0114-KDIP3-2.4011.716.2026.1.JK3

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Od 1 lipca 2025 r. mieszka Pan i pracuje w (...) w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Od tego dnia uznaje Pan, że posiada Pan rezydencję podatkową w ZEA, ponieważ tam Pan mieszka, pracuje i znajduje się Pana centrum interesów życiowych oraz gospodarczych. Jest Pan kawalerem. Z dniem wyjazdu z Polski przeniósł Pan do ZEA centrum Pana interesów życiowych i gospodarczych, ponieważ w ZEA faktycznie Pan mieszka, pracuje, uzyskuje Pan wynagrodzenie oraz prowadzi Pan bieżące życie osobiste i zawodowe. Przed wyjazdem z Polski prowadził Pan działalność gospodarczą, która obecnie jest zawieszona. Nie był Pan zatrudniony w Polsce na podstawie umowy o pracę. Po wyjeździe zaktualizował Pan adres w CEIDG na adres w ZEA, wymeldował się Pan z Polski oraz zgłosił Pan wyjazd za granicę. Przed wyjazdem faktycznie mieszkał Pan w (…), w (…), natomiast był Pan zameldowany w (…). W okresie od 18 grudnia 2025 r. do 4 stycznia 2026 r. odwiedził Pan rodziców w Polsce podczas Świąt Bożego Narodzenia oraz celebracji Nowego Roku. Pobyt ten miał charakter czasowej wizyty rodzinnej i nie wiązał się z wykonywaniem pracy, prowadzeniem działalności gospodarczej ani uzyskiwaniem dochodów w Polsce. Planuje Pan mieszkać i pracować w ZEA do końca września 2026 r., a następnie wrócić do Polski. Po powrocie chciałby Pan przelać lub przewieźć do Polski oszczędności pochodzące z wynagrodzenia za pracę wykonywaną w ZEA w okresie, w którym mieszkał Pan i pracował w ZEA. W Polsce w okresie pobytu w ZEA pozostają jedynie prywatny samochód oraz dwie działki objęte służebnością wieczystą. Nie uzyskuje Pan z tych składników żadnego dochodu. W okresie pobytu w ZEA nie osiąga Pan dochodów w Polsce ani nie prowadzi Pan tam aktywnej działalności gospodarczej.

Pytania

1.  Czy po Pana powrocie do Polski środki pieniężne legalnie zarobione z pracy wykonywanej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w okresie, w którym mieszkał Pan i pracował w ZEA oraz posiadał Pan tam rezydencję podatkową, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce wyłącznie z powodu ich przelania lub przewiezienia do Polski?

