0114-KDIP4-2.4012.290.2026.2.MB

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 1 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług organizacji obozów jeździeckich i warsztatów 4-godzinnych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT oraz usług indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT. Uzupełniła go Pani pismem z 2 kwietnia 2026 r. (wpływ 9 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1. Status i charakter działalności:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawca posiada uprawnienia instruktora oraz egzaminatora na odznaki jeździeckie (…). Wnioskodawca posiada wpis do Rejestru Organizatorów Turystyki, co wynika z wymogów formalnych, jednak świadczone usługi nie mają charakteru usług turystycznych w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, lecz stanowią usługi opieki i wychowania dzieci i młodzieży. Usługi nie polegają na organizacji podróży ani świadczeniu usług turystycznych, lecz na sprawowaniu opieki i prowadzeniu zajęć edukacyjno-wychowawczych.

Wnioskodawca nie jest jednostką systemu oświaty, jednak w zakresie organizowanego wypoczynku podlega bezpośredniemu nadzorowi kuratora oświaty i realizuje usługi zgodnie z przepisami dotyczącymi organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży, w szczególności art. 92a–92t ustawy regulującej zasady organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r.

Działalność ma charakter odpłatny, a uzyskiwane środki są przeznaczane na jej utrzymanie, rozwój oraz zapewnienie dobrostanu koni i infrastruktury niezbędnej do prowadzenia zajęć.

Wnioskodawca działa we własnym imieniu i na własny rachunek, wykorzystując wyłącznie zasoby własne (dom, zaplecze kuchenne, konie).

2. Obozy jeździeckie (7-dniowe):

Wnioskodawca organizuje całodobowy wypoczynek wyłącznie na rzecz dzieci i młodzieży, zgłaszany każdorazowo do bazy wypoczynku Kuratorium Oświaty.

Obiekt, w którym realizowane są obozy, posiada wymagane opinie właściwych organów, w tym Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Państwowej Straży Pożarnej.

W ramach jednej kompleksowej opłaty Wnioskodawca zapewnia:

• naukę jazdy konnej (zajęcia praktyczne i teoretyczne);
• całodobową opiekę wykwalifikowanej kadry;
• zakwaterowanie we własnym domu;
• pełne wyżywienie przygotowywane samodzielnie na miejscu.

Wszystkie świadczenia są ze sobą nierozerwalnie związane i nie mogą być nabywane odrębnie. Świadczenia dodatkowe (zakwaterowanie i wyżywienie) nie stanowią celu samego w sobie, lecz są środkiem niezbędnym do wykonania usługi podstawowej, jaką jest opieka i wychowanie dzieci i młodzieży.

Usługa ma charakter opiekuńczo-wychowawczy i jest realizowana w formach przewidzianych przepisami prawa oświatowego.

Wnioskodawca działa we własnym imieniu i na własny rachunek.

3. Warsztaty 4-godzinne oraz lekcje nauki jazdy konnej:

Wnioskodawca prowadzi systematyczne szkolenie sportowe w zakresie jeździectwa (od poziomu podstawowego do przygotowania do egzaminów na odznaki), świadczone głównie na rzecz dzieci i młodzieży.

Podczas warsztatów 4-godzinnych Wnioskodawca sprawuje bezpośrednią opiekę nad uczestnikami, realizując program edukacyjno-wychowawczy obejmujący m.in. naukę odpowiedzialności, integrację społeczną, zasady bezpieczeństwa (BHP) oraz zasady Fair Play.

Zajęcia obejmują zarówno część praktyczną (jazda konna), jak i teoretyczną (pielęgnacja koni, zachowanie zwierząt, zasady bezpieczeństwa).

Usługi te są konieczne do uprawiania sportu (jeździectwa), a uczestnicy biorą w nich aktywny udział w ramach zorganizowanego procesu szkoleniowego.

Zajęcia nie mają charakteru rekreacyjnego, lecz służą nabywaniu i doskonaleniu konkretnych umiejętności sportowych oraz rozwojowi psychofizycznemu uczestników.

Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu stanu faktycznego

I.    W ramach organizowanych warsztatów 4-godzinnych

Warsztaty 4-godzinne nie są realizowane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty ani w przepisach ustawy Prawo oświatowe.

Działalność prowadzona jest w formie jednoosobowej działalności gospodarczej i nie stanowi jednostki objętej systemem oświaty ani podmiotu działającego na podstawie przepisów o pomocy społecznej.

Celem warsztatów 4-godzinnych jest organizacja czasu wolnego dzieci poprzez zajęcia rekreacyjno-edukacyjne związane z końmi oraz zapewnienie im opieki w czasie trwania zajęć.

Warsztaty nie stanowią obecnie szkolenia sportowego, ani przygotowania do współzawodnictwa sportowego. Większość uczestników to osoby początkujące, rozpoczynające naukę od podstaw.

Rodzice przywożą dzieci na określony czas (10:00-14:00), w którym pozostają one pod stałym nadzorem organizatora.

W ramach warsztatów realizowane są m.in.:

• stały nadzór nad bezpieczeństwem uczestników,
• nauka zasad bezpiecznego zachowania w stajni,
• zajęcia edukacyjne dotyczące podstaw opieki nad koniem (pielęgnacja, czyszczenie, przygotowanie konia),
• przekazywanie podstawowej wiedzy o potrzebach koni,
• zajęcia praktyczne na koniu dostosowane do wieku i poziomu uczestników, o charakterze rekreacyjnym.

Zajęcia mają obecnie charakter rekreacyjny i edukacyjny.

W przyszłości, w przypadku osiągnięcia odpowiedniego poziomu umiejętności przez niektórych uczestników, możliwe jest przystąpienie przez nich do egzaminów na odznaki jeździeckie lub udział w lokalnych zawodach. Nie stanowi to jednak obecnie głównego celu ani charakteru świadczonych usług.

II.  W ramach organizowanych indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej

Na obecnym etapie działalności lekcje nauki jazdy konnej mają charakter rekreacyjny i edukacyjny. Większość uczestników rozpoczyna naukę od podstaw i nie bierze udziału we współzawodnictwie sportowym.

Nie prowadzi Pani działalności jako klub sportowy w rozumieniu ustawy o sporcie.

Nie prowadzi Pani działalności jako podmiot nienastawiony na osiągnięcie zysków. Działalność prowadzona jest w formie jednoosobowej działalności gospodarczej.

Zajęcia polegają na nauce podstaw jazdy konnej, rozwijaniu koordynacji ruchowej, równowagi oraz ogólnej sprawności fizycznej uczestników. Nie jest to szkolenie wyczynowe, ani przygotowanie do zawodów sportowych.

Usługi świadczone są na rzecz dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych uczestniczących w zajęciach rekreacyjnych i nauce jazdy konnej.

Opłaty dotyczą udziału w zajęciach nauki jazdy konnej.

Świadczone usługi jazdy konnej nie są związane z działalnością marketingową, reklamowo-promocyjną, wstępem na imprezy sportowe, odpłatnym prowadzeniem statków przeznaczonych do sportu i rekreacji, odpłatnym zakwaterowaniem związanym ze sportem lub wynajmem sprzętu sportowego jako odrębnej usługi.

Pytania

1.  Czy usługa organizacji obozów jeździeckich dla dzieci i młodzieży, realizowana zgodnie z przepisami dotyczącymi organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży oraz zgłaszana do Kuratorium Oświaty, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?

2.  Czy usługa warsztatów 4-godzinnych, obejmująca opiekę nad dziećmi i młodzieżą połączoną z edukacją sportową, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?

3.  Czy usługi indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej, prowadzone przez wykwalifikowanego instruktora oraz egzaminatora (...), korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT jako usługi ściśle związane ze sportem?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy wszystkie opisane usługi korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług.

Ad. 1 i 2 (obozy oraz warsztaty):

Spełnione są przesłanki określone w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym zwolnieniu podlegają usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz usługi ściśle z nimi związane, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach prawa.

