0114-KDIP4-2.4012.321.2026.1.AA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów na terytorium Polski. W zakresie podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka posiada status podatnika czynnego oraz rozlicza się z organem podatkowym za okresy miesięczne, w tym korzysta z pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wnioskodawca jest (...) i prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie dostawy określonych towarów – głównie paliw oraz świadczenia niektórych usług – takich jak: parkingi (...), czy opłaty drogowe (...), których miejscem opodatkowania, zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „u.p.t.u.”), jest terytorium Polski (dalej: „dostawa towarów oraz świadczenie usług”).

Kontrahenci Wnioskodawcy, dokonujący zakupów od Spółki, są to natomiast:

1)    podmioty gospodarcze z siedzibą w Polsce, przy czym są to podmioty zarejestrowane do podatku od towarów i usługi zgodnie z u.p.t.u., jako czynni podatnicy, jak również są to podmioty zwolnione z obowiązku rejestracji na mocy tej ustawy;

2)    podmioty gospodarcze z siedzibą w jednym z państw na terytorium Unii Europejskiej (dalej: „kraje UE”);

3)    podmioty gospodarcze z siedzibą w jednym z państw spoza terytoriów Unii Europejskiej (dalej: „kraje trzecie”).

Kontrahenci są zatem niezależnymi przedsiębiorcami, prowadzącymi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w Polsce lub w państwie swojej siedziby (tj. na terytorium Unii Europejskiej lub w krajach trzecich – dalej: „Kontrahenci zagraniczni”, którzy co do zasady są podatnikami podatku od wartości dodanej w państwie swojej siedziby).

Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że nie dokonuje bieżącej weryfikacji statusu podatkowego Kontrahentów zagranicznych, opierając się na informacjach nabytych/posiadanych w ramach relacji gospodarczych.

Natomiast podkreślenia wymaga, że wszyscy Kontrahenci zagraniczni, według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy, nie są zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku od towarów i usług w Polsce, a realizowane przez nich transakcje z Wnioskodawcą nie są związane z wykonywaniem działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przedmiot działalności Spółki objęty niniejszym wnioskiem wykonywany jest, jak wyżej wskazano, na terytorium Polski. W związku z tym Wnioskodawca dokonuje opodatkowania przedmiotowej dostawy towarów oraz świadczenia usług według właściwej krajowej stawki VAT, zasadniczo w wysokości 23%. Opodatkowanie to dokumentowane jest poprzez wystawianie przez Wnioskodawcę faktur (dalej: „Faktury”), w których wykazywany jest podatek należny z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług. Jednocześnie Wnioskodawca na bieżąco, w okresach miesięcznych, składa do właściwego organu podatkowego pliki JPK_V7M, w których ujmowane są wszystkie transakcje podlegające opodatkowaniu w danym okresie, a podatek należny z tytułu tych transakcji jest rozliczany i przekazywany w terminach miesięcznych zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.t.u. Termin płatności zobowiązania objętego Fakturą, jest co do zasady wskazany w treści Faktury, a w przypadku braku takiej informacji w treści Faktury, jest uzgadniany każdorazowo w umowie z danym Kontrahentem.

Płatności dokonywane są na rachunek bankowy wskazany na wystawionej przez Wnioskodawcę Fakturze.

Zaznaczyć należy, że to Wnioskodawca, jako dostawca towarów i świadczący usługi, jest podmiotem wskazanym, jako wystawca Faktury, tym samym to on pozostaje wierzycielem należności wynikających z dostawy towarów i świadczenia usług.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku istnieją u Wnioskodawcy Faktury dokumentujące dostawy towarów lub świadczenie usług na terytorium Polski na rzecz Kontrahentów zagranicznych, które nie zostały przez tych Kontrahentów zapłacone, pomimo upływu ponad 90 dni od uzgodnionego terminu płatności (dalej: „Zaległe Faktury”).

Sprzedaż udokumentowaną Zaległymi Fakturami Wnioskodawca zaraportował do właściwego urzędu skarbowego w odpowiednich okresach rozliczeniowych, zgodnie z datą sprzedaży i wykonania usługi oraz rozliczył i zapłacił w terminie należny z tego tytułu podatek VAT w Polsce.

