0114-KDIP4-1.4012.427.2026.3.RMA

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe w zakresie braku opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej z magazynu do sieci, momentu powstania obowiązku podatkowego oraz podstawy opodatkowania czynności (pytania nr 2, 3 i 4) i prawidłowe w zakresie braku możliwości korzystania ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy (pytanie 5).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy rozliczenia podatku z tytułu sprzedaży energii elektrycznej z magazynu do sieci. Uzupełnił go Pan pismem z 27 lipca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(...) („Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych („PIT”). Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce i jest podatnikiem podatku od towarów i usług („VAT”). Wnioskodawca świadczy usługi podlegające opodatkowaniu VAT. Roczne obroty w VAT Wnioskodawcy przekraczają kwotę 240 000 zł.

Wnioskodawca nawiążę współpracę ze spółką z siedzibą w Polsce („Spółka”) w zakresie dostawy i dystrybucji energii elektrycznej. Podstawowa działalność gospodarcza Spółki polega na handlu energią elektryczną (PKD 35.15.Z). Klientami Spółki będą osoby fizyczne („Klienci”). Spółka będzie działać w imieniu i na rzecz Klientów i Wnioskodawcy w zakresie dysponowania nadwyżkami energii elektrycznej. Wnioskodawca będzie właścicielem instalacji fotowoltaicznej („Instalacja PV”), która stanowi mikroinstalację zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 z późn. zm.; „ustawa OZE”). Instalacja PV będzie połączona z magazynem energii elektrycznej („Magazyn”) w rozumieniu art. 2 pkt 17 ustawy OZE oraz art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm.; „Prawo energetyczne”). Spółka uzyska koncesję na obrót energią elektryczną. Spółka będzie dysponować energią elektryczną Wnioskodawcy na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Wnioskodawca będzie podmiotem o statusie prosumenta energii odnawialnej zgodnie z art. 2 pkt 27a ustawy OZE w zakresie energii wytworzonej z Instalacji PV. Wnioskodawca nie wystąpi o koncesję i nie będzie prowadzić działalności gospodarczej w zakresie handlu energię elektryczną. Wytworzona w Instalacji PV energia elektryczna, której nadwyżka może zostać przechowywana w Magazynach, zostanie przeznaczone na potrzeby własne Wnioskodawcy. Spółka będzie zarządzać nadwyżkami energii, które zostaną wyprodukowane w Instalacji PV i zostaną przekazane do Magazynu. Spółka będzie miała status sprzedawcy energii elektrycznej zgodnie z art. 40 ust. 1a ustawy OZE. Rozliczenie Spółki z Wnioskodawcą nastąpi w systemie net-billingu, na koniec umownego 12-sto miesięcznego okresu rozliczeniowego („Okres Rozliczeniowy”). Bilans energetyczny może wtedy wykazać nadwyżki energii elektrycznej. Nadwyżka ta trafi następnie z Magazynu do sieci elektroenergetycznej („Sieć”). Na koniec Okresu Rozliczeniowego, zgromadzona w Magazynie nadwyżka energii elektrycznej, zostanie odsprzedana przez Spółkę do Sieci.

Wypłacając do Wnioskodawcy należne wynagrodzenie („Wypłata”) Spółka pomniejszy ją o przysługujący Spółce udział w zysku („Wynagrodzenie”). Wynagrodzenie będzie pobierane od Wnioskodawcy przy sprzedaży przez Spółkę energii do Sieci. Wypłata Wynagrodzenia w takim przypadku będzie wynikać z zawartej umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką.

Spółka zapewni Wnioskodawcy niezbędną infrastrukturę i podzielniki, które dla potrzeb rozliczenia się ze Spółką, umożliwią odczyt ilości zużytej energii (wyprodukowanej uprzednio poprzez Instalację PV) oraz ilość energii zbytej do Sieci z Magazynu. Sprzedaży do Sieci podlegać będzie zatem wyłącznie wyprodukowana energia przez Wnioskodawcę.