Obozy jeździeckie organizowane przez Wnioskodawcę stanowią formę wypoczynku dzieci i młodzieży realizowaną zgodnie z przepisami prawa oświatowego, podlegającą nadzorowi kuratora oświaty. Wszystkie świadczenia dodatkowe (zakwaterowanie, wyżywienie) są niezbędne do realizacji usługi podstawowej i nie stanowią odrębnego celu gospodarczego.

W przypadku warsztatów 4-godzinnych Wnioskodawca również sprawuje bezpośrednią opiekę nad dziećmi i młodzieżą, realizując funkcję edukacyjno-wychowawczą, co uzasadnia zastosowanie zwolnienia.

Ponadto posiadanie wpisu do rejestru organizatorów turystyki nie przesądza o charakterze usług jako turystycznych w rozumieniu ustawy o VAT, gdyż Wnioskodawca nie nabywa usług od podmiotów trzecich, lecz świadczy wyłącznie usługi własne.

Ad. 3 (lekcje jazdy konnej):

Usługi nauki jazdy konnej stanowią usługi ściśle związane ze sportem w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT.

Wnioskodawca, jako wykwalifikowany instruktor i egzaminator (...), prowadzi szkolenie sportowe niezbędne do uprawiania jeździectwa. Usługi te są świadczone na rzecz osób aktywnie uczestniczących w uprawianiu sportu i są konieczne do jego wykonywania.

Celem zajęć nie jest rekreacja, lecz nabywanie i doskonalenie umiejętności sportowych. Odpłatny charakter działalności nie wyklucza zastosowania zwolnienia, gdyż uzyskiwane środki są przeznaczane na utrzymanie infrastruktury sportowej oraz inwentarza niezbędnego do świadczenia usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:

W świetle ww. przepisu należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.

W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Posiada Pani wpis do Rejestru Organizatorów Turystyki. Nie jest Pani jednostką systemu oświaty, jednak w zakresie organizowanego wypoczynku podlega bezpośredniemu nadzorowi kuratora oświaty i realizuje usługi zgodnie z przepisami dotyczącymi organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży, w szczególności art. 92a–92t ustawy regulującej zasady organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. Prowadzona przez Panią działalność ma charakter odpłatny, a uzyskiwane środki są przeznaczane na jej utrzymanie, rozwój oraz zapewnienie dobrostanu koni i infrastruktury niezbędnej do prowadzenia zajęć. Działa Pani we własnym imieniu i na własny rachunek, wykorzystując wyłącznie zasoby własne (dom, zaplecze kuchenne, konie). Organizuje Pani całodobowy wypoczynek wyłącznie na rzecz dzieci i młodzieży, zgłaszany każdorazowo do bazy wypoczynku Kuratorium Oświaty. W ramach jednej kompleksowej opłaty Wnioskodawca zapewnia:

• naukę jazdy konnej (zajęcia praktyczne i teoretyczne);
• całodobową opiekę wykwalifikowanej kadry;
• zakwaterowanie we własnym domu;
• pełne wyżywienie przygotowywane samodzielnie na miejscu.

Wszystkie świadczenia są ze sobą nierozerwalnie związane i nie mogą być nabywane odrębnie. Świadczenia dodatkowe (zakwaterowanie i wyżywienie) nie stanowią celu samego w sobie, lecz są środkiem niezbędnym do wykonania usługi podstawowej, jaką jest opieka i wychowanie dzieci i młodzieży. Usługa ma charakter opiekuńczo-wychowawczy i jest realizowana w formach przewidzianych przepisami prawa oświatowego.

Odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczących rozstrzygnięcia kwestii, czy usługa organizacji obozów jeździeckich dla dzieci i młodzieży korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy należy wskazać, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, daje możliwość zastosowania zwolnienia od podatku VAT, jeżeli świadczone usługi opieki wychowawczej będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Na obozach opieka pedagogiczna jest niezbędna, niemniej jednak zasadniczym celem organizowania obozu jest wypoczynek dzieci i młodzieży.

