0114-KDIP3-2.4011.611.2026.1.JK3

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

(A) (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest jedynym udziałowcem (X) Sp. z o.o. Obie Spółki tworzą podatkową grupę kapitałową. W ramach swojej działalności Wnioskodawca zarządza powierzchnią biurową i handlową oraz nadzoruje działalność hotelową w budynku, który jest jego własnością. Funkcję Prezesa Zarządu w (A) pełni osoba fizyczna, która jednocześnie wykonuje obowiązki członka zarządu w (X). (X) prowadzi działalność hotelową w tym samym budynku (stanowiącym własność (A)) na podstawie kompleksu umów, których stronami są Wnioskodawca, (X) oraz operatora czyli podmiot niepowiązany, pod którego marką działa hotel, przy czym na potrzeby tej działalności (X) dzierżawi część budynku od (A).

Koszty noclegów pokrywa Wnioskodawca w ten sposób, że (X) wystawia fakturę na (A), która następnie opłaca tę fakturę. Prezes Zarządu nie ponosi obecnie żadnych wydatków na zakwaterowanie w związku z wykonywaniem czynności zarządczych.

Prezes Zarządu jest osobą fizyczną posiadającą doświadczenie w zarządzaniu powierzchnią biurową i handlową budynku należącego do Spółki. Wykonuje swoje obowiązki za podstawie uchwały wspólników powołującej go na prezesa zarządu. Jest polskim rezydentem podatkowym.

Spółka nie zawarła z Prezesem Zarządu umowy o pracę, umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktu menedżerskiego ani umowy o podobnym charakterze w celu świadczenia usług zarządczych na rzecz Spółki. Prezes Zarządu pełni funkcję na podstawie uchwały wspólników powołującej go do pełnienia tej funkcji. Prezes Zarządu został powołany do pełnienia swojej funkcji na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółki. Między Spółką a Prezesem Zarządu nie została zawarta umowa o świadczenie usług zarządzania. Prezes Zarządu wykonuje swoje obowiązki zarządcze wyłącznie na podstawie uchwały wspólników powołujące go do pełnienia tej funkcji.

Miejsce zamieszkania Prezesa Zarządu jest położone w (…), tj. poza miejscowością, w której znajduje się hotel, w którym Prezes Zarządu nocuje w związku z wykonywaniem czynności zarządczych ((…), (…)). Ze względu na specyfikę prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz konieczność zapewnienia wysokich standardów zarządzania częścią biurową i handlową oraz nadzorowania należytej realizacji umów dotyczących prowadzenia działalności hotelowej, budynku w którym mieści się hotel, Prezes Zarządu w ramach swoich obowiązków zarządczych jest zobowiązany do regularnego i częstego przemieszczania do i pobytu w budynku, w tym hotelu zarządzanym przez (X) oraz operatora.

Przykładowy katalog czynności, Prezesa Zarządu, obejmuje:

• zatwierdzanie wydatków przekraczających ustalony limit,
• zatwierdzanie planów inwestycyjnych w hotelu,
• kontrola bieżącej działalności operacyjnej (X),
• kontrola należytej realizacji umów dotyczących funkcjonowania hotelu zawartych z (X) i operatorem,
• podejmowanie decyzji dotyczących polityki cenowej i strategii sprzedaży,
• zatwierdzanie umów z kluczowymi kontrahentami i dostawcami,
• nadzór nad realizacją planów finansowych i budżetu.

Z uwagi na położenie zarządzanego budynku oraz intensywny charakter obowiązków zarządczych wymagających długotrwałej obecności, Prezes Zarządu jest zobligowany do regularnego nocowania w hotelu zarządzanym przez (X). Noclegi te nie mają charakteru osobistego, są niezbędne dla prawidłowego wykonywania powierzonych mu obowiązków zarządczych i wykonywane są w celu realizacji działalności gospodarczej Spółki – z punktu widzenia Spółki są one kluczowe dla osiągania przychodów. W sytuacji braku konieczności wykonywania swoich obowiązków jako członka zarządu, Prezes Zarządu nie odbywałby takich podróży i nie korzystałby z tego noclegu w celach prywatnych.

