0114-KDIP3-2.4011.732.2026.2.JK3

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – na wezwanie – pismem z 12 sierpnia 2026 r. (data wpływu 12 sierpnia 2026 r.) oraz pismem z 11 września 2026 r. (data wpływu 11 września 2026 r.) Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie

Jest Pani lekarzem psychiatrą, prowadzi Pani praktykę lekarską zarejestrowaną w Polsce (wpis do CEIDG oraz RPWDL) - praktyka w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego. Pracę wykonuje Pani dla polskich podmiotów leczniczych w formie hybrydowej, średnio 1 raz w miesiącu przyjeżdża Pani do (…) na różną ilość dni, pozostałe dni pracuje Pani z mieszkania w Czechach. Do Czech przeprowadziła się Pani z uwagi na zawarcie związku małżeńskiego z Czechem - nie ma Pani źródła przychodu w Czechach. Nie ma Pani w Czechach prawa do wykonywania zawodu lekarza. Zgodnie z przepisami dotyczącymi praktyk lekarskich Pani firma musi być zarejestrowana w Polsce (informacja uzyskana w izbach lekarskich). Z uwagi na uzyskanie przez Panią czeskiej rezydencji podatkowej po przeprowadzce strona czeska podjęła wątpliwość czy słusznie odprowadza Pani podatek dochodowy w Polsce skoro część pracy wykonuje Pani z czeskiego mieszkania i czy na terenie Czech nie powstaje Pani właściwe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. W Polsce nie jest Pani płatnikiem VAT.

Przedmiotem Pani zapytania jest rok podatkowy 2025 (oraz obecny 2026 r. - ponieważ sytuacja dalej trwa). Zgodnie z prawem Czech jest Pani czeskim rezydentem podatkowym, uznali Panią za swojego rezydenta z uwagi na związek małżeński i miejsce zamieszkania. Posiada Pani powiązania z Polską - rachunek bankowy, praca, działalność gospodarcza (Pani centrum interesów gospodarczych jest w Polsce), rodzice, rodzeństwo, przyjaciele.

Mieszka Pani w Czechach od stycznia 2025 r., wynajmuje Pani mieszkanie z mężem, który jest Czechem i przeprowadziła się Pani tu tylko z powodu zawarcia małżeństwa w 2025 r. Jest Pani zarejestrowana w Czechach na pobyt tymczasowy.

W Pani opinii centrum interesów życiowych ma Pani w obu krajach, w obu regularnie Pani przebywa. Nie posiada Pani dzieci. Mąż jest obywatelem Czech.

Jedyne Pani przychody są z działalności gospodarczej w Polsce, którą prowadziła Pani jeszcze przed wyjazdem do Czech i dalej ją utrzymuje, nie ma Pani innych przychodów. Nie pracuje Pani w Czechach.

Ma Pani tylko polskie obywatelstwo. Nie będzie Pani przebywała w Polsce przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni podczas danego roku kalendarzowego. Więcej niż 183 dni w roku przebywa Pani w Czechach zgodnie z wyliczeniami. Opodatkowuje Pani wykonywaną działalność gospodarczą na zasadach ogólnych (skala podatkowa). Pani usługi medyczne polegają na udzielaniu konsultacji przez internet (służbowy laptop) pacjentom w polskich placówkach medycznych, z którymi ma Pani umowy ((…), (…) - zarejestrowane jako podmioty lecznicze w Polsce). Wykonując pracę lekarza korzysta Pani z laptopa służbowego (recepty, zwolnienia, skierowania na badania - wszystko przypisane jest do polskich placówek medycznych). Do pracy dla (…) posiada Pani laptopa wydanego przez firmę, gdzie łączy się Pani do systemu informatycznego firmy. Do pracy w (…) używa Pani zakupionego przez siebie służbowego laptopa, którym łączy się Pani ze środowiskiem poradni zdalnie przez internet. Kiedy przyjeżdża Pani do Polski wykonuje Pani usługi medyczne w podmiotach, z którymi ma Pani zawarte umowy i dla których Pani pracuje (regularnie są to gabinety (…) w (…)).

Pani praktyka lekarska jest zarejestrowana jako praktyka w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego co oznacza, że pacjentów przyjmuje Pani pod adresem tego podmiotu (również dla celów pracy online, gdy wysyła Pani np. receptę jest ona przypisana np. do (…)).

Pytanie

Czy na terenie Czech powstaje zakład dla Pani firmy i czy generuje to obowiązek podziału podatku dochodowego na oba kraje biorąc pod uwagę ilość godzin wykonywanych zdalnie i stacjonarnie?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie nie jest możliwe powstawanie zakładu na terenie Czech z uwagi na specyficzny charakter pracy jaką Pani wykonuje, a samo fizyczne przebywanie przed laptopem w danym miejscu nie powoduje, że zamienia się ono w gabinet lekarski, w którym świadczone są usługi medyczne.