W rozpatrywanej sprawie w celu rozstrzygnięcia, czy usługi w zakresie organizacji obozów jeździeckich dla dzieci i młodzieży są zwolnione z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy należy w pierwszej kolejności sprawdzić czy nie kwalifikują się do zastosowania szczególnych zasad opodatkowania przewidzianych dla usług turystyki, o których mowa w art. 119 ustawy.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Według art. 119 ust. 3a ustawy:

Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:

W myśl art. 119 art. 6 ustawy:

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.

Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).

Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Zgodnie z art. 306 Dyrektywy:

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do świadczonej przez Panią usługi organizacji obozów jeździeckich, mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.

Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.

Zatem, procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w zakresie obozów jeździeckich działa Pani na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek. We własnym zakresie świadczy Pani: naukę jazdy konnej (zajęcia praktyczne i teoretyczne); całodobową opiekę wykwalifikowanej kadry; zakwaterowanie we własnym domu; pełne wyżywienie przygotowywane samodzielnie na miejscu.

Wymienione wyżej usługi są ściśle związane z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Usługi są niezbędne do wykonania usługi podstawowej jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Zatem, czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizowania obozów, w ramach których zapewniane będą: nauka jazdy konnej (zajęcia praktyczne i teoretyczne); całodobowa opieka wykwalifikowanej kadry; zakwaterowanie we własnym domu; pełne wyżywienie przygotowywane samodzielnie na miejscu.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Panią usług wypoczynku w formie obozów jeździeckich dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.

Organizacja przez Panią opisanych obozów jeździeckich, w ramach których uczestnikom zostanie zapewnione nauka jazdy konnej (zajęcia praktyczne i teoretyczne); całodobowa opieka wykwalifikowanej kadry; zakwaterowanie we własnym domu; pełne wyżywienie przygotowywane samodzielnie na miejscu – jest świadczeniem złożonym, co w konsekwencji stanowi usługi w zakresie turystyki jednak z uwagi na to, że wszystkie usługi wykonuje Pani we własnym zakresie to nie są opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy i nie powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

Tym samym, usługi własne w postaci nauki jazdy konnej (zajęć praktycznych i teoretycznych), zakwaterowania we własnym domu, pełnego wyżywienia przygotowywanego samodzielnie na miejscu nie są niezbędne do wyświadczenia usługi głównej w postaci opieki nad dziećmi i młodzieżą. W konsekwencji ww. usługi nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy w związku z ust. 17 i 17a ustawy, gdyż nie są niezbędne do wykonania usługi podstawowej zwolnionej. Zatem ww. usługi powinny zostać opodatkowane na zasadach przewidzianych dla tych usług.

Należy podkreślić, że wszelkie towary i usługi nabywane przez Panią dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zwolniona na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy jest jedynie świadczona przez Panią w ramach ww. usługi organizacji obozów jeździeckich usługa w zakresie opieki nad dziećmi, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.

Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji ww. obozów, których - jak wskazano powyżej - zasadniczym celem jest wypoczynek, nie są zwolnione od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

W opisanej sprawie celem organizacji obozów jeździeckich dla dzieci i młodzieży jest wypoczynek dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie uczestnikom opieki w trakcie tego wypoczynku. Zatem, pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji ww. obozów, których – jak wskazano powyżej – zasadniczym celem jest wypoczynek dla dzieci i młodzieży, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.

Kolejne Pani wątpliwości dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT organizacji warsztatów 4-godzinnych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Wobec powyższego należy zwrócić uwagę, że uregulowania zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT wskazują, że zwolnienie od podatku obejmuje również dostawę towarów i świadczenie usług ściśle związane z usługami opieki nad dziećmi i młodzieżą świadczonymi w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, tj. w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Przy czym określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej działalności.