Spółka wyraziła zgodę w formie pisemnej na sfinansowanie rzeczywistych kosztów noclegu Prezesa Zarządu mając na względzie fakt, że wykonywanie jego obowiązków wymaga osobistej obecności w (…). Było to podyktowane potrzebą zapewnienia właściwego nadzoru i realizacji kluczowych zadań zarządczych, które wiążą się z koniecznością przebywania w siedzibie firmy (położonej poza miejscowością zamieszkania Prezesa Zarządu). W ramach udzielonej zgody pokrywane są rzeczywiste, udokumentowane fakturą koszty noclegu.

W ramach udzielonej zgody dotyczące noclegów pokrywane są rzeczywiste, udokumentowane fakturą koszty noclegu. W ocenie Spółki zapewnienie noclegu Członkowi Zarządu nie stanowi po jego stronie przychodu podatkowego, gdyż świadczenie to jest ponoszone wyłącznie w interesie Spółki, celem uzyskiwania przychodów przez Spółkę i pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem obowiązków zarządczych Prezesa Zarządu. Z tego względu w porozumieniu dotyczącym noclegów Spółka nie odnosiła się do wysokości kosztu noclegu ani do limitów wynikających z przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r.

Zarządzanie powierzchnią biurową i handlową budynku oraz nadzorowanie realizacji umów dotyczących działalności hotelowej, bez podróży i regularnych pobytów w tym budynku jest niemożliwe ze względu na konieczność bezpośredniej kontroli jakości świadczonych na rzecz Spółki usług, potrzebę bieżącego nadzoru nad personelem i rozwiązywania problemów operacyjnych, wymóg osobistej obecności przy podejmowaniu kluczowych decyzji biznesowych, specyfikę branży wymagającą ciągłego monitorowania standardów obsługi klientów.

Koszty noclegów Prezesa Zarządu w hotelu są rozliczane w ramach wewnętrznych rozliczeń między poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi. Prezes Zarządu nie ponosi jakichkolwiek kosztów związanych z noclegami - ani w formie płatności bezpośredniej, ani w formie potrąceń z wynagrodzenia. Prezes Zarządu nie wykazuje w jakiejkolwiek formie ani rozliczeniu podatkowym tego kosztu jako swojego kosztu uzyskania przychodu. Noclegi są niezbędne dla prawidłowego wykonywania obowiązków zarządczych Prezesa Zarządu i nie są wykorzystywane w celach prywatnych.

Opisany we Wniosku koszt noclegu jest ponoszony w celu osiągnięcia przychodów Spółki. Koszt ten jest zaliczany do kosztów uzyskania przychodów Spółki.

W ocenie Spółki świadczenie w postaci zapewnienia noclegu Prezesowi Zarządu leży w interesie Spółki, a nie w interesie prywatnym Prezesa Zarządu. W sytuacji braku konieczności wykonywania obowiązków jako członek zarządu, Prezes Zarządu nie odbywałby takich podróży i nie korzystałby z tego noclegu w celach prywatnych.

Zapewnienie noclegów:

• nie jest traktowane jako podróż służbowa w rozumieniu art. 77⁵ Kodeksu pracy,
• wynika wyłącznie z konieczności wykonywania obowiązków zarządczych Prezesa Zarządu,
• pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą Spółki,
• nie ma charakteru osobistego i nie służy celom prywatnym Prezesa Zarządu.

Prezes Zarządu nie ponosi żadnych kosztów noclegu ani bezpośrednio, ani pośrednio.

Pytanie

Czy w związku z finansowaniem przez Spółkę noclegu Prezesa Zarządu, po stronie Prezesa Zarządu powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (dalej: „podatek PIT”) i Spółka ma obowiązek obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na ten podatek?

