0114-KDIP3-2.4011.390.2026.2.MT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

• nieprawidłowe – w zakresie możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do kwoty umorzenia dotyczącej poniesionej opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu oraz opłaty sądowej za wpis hipoteki,

• nieprawidłowe – w zakresie możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do kwoty umorzenia (kapitału i odsetek) w części, w jakiej kredyt został zaciągnięty na zakup miejsca postojowego w hali garażowej,
• prawidłowe – w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniliście go Państwo pismem z 20 kwietnia 2026 r. (wpływ 23 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:

• A. A.

2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

• B. B.

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 18 maja 2007 r. A. A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania) i B. B. (Zainteresowany niebędący stroną postępowania – były mąż) zawarli z X Bank S. A., którego następcą prawnym stał się Bank Y S. A. kredyt hipoteczny w kwocie 627.642,40 zł indeksowany kursem CHF. Zainteresowani zobowiązali się do wykorzystania kredytu zgodnie z postanowieniami umowy zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w terminach oznaczonych w umowie. W dniu wypłaty saldo było wyrażone w walucie, do której indeksowany był kredyt.

Zgodnie z umową (ust. 2) kredyt przeznaczony był na pokrycie części budowy samodzielnego lokalu mieszkalnego położonego w (…) przy ul. (…) o powierzchni 75.30 m² realizowanego przez Z Sp. z o.o. Sp. k. (dalej Inwestor), który zawarł z kredytobiorcą umowę do wybudowania budynku oraz do ustanowienia po zakończeniu budowy – odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do lokalu na kredytobiorcę.

Zgodnie z aktem notarialnym cena zakupu lokalu to 544.099,5 PLN, a cena miejsca postojowego w tym samym budynku, to 30.000 PLN. Na wartość inwestycji wchodziły jeszcze koszty wykończenia lokalu – 44.451 PLN oraz koszty związane z kredytem – 7.642,4 PLN.

Dla lokalu mieszkalnego utworzona jest księga wieczysta KW Nr (…), dla garażu – KW Nr (…).

Zabezpieczeniem kredytu jest hipoteka na lokalu mieszkalnym.

18 maja 2007 r. Zainteresowani zawarli z Bankiem umowę, jako małżonkowie. W dniu zawierania umowy małżonkowie nie mieli ustanowionej rozdzielności małżeńskiej.

16 maja 2011 r. lokal mieszkalny oraz miejsce postojowe w garażu podziemnym przeszły na własność A. A. (Zainteresowanej będącej stroną postępowania).

5 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w (…) orzekł rozwód pomiędzy Zainteresowanymi. Kredyt od czasu rozwodu spłaca A. A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania). Pomimo rozwodu oboje Zainteresowani pozostają jako współkredytobiorcy, gdyż Bank nie zwolnił B. B. (Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania) z długu. Oboje Zainteresowani są solidarnie zobowiązani do zapłaty.

Od 2007 r. ww. lokal mieszkalny zamieszkuje Zainteresowana będąca stroną postępowania wraz z dwoma synami Zainteresowanych.

W przeszłości Zainteresowani nie korzystali z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności. Kredyt nie był wykorzystywany na cele gospodarcze. Zainteresowani zaciągnęli kredyt, jako osoby fizyczne na cele mieszkaniowe. Aktualnie Zainteresowani prowadzą z bankiem rozmowy w kierunku ugody dotyczącej umorzenia kredytu. Bank proponuje umorzenie pozostałego do spłaty salda kapitału kredytu (uznania kredytu, jako całkowicie spłacony) oraz zapłaty na rzecz Zainteresowanych dodatkowej kwoty w wysokości 52.520 PLN tytułem zwrotu zapłaconych rat kapitałowych i odsetkowych. Ponadto ugoda zakłada zwrot poniesionych przez Zainteresowanych kosztów sądowych w wysokości 1.000 PLN tytułem opłaty od pozwu oraz zwrot na rzecz Kancelarii kosztów zastępstwa procesowego.

Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego

Zainteresowani wskazali, że według umowy kredytu zmienianej aneksami kredyt przeznaczony jest na pokrycie ceny BUDOWY samodzielnego lokalu mieszkalnego, opisanego w paragrafie 3 ust. 1, tj. położonego w (…) przy ul. (…), realizowanego przez Inwestora: Z sp. z. o.o, który zawarł z Zainteresowanymi (kredytobiorcami) umowę w którym to zobowiązał się do wybudowania tego budynku oraz do ustanowienia po zakończeniu budowy- odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do lokalu na Zainteresowanych (Kredytobiorców) w kwocie 575.548,5 zł oraz na pokrycie części kosztów wykończenia ww. nieruchomości w kwocie 44.451,5 zł oraz na pokrycie kwoty należnej prowizji z tytułu udzielenia kredytu w wysokości 7.442,40 zł oraz kosztów z tytułu opłaty sądowej należnej za wpis hipoteki w wysokości 200 zł. Ww. lokal mieszkalny jest wpisany do KW Nr (…).

Kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku, został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Kredyt został zabezpieczony hipotecznie na finansowanym lokalu mieszkalnym położonym w (…) przy ul. (…), KW nr (…).

Umorzenie kwoty kredytu będzie dotyczyło wszystkich współkredytobiorców i będzie skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec banku w całości po stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług. W innym przypadku Zainteresowani nie podpiszą z bankiem ugody.

Na kwotę umorzenia składa się kwota kapitału, kwota odsetek, kwota opłat, tj. prowizji od kredytu, opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu, które przez Bank zostało dopisane do kapitału kredytu w trakcie umowy kredytu, i które to Zainteresowani spłacają to w racie kapitałowo-odsetkowej oraz kwota opłaty od wpisu hipoteki w kwocie 200 zł.

W skład umorzenia nie będą wchodziły odsetki karne.

Kwota dodatkowa w wysokości 52.520,00 PLN, która ma zostać zwrócona Zainteresowanym mieści się w kwocie wpłaconych przez nich rat kapitałowo- odsetkowych,

W wyniku zawartej ugody pozostały kapitał do spłaty zostanie umorzony, a z zapłaconej przez Zainteresowanych nadwyżki bank wypłaci kwotę 52.520 zł na zasadzie ugody.

Będzie to zwrot środków, które zostały wpłacone przez Zainteresowanych do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie stały się nienależne bankowi.

Zwrot na rzecz Zainteresowanych kosztów zastępstwa procesowego będzie stanowił zwrot faktycznie poniesionych przez nich wydatków ze swoich środków pieniężnych.

Zwrot na rzecz Zainteresowanych opłaty od pozwu będzie stanowił zwrot faktycznie poniesionych przez nich wydatków ze swoich środków pieniężnych.

Zainteresowani są w trakcie negocjacji z bankiem. Zainteresowani zakładają, że ugoda zostanie zawarta z bankiem w 2026 r.

Pytania

1.  Czy w wyniku zwolnienia z części długu (umorzenia zadłużenia) kredytu hipotecznego zaciągniętego we frankach szwajcarskich, Zainteresowanym przysługuje prawo do zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzenia?

2.  Czy przeznaczenie części środków z kredytu na nabycie miejsca postojowego w hali garażowej powoduje, że od umorzonej całkowitej kwoty kredytu powinien być wskazany udział procentowy części z tytułu nabycia miejsca postojowego w hali garażowej, od której powinien być odprowadzony podatek?

3.  Jeśli tak, to czy Bank ma obowiązek wystawić PIT-11 od umorzonej części kredytu z tytułu nabycia miejsca postojowego w podziemnej hali garażowej?

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych umorzenie zadłużenia części kredytu hipotecznego zaciągniętego we frankach szwajcarskich powinno korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej Minister Właściwy do Spraw Finansów Publicznych może w drodze Rozporządzenia zaniechać w całości lub części poboru podatków w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników.

Kredyt został zaciągnięty przez Zainteresowanych przed 15 stycznia 2015 r. Bank podlegał i podlega nadzorowi Urzędu nadzoru Komisji Finansowej.

Kredyt został zaciągnięty przez Zainteresowanych na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Kredyt został przeznaczony na pokrycie części budowy samodzielnego lokalu mieszkalnego.

Zainteresowana będąca stroną postępowania jest właścicielem mieszkania i miejsca postojowego w garażu, a kredyt jest na bieżąco spłacany.

