0114-KDIP3-2.4011.806.2026.2.MT

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 11 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 4 września 2026 r. (wpływ 4 września 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą. Przed 2022 r. przyjęła Pani do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywała Pani odpisów amortyzacyjnych od następujących lokali mieszkalnych:

·      lokal mieszkalny położony w X przy (…), przyjęty do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r.,

·      lokal mieszkalny położony w X przy (…), przyjęty do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r.,

·      lokal mieszkalny położony w X przy (…), przyjęty do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r.

Trzy wskazane lokale mieszkalne zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r. i przed tą datą zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego

Wskazała Pani, że jednoosobową działalność gospodarczą prowadzi Pani od dnia 3 stycznia 2018 r. Dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje Pani na zasadach ogólnych według skali podatkowej. Dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów (KPiR).

Lokale mieszkalne będące przedmiotem wniosku zostały nabyte w następujących datach:

·      lokal mieszkalny położony w X przy (…) - nabyty 11 kwietnia 2018 r.,

·      lokal mieszkalny położony w X przy (…) - nabyty 27 grudnia 2017 r.,

·      lokal mieszkalny położony w X przy (…) - nabyty 5 grudnia 2014 r.

Wszystkie trzy wskazane lokale zostały przed dniem 1 stycznia 2022 r. wprowadzone do prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej oraz do ewidencji środków trwałych i przed tą datą były amortyzowane.

Od wskazanych lokali dokonywała Pani odpisów amortyzacyjnych według stawki 10% rocznie, a odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy może Pani kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od opisanych wyżej lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r., oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem w odniesieniu do opisanych lokali mieszkalnych, które zostały nabyte, wprowadzone do prowadzonej działalności gospodarczej i do ewidencji środków trwałych oraz były amortyzowane przed 1 stycznia 2022 r., przysługuje Pani prawo do kontynuowania dokonywania odpisów amortyzacyjnych na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów aż do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, oraz wydanej w następstwie tego wyroku interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, w której stanowisko podatnika w zakresie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. zostało uznane za prawidłowe.

Uważa Pani, że może Pani dokonywać odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Stanowisko odmienne stałoby w sprzeczności z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi, tj. zasadą ochrony interesów w toku oraz zasadą ochrony praw nabytych

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

We wniosku podała Pani m.in., że:

·      prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą, z której dochody opodatkowuje na zasadach ogólnych według skali podatkowej;

·      przed dniem 1 stycznia 2022 r. nabyła Pani oraz wprowadziła do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych trzy lokale mieszkalne;

·      od wskazanych lokali dokonywała Pani odpisów amortyzacyjnych według stawki 10% rocznie, a odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Pani wątpliwość dotyczy ustalenia, czy może Pani kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od opisanych wyżej lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r., oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych

Obowiązujący od 1 stycznia 2022 r. przepis art. 22c pkt 2 ww. ustawy, został zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: ustawa zmieniająca).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy:

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:

Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r.

W treści art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie zaznaczono, iż amortyzacji nie podlegają budynki/lokale mieszkalne służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy. Użycie spójnika „lub" wskazuje, iż hipotezą normy prawnej zawartej w tym przepisie objęte są zarówno nieruchomości wynajmowane, czy też wydzierżawiane jak i te wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej w inny sposób.

Taka wykładnia przepisów art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej w zestawieniu z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zgodna z art. 2 Konstytucji RP. Podkreślić bowiem należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych, aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji.

Reasumując powyższe, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, bez względu na sposób ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że amortyzacja opisanych we wniosku lokali mieszkalnych, nabytych i amortyzowanych w okresie poprzedzającym 1 stycznia 2022 r., nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią jednoosobowej działalności gospodarczej.

Zatem Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej interpretacji informuję, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się do wyroku, który Pani zacytowała na podparcie własnego stanowiska, należy wskazać, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Wymieniła Pani wyrok, w którym Sąd zajął stanowisko korzystne dla podatnika, jednak należy wskazać, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25; WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1066/22; WSA w Krakowie z dnia 16 września 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 488/22 oraz 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1160/22; WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/OI 325/22; WSA w Łodzi z dnia 19 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 439/22 oraz 20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22; WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 856/22; z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/GI 1067/22, WSA w Opolu z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt I SA/Op 230/22; WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22; czy też WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 494/22.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.