Państwa stanowisko w sprawie

Mając na uwadze, że finansowanie noclegów Prezesa Zarządu w hotelu zarządzanym przez X) oraz operatora wynika wyłącznie z uzasadnionych potrzeb operacyjnych Spółki i służy wyłącznie realizacji jej interesu gospodarczego, po stronie Prezesa nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Noclegi te nie mają charakteru osobistej korzyści, lecz są niezbędne dla zapewnienia skutecznego zarządzania i kontroli działalności operacyjnej Spółki, tj. wykonywania obowiązków Prezesa Zarządu, w tym zarządzania powierzchnią biurową i handlową oraz nadzoru należytej realizacji umów dotyczących działalności hotelowej przez (X) i operatora. W związku z tym, nie występuje obowiązek opodatkowania ich jako przychodu Prezesa Zarządu, a tym samym obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek PIT.

UZASADNIENIE STANOWISKA

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Każde przysporzenie majątkowe – niezależnie od formy – stanowi co do zasady przychód, który powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wnioskodawca podkreśla jednak, że w jego konkretnym przypadku powyższa ogólna reguła nie znajduje zastosowania, a ostateczny wniosek co do obowiązku rozpoznania przychodu jest odmienny. Wnioskodawca wskazuje, że noclegi Prezesa Zarządu w hotelu zarządzanym przez (X) i operatora mają charakter bezwzględnie niezbędny dla wykonywania powierzonych obowiązków zarządczych wykonywanych dla Wnioskodawcy. Specyfika zarządzania częścią biurową i handlową oraz nadzór nad działalnością hotelową budynku będącego własnością Wnioskodawcy, wymaga fizycznej obecności w nim, co nie może być skutecznie realizowane zdalnie. Prezes jest zobowiązany do bezpośredniej kontroli jakości świadczonych na rzecz Spółki usług, bieżącego nadzoru nad personelem i rozwiązywania problemów operacyjnych, osobistej obecności przy podejmowaniu kluczowych decyzji biznesowych, osobistego monitorowania standardów obsługi klientów. Te działania mogą być skutecznie wykonywane wyłącznie poprzez regularne pobyty w budynku należącym do Spółki, przy czym nocowanie w nim stanowi najlepszą racjonalną opcję umożliwiającą ciągłość nadzoru nad działalnością operacyjną, w szczególności w odniesieniu do funkcjonujących w godzinach wieczornych i nocnych jednostek organizacyjnych hotelu (bary, restauracja, recepcja, ochrona). Okoliczności te wykraczają daleko poza standardowe pojęcie podróży i wymagają indywidualnej oceny zgodnie z zasadami wykładni konstytucyjnej.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) stanowi fundamentalną podstawę prawną dla oceny przedmiotowych świadczeń, ustanawiając konstytucyjne standardy kwalifikacji nieodpłatnych świadczeń jako przychodu podlegającego opodatkowaniu. Trybunał jednoznacznie określił, że za przychód mogą być uznane wyłącznie świadczenia spełniające łącznie trzy kryteria:

1.  zgodę beneficjenta na świadczenie,

2.  realizację w jego interesie oraz

3.  wymierną korzyść o charakterze indywidualnym.

W opisanym stanie faktycznym warunki 1 i 3 zostaną spełnione, jako że Prezes Zarządu wyraża zgodę na zakwaterowanie w konkretnym hotelu i koszt tego noclegu jest Spółce znany. Tym nie mniej, jak wskazuje Trybunał Konstytucyjny, do powstania przychodu konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich trzech warunków. W opisywanej zaś sytuacji noclegi będą realizowane w interesie Spółki, umożliwiając Prezesowi Zarządu efektywne zarządzanie częścią biurową i handlową oraz nadzór nad działalnością hotelową budynku. Prezes Zarządu, gdyby nie pełnił tej funkcji i nie wykonywał związanych z nią obowiązków, prawdopodobnie nie byłby zainteresowany regularnymi pobytami w obiekcie hotelowym, co jednoznacznie wskazuje, że świadczenie to służy wyłącznie celom biznesowym Spółki, a nie osobistym interesom Prezesa Zarządu.