Instalacja PV oraz Magazyn zostaną zakupione z prywatnych środków Wnioskodawcy, opodatkowanych już wcześniej PIT. Instalacja PV oraz Magazyn nie będą stanowiły wyposażenia lub środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca nie odliczy VAT naliczonego od wydatków związanych z nabyciem usług, towarów oraz instalacją całej infrastruktury (instalacja PV oraz Magazyn). Wydatki związane z Instalacją PV oraz Magazynem nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodu w PIT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca rozliczy natomiast poszczególne wydatki związane z Instalacją PV oraz Magazynem w ramach tzw. ulgi termomodernizacyjnej w PIT (art. 26h ust. 1 ustawy o PIT). Podstawą rozliczeń pomiędzy Spółką a Wnioskodawcą z tytułu sprzedaży energii z Magazynu będzie zawarta umowa. Wypłacając Wnioskodawcy środki z tytułu sprzedaży energii z Magazynu do Sieci, Wypłata zostanie pomniejszona o Wynagrodzenie.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Umowa zostanie dopiero zawarta, na ten moment jeszcze nie obowiązuje ona Wnioskodawcy i Spółkę. Wskazać jednak należy, że Spółka będzie świadczyć usługi dla Wnioskodawcy za Wynagrodzeniem, które dotyczy udziału w zyskach ze sprzedaży energii. Poza Wynagrodzeniem Spółka pobierać będzie od Wnioskodawcy stałą opłatę abonamentową, ale nie jest to przedmiotem Wniosku.

Tak jak zostało wskazane powyżej, Spółka będzie działać jako sprzedawca energii elektrycznej w rozumieniu Prawa energetycznego. Umowa ze Spółką zostanie zawarta na podstawie art. 5 ust. 1 i nast. Prawa energetycznego. Wnioskodawca zawrze ze Spółką umowę cywilnoprawną, której przedmiotem będzie zarządzanie Magazynem.

Sprzedaży energii do Sieci będzie dokonywać Spółka m.in. na podstawie umowy dystrybucyjnej - tak zwanej Generalnej Umowy Dystrybucji. Natomiast Spółka będzie dokonywać sprzedaży do Wnioskodawcy na podstawie umowy sprzedaży energii. Na podstawie tej umowy Spółka będzie miała również prawo do zarządzania Magazynem (umowa sprzedaży połączona z wynajmem Magazynu).

To nie Wnioskodawca będzie zatem sprzedawać i kupować energię, a Spółka na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będą posiadał koncesji na obrót energią i nie będzie o nią występować. Zastosowanie znajdzie art. 4 pkt 8 ustawy OZE. Wnioskodawca nie będzie prowadził (z formalnego punktu widzenia) działalności gospodarczej polegającej na handlu energią.

W konsekwencji, Spółka posiada status operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego w rozumieniu art. 2 pkt 23 ustawy OZE.

Spółka będzie miała status OSDn, czyli Operatora Systemu Dystrybucyjnego niepublicznego. Tego typu podmioty jak Spółka (posiadające status OSDn) to prywatni lub lokalni operatorzy systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej. Spółka współpracuje ściśle z podmiotami typu OSDp (publiczni Operatorzy Systemu Dystrybucyjnego), czyli publicznymi podmiotami dystrybuującymi prąd (np. Tauron, Polska Grupa Energetyczna, Enea). Spółka zawiera umowy z podmiotami typu OSDp, które regulują m.in. warunki techniczne przyłączenia, odbiór energii w punkcie dostawy oraz rozliczenia za usługi przesyłowe (OSDn, podobnie jak inni odbiorcy, ponosi opłaty za korzystanie z sieci wyższego rzędu).

Spółka spełnia zatem definicję z art. 3 pkt 25 Prawa energetycznego oraz jest zobowiązana do realizacji obowiązków z art. 9c ust. 1 ustawy Prawo energetyczne.

Współpraca Spółki z Wnioskodawcą zapewni Wnioskodawcy wyższą stopę zwrotu z zakupu Instalacji PV. Cała energia wyprodukowana lokalnie przy pomocy Instalacji PV może być zużyta przez Wnioskodawcę na terenie obiektu bez ponoszenia opłat przesyłowych.

Tak jak zostało to wskazane powyżej – sprzedawcą energii będzie Spółka, która będzie posiadać koncesję na obrót energią wyprodukowaną w Instalacji PV i zgromadzoną w Magazynie. Jeżeli wystąpią nadwyżki energii w Magazynie na koniec Okresu Rozliczeniowego, to te nadwyżki będą mogły zostać sprzedane. W takim przypadku Spółce należne będzie Wynagrodzenie, Spółka będzie również zobowiązana do dokonania Wypłaty na rzecz Wnioskodawcy.

