0114-KDIP3-2.4011.788.2026.1.JK2

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Jest Pan obywatelem Ukrainy, urodzonym (…) na Ukrainie. Legitymuje się Pan paszportem ukraińskim nr (…).

W dniu 26 czerwca 2023 r., przebywając wówczas na terytorium Ukrainy, został Pan przyjęty na studia w (…), co potwierdzają (…) oraz zaświadczenie o przyjęciu cudzoziemca na studia stacjonarne, wydane przez uczelnię w tej samej dacie. Zgodnie z tymi dokumentami studia poprzedzał obowiązkowy językowy kurs przygotowawczy w okresie od 31 lipca 2023 r. do 27 września 2023 r.

Przybył Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w lipcu 2023 r., odbył kurs przygotowawczy, a następnie rozpoczął studia. Od tego czasu przebywa Pan w Polsce i kontynuuje naukę.

Pobyt Pana w Polsce jest legalny na podstawie statusu ochrony czasowej (status UKR), przyznanego zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Posiada Pan numer PESEL nadany w związku z tym statusem.

Od 1 października 2023 r. jest Pan studentem studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku (…).

Studia trwają 3 lata (6 semestrów), odbywają się w języku polskim, na zasadach odpłatności, a planowany termin ich ukończenia to 30 września 2026 r. Powyższe wynika z zaświadczenia wydanego przez dziekanat uczelni. Posiada Pan również ważną legitymację studencką. W całym okresie objętym niniejszym wnioskiem nie ukończył Pan 25 roku życia.

Zamieszkuje Pan w (…) w lokalu wynajmowanym na podstawie umowy najmu, z której wynika obowiązek uiszczania miesięcznego czynszu. W Polsce przebywa Pan przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym, a Pana centrum interesów osobistych, związane z podjętymi studiami i miejscem zamieszkania, znajduje się na terytorium Polski. Przyjmuje Pan zatem, że posiada status polskiego rezydenta podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie osiąga Pan żadnych dochodów — ani w Polsce, ani na Ukrainie. Nie wykonuje Pan pracy na podstawie umowy o pracę ani umów cywilnoprawnych, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie otrzymuje stypendium ani innych świadczeń ze środków publicznych. Nie posiada Pan własnego majątku przynoszącego dochód.

Pana rodzice — ojciec B.B. oraz matka C.C. — są obywatelami Ukrainy, mają miejsce zamieszkania na terytorium Ukrainy i tam posiadają rezydencję podatkową. Nie posiadają miejsca zamieszkania ani stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Począwszy od maja 2024 r. rodzice regularnie, w odstępach miesięcznych, przekazują Panu środki pieniężne przeznaczone na pokrycie kosztów Pana utrzymania i kształcenia w Polsce. Środki przekazywane są odrębnie przez każde z rodziców, z ich własnych rachunków i kart płatniczych prowadzonych w ukraińskich instytucjach finansowych, w walucie polskiej, na Pana rachunek bankowy prowadzony w Banku (…) w Polsce.

Przelewy realizowane są w formie transakcji (…). W przypadku tego rodzaju transakcji tytuł przelewu generowany jest automatycznie przez system płatniczy i nie może zostać ustalony ani zmieniony przez nadawcę. W Pana wyciągach bankowych transakcje te opisane są jako „(…)". Z opisów tych wynika tożsamość nadawcy oraz fakt, że przelew pochodzi z Ukrainy.

Z wyciągów bankowych wynika, że kwoty otrzymane przez Pan w poszczególnych latach podatkowych wyniosły:

• od ojca: 14 411,19 zł w 2024 r., 20 381,48 zł w 2025 r. oraz 12 300,00 zł w 2026 r. (łącznie 47 092,67 zł);
• od matki: 15 010,76 zł w 2024 r., 44 310,00 zł w 2025 r. oraz 12 700,00 zł w 2026 r. (łącznie 72 020,76 zł).

Łączna kwota środków otrzymanych od obojga rodziców wyniosła 29 421,95 zł w 2024 r., 64 691,48 zł w 2025 r. oraz 25 000,00 zł w 2026 r.

