0114-KDIP3-2.4011.731.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

• prawidłowe - w zakresie wskazania źródła przychodu i wykazania kwoty w zeznaniu podatkowym;
• nieprawidłowe - w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 12 sierpnia 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w zakresie obrotu wierzytelnościami.

12 maja 2026 r. Wnioskodawca wraz z małżonką zawarł z (…) umowę przelewu wierzytelności wynikającej z roszczeń wobec Banku (…) związanych z umową kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego.

Przedmiotem cesji była wierzytelność obejmująca roszczenia o zwrot świadczeń spełnionych na rzecz banku wynikających z wykonywania umowy kredytu.

Na podstawie umowy cesjonariusz nabył wierzytelność za cenę 22.000,00 zł.

Cena została zapłacona w 2026 r. Przelew miał charakter definitywny.

Cesjonariusz przejął całe ryzyko dochodzenia wierzytelności od banku.

Zgodnie z umową, w przypadku nieodzyskania środków od banku cesjonariusz nie może żądać od cedenta zwrotu zapłaconej ceny.

Wnioskodawca nie otrzymał od nabywcy wierzytelności informacji PIT-11 ani żadnej innej informacji podatkowej.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Zawarcie „umowy przelewu wierzytelności” oznacza zawarcie przez Wnioskodawcę odpłatnej umowy cesji, na podstawie której Wnioskodawca przeniósł na Cesjonariusza przysługującą Wnioskodawcy wierzytelność wobec Banku (…), wynikającą z roszczeń związanych z umową kredytu nr (…) z 6 czerwca 2006 r.

Przedmiotem cesji była wierzytelność opisana w § 1 umowy przelewu wierzytelności, a nie sama umowa kredytowa.

Kwota 22.000,00 zł stanowiła cenę (wynagrodzenie) należną Wnioskodawcy od Cesjonariusza za przeniesienie na niego wierzytelności.

Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy przelewu wierzytelności wierzytelność została przeniesiona na Cesjonariusza „za cenę w kwocie 22.000,00 zł”.

Cesjonariusz nie przejął wszelkich praw i obowiązków wynikających z umowy kredytowej. Na Cesjonariusza została przeniesiona wierzytelność przysługująca Wnioskodawcy wobec banku oraz prawa związane z tą wierzytelnością. Zgodnie z § 2 ust. 3 umowy: „wraz z wierzytelnością przechodzą na Cesjonariusza wszelkie związane z nią prawa, w rozumieniu art. 509 kodeksu cywilnego”. Umowa przelewu wierzytelności nie przewiduje natomiast przejęcia przez Cesjonariusza wszystkich praw i obowiązków Wnioskodawcy wynikających z pierwotnej umowy kredytowej.

Przedmiotem transakcji była określona wierzytelność wobec banku.

W momencie wypłaty kwoty 22.000,00 zł Wnioskodawca podlegał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę kwota 22.000,00 zł z tytułu definitywnej sprzedaży wierzytelności wynikającej z roszczeń wobec banku związanych z kredytem frankowym stanowi dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a jeżeli tak, to:

a) do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować tę kwotę,

b) w jaki sposób ustalić koszty uzyskania przychodu,

c) czy kwotę należy wykazać w zeznaniu PIT za 2026 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż wierzytelności stanowi odpłatne zbycie prawa majątkowego.

Jednak opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega wyłącznie dochód, a nie sam przychód.

Przedmiotowa wierzytelność wynikała z roszczeń o zwrot świadczeń wcześniej spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz banku w wykonaniu umowy kredytu.

Otrzymana kwota 22.000,00 zł nie stanowi nowego przysporzenia majątkowego odpowiadającego pełnej wysokości uzyskanej ceny, lecz jest jedynie częściową realizacją prawa majątkowego powstałego wskutek wcześniej poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków.

W konsekwencji, przy ustalaniu dochodu powinny zostać uwzględnione koszty uzyskania przychodu odpowiadające wartości ekonomicznej nabycia wierzytelności. Jeżeli koszty uzyskania przychodu są równe lub wyższe od uzyskanego przychodu, dochód do opodatkowania nie powstaje.

W ocenie Wnioskodawcy, sama okoliczność otrzymania kwoty 22.000,00 zł nie oznacza automatycznie powstania dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Wnioskodawca podtrzymuj stanowisko przedstawione we wniosku, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym otrzymanie kwoty 22.000,00 zł z tytułu odpłatnego przelewu wierzytelności nie powinno skutkować powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ kwota uzyskana z cesji jest wielokrotnie niższa od wartości ekonomicznej zbywanej wierzytelności.

Zgodnie z umową wartość wierzytelności wobec banku na dzień zawarcia umowy wynosiła 297.189,79 zł, natomiast bank posiadał wobec Wnioskodawcy wierzytelność w wysokości 164.973,76 zł. W umowie wskazano zatem nadpłatę ponad kapitał w wysokości 132.216,03 zł.

Za przeniesienie tej wierzytelności Wnioskodawca otrzymał jedynie 22.000,00 zł.

W ocenie Wnioskodawcy, przy ustalaniu ewentualnego dochodu z odpłatnego zbycia wierzytelności należy uwzględnić koszt związany z powstaniem i nabyciem tej wierzytelności.

W konsekwencji, skoro uzyskana przez Wnioskodawcę cena z tytułu cesji wyniosła 22.000,00 zł i była niższa od kosztu przypadającego na zbywaną wierzytelność, transakcja nie spowodowała powstania dochodu do opodatkowania.

