głównym elementem performansu jest wielogodzinny, statyczny bezruch, połączony z autorską charakteryzacją, kostiumem oraz specyficzną, autorską choreografią, wciągającą widza w spektakl;
• widowisko odbywa się w otwartej przestrzeni publicznej, jest dostępne nieodpłatnie dla każdego przechodnia i nie jest biletowane. Nie stosuje Pan cennika ani nie rości sobie prawa do zapłaty;
• otrzymywane od widzów dobrowolne datki (napiwki) nie stanowią zapłaty za usługę;
• bezruch artysty jest gratisowym darem dla ogółu, dostępnym dla każdego przechodnia bez względu na dokonanie wpłaty;
• ewentualna interakcja ruchowa stanowi przede wszystkim formę niemego podziękowania, zgodnego ze sztuką pantomimy, a jednocześnie spontaniczne potwierdzenie statusu „żywego człowieka” (dowód życia/potwierdzenie ontologiczne), a nie „produkt” podlegający sprzedaży. Podejmuje Pan aktywność ruchową w sposób spontaniczny - również dla osób niewpłacających - a dokonanie wpłaty nie obliguje Pana do wykonania ruchu;
• nie widzi Pan kwot wpłat, ekwiwalentność jest tym samym niemożliwa;
• udostępnia Pan dobrowolną możliwość wsparcia Pana sztuki w konwencji buskersa, poprzez wrzucenie datku do pojemnika (tzw. „kapelusza”);
• elementem interaktywnym performansu jest zaproszenie widza do wykonania symbolicznego wpisu w wielkiej księdze. Po iluzorycznym wpisie, w księdze nadal pozostaje tabula rasa, co jest dowodem, że jest to wyłącznie dla formy, a nie dla treści;
• nie gromadzi Pan danych, nie prowadzi list darczyńców, a cała interakcja opiera się na symbolice właściwej dla sztuki pantomimy.

Pana wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą kwestii czy otrzymywane przez Pana dobrowolne datki od widzów, w opisanym stanie faktycznym, stanowią wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy oraz brzmienie cytowanych przepisów, należy stwierdzić, że pomiędzy Panem, a osobami wpłacającymi datki, nie istnieje stosunek prawny, w ramach którego następowałaby wymiana świadczeń wzajemnych, ani też bezpośredni związek pomiędzy Pana spektaklem, a opisanymi dobrowolnymi wpłatami.

Z uwagi na fakt, że między Panem a osobami wpłacającym datki nie dochodzi do zawarcia żadnej umowy oraz nie ma ekwiwalentności i wzajemności między dobrowolnymi wpłatami, a oferowanym przez Pana widowiskiem, brak jest podstaw do przyjęcia, że wpłaty te stanowią wynagrodzenie za usługę.

Otrzymywane przez Pana datki - stanowią przejaw dobrowolnej zapłaty za występ artystyczny. „Wynagrodzenie” to jest uznaniowym, dobrowolnym świadczeniem pieniężnym, którego nie można rozpatrywać w kategoriach kwoty należnej za wykonaną usługę. Jako występujący, nie żąda Pan zapłaty za swoje usługi. Wskazał Pan bowiem w opisie sprawy, że widowisko odbywa się w otwartej przestrzeni publicznej, jest dostępne nieodpłatnie dla każdego przechodnia i nie jest biletowane. Nie stosuje Pan cennika ani nie rości sobie prawa do zapłaty. Nie widzi Pan kwot wpłat. Ewentualna interakcja ruchowa stanowi formę niemego podziękowania, zgodnego ze sztuką pantomimy, a jednocześnie spontaniczne potwierdzenie statusu „żywego człowieka”. Należy zauważyć, że podejmuje Pan aktywność ruchową również w sposób spontaniczny - także dla osób niewpłacających - a dokonanie wpłaty nie obliguje Pana do wykonania ruchu.

Zatem, w sytuacji gdy przypadkowi przechodnie (którzy mogą ale nie muszą), wrzucają dobrowolną kwotę w trakcie trwania widowiska należy uznać, że nie występuje bezpośredni związek między Pana występem i zapłatą. Tym samym otrzymane datki nie stanowią wynagrodzenia za Pana spektakl.

Zatem, otrzymane przez Pana datki nie stanowią wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja dotyczy wniosku wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Ponadto, interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.