Wnioskodawca, w kontekście wierzytelności objętych niniejszym wnioskiem, nie dokonał oraz nie planuje dokonywać zbycia wierzytelności wynikających z Zaległych Faktur ani na rzecz podmiotów powiązanych, ani na rzecz jakichkolwiek innych podmiotów.

Przykładem sytuacji objętej niniejszym stanem faktycznym może być faktura dokumentująca sprzedaż paliwa oraz świadczenie usługi parkingowej na terytorium Polski, wystawiona przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta zagranicznego z siedzibą (…). Faktura została wystawiona 15 marca 2023 r., z terminem płatności który upłynął 31 marca 2023 r. Termin 90 dni liczony jest od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, upłynął w dniu 29 czerwca 2023 r.

Kontrahent zagraniczny nie dokonał zapłaty za ww. Fakturę na żaden z rachunków bankowych wskazanych przez Wnioskodawcę, ani w żadnej innej formie nie wykonał swojego zobowiązania wobec Wnioskodawcy.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w przedstawionym stanie faktycznym jest uprawniony do zastosowania procedury przewidzianej w art. 89a u.p.t.u., polegającej na dokonaniu korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z powodu wystawienia faktury, której płatność nie została uregulowana w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu umówionego lub wskazanego w fakturze terminu płatności, a od daty wystawienia  faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona (dalej: „Ulga na złe długi”).

Stan faktyczny obejmuje okres od 2023 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku. Jednocześnie Wnioskodawca zakłada, że w przyszłości również będzie dokonywał dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz Kontrahentów zagranicznych, w związku z czym przedmiotem wniosku jest zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe.

Faktury wystawione przed 2023 r. nie są objęte niniejszym wnioskiem.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania procedury przewidzianej w art. 89a ust. 1 u.p.t.u. (Ulga na złe długi), polegającej na dokonaniu korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu do wierzytelności wynikających z faktur dokumentujących dostawy towarów oraz świadczenie usług opodatkowanych na terytorium Polski, wystawionych przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów zagranicznych (posiadających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej lub w państwach trzecich), które nie zostały uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności w sytuacji, gdy Kontrahenci ci nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni na terytorium Polski, a jednocześnie od daty wystawienia faktur dokumentujących te wierzytelności nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiadając na postawione wyżej pytanie, jest on uprawniony do zastosowania procedury przewidzianej w art. 89a ust. 1 u.p.t.u. przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w art. 89a ust. 1a, ust. 2 pkt 3 i 5 oraz ust. 5 u.p.t.u. (Ulga na złe długi).

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b u.p.t.u.

Stosownie do treści art. 89a ust. 1 u.p.t.u.:

Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Natomiast, w myśl art. 89a ust. 1a u.p.t.u.:

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Na podstawie art. 89a ust. 2 u.p.t.u.:

Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

1)    (uchylony)

2)    (uchylony)

3)    na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1:

a)    wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,

b)    (uchylona);

4)    (uchylony)

5)    od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.

6)    (uchylony).

Na podstawie art. 89a ust. 2a u.p.t.u.:

W przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotu innego niż podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, korekta, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana, jeżeli:

1)    wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego lub

2)    wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym, lub

3)    wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Na mocy art. 89a ust. 3 u.p.t.u.:

Korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z art. 89a ust. 4 u.p.t.u.:

W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której mowa w ust. 1, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części.

Natomiast art. 89a ust. 5 u.p.t.u. stanowi, że:

Wierzyciel informuje o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego w deklaracji podatkowej, w której dokonuje tej korekty.

Zaś art. 89b u.p.t.u. traktuje o obowiązku skorygowania podatku VAT odliczonego przez dłużnika.

Odpowiednikiem przepisów krajowych jest art. 90 (1) i (2) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (Dz. U.UE. L 2006 Nr 347 str. 1, dalej: „Dyrektywa VAT”) zgodnie z którym:

1.    W przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie.

2.    W przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązywania się z płatności, państwa członkowskie mogą odstąpić od zastosowania ust. 1.