Z tych samych wyciągów bankowych wynika, że nie dokonywał Pan wypłat gotówki — wszystkie wydatki realizowane były bezgotówkowo, kartą płatniczą lub przelewem bankowym, co pozwala na pełne odtworzenie sposobu wydatkowania otrzymanych środków. Otrzymane środki przeznaczane były na:

1) czesne za studia w (…), co wynika z faktur proforma wystawionych przez uczelnię oraz odpowiadających im przelewów na rachunek uczelni;

2) czynsz najmu lokalu mieszkalnego w (…), co wynika z umowy najmu oraz przelewów na rachunek wynajmującego;

3) bieżące koszty utrzymania: wyżywienie, transport publiczny, materiały edukacyjne, odzież, usługi telekomunikacyjne oraz medyczne, a także opłaty administracyjne związane ze studiami.

Wśród wydatków znajdują się Pana dwie płatności dokonane w 2026 r. na łączną kwotę 24 280,00 zł, które nie dotyczą Pana własnych kosztów utrzymania. Płatności te dotyczą Pana młodszego brata, urodzonego w 2009 r., który odbywa kurs językowy poprzedzający ubieganie się o przyjęcie na studia w (…). Są to: opłata za pierwszy rok studiów oraz zaliczka na poczet wynajmu mieszkania. W zakresie tych dwóch płatności działał Pan wyłącznie technicznie — jako osoba dokonująca płatności w imieniu i na rzecz rodziców, ze środków przekazanych przez nich w tym konkretnym celu. Płatności te nie stanowiły przysporzenia majątkowego po Pana stronie i są możliwe do jednoznacznego wyodrębnienia z zestawienia Pana wydatków.

Po wyłączeniu powyższych dwóch płatności, środki przeznaczone na własne utrzymanie i Pana kształcenie odpowiadają kwocie około 3 000 zł - 4 000 zł miesięcznie, co pokrywa czesne, czynsz najmu oraz bieżące koszty życia w (…).

Pomiędzy Panem a Pana rodzicami nie były zawierane żadne umowy darowizny — ani w formie pisemnej, ani ustnej. Nie zostało również zawarte żadne formalne porozumienie alimentacyjne, nie zapadł też wyrok sądu zasądzający alimenty. Rodzice przekazują środki dobrowolnie, w wykonaniu ciążącego na nich obowiązku utrzymania dziecka kontynuującego naukę i niebędącego w stanie utrzymać się samodzielnie.

Nie złożył Pan dotychczas w Polsce żadnych zeznań podatkowych, deklaracji ani zgłoszeń SD-Z2.

Pytania

1. Czy środki pieniężne otrzymywane przez Pana od rodziców mających miejsce zamieszkania na Ukrainie, przekazywane regularnie na pokrycie kosztów Pana utrzymania i kształcenia w okresie studiów, w sytuacji gdy w okresie ich otrzymywania nie ukończył Pan 25 roku życia i nie osiągał Pan własnych dochodów, stanowią alimenty w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 127 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych?

2. Czy — w przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe — okoliczności przedstawione w opisie stanu faktycznego odpowiadają przesłankom zastosowania art. 20 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r., a tym samym otrzymywane środki podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej?

Pana stanowisko w sprawie

Ad pytanie nr 1

W Pana ocenie środki pieniężne otrzymywane od rodziców stanowią alimenty w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 127 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jako takie są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z powołanym przepisem wolne od podatku dochodowego są alimenty na rzecz dzieci, które nie ukończyły 25 roku życia. Przepis ten nie różnicuje sytuacji podatnika ze względu na:

•  państwo zamieszkania rodziców zobowiązanych do alimentacji;
•  formę prawną, w jakiej obowiązek alimentacyjny jest wykonywany (wyrok sądu, ugoda, umowa czy dobrowolne spełnianie świadczenia);
•  sposób i walutę przekazywania środków.

