0114-KDIP3-2.4011.714.2026.2.MT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan spadkobiercą Pana A. A. (A. A. był Pana ojcem), przy czym Akt poświadczenia dziedziczenia po A. A. sporządzono (...) 2023 r.

Pan A. A. był stroną procesu z powództwa A. A. oraz B. A. przeciwko X S.A. o stwierdzenie nieważności umowy kredytu nr (…) z dnia 16 października 2007 r. oraz o zasądzenie zwrotu wszystkich uiszczonych w wykonaniu tej umowy rat, jako świadczenia nienależnego. Sprawa była rozpoznawana na etapie postępowania apelacyjnego przed Sądem Apelacyjnym w (…) pod sygnaturą akt (…) (następnie zmieniono sygnaturę na (…)).

Kredytobiorcami na podstawie ww. umowy nr (…) była Pani B. A. oraz Pan A.A. Przedmiotem umowy był kredyt denominowany kursem franka szwajcarskiego, zaś zarzut nieważności umowy kredytu był uzasadniony abuzywnością zawartych w umowie klauzul walutowych. Na kanwie innej sprawy Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2025 roku, (…) wyjaśnił, co następuje: „Zawarte w umowie klauzule przeliczeniowe są abuzywne przede wszystkim dlatego, że narażały kredytobiorców na niczym nieograniczone ryzyko związane ze zmiennością kursu walut, o którym nie zostali należycie poinformowani. To właśnie ten aspekt ma w tzw. sprawach frankowych pierwszoplanowy charakter, gdyż właśnie ziszczenie się owego ryzyka w stopniu, o którym kredytobiorcy nie byli prawidłowo uprzedzeni, sprawiło, że tzw. kredyty frankowe okazały się dla nich rażąco niekorzystne. Nie chodzi przy tym o to, że bank nie przewidział precyzyjnie kształtowania się kursu waluty obcej w przyszłości i nie poinformował o niej kredytobiorcy, ale o to, iż przed zawarciem umowy nie uświadomił kredytobiorcom, jak duże ryzyko wiąże się z korzystaniem z takiego produktu finansowego i nie wprowadził do umowy stosownych mechanizmów zabezpieczających.”

20 marca 2024 r. złożył Pan zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych, jako spadkobierca Pana A. A., w którym to zgłoszeniu wskazał Pan, że do nabytych po A. A. składników majątku spadkowego należą m.in. wierzytelności sporne przeciwko X, ze wskazaniem na „Miejsce położenia rzeczy lub wykonywania prawa majątkowego” – „Sąd Apelacyjny w (…), (…)” i wartość rynkową wierzytelności 954.851,62 zł, 2.787,45 CHF i 324.576,29 CHF oraz udział w tych wierzytelnościach w wysokości 1/2 (druga część wierzytelności przypadała B. A.).

Po śmierci A. A. sprawa była kontynuowana z udziałem Pana, jako następny prawnego zmarłego pod sygn. akt (…).

29 maja 2026 r. Pan (następna prawny zmarłego kredytobiorcy/powoda – A. A.) oraz Pani B. A. (kredytobiorca i powód) zawarliście z bankiem X S.A. ugodę, na podstawie której:

-     zobowiązaliście się do cofnięcia pozwu w sprawie (…) wraz ze zrzeczeniem się roszczeń, które to zrzeczenie się roszczeń obejmowało stwierdzenie nieważności umowy kredytu oraz zwrot wszystkich spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytu świadczeń,

-     Bank zobowiązał się do zwrotu na Pana rzecz kwoty 675.000,00- zł (§ 2 ust. 2 ugody), która to kwota stanowiła zgodnie z § 2 ust. 1 ugody: „częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz Kredytobiorcy”.

Dodać należy, że ww. kwota zwrotu mieściła się w przypadającym na A. A. „naddatku” wynikającego z różnicy pomiędzy:

-     wartością faktycznie otrzymanego kredytu w złotówkach, jako walucie wypłaty kredytu,

-     sumą spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych w walucie spłaty,

i wskutek zwrotu tej kwoty, Kredytobiorcy nie uzyskali zwrotu świadczeń których suma wykraczałaby poza wyżej opisany naddatek.

Pytania

1.  Czy w związku z zawarciem wyżej opisanej ugody, na podstawie art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, aby skorzystać ze zwolnienia o który mowa w art. 4a ust. 1 powinien Pan zgłosić wierzytelność pieniężną otrzymaną tytułem „częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz Kredytobiorcy”, względnie dokonać korekty zgłoszenia z 20 marca 2024 r. poprzez sprecyzowanie określenia wierzytelności jako niespornej i wskazanie kwoty należności wynikającej z ugody z 29 maja 2026 r.?

2.  Czy wypłacona zgodnie z zacytowanym § 2 ust. 1 i § 2 ust. 2 ugody kwota tytułem „częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz Kredytobiorcy” stanowi przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedz na pytanie oznaczone we wniosku Nr 2. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 2

Wskazana w § 2 ust. 1 i § 2 ust. 2 Ugody kwota została wypłacona w związku z rozliczeniem umowy kredytu. Faktycznie stanowiła ona zwrot części uprzednio spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych i innych kosztów poniesionych i wskutek jej otrzymania podatnik nie wzbogacił się:

-     suma poniesionych przez podatnika kosztów kredytu po odjęciu kwoty wskazanej w punkcie § 2 ust. 1 i ust. 2 ugody wciąż była wyższa niż udostępniony jej kapitał kredyt,

-     podatnik godząc się na warunki ugody, faktycznie ograniczył zakres przysługujących mu roszczeń, które – w razie stwierdzenia nieważności umowy kredytu – posiadałby wobec Banku.