Państwa członkowskie uzyskały możliwość określenia warunków obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub obniżenia ceny po dokonaniu dostawy. Prawodawca unijny wskazuje, iż przesłanki te ustalą same państwa członkowskie.

Przepis art. 90 Dyrektywy VAT daje bowiem prawo do obniżania podstawy opodatkowania na warunkach określonych przez poszczególne państwa członkowskie.

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) z 15 października 2020 r. w sprawie polskiej spółki przeciwko Ministrowi Finansów C-335/19, Trybunał rozstrzygał, czy art. 90 Dyrektywy VAT stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia, dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Należy wskazać, że zdaniem TSUE:

1)    w pierwszej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania w VAT od okoliczności, aby dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, należy uznać, że taki warunek nie może być uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności.

Okoliczność, czy dłużnik jest podatnikiem VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, nie pozwala bowiem sama w sobie na rozstrzygnięcie, czy istnieje ryzyko, iż wierzytelność nie zostanie odzyskana. Jest tak tym bardziej, że - jak podnosi Komisja Europejska w uwagach na piśmie - towary mogą być dostarczone i usługi świadczone na rzecz osób, które nie są podatnikami VAT, takich jak podmioty zwolnione z VAT lub konsumenci, co nie ma wpływu na obowiązek poboru przez wierzyciela VAT na rzecz państwa i prawo tego wierzyciela do dokonania korekty podstawy opodatkowania a posteriori.

2)    W drugiej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, należy podkreślić, oprócz okoliczności przypomnianej w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, Trybunał w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. sygn. C-672/17 orzekł, iż art. 90 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że podatnik nie może dokonać korekty podstawy opodatkowania VAT w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności przez dłużnika kwoty należnej z tytułu transakcji podlegającej temu podatkowi, jeżeli dłużnik ten nie jest już podatnikiem VAT.

3)    W trzeciej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby wierzyciel nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, należy uznać, że warunek ten nie jest uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności. Ponieważ istnienie długu i obowiązek jego spłaty przez dłużnika nie zależą od zachowania statusu podatnika przez wierzyciela, okoliczność, czy wierzyciel jest podatnikiem VAT w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej, nie pozwala sama w sobie uznać, że wierzytelność może nie zostać odzyskana.

Zatem - jak orzekł TSUE w omawianym wyroku – W świetle powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 90 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania VAT od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Z uwagi na to, że Trybunał w wyroku C-335/19 orzekł o niezgodności przepisu art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 polskiej ustawy o VAT z przepisami prawa unijnego (tj. z art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE), polski ustawodawca zobowiązany został do zmiany zakwestionowanych przepisów w u.p.t.u. i w wyniku powyższego, z dniem 1 października 2021 r. wprowadził zmiany w art. 89a u.p.t.u. mające na celu dostosowanie polskiej u.p.t.u. do Dyrektywy VAT zgodnie ze stanowiskiem TSUE, w tym:

1)    w art. 89a ust. 2 u.p.t.u. uchylono warunek aby dłużnik był podatnikiem zarejestrowanym VAT czynnym oraz nie był w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego oraz

2)    dodano nowy ust. 2a, którym nałożono dodatkowe przesłanki, które muszą zostać spełnione po stronie dłużników innych niż podatnicy zarejestrowani do VAT czynni, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u.

Jak wynika bezpośrednio z uzasadnienia do projektu ustawy zmieniającej z dnia 24 czerwca 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 1626), wprowadzane tym przepisem „nowe” warunki przewidziane zostały dla konsumentów i podatników VAT zwolnionych od podatku, bowiem w przekonaniu ustawodawcy to w ich przypadku zachodzi konieczność wprowadzenia dodatkowych elementów zabezpieczających, gdyż w odniesieniu do nich istnieje poważne niebezpieczeństwo wykorzystywania stosowania tzw. „ulgi na złe długi” w celach oszustw lub wyłudzeń VAT:

Analiza orzeczenia prowadzi również do wniosku, że w opinii TSUE do systemu tzw. „ulgi na złe długi” oprócz podatników VAT czynnych należy dopuścić po stronie nabywców (dłużników) również osoby fizyczne - konsumentów oraz podatników VAT zwolnionych od podatku. W przypadku tych kategorii podmiotów zachodzi konieczność wprowadzenia dodatkowych elementów zabezpieczających, gdyż w odniesieniu do nich istnieje poważne niebezpieczeństwo wykorzystywania stosowania tzw. „ulgi na złe długi” w celach oszustw lub wyłudzeń VAT. Dla tych kategorii podatników umożliwia się skorzystanie z tzw. „ulgi na złe długi” po uprawdopodobnieniu przez wierzyciela istnienia długu analogicznie jak to ma miejsce w podatkach dochodowych w przypadku niektórych wierzytelności nie uznawanych za koszty uzyskania przychodu, tj. wierzyciel będzie w tym przypadku mógł skorzystać z „ulgi na złe długi”, jeżeli wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Skorzystanie z ulgi w sytuacji posiadania wierzytelności u podmiotów niebędących podatnikami VAT będzie możliwe również, gdy wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym lub wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Zatem, powtarzając za stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), które wynika z wskazanego wyżej orzecznictwa TSUE oraz aktualnie brzmiących polskich przepisów u.p.t.u., Wnioskodawca uważa, że w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym opisanym w niniejszym wniosku oraz w stanie prawnym obowiązującym od 1 października 2021 r. skorzystanie przez wierzyciela z możliwości dokonania korekty w trybie art. 89a ust. 1 ustawy, wiąże się z łącznym spełnieniem warunków określonych w art. 89a ust. 2 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.t.u., tj. korekta powinna być dokonana w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności.

Termin 90-dniowy należy każdorazowo liczyć od dnia, w którym upływa termin płatności określony w fakturze lub umowie. Ponadto na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1, wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny (stanowisko DKIS zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z 17 maja 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.122.2024.2.ICZ).

Natomiast warunki przewidziane w art. 89a ust. 2a u.p.t.u. nie będą miały zastosowania w przypadku Wnioskodawcy, bowiem kontrahenci Wnioskodawcy, tj. podmioty gospodarcze z siedzibą działalności w na terytorium krajów Unii Europejskiej lub w krajach trzecich (poza UE) nie są i nie będą uznawani za konsumentów, ze względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej w kraju swojej rejestracji.

Wnioskodawca mając zatem na uwadze powyższe opisane przesłanki dla zastosowania prawa przewidzianego w art. 89a u.p.t.u. potwierdza, że każdorazowo dokonując korekty deklaracji z tytułu Ulgi na złe długi, będzie on spełniał warunki przewidziane w tym przepisie, a mające do niego zastosowanie, tj.:

1)    Wnioskodawca na dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej, w której dokona korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju (również w części) w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, jest i będzie zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT;

2)    wierzytelności Wnioskodawcy ujmowane w Zaległych Fakturach nie zostaną uregulowane, ani zbyte w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu ich płatności, który może być określony w umowie lub Zaległej Fakturze;

3)    każdorazowo od daty wystawienia danej Zaległej Faktury do czasu złożenia korekty o której mowa w pkt 1 powyżej, nie upłynie okres 3 lat, licząc od końca roku, w którym została ona wystawiona;

4)    Wnioskodawca jako wierzyciel jest i będzie zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy dla ustalenia prawa do skorzystania z Ulgi na złe długi w stanie faktycznym zaprezentowanym powyżej we Wniosku bez wpływu pozostaje status dłużnika, bowiem nie wynika to z art. 89a ust. 1, 1a i 2 u.p.t.u..

Potwierdzeniem tej tezy są liczne wyroki sądów administracyjnych lub stanowiska wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), poniżej niektóre z nich:

·         wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 2405/18:

„Wymóg aby wierzyciel i dłużnik byli podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy podatków od towarów i usług czynni na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, obowiązywał pomiędzy 1 stycznia 2013 r. a 1 października 2021 r. Wówczas, na podstawie art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku o towarów i usług oraz ustawy - Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1626), art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a u.p.t.u. został zmieniony w taki sposób, że pozostawiono jedynie wymóg aby wierzyciel był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej”.