Ustawa nie zawiera własnej definicji alimentów, wobec czego pojęcie to należy rozumieć zgodnie z przepisami prawa rodzinnego. Zgodnie z art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że osiągnięcie pełnoletności nie kończy automatycznie obowiązku alimentacyjnego, jeżeli dziecko kontynuuje naukę i z tego powodu nie może samodzielnie się utrzymać. Analogiczna regulacja obowiązuje w prawie ukraińskim — art. 199 Kodeksu rodzinnego Ukrainy przewiduje obowiązek utrzymania pełnoletnich dzieci kontynuujących naukę.

W Pana ocenie wszystkie przesłanki zwolnienia są spełnione:

• w okresie otrzymywania środków nie ukończył Pan 25 roku życia;
• jest studentem studiów stacjonarnych i z tego powodu nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie;
• nie osiąga żadnych dochodów własnych;
• świadczący są Pana rodzicami, na których ciąży obowiązek alimentacyjny;
• przekazywane kwoty odpowiadają rzeczywistym i udokumentowanym kosztom utrzymania oraz kształcenia, nie przekraczając ich, a zatem nie stanowią dowolnego przysporzenia majątkowego.

Okoliczność, że rodzice wykonują obowiązek alimentacyjny dobrowolnie, bez wyroku sądu i bez zawierania formalnej umowy, nie zmienia charakteru tych świadczeń jako alimentów. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatkowej dzieci, wobec których obowiązek alimentacyjny jest spełniany dobrowolnie, oraz tych, wobec których został zasądzony przez sąd.

Zaznacza Pan przy tym, że dwie płatności dotyczące jego młodszego brata nie stanowiły przysporzenia po Pana stronie, lecz zostały dokonane technicznie w imieniu rodziców, a zatem pozostają bez wpływu na ocenę prawną pozostałych otrzymanych środków.

Ad pytanie nr 2

W Pana ocenie, niezależnie od stanowiska przedstawionego w odniesieniu do pytania nr 1, okoliczności opisane w stanie faktycznym odpowiadają przesłankom zastosowania art. 20 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, a zatem otrzymywane środki podlegają wyłączeniu z opodatkowania w Polsce.

Zgodnie z powołanym przepisem należności otrzymywane na utrzymanie, kształcenie lub odbywanie praktyki przez studenta, praktykanta lub stażystę, który przebywa w umawiającym się państwie w celu kształcenia lub odbywania praktyki, a który ma lub bezpośrednio przed przybyciem miał miejsce zamieszkania w drugim umawiającym się państwie, nie podlegają opodatkowaniu w pierwszym z tych państw, pod warunkiem że należności te pochodzą ze źródeł spoza tego państwa.

W Pana ocenie z opisanego stanu faktycznego wynika, że:

• posiada Pan status studenta polskiej uczelni i nieprzerwanie realizuje tok studiów;
• przyjęcie na studia nastąpiło przed przybyciem do Polski, w okresie gdy zamieszkiwał Pan na Ukrainie;
• bezpośrednio przed przybyciem do Polski miał Pan miejsce zamieszkania na Ukrainie;
• w okresie pobytu w Polsce nie podjął Pan zatrudnienia ani innej aktywności zarobkowej;
• otrzymywane środki pochodzą ze źródeł spoza Polski — z rachunków rodziców prowadzonych w ukraińskich instytucjach finansowych;
• środki przeznaczone są na Pana utrzymanie i kształcenie.

Wskazuje Pan, że art. 20 Konwencji nie ogranicza swojego zakresu wyłącznie do stypendiów lub świadczeń pochodzących od instytucji publicznych. Przepis posługuje się szerokim pojęciem należności otrzymywanych na utrzymanie i kształcenie, co obejmuje również świadczenia pochodzące od osób fizycznych, w tym od rodziców studenta.

Zwraca Pan również uwagę, że powołany przepis odwołuje się do faktycznych okoliczności pobytu studenta w danym państwie, a nie do rodzaju dokumentu legalizującego ten pobyt. Konwencja została zawarta w 1993 r. i nie odwołuje się do konkretnych instytucji prawa migracyjnego poszczególnych państw. W Pana ocenie uzależnienie zastosowania Konwencji od tytułu pobytowego prowadziłoby do sytuacji, w której studenci znajdujący się w tożsamych okolicznościach faktycznych byliby traktowani odmiennie wyłącznie ze względu na zastosowaną procedurę legalizacji pobytu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zatem wszelkie dochody z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych w katalogu zwolnień przedmiotowych lub od których zaniechano poboru podatku.