Zainteresowani nie korzystali z zaniechania poboru podatku na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Ponadto Zainteresowani oświadczają, że miejsce postojowe w garażu podziemnym służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych – stanowi przestrzeń pomocniczą lokalu mieszkalnego, bowiem Zainteresowani nie posiadają komórki lokatorskiej, ani też piwnicy, czy strychu. Miejsce postojowe stanowi pomieszczenie pomocnicze Zainteresowanych, gdzie Zainteresowani przechowują rowery, hulajnogi (nieelektryczne), krzesła metalowe, sanki i inne sprzęty gospodarstwa domowego.

Intencją powołanego przez Ministerstwo Finansów przepisu zwalniającego podatnika z obowiązku podatku, było nakłonienie kredytobiorców do zawierania ugód. Biorąc pod uwagę, że planowana ugoda z Bankiem dotyczy lokalu mieszkalnego zakupionego wraz z miejscem postojowym, to w ocenie Zainteresowanych zwolnienie powinno obejmować w oczywisty sposób miejsce postojowe w garażu podziemnym, jako nieodłączną część ugody.

Bez miejsca postojowego Zainteresowani nie kupiliby tego mieszkania. Zainteresowani mieli chore dziecko, u którego stwierdzono zespół Aspergera oraz niedosłuch. Dziecko chorowało na nawracające zapalenia uszu. Zainteresowani jeździli z nim codziennie do lekarzy lub na terapię. Zainteresowani nie mogli z chorym dzieckiem wciąż szukać miejsca do zaparkowania.

Garaż z mieszkaniem spełnia w ocenie Zainteresowanych potrzebę mieszkaniową, dachu nad głową, funkcję ochronną dla dzieci i jest pomieszczeniem/miejscem pomocniczym dla lokalu mieszkalnego.

Bank zaproponował umorzenie pozostałego do spłaty salda kredytu oraz zapłatę na rzecz Zainteresowanych dodatkowej kwoty.

Dodatkowa kwota jest zwrotem nienależnie wpłaconych kwot do Banku tytułem kredytu – rat kapitałowo-odsetkowych i kwot związanych z zaciągnięciem kredytu hipotecznego.

Zdaniem Zainteresowanych Bank ma obowiązek wystawić PIT-11 od umorzonej części z tytułu miejsca postojowego w hali podziemnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Umorzenie wierzytelności

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym, umorzoną Państwu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zaniechanie poboru podatku

Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):

Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1.  kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;

2.  kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

3.  kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

4.  kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.

Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że zaciągnęli Państwo kredyt na:

• zakup samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym posiadającym odrębną księgę wieczystą;
• pokrycie części kosztów wykończenia ww. nieruchomości,
• pokrycie kwoty należnej prowizji z tytułu udzielenia kredytu,
• pokrycie kosztów z tytułu opłaty sądowej należnej za wpis hipoteki,

zaś na kwotę umorzenia składa się:

• kwota kapitału,
• kwota odsetek,
• prowizja od kredytu,
• opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu,
• kwota opłaty od wpisu hipoteki.

Na wstępie wskazuję, że z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać.

Zatem w sytuacji, gdy w skład umorzenia wchodzą koszty ubezpieczeń, to nie mogą one w ogóle korzystać z zaniechania poboru podatku. Umorzenie wierzytelności dotyczącej kosztów ubezpieczeń, tj. opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu, będzie stanowić dla Państwa przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W tej kwestii Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do kosztów prowizji od kredytu wskazuję, że z cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego.

Zatem jeśli pokrycie kwoty należnej prowizji z tytułu udzielenia kredytu było kosztem niezbędnym do zawarcia umowy kredytowej – to umorzenie kwoty z tego tytułu może korzystać z zaniechania poboru podatku. Od tej części umorzenia nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego.

W tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do kwestii opłaty poniesionej za wpis do hipoteki wskazuję, że opłaty związane z wszelkimi wpisami do hipoteki nie są wydatkami niezbędnymi do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego i nie są ponoszone na rzecz banku. Opłaty za wniosek o założenie księgi wieczystej i wpis hipoteki są opłatami sądowymi i są konieczne do ustanowienia zabezpieczenia na rzecz banku, natomiast nie są to opłaty warunkujące zawarcie umowy kredytowej.