W opisie sprawy wskazała Pani, że prowadzi systematyczne szkolenie sportowe w zakresie jeździectwa (od poziomu podstawowego do przygotowania do egzaminów na odznaki (...)), świadczone głównie na rzecz dzieci i młodzieży. Celem warsztatów 4-godzinnych jest organizacja czasu wolnego dzieci poprzez zajęcia rekreacyjno-edukacyjne związane z końmi oraz zapewnienie im opieki w czasie trwania zajęć. Warsztaty 4-godzinne nie są realizowane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty, ani w przepisach ustawy Prawo oświatowe. Warsztaty nie stanowią obecnie szkolenia sportowego, ani przygotowania do współzawodnictwa sportowego. Większość uczestników to osoby początkujące, rozpoczynające naukę od podstaw. Rodzice przywożą dzieci na określony czas, w którym pozostają one pod stałym nadzorem organizatora. W ramach warsztatów realizowane są m.in.: stały nadzór nad bezpieczeństwem uczestników; nauka zasad bezpiecznego zachowania w stajni; zajęcia edukacyjne dotyczące podstaw opieki nad koniem (pielęgnacja, czyszczenie, przygotowanie konia); przekazywanie podstawowej wiedzy o potrzebach koni; zajęcia praktyczne na koniu dostosowane do wieku i poziomu uczestników, o charakterze rekreacyjnym. Zajęcia mają obecnie charakter rekreacyjny i edukacyjny.

Przenosząc zatem powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skoro – jak jednoznacznie Pani wskazała – świadczone przez Panią warsztaty 4-godzinne nie są wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - należy stwierdzić, że nie są spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, gdyż świadczenie ww. warsztatów nie jest objęte wymaganymi przepisami dla analizowanego zwolnienia od podatku VAT.

Zatem, w odniesieniu do usług opieki nad dziećmi i młodzieżą, w ramach warsztatów 4-godzinnych, które nie są sprawowane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty i ustawy - Prawo oświatowe, nie znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.

Kolejne Pani wątpliwości w sprawie sprowadzają się do ustalenia, czy świadczone przez Panią usługi indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej są zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy.

W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że w myśl art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy:

W świetle art. 43 ust. 18 ustawy:

Jednocześnie zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zwanej dalej Dyrektywą:

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że ze zwolnienia od podatku na mocy wymienionych przepisów mogą korzystać usługi ściśle związane ze sportem świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu, świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są na rzecz osób uprawiających sport. Przy czym z niniejszego zwolnienia wyłączone są usługi związane z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usługi odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usługi odpłatnego zakwaterowania związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usługi wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. Ponadto, powyższe zwolnienie ma zastosowanie w sytuacji, gdy podmiot wykonujący ww. czynności nie osiąga w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a jeśli je osiąga – są one w całości przeznaczane na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.

Niespełnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek (podmiotowej lub przedmiotowej) powoduje, że świadczenie usług nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie omawianej regulacji. Przepisy ustawy nie zawierają jednak definicji „ścisłego” związku usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym.

W pewnym zakresie do kwestii tej odniósł się TSUE w wyroku z 16 października 2008 r. w sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, w którym to wyjaśnił, że świadczenie usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym „może być zwolnione tylko wtedy, gdy są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu, tj. uprawiania sportu lub wychowania fizycznego” (pkt 22). Ponadto TSUE podkreślił, że „Zwolnienie transakcji należy zatem ustalić w szczególności w zależności od charakteru świadczonych usług oraz ich związku ze sportem lub wychowaniem fizycznym” (pkt 23).

Natomiast w wyroku z 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że:

Z wyroku tego wynika również, że art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, w celu jego stosowania nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany.

Celem powołanego przepisu Dyrektywy 2006/112/WE Rady jest wspieranie niektórych rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa. Interpretacja tego przepisu ograniczająca zakres stosowania zwolnienia, jakie on przewiduje, do aktywności sportowej podejmowanej w sposób zorganizowany, systematyczny lub mający na celu udział w zawodach sportowych, byłaby sprzeczna z rzeczonym celem.

W konstatacji Trybunał stwierdził, że:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 95 ze zm.):

W celu zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy, podatnik powinien spełniać przesłanki o charakterze podmiotowym oraz przedmiotowym.

Podmiotami korzystającymi ze zwolnienia od podatku są podmioty będące klubem sportowym, związkiem sportowym oraz związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, a także inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku. Przy czym, świadczone usługi muszą być ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim. Jednocześnie usługi muszą być świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.