Ponadto należy wskazać, że z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zauważyć należy, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa majątek podatnika (takie przysporzenie, którym może rozporządzać jak właściciel). Przychód podatkowy musi charakteryzować się definitywnością i nie mieć charakteru zwrotnego.

W świetle wskazanych przepisów opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Stosownie natomiast do definicji dochodu, jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.

Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 tej ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Z wniosku wynika, że jest pan osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce i Pana rodzice przekazują Panu środki pieniężne na pokrycie kosztów Pana utrzymania i kształcenia w okresie studiów.

Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 przywołanej ustawy, źródłem przychodów są inne źródła.

Z art. 20 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne, niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Tym samym – stosownie do wyżej powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – kwoty przeznaczone przez Pana na pokrycie kosztów Pana utrzymania i kształcenia w okresie studiów stanowią przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł. Nie oznacza to jednak, że kwoty te podlegają opodatkowaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 pkt 127 ww. ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236):

W myśl art. 133 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:

Z art. 135 § 1 i § 2 tego Kodeksu wynika natomiast, że:

Z zacytowanych przepisów wynika, że zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 127 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, objęte są uzyskane alimenty – rozumiane jako świadczenia służące zaspokojeniu określonych potrzeb osoby do nich uprawnionej – wypłacane (przekazywane) m.in. na rzecz dzieci, które nie ukończyły 25 roku życia.

W przypadku alimentów na rzecz dzieci ustawodawca nie zastrzegł dodatkowych – poza ograniczeniem wiekowym oraz szczególnym uregulowaniem dotyczącym dzieci otrzymujących zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną – warunków, które muszą być spełnione aby otrzymane kwoty alimentów były zwolnione od opodatkowania.

Powyższe oznacza, że z przepisu tego nie wynika, by zwolnione były świadczenia wyłącznie dla dzieci otrzymujących świadczenie alimentacyjne wyłącznie na podstawie wyroku sądu. Tym samym świadczenia alimentacyjne mogą być spełniane przez zobowiązanego dobrowolnie i nie jest w tej mierze konieczne orzeczenie sądowe.

Zatem zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 127 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęte są tylko i wyłącznie alimenty, tj. środki utrzymania dla dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, tzn. gdy dochody z majątku dziecka nie wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Z ww. przepisu wynika zatem, że w pierwszej kolejności dochody z majątku dziecka powinny zostać przeznaczane na jego utrzymanie, a w sytuacji, gdy dochody te nie były wystarczające, rodzice byli zobowiązani do ponoszenia na rzecz dziecka świadczeń alimentacyjnych.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wydanych wyrokach sądowych.

I tak, Sąd Okręgowy w (...) w wyroku z 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt (...) stwierdził, że zaspokajanie potrzeb każdego uprawnionego do alimentów w pierwszej kolejności powinno być zaspokojone jego „własnymi siłami”, a więc najpierw potrzeby powinny być zaspokojone z dochodów własnych uprawnionego. Zasada ta odnosi się wobec wszystkich uprawnionych do alimentów, w tym także w stosunku do małoletnich co wynika wprost z art. 133 § 1 in fine, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Nie ma podstaw do zawężania tego pojęcia tylko do dochodów z majątku. Dochody, o których mowa, mają szerokie znaczenie, obejmują to wszystko, co osoba uprawniona do alimentacji otrzymuje na podstawie własnego, jakiegokolwiek tytułu prawnego i co zużyte może być na zaspokojenie jej usprawiedliwionych potrzeb.(M. Nazar, Glosa do wyroku SN z 8.05.1975 r. (...), (...),Nr (...), poz.(...)) Przy takim rozumieniu dochodów, w ujęciu możliwości zaspokajania potrzeb własnymi siłami, dochody obejmują w szczególności wynagrodzenie za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego (emerytura, renta inwalidzka, renta rodzinna), świadczenia ze stosunków cywilnoprawnych (art. 444, art. 446, art. 903, art. 908 k.c.). Wszystkie te dochody wspierają "własne siły uprawnionego". Tym samym rodzice mogą zostać zwolnieni z obowiązku dostarczania dziecku środków utrzymania i wychowania w przypadku posiadania przez dziecko wystarczających dochodów ze swego majątku. Możliwość ta jest niezależna od wieku dziecka i można się na nią powołać w stosunku do każdego dziecka, które ma takie dochody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1975 r. (...)).