Nie należy utożsamiać kosztów związanych z udzieleniem kredytu z kosztami związanymi z jego uruchomieniem. Zawarcie umowy kredytowej to formalne zobowiązanie banku do udzielenia kredytu i kredytobiorcy do jego spłaty na określonych warunkach, natomiast uruchomienie kredytu to faktyczna wypłata środków pieniężnych, która następuje po spełnieniu wszystkich warunków określonych w umowie, np. dostarczeniu aktu notarialnego, czy złożeniu wniosku o wpis hipoteki. Umowa o udzielenie kredytu jest bowiem pierwszym krokiem, a uruchomienie kredytu jest następnym, oddzielonym etapem procesu kredytowego.

Skoro zaś wydatek poniesiony na opłatę wpisu do hipoteki nie jest wydatkiem warunkującym zawarcie umowy kredytowej, a zatem nie jest opłatą niezbędną do zawarcia kredytu, do których odwołuje się § 1 ust. 2 pkt 3 omawianego Rozporządzenia, to umorzenie tej opłaty nie może korzystać z zaniechania poboru podatku.

Kwota ta będzie stanowiła dla Państwa przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W tym zakresie Państwa stanowisko jest więc nieprawidłowe.

Odnosząc się natomiast do umorzenia kwoty kapitału i odsetek wskazuję, że zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych znajduje zastosowanie wyłącznie do tej części umorzonego kapitału i odsetek, która odpowiada kwocie kredytu zaciągniętej na cel mieszkaniowy.

Należy zatem przeanalizować cele, na jakie zaciągnęli Państwo kredyt.

Omawiane Rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując – że główną przesłanką do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o których mowa w tym artykule.

Zgodnie z art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie lokalu mieszkalnego.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 232).

Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:

Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.

W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazali Państwo, że lokal mieszkalny oraz miejsca postojowe w hali garażowej mają odrębne księgi wieczyste.

Skoro miejsce postojowe w hali garażowej nie jest wpisane do jednej księgi wieczystej razem z lokalem mieszkalnym, to pomimo tego, że jest ono związane z zakupionym lokalem mieszkalnym – stanowi odrębną nieruchomość posiadającą odrębną księgę wieczystą. Nie można więc uznać, że miejsce postojowe w hali garażowej spełnia definicję „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym lokalem mieszkalnym. Miejsce postojowe w hali garażowej, w żadnym wypadku nie jest lokalem mieszkalnym, a więc nie służy zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych.

W art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jako jeden z wydatków na cele mieszkaniowe – został wymieniony również remont lokalu mieszkalnego.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „remontu”. Dla wyjaśnienia tego pojęcia, należy odnieść się do jego znaczenia funkcjonującego w języku powszechnym. I tak, „remont” to „doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do stanu używalności; naprawa, odnawianie (czegoś)”. Synonimami tego pojęcia są m.in. „naprawa, przebudowa, odrestaurowanie, modernizacja”.

Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) jako:

Niemniej jednak, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do tego przepisu. Tym samym, definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie Prawa budowlanego nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy podatkowej. Może być natomiast uwzględniona jako jeden z elementów służących ustaleniu znaczenia pojęcia „remontu” dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

Za „remont” budynku mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy więc uznać prace dotyczące tego budynku jako nieruchomości i jego części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone od budynku bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu budynku we właściwym stanie, doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw. wykończenie budynku mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności użytkowej nowo wybudowanego budynku. W każdym przypadku remont dotyczy „materii” budynku mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa, bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi budynku mieszkalnego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że wydatkiem na cele mieszkaniowe może być wyłącznie ta część należności, która została zaciągnięta i przeznaczona na pokrycie kosztów budowy lokalu mieszkalnego i jego wykończenie. Umorzenie kredytu (kapitału i odsetek) w tej części będzie podlegać zaniechaniu poboru podatku.

W tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Natomiast umorzenie kredytu (kapitału i odsetek) w części, w jakiej kredyt został zaciągnięty na zakup miejsca postojowego nie może korzystać z zaniechania poboru podatku.

Stosownie bowiem do § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż wydatki mieszkaniowe, to zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

W tej kwestii Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Oznacza to, że bank z tego tytułu ma obowiązek wystawić dla Państwa PIT-11.

Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W interpretacji dokonałem oceny Państwa stanowiska tylko w kwestii dotyczącej umorzenia wierzytelności. Natomiast nie odniosłem się do skutków podatkowych wypłaty kwoty dodatkowej, zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu, gdyż nie było to przedmiotem zapytania.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A. A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.