·         interpretacja indywidualna DKIS z 17 maja 2024 r., sygn. 0111- KDIB3-1.4012.122.2024.2.ICZ:

„W opisie sprawy wskazali Państwo, że są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik VAT. Nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona, bowiem na dzień złożenia niniejszego wniosku minęło 90 dni od dnia upływu terminu płatności. Ponadto wskazują Państwo, że wierzytelność będąca przedmiotem wniosku na dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której Spółka skoryguje podatek należny nie będzie uregulowana lub zbyta. Informują Państwo, że Dłużnik nie planuje zarejestrować się do VAT w Polsce, tym samym na dzień poprzedzający dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej, w której skorzystają Państwo z ulgi na złe długi Kontrahent nie będzie czynnym podatnikiem VAT.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych w opisie sprawy, Państwo jako wierzyciel będą uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy z tytułu nieściągalnych wierzytelności w powiązaniu z art. 90 Dyrektywy, gdyż jak wskazano powyżej zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu nieuregulowanej częściowo należności udokumentowanej fakturą korygującą”.

·         interpretacja indywidualna DKIS z 3 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.18.2026.1.AA:

„Ponadto na prawo do dokonania korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy, nie ma wpływu okoliczność, że Państwa Kontrahenci nie są czynnymi podatnikami podatku VAT zarejestrowanymi w Polsce, gdyż jak wskazano powyżej, warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego od okoliczności, aby dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym dzień dokonania korekty został od 1 października 2021 r. usunięty z ustawy.

Należy również zaznaczyć, że – jak wskazali Państwo w stanowisku – Kontrahenci nie są konsumentami (prowadzą działalność gospodarczą), a tym samym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 89a ust. 2a ustawy”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT.

Stosownie do treści art. 89a ust. 1 ustawy:

Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Natomiast, w myśl art. 89a ust. 1a ustawy:

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Na podstawie art. 89a ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

1)    (uchylony)

2)    (uchylony)

3)    na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1:

a)    wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,

b)    (uchylona);

4)    (uchylony)

5)    od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.

6)    (uchylony).

Na podstawie art. 89a ust. 2a ustawy:

W przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotu innego niż podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, korekta, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana, jeżeli:

1)    wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego lub

2)    wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym, lub

3)    wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Na mocy art. 89a ust. 3 ustawy:

Korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której mowa w ust. 1, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części.

Natomiast art. 89a ust. 5 ustawy stanowi, że:

Wierzyciel informuje o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego w deklaracji podatkowej, w której dokonuje tej korekty.

Odpowiednikiem przepisów krajowych jest art. 90 (1) i (2) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (Dz. U. UE. L 2006 Nr 347 str. 1, dalej nazwana Dyrektywą 112) zgodnie z którym:

W przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie.

W przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązywania się z płatności, państwa członkowskie mogą odstąpić od zastosowania ust. 1.

Państwa członkowskie uzyskały możliwość określenia warunków obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub obniżenia ceny po dokonaniu dostawy. Prawodawca unijny wskazuje, iż przesłanki te ustalą same państwa członkowskie.

Przepis art. 90 Dyrektywy 112 daje bowiem prawo do obniżania podstawy opodatkowania na warunkach określonych przez poszczególne państwa członkowskie.