Natomiast w wyroku Sądu Rejonowego w (...) Wydział (...) Rodzinny i Nieletnich z 9 sierpnia 2019 r. sygn. akt (...) wskazano, że: Zakres świadczeń alimentacyjnych, który ustawodawca określił w art. 135 § 1 k.r.o, jest bowiem uzależniony z jednej strony od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, z drugiej zaś od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Przez usprawiedliwione potrzeby należy rozumieć potrzeby, których zaspokojenie zapewni podmiotowi uprawnionemu do alimentów odpowiedni rozwój fizyczny i duchowy. A zatem są to nie tylko elementarne potrzeby polegające na zapewnieniu minimum egzystencji lecz również te, których celem jest stworzenie warunków bytowania stosownie do wieku uprawnionego, stanu zdrowia i innych okoliczności, których uprawniony nie jest w stanie własnymi siłami sobie zapewnić. Należy przy tym podkreślić, że opisane, usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów powinny być oceniane całościowo, a zatem nie tylko na podstawie wieku, lecz również miejsca pobytu, jego środowiska, możliwości zarobkowych zobowiązanych do jego utrzymania, a także całego szeregu okoliczności każdego konkretnego wypadku. Pojęcia usprawiedliwionych potrzeb nie można przy tym - co słusznie wskazano w orzecznictwie Sądu Najwyższego - odrywać od pojęcia zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego oraz jego osobistej sytuacji, w tym uzasadnionych potrzeb bytowych, stanu zdrowia itp. Pojęcia te (usprawiedliwione potrzeby uprawnionego i możliwości majątkowe oraz zarobkowe zobowiązanego) w praktyce pozostają bowiem we wzajemnej zależności i obie te przesłanki wzajemnie na siebie rzutują, zwłaszcza przy ustaleniu przez sąd wysokości alimentów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1969 roku, (...), (...)). Przy ocenie zakresu obowiązku alimentacyjnego należy brać pod uwagę także usprawiedliwione potrzeby własne zobowiązanego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1975 roku, (...)). Ponieważ potrzeby uprawnionego oraz możliwości zobowiązanego mogą zmieniać się w czasie, w konsekwencji takim zmianom ulega również zakres obowiązku alimentacyjnego.

W rozpatrywanej sprawie środki pieniężne otrzymywane przez Pana od rodziców przekazywane są regularnie na pokrycie kosztów Pana utrzymania i kształcenia w okresie studiów. W okresie ich otrzymywania nie ukończył Pan 25 roku życia i nie osiągał Pana własnych dochodów. Pomiędzy Panem a Pana rodzicami nie były zawierane żadne umowy darowizny — ani w formie pisemnej, ani ustnej. Nie zostało również zawarte żadne formalne porozumienie alimentacyjne, nie zapadł też wyrok sądu zasądzający alimenty. Rodzice przekazują środki dobrowolnie, w wykonaniu ciążącego na nich obowiązku utrzymania dziecka kontynuującego naukę i niebędącego w stanie utrzymać się samodzielnie.

Mając na uwadze powyższe, środki pieniężne, które Pan otrzymuje od rodziców na pokrycie kosztów Pana utrzymania i kształcenia w okresie studiów korzystają/będą korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 127 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Organ nie udzielił Panu odpowiedzi na pytanie Nr 2, gdyż oczekiwał Pan na nie odpowiedzi w sytuacji uznania Pana stanowiska w odniesieniu do pytania Nr 1 za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

·      zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.