Jak wynika z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym, które świadczone są przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ustawy, jednakże obwarowane jest to spełnieniem warunków przewidzianych ustawowo. W konsekwencji, zgodnie z przepisami - zarówno przesłanki od strony podmiotowej, jak i przedmiotowej muszą zostać wypełnione, aby dane usługi korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Polskie ustawodawstwo w powyższym zakresie należy jednakże rozpatrywać w świetle rozwiązań unijnych i tym samym konieczne jest odniesienie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy do art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy, z czego wynika, że zwolnieniem oprócz podmiotów wskazanych w polskiej ustawie objęte mogą być również tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku.

Natomiast przesłanka o charakterze przedmiotowym odnosi się do charakterystyki usług świadczonych przez podmioty wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy – są to usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym, konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i są świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.

W analizowanej sprawie należy podkreślić, że zgodnie z brzmieniem ustawy, zwolnieniu podlegają usługi „ściśle” związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. Przepisy ustawy nie zawierają definicji „ścisłego” związku usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym.

Zatem, w odniesieniu do kwestii uznania, czy świadczone przez Panią usługi związane są ze sportem i wychowaniem fizycznym, należy w pierwszej kolejności odnieść się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 października 2017 r. w sprawie C-90/16, w którym Trybunał uznał, że:

W opinii Rzecznika Generalnego przedstawionej 15 czerwca 2017 r. do sprawy C-90/16 w pkt 18 wskazał on, że:

Wskazania wymaga również wyrok TSUE z 21 lutego 2013 r. C-18/12, w którym Trybunał stwierdził, że:

Jak wskazano powyżej, aby mogła Pani skorzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy, musi Pani spełnić przesłankę o charakterze przedmiotowym, która odnosi się do charakterystyki usług świadczonych przez podmioty wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy - czyli usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, koniecznych do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i świadczonych na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.

Mając na uwadze przedstawione przez Panią okoliczności sprawy należy zatem uznać, że świadczone usługi indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej stanowią usługi ściśle związane ze sportem i wychowaniem fizycznym. Jak Pani wskazała we wniosku zajęcia polegają na nauce podstaw jazdy konnej, rozwijaniu koordynacji ruchowej, równowagi oraz ogólnej sprawności fizycznej uczestników. Zajęcia służą nabywaniu i doskonaleniu konkretnych umiejętności sportowych. Świadczone usługi jazdy konnej nie są związane z działalnością marketingową, reklamowo-promocyjną, wstępem na imprezy sportowe, odpłatnym prowadzeniem statków przeznaczonych do sportu i rekreacji, odpłatnym zakwaterowaniem związanym ze sportem lub wynajmem sprzętu sportowego jako odrębnej usługi.

Wobec powyższego, wskazać należy, że świadczone przez Panią usługi organizacji indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej ze względu na cel ich świadczenia są uznane za usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym.

W odniesieniu do przesłanki podmiotowej, zauważenia wymaga, że we wniosku wskazała Pani, iż nie prowadzi działalności jako klub sportowy w rozumieniu ustawy o sporcie oraz nie prowadzi Pani działalności jako podmiot nienastawiony na osiągnięcie zysków. Opłaty dotyczą udziału w zajęciach nauki jazdy konnej.

Zatem, w analizowanym przypadku nie została spełniona przesłanka podmiotowa warunkująca zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy. Jak wskazano we wniosku nie prowadzi Pani działalności jako klub sportowy oraz nie prowadzi Pani działalności jako podmiot nienastawiony na osiągnięcie zysków – prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą.

Z przedstawionych przez Panią informacji nie wynika, aby prowadzona przez Panią działalność spełniała kryterium działalności nienastawionej na osiąganie zysku realizującą cele statutowe, o którym mowa w przepisach ustawy o VAT.

Zatem, biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku, dla świadczonych przez Panią indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej nie znajduje zastosowania zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z uwagi na niespełnienie przesłanki podmiotowej warunkującej zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu.

Tym samym świadczone przez Panią usługi indywidualnych i grupowych lekcji nauki jazdy konnej nie są zwolnienie od podatku na podstawie 43 ust. 1 pkt 32 ustawy.

Tym samym, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.