Dopiero na koniec Okresu Rozliczeniowego Wnioskodawca zdecyduje, czy zlecić Spółce sprzedaż nadwyżek energii. Założeniem jest, by nadwyżki energii służyły do wykorzystania ich na cele mieszkaniowe (prywatne). Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że Spółka będzie rozliczać się z Wnioskodawcą w systemie net-billingu, tj. Wnioskodawca otrzyma udział w zysku (Wypłata) od nadwyżek energii sprzedanych przez Spółkę do Sieci. Energia elektryczna wyprodukowana w Instalacji PV oraz zgromadzona w Magazynie pozostaje cały czas własnością Wnioskodawcy.

Wyprodukowana w Instalacji PV energia elektryczna będzie wykorzystywana przede wszystkim na potrzeby prywatne (mieszkaniowe). Z uwagi na charakter pracy Wnioskodawcy (świadczenie usług doradczych), będzie on sporadycznie wykorzystywał energię z Instalacji PV na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, np. w zakresie ładowania laptopa będącego wyposażeniem tej działalności. W praktyce gospodarczej nie jest możliwe zupełne wykluczenie wykorzystania prywatnych składników majątku do działalności gospodarczej. Wykorzystanie Instalacji PV i Magazynu do działalności gospodarczej Wnioskodawcy będzie miało natomiast marginalny charakter (może stanowić nie więcej niż kilka procent zużycia w skali roku).

Z istoty rozliczenia w systemie net-billingu wynika, że operator energetyczny (taki jak Spółka), na podstawie umowy cywilnoprawnej zarządza magazynem energii w imieniu własnym, ale działając na rzecz klienta. Tak będzie również w tym przypadku, Spółka będzie działać w imieniu własnym, ale na rzecz Wnioskodawcy, który nie może (jako podmiot niebędący uprawnionym do tego, bez koncesji) dokonywać obrotu energią. Z tych powodów udział Spółki jest niezbędny, by sprzedaż nadwyżek energii z Magazynu do Sieci była możliwa.

Pytania (numeracja zgodna z przedstawioną we wniosku)

2. Czy Wnioskodawca podlegać będzie opodatkowaniu VAT dla sprzedaży przez Spółkę energii elektrycznej z Magazynu do Sieci?

3. W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 2 za nieprawidłowe - w którym momencie wystąpi u Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w VAT?

4. W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 2 za nieprawidłowe - czy podstawę opodatkowania w VAT stanowić będzie kwota Wypłaty pomniejszona o Wynagrodzenie?

5. W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 2 za nieprawidłowe - czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT dla sprzedaży energii z Magazynu do Sieci?

Pana stanowisko w sprawie (uzupełnione w odpowiedzi z 27 lipca 2026 r.)

Ad. 2. Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT dla sprzedaży przez Spółkę energii elektrycznej z Magazynu do Sieci.

Ad. 3. W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 2 za nieprawidłowe, zdaniem Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w VAT dla sprzedaży energii z Magazynu do Sieci nastąpi u Wnioskodawcy w momencie otrzymania Wypłaty.

Ad. 4. W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 2 za nieprawidłowe - zdaniem Wnioskodawcy podstawę opodatkowania w VAT stanowić będzie u Wnioskodawcy kwota Wypłaty pomniejszona o Wynagrodzenie.

Ad. 5. W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 2 za nieprawidłowe - zdaniem Wnioskodawcy nie będzie on uprawniony do zastosowania zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT dla sprzedaży energii z Magazynu do Sieci.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Zastrzeżenia przy tym wymaga, że pojęcie „zbycia” należy rozumieć w sposób analogiczny do pojęcia „dostawy towarów” na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy VAT, czyli „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach, których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel. Zbycie w tym znaczeniu obejmuje zatem także transakcję (umowę) sprzedaży.

Aby jednak doszło do uznania danej czynności za opodatkowaną na gruncie przepisów ustawy o VAT, dokonujący tej czynności musi występować w ramach tej transakcji w charakterze podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT:

1) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności,

2) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, aby transakcja podlegała opodatkowaniu VAT podatnik musi działać w takim charakterze, natomiast podatnik dokonujący transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika VAT i taka transakcja nie podlega VAT (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 października 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 540/18).