Podkreślenia wymaga fakt, że z uwagi na to, że nie zostały spełnione wszystkie trzy warunki określone przez Trybunał Konstytucyjny, po stronie Prezesa Zarządu do tej pory nie powstawał i nadal nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Choć nie zostało wskazane to wprost, w opinii Wnioskodawcy powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się jedynie do pracowników, ale do każdej osoby fizycznej będącej potencjalnym beneficjentem świadczenia. Różnicowanie skutków podatkowych nieodpłatnych świadczeń wyłącznie w zależności od tytułu prawnego łączącego daną osobę ze spółką byłoby nieuzasadnione. Zarówno teza wyroku, jak i jego uzasadnienie powinny znaleźć zastosowanie również wobec osób fizycznych osiągających przychody z innych źródeł, w tym z działalności wykonywanej osobiście. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 19 marca 2024 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.61.2024.3.MJ, w której organ podatkowy przyjął, że podejście do oceny świadczeń na rzecz osób pełniących funkcje zarządcze nie powinno być różnicowane ze względu na podstawę prawną ich zatrudnienia.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, po stronie Prezesa Zarządu nie powstaje przychód z tytułu zapewnienia noclegów w hotelu zarządzanym przez (X), a których to koszt ponosi Wnioskodawca.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 2 ww.:

Z kolei zgodnie z art. 13 pkt 7 ww. ustawy:

Natomiast art. 41 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Według art. 42 ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Art. 11 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:

O wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca nie sprecyzował bliżej, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenia”. Ograniczył się w tym względzie jedynie do wskazania w art. 11 ust. 2a powołanej ustawy sposobu i kryteriów ustalania ich wartości.

W tej sytuacji koniecznym wydaje się zatem odwołanie do rozumienia tego pojęcia w prawie cywilnym oraz w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego.

W prawie cywilnym pojęcie „świadczenia” rozpatruje się na tle stosunku zobowiązaniowego w ten sposób, że przez świadczenie rozumie się zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania i polegające na zadośćuczynieniu podlegającego ochronie interesowi wierzyciela (art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Najogólniej rzecz biorąc, świadczenie polegać może na zachowaniu się czynnym – działaniu lub zachowaniu się biernym, tj. zaniechaniu, czyli powstrzymywaniu się od jakiegoś działania.

Pojęcie nieodpłatnego świadczenia dla celów podatkowych ma jednak szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Przez nieodpłatne świadczenie należy bowiem rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02).

W znaczeniu „słownikowym” z kolei określenie „nieodpłatne świadczenia” oznacza wszelkie świadczenia niewymagające opłaty; takie, za które się nie płaci, bezpłatne (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa, 2003).

Istotą nieodpłatnego świadczenia jest więc to, by otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego.

W kwestii pojęcia nieodpłatnego świadczenia wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947) z którego wynika, że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie nieodpłatne świadczenia, które:

1.  po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

2.  po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

3.  po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.