Powołuje się Pani również na przepisy unijne dotyczące telemedycyny, gdzie jasno stwierdza się, że świadczenie medyczne jest tam gdzie jest podmiot leczniczy, a nie gdzie fizycznie przebywa lekarz. Podobne sytuacje jak Pani w innych krajach Unii Europejskiej były interpretowane w taki sposób, że podatki były odprowadzane tam gdzie są świadczenia medyczne, czyli gdzie rejestrację miały podmioty lecznicze, dla których lekarz świadczył pracę, a nie gdzie fizycznie przebywał. Nadmienia Pani, że cała dokumentacja medyczna, recepty, rejestracja, zwolnienia lekarskie - wszystko to znajduje się w „polskiej infrastrukturze” będąc ściśle powiązane z podmiotami leczniczymi, z którymi ma Pani zawarte umowy. Celem rzetelnego wykonywania Pani pracy regularnie przyjeżdża Pani do Polski, również w celach administracyjnych związanych z prowadzeniem działalności. W Pani ocenie podatek słusznie jest w całości odprowadzany w Polsce i nie powinien być dzielony między dwa kraje, ponieważ w Pani ocenie w Czechach nie powstaje Pani zakład pracy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp.

Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednocześnie przepis art. 3 ust. 1a ustawy będzie samodzielną podstawą do uznania osoby za rezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tylko w sytuacji bezumownej lub jeżeli nie wystąpi kolizja ustawodawstw wewnętrznych państw.

Jeżeli natomiast podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów ustawy, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania gospodarcze – ośrodek interesów gospodarczych (w Polsce zarejestrowana działalność gospodarcza ) oraz powiązania osobiste (mąż w Czechach) może być Pani uznana, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania zarówno w Polsce i w Czechach.

W przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 991 ze zm.):

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:

W myśl art. 4 ust. 2 Umowy:

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.

Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, pkt a i b w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Umowy (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach, to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Po dokonaniu analizy stopnia Pani powiązań osobistych i gospodarczych, należy stwierdzić, że ośrodek interesów osobistych (mąż) i gospodarczych (przychody z działalności gospodarczej) posiada Pani w Czechach i w Polsce. Zatem nie można określić państwa, w którym w 2025 roku i 2026 r. znajduje się Pani ośrodek interesów życiowych.

Zatem w Pani sytuacji należy odnieść się do normy kolizyjnej opierającej się na kryterium zwykłego przebywania, określonej w art. 4 ust. 2 lit. b Umowy.

Z opisu sprawy wynika, że posiada Pani polskie obywatelstwo. Mieszka Pani w Czechach od stycznia 2025 r., wynajmuje Pani mieszkanie z mężem, który jest Czechem. Więcej niż 183 dni w roku przebywa Pani w Czechach. Została Pani uznana za rezydenta Czech. Nie posiada Pani dzieci. Mąż jest obywatelem Czech. Prowadzi Pani praktykę lekarską zarejestrowaną w Polsce - praktyka w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego. Pracę wykonuje Pani dla polskich podmiotów leczniczych w formie hybrydowej, średnio 1 raz w miesiącu przyjeżdża Pani do (…) na różną ilość dni, pozostałe dni pracuje Pani z mieszkania w Czechach.

Skoro jak wynika z opisu sprawy, więcej niż 183 dni w roku podatkowym przebywa Pani/będzie przebywała Pani w Czechach, to miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o normy kolizyjne są Czechy.

Oznacza to, że w 2025 r. i 2026 r. (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pani obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W Polsce posiada Pani zarejestrowaną działalność gospodarczą, z której czerpie Pani całość dochodów.

Przychody z działalności gospodarczej a opodatkowanie w Polsce

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski.

Zakład

Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 i ust. 2 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską:

Na podstawie art. 5 ust. 3 tej umowy:

Zyski przedsiębiorstwa

W odniesieniu do opodatkowania zarejestrowanej w Polsce działalności gospodarczej wskazuję na art. 7 ust. 1 umowy polsko-czeskiej:

Stosownie do art. 7 ust. 2 umowy polsko-czeskiej:

Z cytowanego wyżej przepisu art. 7 ust. 1 Umowy polsko – czeskiej wynika, że dochód (przychód) osoby mającej miejsce zamieszkania w Czechach z tytułu działalności gospodarczej może być opodatkowany w Polsce, jeżeli działalność prowadzona jest przez położony na terytorium tego państwa zakład. W takim przypadku dochód (przychód), który może być przypisany temu zakładowi, może być opodatkowany w Polsce.

Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-czeskiej należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach niż miejsce zamieszkania należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że pojęcie „zakład” jest stosowane głównie w celu określenia prawa umawiającego się państwa do opodatkowania zysków przedsiębiorstwa drugiego umawiającego się państwa. Na mocy artykułu 7 umawiające się państwo nie może opodatkować zysków przedsiębiorstwa drugiego umawiającego się państwa, chyba że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem zakładu położonego w pierwszym państwie.

Przepis art. 5 określa znaczenia pojęcia „zakład”, tj. podaje podstawowe elementy zakładu w rozumieniu Konwencji. Określenie „zakład” oznacza „stałą placówkę, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność”. Definicja ta zawiera następujące warunki:

·      istnieje placówka działalności gospodarczej, tj. pomieszczeń, a w pewnych okolicznościach maszyn i urządzeń (miejsce gdzie działalność jest prowadzona);

·      placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z pewnym stopniem trwałości;

·      prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki, oznacza to, że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.

Zasadniczo wszystkie wyżej wymienione przesłanki prowadzące do uznania, że osoba mająca miejsce zamieszkania w umawiającym się Państwie ma na terenie drugiego Państwa stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, że w drugim Państwie nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób.

Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką.

Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”. Musi istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).

Pani skutki podatkowe z tytułu wykonywania działalności gospodarczej

W opisie sprawy wskazała Pani, że jest Pani lekarzem psychiatrą, prowadzi Pani praktykę lekarską zarejestrowaną w Polsce (wpis do CEIDG oraz RPWDL) - praktyka w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego. Pracę wykonuje Pani dla polskich podmiotów leczniczych w formie hybrydowej, średnio 1 raz w miesiącu przyjeżdża Pani do (…) na różną ilość dni, pozostałe dni pracuje Pani z mieszkania w Czechach.

Pani usługi medyczne polegają na udzielaniu konsultacji przez internet (służbowy laptop) pacjentom w polskich placówkach medycznych, z którymi ma Pani umowy ((…), (…) - zarejestrowane jako podmioty lecznicze w Polsce). Wykonując pracę lekarza korzysta Pani z laptopa służbowego (recepty, zwolnienia, skierowania na badania - wszystko przypisane jest do polskich placówek medycznych). Do pracy dla (…) posiada Pani laptopa wydanego przez firmę, gdzie łączy się Pani do systemu informatycznego firmy. Do pracy w (…) używa Pani zakupionego przez siebie służbowego laptopa, którym łączy się Pani ze środowiskiem poradni zdalnie przez internet.

Kiedy przyjeżdża Pani do Polski wykonuje Pani usługi medyczne w podmiotach, z którymi ma Pani zawarte umowy i dla których Pani pracuje (regularnie są to gabinety (…) w (…)).

Ponadto wskazała Pani, że cała dokumentacja medyczna, recepty, rejestracja, zwolnienia lekarskie - wszystko to znajduje się w „polskiej infrastrukturze” będąc ściśle powiązane z podmiotami leczniczymi, z którymi ma Pani zawarte umowy

Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że dysponowała/dysponuje Pani w Polsce miejscem, przez które prowadziła/prowadzi Pani działalność gospodarczą. Fakt prowadzenia działalności (zarówno w Polsce jak i z Czech) na rzecz polskich podmiotów medycznych pozwala na uznanie, że miała/ma Pani zakład w Polsce w rozumieniu art. 5 umowy polsko-czeskiej.

Opodatkowanie Pani dochodów w Polsce

Wobec tego Pani dochody z działalności gospodarczej w 2025 r. i w 2026 r.:

-     podlegają opodatkowaniu na terytorium Czech (ma tam Pani bowiem nieograniczony obowiązek podatkowy), oraz

-     mogą być opodatkowane w Polsce – w zakresie, w jakim można je przypisać Pani zakładowi w Polsce.

A zatem Pani dochody ze świadczenia usług medycznych na rzecz polskich podmiotów medycznych (zarówno świadczone w Polsce jak i z Czech) – jako dochody Pani zakładu w Polsce – będą opodatkowane w Polsce.

Uzyskany w 2025 r. i w 2026 r. w Polsce dochód należy wykazać i opodatkować w odpowiednim zeznaniu podatkowym.

Umowa reguluje przy tym rozwiązanie, które pozwoli Pani uniknąć podwójnego opodatkowania tych dochodów – w Polsce i na terytorium Czech.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 umowy polsko-czeskiej:

Wobec tego stwierdzić należy, że Pani dochód jako osoby posiadającej miejsce zamieszkania na terytorium Republiki Czeskiej, z tytułu działalności przypisanej zakładowi w Polsce podlega opodatkowaniu w Polsce. Na terytorium Czech nie powstał/nie powstanie zakład.

Zatem Pani stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.