Ustalenie, czy dana czynność zostaje podjęta w ramach zarządu majątkiem osobistym, czy też nosi znamiona wykonywania jej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej również była wielokrotnie przedmiotem analizy dokonywanej przez polskie sądy administracyjne oraz zagraniczne sądy i trybunały.

Na szczególną uwagę zasługuje w tym zakresie wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE stwierdził, że:

• „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE Nr L 347, str. 1 z późn. zm.), kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika podatku VAT, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym”.

Jak zatem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 45/18:

• „To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyroki NSA z: 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07; 22 października 2013 r. sygn. akt I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 781/13; 27 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 729/14). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z: 9 października 2014 r. sygn. akt I FSK 213/13; 3 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 636/15)”.

W pierwszej kolejności zatem, analizie powinna zostać poddana możliwość uznania Wnioskodawcy za czynnego podatnika VAT.

Wskazać w tym miejscu należy, że działalnością opodatkowaną VAT nie jest prywatny zarząd majątkiem. Instalacja PV i Magazyn oraz usługi towarzyszące i niezbędne do ich prawidłowego działania zostały nabyte z prywatnych środków, już po opodatkowaniu PIT. Był to zakup o charakterze prywatnym i otrzymywanie Wypłaty stanowić będzie świadczenie będące wynikiem prywatnego zarządu majątkiem. W konsekwencji, tak długo jak Wnioskodawca dokonuje prywatnego zarządu majątkiem, to sprzedaż energii do Sieci (poprzez Spółkę) nie podlega u Wnioskodawcy opodatkowaniu VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:

6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii;

22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że bezwzględnym warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:

1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W analizowanej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 68 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o OZE”.

Art. 2 pkt 17, 19 i pkt 27a ustawy o OZE:

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

17) magazyn energii elektrycznej – magazyn energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 10k ustawy – Prawo energetyczne;

19) mikroinstalacja – instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW;

27a) prosument energii odnawialnej – odbiorcę końcowego wytwarzającego energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1799).

Art. 3 ustawy o OZE:

Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne, z wyłączeniem wytwarzania energii elektrycznej:

1) w mikroinstalacji;

2) w małej instalacji;

3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33 ustawy – Prawo energetyczne;

4) wyłącznie z biopłynów.

Art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:

Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca 2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.

Art. 4 ust. 2 pkt 1) ustawy o OZE:

Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.

Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art. 4 ust. 2a-7 ustawy o odnawialnych źródłach energii.

Art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:

Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną w sposób określony w art. 4c ust. 3.

Art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:

Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w ustawie - Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 tej ustawy.

Art. 4 ust. 10 ustawy o OZE:

Pobrana energia elektryczna podlegająca rozliczeniu, o którym mowa w ust. 1 i 1a, jest zużyciem energii wyprodukowanej na potrzeby własne przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej i nie stanowi:

1) sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju,

2) zużycia energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu

- w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 126, 222 i 340).

Art. 4 ust. 11 ustawy o OZE:

W przypadku gdy:

1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których mowa w ust. 4;

2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej, prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po danym miesiącu.

Art. 40 ust. 1a ustawy o OZE:

Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży.

Pana wątpliwości dotyczą opodatkowania Pana podatkiem VAT w związku ze sprzedażą przez Spółkę energii elektrycznej z Magazynu do Sieci.

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii, za wynagrodzeniem, wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie zmienia treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa definiuje we własnym zakresie działalność gospodarczą i definicja ta jest szersza niż np. zakres działalności gospodarczej wynikający z ustawy – Prawo przedsiębiorców.

W wyroku w sprawie C-219/12 Fuchs Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że:

Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym, stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów.

Istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Jak wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii, za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie C‑219/12.

W okolicznościach sprawy sprzedaż energii elektrycznej należy rozpatrywać jako działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Pana w związku z tą dostawą uznać za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Z opisu sprawy wynika bowiem, że Spółka będzie działać w imieniu i na rzecz Pana (i Klientów) w zakresie dysponowania nadwyżkami energii elektrycznej. Właścicielem instalacji fotowoltaicznej, która stanowi mikroinstalację zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii i która będzie połączona z magazynem energii elektrycznej będzie Pan. Energia elektryczna wyprodukowana w Instalacji PV oraz zgromadzona w Magazynie pozostaje cały czas własnością Pana.