Dlatego też zapłata przez Bank kwoty określonej w § 2 ust. 1 ugody nie stanowi przychodu Podatnika w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe stanowisko jest zgodne z interpretacjami wydanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sprawach o numerach 0114-KDIP3-2.4011.1012.2025.2.JK3, 0113-KDIPT2-2.4011.962.2025.2.ST („W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych – taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym”, 0113-KDIPT2-2.4011.1012.2025.2.EC.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

-     pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

-     pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Jak wynika z wniosku Pana rodzice byli stroną procesu przeciwko X S.A. o stwierdzenie nieważności umowy kredytu oraz o zasądzenie zwrotu wszystkich uiszczonych w wykonaniu tej umowy rat, jako świadczenia nienależnego. Sprawa była rozpoznawana na etapie postępowania apelacyjnego. W związku ze śmiercią Pana ojca złożył Pan zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych, jako jego spadkobierca, w którym to zgłoszeniu wskazał Pan, że do nabytych po ojcu składników majątku spadkowego należą m.in. wierzytelności sporne przeciwko X. Po śmierci Pana ojca sprawa była kontynuowana z udziałem Pana, jako następny prawnego zmarłego. 29 maja 2026 r. Pan (następna prawny zmarłego kredytobiorcy/powoda – ojca) oraz Pana matka(kredytobiorca i powód) zawarliście z bankiem X S.A. ugodę, na podstawie której:

-     zobowiązaliście się do cofnięcia pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczeń, które to zrzeczenie się roszczeń obejmowało stwierdzenie nieważności umowy kredytu oraz zwrot wszystkich spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytu świadczeń,

-     Bank zobowiązał się do zwrotu na Pana rzecz kwoty 675.000,00- zł (§ 2 ust. 2 ugody), która to kwota stanowiła zgodnie z § 2 ust. 1 ugody: „częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz Kredytobiorcy”.

Powziął Pan wątpliwości, jakie będą dla Pana skutki podatkowe powyższych czynności.

W tym miejscu wskazać należy, że w interpretacji indywidualnej dotyczącej złożonego wniosku w zakresie podatku od spadków i darowizn z 8 września 2026 r., nr 0111-KDIB2-3.4015.277.2026.2BD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził m.in. że:

„(…) Zauważyć należy, że w drodze dziedziczenia nabył Pan prawo majątkowe w postaci roszczenia wynikającego z powództwa o ustalenie nieważności umowy kredytu wytoczonego m.in. przez Pana zmarłego ojca. Tym samym, nabycie tego prawa majątkowego – roszczenia podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Wchodzi bowiem ono do masy spadkowej, jako istniejące na dzień śmierci spadkodawcy, skoro – jak wynika z wniosku – powództwo o ustalenie nieważności umowy zostało wytoczone jeszcze za życia Pana ojca.

(…) W omawianej sprawie należy jednak odróżnić uzyskanie konkretnych świadczeń wynikających z danego prawa majątkowego (realizacja roszczenia) od samego nabycia prawa majątkowego (nabycia roszczenia). Realizacja nabytego w spadku roszczenia nie jest w świetle ustawy o podatku od spadków i darowizn nabyciem podlegającym opodatkowaniu tym podatkiem.

Zatem otrzymanie świadczenia przez Pana, jako spadkobiercę zmarłego kredytobiorcy, na podstawie ww. ugody z Bankiem, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, gdyż nabycie to nie zostało wymieniona w katalogu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.”

W związku z powyższym skutki podatkowe realizacji roszczenia – wypłaty środków przez bank na podstawie ugody – należy rozpatrywać z uwzględnieniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 922 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 925 ww. Kodeksu:

Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Na mocy art. 1012 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 1030 ww. Kodeksu:

Zgodnie natomiast z art. 1031 Kodeksu cywilnego:

W przedstawionych przez Pana okolicznościach sprawy, zmiana dłużnika nastąpiła z mocy prawa, gdyż z chwilą otwarcia spadku – w drodze sukcesji – wstąpił Pan we wszelkie prawa majątkowe spadkodawcy (swojego ojca) przysługujące mu w chwili śmierci, a zatem również te wynikające z umowy kredytowej.

Skutki podatkowe wypłaty określonej kwoty

Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 917 Kodeksu cywilnego:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Pana skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez Bank

Jak wynika z opisu sprawy, Bank w ramach ugody zwrócił Panu określoną kwoty pieniężną. Kwota ta stanowiła częściowy zwrot świadczeń pieniężnych uprzednio spełnionych przez Pana spadkodawcę na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu, tj. część rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych przez Pana spadkodawcę w okresie obowiązywania umowy. Kwota zwrotu mieściła się w przypadającym na Pana spadkodawcę „naddatku” wynikającego z różnicy pomiędzy wartością faktycznie otrzymanego kredytu w złotówkach, jako walucie wypłaty kredytu i sumą spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych w walucie spłaty.

W przypadku zwrotu wpłaconych wcześniej środków pieniężnych - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty kredytu ponad to, co powinien był zapłacić. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymał Pan od Banku w wyniku zawartej ugody, stanowi zwrot części wpłaconych wcześniej przez Pana spadkodawcę rat kapitałowo-odsetkowych, jej otrzymanie nie spowodowało po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta jest dla Pana neutralna podatkowo.

Dlatego stwierdzam, że wypłacona przez Bank kwota, nie stanowi dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od tej kwoty.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się odnoszących.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.