2.  Czy sam transfer tych środków z rachunku bankowego w ZEA na rachunek bankowy w Polsce będzie stanowił przychód podatkowy albo spowoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem środki pieniężne legalnie uzyskane przez Pana z pracy wykonywanej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w okresie, w którym mieszkał Pan i pracował Pan w ZEA oraz posiadał Pan tam rezydencję podatkową, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce wyłącznie z powodu ich późniejszego przelania lub przewiezienia do Polski. Uważa Pan, że od 1 lipca 2025 r. Pana centrum interesów życiowych i gospodarczych zostało przeniesione do ZEA. W ZEA faktycznie Pan mieszka, pracuje, uzyskuje Pan wynagrodzenie oraz prowadzi Pan bieżące życie osobiste i zawodowe. Jest Pan kawalerem, nie posiada Pan w Polsce małżonka ani dzieci, a Pana pobyt w Polsce w okresie od 18 grudnia 2025 r. do 4 stycznia 2026 r. miał wyłącznie charakter czasowej wizyty rodzinnej związanej ze Świętami Bożego Narodzenia i Nowym Rokiem. W Polsce nie uzyskuje Pan dochodów, Pana działalność gospodarcza jest zawieszona, nie wykonuje Pan pracy ani nie prowadzi Pan aktywnej działalności gospodarczej. Po wyjeździe zaktualizował Pan adres w CEIDG na adres w ZEA, wymeldował się Pan z Polski oraz zgłosił Pan wyjazd za granicę. Pozostawienie w Polsce prywatnego samochodu oraz dwóch działek objętych służebnością wieczystą, z których nie uzyskuje żadnego dochodu, nie powinno samo w sobie przesądzać o posiadaniu w Polsce centrum interesów życiowych lub gospodarczych. W Pana ocenie przelanie albo przewiezienie do Polski własnych oszczędności zgromadzonych z wynagrodzenia uzyskanego w ZEA nie będzie stanowiło uzyskania nowego przychodu podatkowego. Będzie to jedynie przemieszczenie środków pieniężnych, które zostały wcześniej legalnie uzyskane za granicą. W konsekwencji sam transfer tych środków do Polski nie powinien powodować powstania obowiązku zapłaty podatku dochodowego w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z wniosku wynika, że od momentu wyjazdu z Polski, to w ZEA Pan mieszka, pracuje, uzyskuje Pan wynagrodzenie oraz prowadzi bieżące życie osobiste i zawodowe. Jest Pan kawalerem. W okresie od 18 grudnia 2025 r. do 4 stycznia 2026 r. odwiedził Pan rodziców w Polsce podczas Świąt Bożego Narodzenia oraz celebracji Nowego Roku. Pobyt ten miał charakter czasowej wizyty rodzinnej i nie wiązał się z wykonywaniem pracy, prowadzeniem działalności gospodarczej ani uzyskiwaniem dochodów w Polsce. W okresie pobytu w ZEA nie osiąga Pan dochodów w Polsce ani nie prowadzi Pan tam aktywnej działalności gospodarczej.

Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych należy stwierdzić, że bez wątpienia ośrodek Pana interesów życiowych od momentu wyjazdu w 2025 r. nie będzie znajdował się w Polsce.

Przesłanka określona w art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również nie została przez Pana spełniona. Od dnia wyjazdu z Polski przebywał Pan ponad 183 dni w danym roku w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, natomiast w Polsce mniej niż 183 dni.

W związku z powyższym, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie posiada Pan od 1 lipca 2025 r. w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą odpowiednie uregulowania Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.; dalej: „Umowa”) zmienionej Protokołem podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 27 czerwca r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:

Na podstawie art. 4 ust. 3 ww. Umowy:

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze.

Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Przechodząc do analizy Pana sprawy, wskazuję, że jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy opisanych wcześniej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 3 ww. umowy.

Należy jednak podkreślić, że normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (w świetle tamtejszych przepisów krajowych) w tym samym okresie.

Jak wskazałem wcześniej, od momentu przeprowadzki do ZEA nie posiada Pan w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Skoro nie posiada Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych (centrum interesów osobistych i gospodarczych), to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, od 1 lipca 2025 r. w Polsce podlega Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pan obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Natomiast po powrocie do Polski i przeniesieniu tutaj ośrodka interesów życiowych będzie Pan posiadał w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych i będzie Pan podlegał od tego momentu nieograniczony obowiązek podatkowy stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Transfer środków pieniężnych na polskie konto

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że przeleje Pan na konto w Polsce lub przewiezie Pan do Polski pieniądze zarobione z pracy wykonywanej w ZEA.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku podatkowego, zawarty został w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z jego treścią:

Równocześnie podkreślenia wymaga, że konsekwencją powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest kwalifikacja do jednego ze źródeł przychodów określonych w zacytowanym powyżej art. 10 ust. 1 ustawy.

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Wynika z tego, że pojęciem pierwotnym dla dochodu jest pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1:

Zatem, po Pana powrocie do Polski środki pieniężne legalnie zarobione z pracy wykonywanej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w okresie posiadania przez Pana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w ZEA, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce wyłącznie z powodu ich przelania lub przewiezienia do Polski.

Sam transfer środków z rachunku bankowego w ZEA na rachunek bankowy w Polsce nie skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.