W wyroku TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19 Reduction de la base d’imposition, Trybunał rozstrzygał, czy art. 90 Dyrektywy 112 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania VAT od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Należy wskazać, że zdaniem TSUE, w pierwszej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, należy uznać, że taki warunek nie może być uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności. Okoliczność, czy dłużnik jest podatnikiem VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, nie pozwala bowiem sama w sobie na rozstrzygnięcie, czy istnieje ryzyko, iż wierzytelność nie zostanie odzyskana. Jest tak tym bardziej, że - jak podnosi Komisja Europejska w uwagach na piśmie - towary mogą być dostarczone i usługi świadczone na rzecz osób, które nie są podatnikami VAT, takich jak podmioty zwolnione z VAT lub konsumenci, co nie ma wpływu na obowiązek poboru przez wierzyciela VAT na rzecz państwa i prawo tego wierzyciela do dokonania korekty podstawy opodatkowania a posteriori. W drugiej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, należy podkreślić, oprócz okoliczności przypomnianej w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, zgodnie z którą dłużnik niekoniecznie jest podatnikiem, że w pkt 28 wyroku z 8 maja 2019 r., A-PACK CZ (C-127/18, EU:C:2019:377) Trybunał orzekł, iż art. 90 dyrektywy 2006/112 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że podatnik nie może dokonać korekty podstawy opodatkowania VAT w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności przez dłużnika kwoty należnej z tytułu transakcji podlegającej VAT, jeżeli dłużnik ten nie jest już podatnikiem VAT. W trzeciej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby wierzyciel nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, należy uznać, że warunek ten nie jest uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności. Ponieważ istnienie długu i obowiązek jego spłaty przez dłużnika nie zależą od zachowania statusu podatnika przez wierzyciela, okoliczność, czy wierzyciel jest podatnikiem VAT w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej, nie pozwala sama w sobie uznać, że wierzytelność może nie zostać odzyskana.

Zatem - jak podkreślił TSUE - artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Z uwagi na to, że Trybunał w wyroku C-335/19 orzekł o niezgodności przepisu art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 polskiej ustawy o VAT z przepisami prawa unijnego (tj. z art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE), to do czasu zmiany ww. przepisów krajowych podatnicy mogli zastosować obowiązujące w tym zakresie normy prawa krajowego albo bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy.

Jednakże wskazać należy, że 1 października 2021 r. weszły w życie zmiany w art. 89a ustawy, których wprowadzenie wiązało się z koniecznością dostosowania polskich przepisów do wyroku TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19. Tym samym obecnie obowiązujące przepisy krajowe są zgodne z powołanym powyżej orzeczeniem TSUE w sprawie C-335/19.

W opisie sprawy podają Państwo informacje, z których wynika, że:

• posiadają Państwo status czynnego podatnika VAT;
• są Państwo (...) i prowadzą działalność gospodarczą m.in. w zakresie dostawy określonych towarów – głównie paliw oraz świadczenia niektórych usług – takich jak parkingi, czy opłaty drogowe, których miejscem opodatkowania jest terytorium Polski;
• Państwa kontrahentami są m.in. Kontrahenci zagraniczni, tj.:
• podmioty gospodarcze z siedzibą w jednym z państw na terytorium Unii Europejskiej;
• podmioty gospodarcze z siedzibą w jednym z państw spoza terytoriów Unii Europejskiej;

• Kontrahenci zagraniczni co do zasady są podatnikami podatku od wartości dodanej w państwie swojej siedziby;
• nie dokonują Państwo bieżącej weryfikacji statusu podatkowego Kontrahentów zagranicznych, opierając się na informacjach nabytych/posiadanych w ramach relacji gospodarczych;
• wszyscy Kontrahenci zagraniczni nie są zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku od towarów i usług w Polsce, a realizowane przez nich transakcje nie są związane z wykonywaniem działalności gospodarczej na terytorium Polski;
• dokonują Państwo opodatkowania opisanej dostawy towarów oraz świadczenia usług według właściwej stawki VAT. Opodatkowanie to dokumentowane jest poprzez wystawianie przez Państwa Faktur, w których wykazywany jest podatek należny z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług;
• na bieżąco rozliczają Państwo podatek należny z tytułu tych transakcji;
• termin płatności zobowiązania objętego Fakturą, jest co do zasady wskazany w treści Faktury, a w przypadku braku takiej informacji w treści Faktury, jest uzgadniany każdorazowo w umowie z danym Kontrahentem;
• Państwo, jako wystawca Faktury, pozostają wierzycielem należności wynikających z dostawy towarów i świadczenia usług;
• istnieją u Państwa Zaległe Faktury dokumentujące dostawy towarów lub świadczenie usług na terytorium Polski na rzecz Kontrahentów zagranicznych, które nie zostały przez tych Kontrahentów zapłacone, pomimo upływu ponad 90 dni od uzgodnionego terminu płatności;
• Sprzedaż udokumentowaną Zaległymi Fakturami Wnioskodawca zaraportował do właściwego urzędu skarbowego w odpowiednich okresach rozliczeniowych, zgodnie z datą sprzedaży i wykonania usługi oraz rozliczył i zapłacił w terminie należny z tego tytułu podatek VAT w Polsce.
• Wnioskodawca, w kontekście wierzytelności objętych niniejszym wnioskiem, nie dokonał oraz nie planuje dokonywać zbycia wierzytelności wynikających z Zaległych Faktur ani na rzecz podmiotów powiązanych, ani na rzecz jakichkolwiek innych podmiotów.
• stan faktyczny obejmuje okres od 2023 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku. Jednocześnie zakładają Państwo, że w przyszłości również będą dokonywać dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz Kontrahentów zagranicznych, w związku z czym przedmiotem wniosku jest zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy mogą Państwo dokonać korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu do wierzytelności wynikających z faktur dokumentujących dostawy towarów oraz świadczenie usług opodatkowanych na terytorium Polski, wystawionych na rzecz Kontrahentów zagranicznych, które nie zostały uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności w sytuacji, gdy Kontrahenci ci nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni na terytorium Polski, a jednocześnie od daty wystawienia faktur dokumentujących te wierzytelności nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione.