Jeżeli jednak Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uzna, że otrzymana kwota 22.000,00 zł stanowi przychód podatkowy, to w ocenie Wnioskodawcy powinna ona zostać zakwalifikowana do właściwego źródła przychodów dotyczącego odpłatnego zbycia wierzytelności przez osobę fizyczną poza działalnością gospodarczą, z jednoczesnym uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodu związanych z powstaniem zbywanej wierzytelności.

W takim przypadku kwota 22.000,00 zł powinna zostać wykazana w zeznaniu podatkowym za rok 2026 w ramach właściwego źródła przychodów, przy jednoczesnym wykazaniu odpowiadających jej kosztów uzyskania przychodów.

Ponieważ koszt przypadający na zbywaną wierzytelność jest wyższy od uzyskanej ceny 22.000,00 zł, w ocenie Wnioskodawcy, również w takim przypadku nie powstanie dochód stanowiący podstawę zapłaty podatku dochodowego.

Wnioskodawca wnosi zatem o potwierdzenie, że w przedstawionym stanie faktycznym otrzymanie kwoty 22.000,00 zł z tytułu odpłatnego przelewu opisanej wierzytelności nie powoduje powstania dochodu skutkującego obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Z kolei art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.

W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Źródła przychodów

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

I tak, źródła przychodów są wymienione w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przypisanie uzyskanego przychodu do określonego, jednego źródła przychodów następuje w oparciu o okoliczności faktyczne sprawy i treść przepisów ustawy.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Źródło to nie jest jednorodne, obejmuje:

• przychody z kapitałów pieniężnych - wymienione w art. 17 ust. 1 ww. ustawy;
• przychody z praw majątkowych, w tym ich odpłatnego zbycia - uregulowane w art. 18 komentowanej ustawy.

Przy czym, zgodnie z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W rozumieniu powołanego powyżej przepisu przychodem z praw majątkowych będzie każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie.

Należy bowiem zauważyć, że zawarte w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jako odrębne źródło przychodów ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw jak również z ich zbycia.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do tego źródła przychodów zalicza się m.in. przychody z wierzytelności, jeśli nie są one związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z informacji przestawionych przez Pana wynika, że:

1. zawarł Pan umowę przelewu wierzytelności;

2. przedmiotem cesji była wierzytelność obejmująca roszczenie o zwrot świadczeń spełnionych na rzecz banku wynikających z wykonywania umowy kredytu;

3. na podstawie umowy otrzymał Pan kwotę 22.000,00 zł.

Powziął Pan wątpliwość, jakie będą dla Pana skutki podatkowe otrzymanej kwoty.

Cesja wierzytelności

Wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na majątkowe i niemajątkowe podstawę będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc także wierzytelności, wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, w wysokości wartości świadczeń majątkowych.

Cesja wierzytelności została uregulowana w artykułach 509-518 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 509 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

W myśl natomiast art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:

Istota przeniesienia wierzytelności polega na tym, że prawa przysługujące zbywcy (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę wierzytelności. Właściwość zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika pozostają bez zmian, gdyż w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko wierzyciel. Wierzytelność stanowi zatem prawo majątkowe, będące przedmiotem obrotu gospodarczego.

Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, w sytuacji gdy osoba fizyczna - nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie obrotu wierzytelnościami - zawiera umowę cesji wierzytelności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, przenosząc ją odpłatnie na rzecz innego podmiotu, uzyskane z tego tytułu przychody kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.

Tym samym, uzyskana przez Pana kwota z tytułu zawartej odpłatnej umowy cesji wierzytelności będzie dla Pana stanowiła przychód z praw majątkowych w rozumieniu ww. art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem w kwestii wskazania, że „sprzedaż wierzytelności stanowi odpłatne zbycie prawa majątkowego” Pana stanowisko jest prawidłowe.

Koszty uzyskania przychodów

Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny - nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane ze źródłem przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym, dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Generalnie zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów.

Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została zatem od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, polegającego na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.

Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest by wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione przez osoby inne niż podatnik),
• był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 ww. ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga, bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet, jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.

W Pana sytuacji nie sposób dostrzec związku przyczynowo-skutkowego między poniesieniem wydatku a uzyskaniem przychodu. Spłacając zaciągnięty kredyt nie działał Pan bowiem z zamiarem osiągnięcia korzyści z tytułu zbycia praw majątkowych. Zatem wydatki związane z kredytem nie stanowią kosztu uzyskania przychodu z tytułu zbycia wierzytelności.

Odnosząc się zatem do stwierdzenia, jakie zawarł Pan we własnym stanowisku, że „przy ustalaniu dochodu powinny zostać uwzględnione koszty uzyskania przychodu odpowiadające wartości ekonomicznej nabycia wierzytelności, a jeżeli koszty uzyskania przychodu są równe lub wyższe od uzyskanego przychodu, dochód do opodatkowania nie powstaje” wskazuję, że jest ono nieprawidłowe.

Skoro - jak już wyżej wskazano - w Pana przypadku nie można zastosować kosztów uzyskania przychodów, to cała uzyskana przez Pana kwota będzie przychodem do opodatkowania.

Rozliczenie otrzymanej kwoty

Dochód uzyskany z praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z pozostałymi dochodami, zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powinien Pan więc uwzględnić uzyskany dochód z zawartej odpłatnej umowy cesji (przeniesienia wierzytelności) roszczeń z tytułu umowy kredytu hipotecznego przy ustalaniu podstawy obliczenia podatku dochodowego zgodnie z art. 27 ust. 1 ww. ustawy i wykazać ten dochód w zeznaniu rocznym.

Zatem w kwestii wykazania otrzymanej kwoty w zeznaniu podatkowym Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.