W świetle powyższych wyjaśnień, za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Tym samym, za przychód Prezesa Zarządu Spółki z tytułu pełnionej funkcji uznaje się każde świadczenie – nie tylko wynagrodzenie z tego tytułu – ale także inne świadczenia otrzymywane w związku z pełnieniem obowiązków, niezależnie od sposobu powołania.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że w ramach swojej działalności Spółka zarządza powierzchnią biurową i handlową oraz nadzoruje działalność hotelową w budynku, który jest jego własnością. Funkcję Prezesa Zarządu w (A) pełni osoba fizyczna, która jednocześnie wykonuje obowiązki członka zarządu w (X). (X) prowadzi działalność hotelową w tym samym budynku (stanowiącym własność (A)) na podstawie kompleksu umów, których stronami są Wnioskodawca, (X) oraz operatora czyli podmiot niepowiązany, pod którego marką działa hotel, przy czym na potrzeby tej działalności (X) dzierżawi część budynku od (A). Koszty noclegów pokrywa Wnioskodawca w ten sposób, że (X) wystawia fakturę na (A), która następnie opłaca tę fakturę. Prezes Zarządu nie ponosi obecnie żadnych wydatków na zakwaterowanie w związku z wykonywaniem czynności zarządczych. Prezes Zarządu jest osobą fizyczną posiadającą doświadczenie w zarządzaniu powierzchnią biurową i handlową budynku należącego do Spółki. Wykonuje swoje obowiązki za podstawie uchwały wspólników powołującej go na prezesa zarządu. Jest polskim rezydentem podatkowym. Spółka nie zawarła z Prezesem Zarządu umowy o pracę, umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktu menedżerskiego ani umowy o podobnym charakterze w celu świadczenia usług zarządczych na rzecz Spółki. Prezes Zarządu pełni funkcję na podstawie uchwały wspólników powołującej go do pełnienia tej funkcji. Prezes Zarządu został powołany do pełnienia swojej funkcji na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółki. Między Spółką a Prezesem Zarządu nie została zawarta umowa o świadczenie usług zarządzania. Prezes Zarządu wykonuje swoje obowiązki zarządcze wyłącznie na podstawie uchwały wspólników powołujące go do pełnienia tej funkcji. Miejsce zamieszkania Prezesa Zarządu jest położone w (…), tj. poza miejscowością, w której znajduje się hotel, w którym Prezes Zarządu nocuje w związku z wykonywaniem czynności zarządczych (…).

W świetle powyższego zauważam, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

Nie sposób zatem uznać, że ponoszenie przez Prezesa Zarządu kosztów noclegu leży wyłącznie w Państwa interesie oraz służy wyłącznie realizacji jego obowiązku. Stąd, w sytuacji, gdy Spółka mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy zapewni zakwaterowanie lub przekaże świadczenie związane z zakwaterowaniem, to wartość tego świadczenia stanowi dla Prezesa Zarządu przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedstawionej przez Państwa sytuacji mamy zatem do czynienia ze świadczeniem, którego otrzymanie nie jest wynikiem zaistnienia zdarzenia o charakterze nietypowym lub okazjonalnym. Skorzystanie ze świadczenia w postaci noclegu leży więc również w interesie Prezesa Zarządu, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku, jaki musiałby ponieść w celu samodzielnego zapewnienia sobie zakwaterowania.

Z tych też względów uznać należy, że przyjęcie przez Prezesa Zarządu świadczenia związanego z noclegiem, na warunkach opisanych we wniosku, przynosi mu wymierną korzyść majątkową i finansową. Ponadto nieodpłatne świadczenie nie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania usług. Tym samym, spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie Prezesa Zarządu.

Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do Prezesa Zarządu.

Zatem w ocenie organu, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, zostały spełnione.

Po pierwsze, świadczenie zostanie spełnione za zgodą Prezesa Zarządu.

Po drugie, świadczenie zostało spełnione w interesie Prezesa Zarządu.

Po trzecie, osiągnięta korzyść przez Prezesa Zarządu jest wymierna i przypisana indywidualnie do Prezesa Zarządu.

Wobec powyższego, ponoszenie za Prezesa Zarządu kosztów noclegu skutkuje u Niego powstaniem przychodu z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro Prezes Zarządu otrzymuje bezpłatny nocleg, to tym samym otrzymuje On świadczenie, które powoduje u Niego przysporzenie w majątku w postaci korzystania z noclegu, za który nie płaci. W sytuacji braku tego świadczenia od Państwa Prezes Zarządu musiałby samodzielnie ponieść ekonomiczny ciężar sfinansowania noclegu. Przyjęcie świadczenia oferowanego przez Państwa oznacza uniknięcie wydatku na ten cel. W konsekwencji, od powyższego przychodu na Państwu, jako płatniku, ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 41 ust. 1 ww. ustawy.

Stanowisko Państwa jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej przez Państwo interpretacji informuję, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.