0114-KDIP4-2.4012.522.2026.5.WH

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 lipca 2026 r. (data wpływu 24 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest pracodawcą, który udostępnia pracownikom samochody osobowe do celów służbowych. Pracodawca chce ustalić regulamin, w którym pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będą ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika.

Koszt zakupu i montażu tego wyposażenia ponosić będzie pracodawca i pojazd z tym dodatkowym wyposażeniem będzie pozostawał własnością pracodawcy przez cały okres jego użytkowania przez pracownika.

Pracownik nie będzie właścicielem dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego a jedynie będzie miał prawo odpłatnego nabycia pojazdu z dodatkowym wyposażeniem, po zakończeniu okresu użyczenia.

Pracownik korzystający z pojazdu, wyposażonego w dodatkowego wyposażenie na wniosek pracownika, będzie obciążany miesięczną kwotą odpowiadającą wartości tego wyposażenia (rozliczaną proporcjonalnie w czasie użytkowania).

Wnioskodawca planuje wystawianie dokumentu księgowego (nota księgowa lub inny dokument wewnętrzny) obciążającego pracownika.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Dodatkowe wyposażenie pojazdu służbowego może obejmować: hak holowniczy, czujniki parkowania, kamera cofania, dodatkowe oświetlenie (np. LED, ambient), ogrzewane siedzenia, ogrzewaną kierownicę, elektrycznie otwierany i zamykany bagażnik, elektryczną klapę bagażnika z funkcją hands-free, osłony progów, opony lub felgi o podwyższonym standardzie, alarmy, lokalizatory GPS, nakładki ochronne, siatki organizery bagażnika, bagażnik dachowy, dywaniki premium, maty ochronne, systemy multimedialne (np. dodatkowy ekran, audio), ładowarki indukcyjne samochodowe, zestawy bezpieczeństwa (apteczki rozszerzone, gaśnica premium), platforma rowerowa montowana na hak, dywaniki premium, maty ochronne itp. Katalog doposażenia jest szeroki i obejmuje zarówno elementy montowane na stałe, jak również demontowalne.

Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), zgodnie z art. 15 ustawy o VAT.

Pracownicy korzystający z pojazdów służbowych nie są podatnikami podatku VAT w zakresie opisanych czynności. Wnioskodawca nie posiada informacji, czy którykolwiek z pracowników prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na ocenę zdarzenia przyszłego, ponieważ pracownicy korzystają z pojazdów wyłącznie jako osoby fizyczne pozostające w stosunku pracy ze Spółką, a nie jako podatnicy VAT wykonujący czynności opodatkowane. Wnioskodawca podkreśla, że świadczenie polegające na udostępnieniu dodatkowego wyposażenia pojazdu jest realizowane w relacji pracodawca-pracownik, a zatem pracownik nie występuje w tej transakcji jako podatnik VAT, lecz jako odbiorca świadczenia nieprowadzący działalności gospodarczej w tym zakresie.

Pytania

1.  Czy miesięczne obciążenie pracownika za dodatkowe wyposażenie samochodu służbowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?

2.  Czy w takim przypadku prawidłowym dokumentem potwierdzającym transakcję jest nota księgowa, czy faktura?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy miesięczne obciążenie pracownika za dodatkowe wyposażenie samochodu służbowego stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem podlega opodatkowaniu VAT według stawki właściwej dla tego rodzaju świadczenia.

W zakresie pytania nr 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z powyższym, prawidłowym dokumentem potwierdzającym transakcję powinna być faktura, a nie nota księgowa, gdyż mamy do czynienia z czynnością opodatkowaną VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. ), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie rozpatrywana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyroku z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81 Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie.