Zgodnie z powołanymi przepisami, podatnik - wierzyciel może skorygować podstawę opodatkowania i podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, o czym stanowi art. 89a ust. 1 ustawy.

Natomiast nieściągalność wierzytelności - stosownie do treści art. 89a ust. 1a ustawy - uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Na gruncie polskich przepisów obowiązujących od 1 października 2021 r. skorzystanie przez wierzyciela z możliwości dokonania korekty w trybie art. 89a ust. 1 ustawy, wiąże się z łącznym spełnieniem warunków określonych w art. 89a ust. 2 pkt 3 oraz pkt 5 ustawy. Korekta powinna być dokonana w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności. Termin 90-dniowy należy każdorazowo liczyć od dnia, w którym upływa termin płatności określony w fakturze lub umowie. Ponadto na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1 wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik VAT. Nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona, bowiem Zaległe Faktury dokumentujące dostawy towarów lub świadczenie usług na terytorium Polski na rzecz Kontrahentów zagranicznych, nie zostały zapłacone, pomimo upływu ponad 90 dni od uzgodnionego terminu płatności. Ponadto wskazują Państwo, że nie dokonali i nie planują Państwo dokonywać zbycia wierzytelności wynikających z Zaległych Faktur. Wskazali Państwo, że Kontrahenci zagraniczni są podatnikami podatku od wartości dodanej w państwie swojej siedziby i nie są zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku od towarów i usług w Polsce. Ponadto nie upłynęły 3 lata od końca roku, w którym wystawili Państwo Zaległe Faktury, gdyż Państwa wątpliwości dotyczą transakcji od 2023 roku.

W konsekwencji są Państwo uprawnieni do zastosowania procedury przewidzianej w art. 89a ust. 1 ustawy, polegającej na dokonaniu korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu do wierzytelności wynikających z faktur dokumentujących dostawy towarów oraz świadczenie usług opodatkowanych na terytorium Polski, wystawionych przez Państwa na rzecz Kontrahentów zagranicznych (posiadających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej lub w państwach trzecich), które nie zostały uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności w sytuacji, gdy Kontrahenci nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni na terytorium Polski, a jednocześnie od daty wystawienia faktur dokumentujących te wierzytelności nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione. Spełniają Państwo wszystkie warunki niezbędne do korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu Zaległych Faktur.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy stwierdzić, że również w przyszłości, dla analogicznych sytuacji jak opisane w stanie faktycznym, będą Państwo uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy z tytułu nieściągalnych wierzytelności wynikających z faktur dokumentujących dostawy towarów oraz świadczenie usług opodatkowanych na terytorium Polski, wystawionych przez Państwa na rzecz Kontrahentów zagranicznych (posiadających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej lub w państwach trzecich), które nie zostaną uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności w sytuacji, gdy Kontrahenci nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni na terytorium Polski, a jednocześnie od daty wystawienia faktur dokumentujących te wierzytelności nie upłyną 3 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto, interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.