Jak Pan wskazał, z istoty rozliczenia w systemie net-billingu wynika, że operator energetyczny (taki jak Spółka), na podstawie umowy cywilnoprawnej zarządza magazynem energii w imieniu własnym, ale działając na rzecz klienta. Tak będzie również w tym przypadku - Spółka będzie działać w imieniu własnym, ale na rzecz Pana.

Nie zmienia tego fakt, że instalacja PV oraz Magazyn zostaną zakupione z prywatnych Pana środków, opodatkowanych już wcześniej PIT. Instalacja PV oraz Magazyn nie będą stanowiły wyposażenia lub środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej, nie odliczy Pan VAT naliczonego od wydatków związanych z nabyciem usług, towarów oraz instalacją całej infrastruktury (instalacja PV oraz Magazyn). Należy bowiem mieć na uwadze, że pomimo, że wyprodukowana w Instalacji PV energia elektryczna będzie wykorzystywana przede wszystkim na potrzeby prywatne (mieszkaniowe), to jak Pan wskazał - z uwagi na Pana charakter pracy (świadczenie usług doradczych), będzie Pan sporadycznie wykorzystywał energię z Instalacji PV na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, np. w zakresie ładowania laptopa będącego wyposażeniem tej działalności.

Tym samym wypłacane Panu przez Spółkę należne wynagrodzenie (Wypłata) będzie płatnością z tytułu dostawy Pana towaru – nadwyżki energii elektrycznej zgromadzonej w Magazynie do Sieci. Spółka będzie bowiem działać w imieniu własnym, ale na rzecz Pana; przedmiotem dostawy jest energia elektryczna wyprodukowana w Pana Instalacji PV oraz zgromadzona w Magazynie; energia ta – jak Pan wskazał - cały czas pozostaje Pana własnością. Będzie Pan zatem dokonywał dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem sprzedaż energii elektrycznej z Magazynu do Sieci będzie u Pana stanowić działalność gospodarczą oraz odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również momentu powstania obowiązku podatkowego w opisanej we wniosku sytuacji.

Art. 19a ust. 1 ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.

Art. 19a ust. 7 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.

Art. 2 pkt 31 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze − rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.

Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

Art. 106b ust. 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:

Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności − w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.

Art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy:

Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi.

Art. 106i ust. 8 ustawy:

Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.

W przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz innego podatnika podatku VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, zaś faktura powinna być wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności. W sytuacji, gdy podatnik nie wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z opóźnieniem – obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.

Zgodnie z ww. przepisami będzie zatem Pan zobowiązany w myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy do udokumentowania fakturą sprzedaży energii elektrycznej na rzecz Spółki w terminie wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie później niż z upływem terminu płatności. Obowiązek podatkowy będzie powstawać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy.

Z uwagi zatem na fakt, że wiąże Pan obowiązek podatkowy z momentem otrzymania Wypłaty, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest także nieprawidłowe.

Kolejne Pana wątpliwości dotyczą określenia podstawy opodatkowania czynności.

Art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Art. 29a ust. 6 ustawy:

Podstawa opodatkowania obejmuje:

1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;

2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Art. 29a ust. 7 ustawy:

Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;

3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Kluczowa dla konstrukcji podstawy opodatkowania jest analiza pojęcia wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Jak Pan wskazał, Spółka będzie zarządzać nadwyżkami energii, które zostaną wyprodukowane w Instalacji PV i zostaną przekazane do Magazynu. Spółka będzie miała status sprzedawcy energii elektrycznej zgodnie z art. 40 ust. 1a ustawy OZE. Rozliczenie Spółki z Panem nastąpi w systemie net-billingu, na koniec umownego 12 miesięcznego okresu rozliczeniowego. Bilans energetyczny może wtedy wykazać nadwyżki energii elektrycznej. Nadwyżka ta trafi następnie z Magazynu do sieci elektroenergetycznej. Na koniec Okresu Rozliczeniowego, zgromadzona w Magazynie nadwyżka energii elektrycznej zostanie odsprzedana przez Spółkę do Sieci. Wypłacając Panu należne wynagrodzenie (Wypłata), Spółka pomniejszy ją o przysługujący jej udział w zysku (Wynagrodzenie).