Jak zauważył Trybunał w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise:

Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. w sprawie C‑154/80, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:

Zatem dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

‒    w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

‒    świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie - jako usługa - podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym, czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), zgodnie z art. 15 ustawy o VAT. Jako pracodawca, udostępniają Państwo pracownikom samochody osobowe do celów służbowych. Chcą Państwo ustalić regulamin, w którym pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będą ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika. Dodatkowe wyposażenie pojazdu służbowego może obejmować: hak holowniczy, czujniki parkowania, kamera cofania, dodatkowe oświetlenie (np. LED, ambient), ogrzewane siedzenia, ogrzewaną kierownicę, elektrycznie otwierany i zamykany bagażnik, elektryczną klapę bagażnika z funkcją hands-free, osłony progów, opony lub felgi o podwyższonym standardzie, alarmy, lokalizatory GPS, nakładki ochronne, siatki organizery bagażnika, bagażnik dachowy, dywaniki premium, maty ochronne, systemy multimedialne (np. dodatkowy ekran, audio), ładowarki indukcyjne samochodowe, zestawy bezpieczeństwa (apteczki rozszerzone, gaśnica premium), platforma rowerowa montowana na hak, dywaniki premium, maty ochronne itp. Katalog doposażenia jest szeroki i obejmuje zarówno elementy montowane na stałe, jak również demontowalne. Koszt zakupu i montażu tego wyposażenia ponosić będą Państwo i pojazd z tym dodatkowym wyposażeniem będzie pozostawał własnością Państwa przez cały okres jego użytkowania przez pracownika. Pracownik nie będzie właścicielem dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego a jedynie będzie miał prawo odpłatnego nabycia pojazdu z dodatkowym wyposażeniem, po zakończeniu okresu użyczenia. Pracownicy korzystający z pojazdów służbowych nie są podatnikami podatku VAT w zakresie opisanych czynności.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy miesięczne obciążenie pracownika za dodatkowe wyposażenie samochodu służbowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem określeniem „usługi” w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.

W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Jak wskazali Państwo w opisie sprawy w analizowanej sprawie, pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będzie ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika. Pracownik korzystający z pojazdu, wyposażonego w dodatkowego wyposażenie na wniosek pracownika, będzie obciążany miesięczną kwotą odpowiadającą wartości tego wyposażenia (rozliczaną proporcjonalnie w czasie użytkowania).

Zatem w analizowanej sprawie opisane przez Państwa czynności w zakresie udostępnienia pracownikowi dodatkowego wyposażenie samochodu służbowego za odpłatnością wypełniają definicję odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, i jako takie stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, obciążenie pracownika miesięczną kwotą za udostępnienie pracownikowi dodatkowego wyposażenie samochodu służbowego stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, opodatkowane VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii, dokumentowania wykonywanych czynności w zakresie udostępnienia pracownikowi dodatkowego wyposażenie samochodu służbowego za wynagrodzeniem.

Zasady wystawiania faktur zostały uregulowane w Dziale XI ustawy w Rozdziale 1 – Faktury.

Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 106b ust. 2 ustawy:

W świetle art. 106b ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 106i ust. 6 ustawy:

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.

Natomiast w przypadku gdy sprzedaż jest dokonywana na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, sprzedawca obowiązany jest wystawić fakturę jedynie w sytuacji, gdy nabywcy tego zażądają w terminie określonym w art. 106b ust. 3 ustawy.

Wskazali Państwo, że pracownicy korzystający z pojazdów służbowych nie są podatnikami podatku VAT.

Zatem w analizowanej sprawie nie będą Państwo mieli obowiązku wystawienia faktury pracownikom nie będącym podatnikami podatku VAT. Natomiast w przypadku, gdy pracownik zwróci się do Państwa z żądaniem wystawienia faktury, w myśl art. 106b ust. 3 ustawy, będą Państwo obowiązani wystawić fakturę, pod warunkiem zachowania określonego w przepisie terminu do wystąpienia z żądaniem wystawienia faktury.

W konsekwencji Państwo jako czynny zarejestrowany podatnik podatku VAT wykonujący czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT powinni dokumentować tą czynność właściwym dokumentem, tj. fakturą ponieważ to faktura jest dokumentem potwierdzającym wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (..). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.