W opisanej sytuacji kwotą należną z tytułu dostawy będzie kwota Wypłaty, a nie jak Pan wskazał, Wypłata pomniejszona o Wynagrodzenie. Przedmiotem opodatkowanej dostawy jest bowiem u Pana sprzedaż wyprodukowanej w Pana Instalacji PV energii elektrycznej (nadwyżki, która trafia z Magazynu do sieci na koniec umownego 12 miesięcznego okresu rozliczeniowego). Należne wynagrodzenie za tę dostawę to wyłącznie kwota Wypłaty. Pomniejszenie przez Spółkę tej Wypłaty o Wynagrodzenie to wyłącznie wynik rozliczeń finansowych stron, tj. pobrania przez Spółkę jej udziału w zyskach ze sprzedaży energii w związku ze świadczeniem usługi dla Pana. Pan dokonuje na rzecz Spółki dostawy towaru (energii elektrycznej), za którą należne Panu wynagrodzenie to kwota Wypłaty. Spółka świadczy na rzecz Pana usługę (zarządzanie nadwyżkami energii, które zostaną wyprodukowane w Instalacji PV i zostaną przekazane do Magazynu); należna jej zapłata to Wynagrodzenie (udział w zysku). Wypłata pomniejszona o Wynagrodzenie jest wynikiem dwóch odrębnych czynności – dostawy towaru przez Pana na rzecz Spółki oraz świadczenia usługi przez Spółkę na rzecz Pana. Tak ustalona płatność (różnica) nie może być zatem uznana za podstawę opodatkowania wyłącznie jednego świadczenia.

Tym samym podstawą opodatkowania – wszystkim, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów – Pan – będzie otrzymać z tytułu sprzedaży, jest kwota Wypłaty.

Stanowisko w zakresie pytania 4 jest nieprawidłowe.

Pana wątpliwości dotyczą również możliwości zastosowania zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy dla sprzedaży energii elektrycznej z Magazynu do Sieci.

Art. 113 ust. 1 ustawy:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.

Art. 113 ust. 2 ustawy:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a) transakcji związanych z nieruchomościami,

b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

- jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Art. 113 ust. 5 ustawy:

Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Jak Pan wskazał, prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Świadczy Pan usługi podlegające opodatkowaniu VAT. Roczne obroty Pana w VAT przekraczają kwotę 240 000 zł.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy, z uwagi na fakt, że jest Pan podatnikiem podatku VAT i Pana roczne obroty przekraczają kwotę 240 000 zł, w związku ze sprzedażą energii z Magazynu do Sieci nie będzie Pan mógł korzystać z ww. zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy.

Stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie nr 1) sprawa będzie rozpatrzona w odrębnym postępowaniu.

Pana wniosek dotyczy łącznie 5 zdarzeń przyszłych (1 zdarzenia w podatku dochodowym od osób fizycznych i 4 w podatku od towarów i usług), zatem należna opłata to 200 zł. Dokonał Pan dwukrotnie jej wpłaty 27 i 28 lipca 2026 r. Kwota 200 zł stanowi zatem nadpłatę i zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej zostanie zwrócona na numer rachunku, z którego dokonano opłaty za wniosek.

Nadmienić należy, że na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie ma wpływu powołane przez Pana orzecznictwo - wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 45/18 i powołane w nim inne orzeczenia.

Ww. orzecznictwo odnosi się do innego zagadnienia, tj. kwestii opodatkowania sprzedaży działek gruntu w kontekście uznania za działalność gospodarczą, a nie wykonywaną w ramach zarządzania majątkiem prywatnym i wskazania, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym (chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze).

Zdaniem Organu, z uwagi na specyfikę poruszanego zagadnienia (sprzedaż gruntów), nie można tez wynikających z tych wyroków (w kontekście uznania za działalność handlową podejmowanych aktywnych działań) rozciągać na niniejszą sprawę (sprzedaż energii elektrycznej), biorąc pod uwagę również fakt, że do kwestii rozstrzyganej w niniejszej interpretacji bezpośrednio odnosi się cytowany wyrok TSUE w sprawie C-219/12.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.