0114-KDIP3-1.4011.815.2026.2.MZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 18 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 16 września 2026 r. (data wpływu 16 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W grudniu 2019 roku kupiła Pani mieszkanie za kwotę 245 438 zł. W maju 2020 roku natomiast nabyła Pani prawo do wyłącznego korzystania z naziemnego miejsca postojowego za kwotę 5 000 zł. Powyższe mieszkanie wraz z prawem do miejsca postojowego (parkingowego) sprzedała Pani w lutym 2025 roku za kwotę 680 000 zł (nie została rozróżniona kwota za sprzedaż mieszkania oraz owego miejsca parkingowego). Zgodnie z obowiązującymi przepisami, ma Pani świadomość, że nie musi zgłaszać faktu sprzedaży mieszkania, składając PIT- 39, ponieważ minęło od tamtego czasu 5 lat podatkowych, natomiast od nabycia prawa do miejsca parkingowego w momencie sprzedaży mieszkania, nie minęło 5 lat podatkowych. Sprzedając mieszkanie (wraz z prawem do miejsca parkingowego) nie zostały rozróżnione kwoty za nieruchomość oraz miejsce parkingowe. Kwota 680 000zł była kwotą sprzedaży całości (mieszkania i m. parkingowego łącznie).

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

1. Jakie prawo zgodnie z aktem notarialnym Pani nabyła? Czy nabyła Pani prawo do korzystania z miejsca parkingowego i czy nastąpiło przeniesienie prawa własności na Pani rzecz?

Odpowiedź: Zgodnie z treścią aktu notarialnego nabyte zostało prawo do wyłącznego korzystania z oznaczonego miejsca parkingowego. Miejsce parkingowe nie stanowiło odrębnego przedmiotu własności i nie doszło do przeniesienia prawa własności tego miejsca.

2. Na podstawie jakiego tytułu prawnego nabyła Pani miejsce parkingowe?

Odpowiedź: Prawo do korzystania z miejsca parkingowego zostało nabyte na podstawie tytułu prawnego określonego w akcie notarialnym tj. w ramach udziału w nieruchomości wspólnej, z którym związane było prawo do wyłącznego korzystania z konkretnie oznaczonego miejsca parkingowego.

Pytanie

Pani zamiarem było sprecyzowanie pytania:

Czy sprzedaż miejsca postojowego (parkingowego) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Nie musi Pani zgłaszać faktu sprzedaży mieszkania, składając PIT-39, ponieważ minęło od tamtego czasu więcej niż 5 lat podatkowych, natomiast od nabycia prawa do miejsca parkingowego w momencie sprzedaży mieszkania, nie minęło 5 lat podatkowych. Sprzedając mieszkanie (wraz z prawem do miejsca parkingowego) nie zostały rozróżnione kwoty za nieruchomość oraz miejsce parkingowe. Kwota 680 000 zł była kwotą sprzedaży całości (mieszkania i m. parkingowego łącznie). Prawo do wyłącznego korzystania z naziemnego miejsca postojowego nie jest wprost wymienione w katalogu praw, których sprzedaż podlega PIT-39, w związku z tym, uważa Pani, że nie ma obowiązku składania PIT-39 w opisanej powyżej sytuacji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie natomiast do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada przy tym zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania, uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

Jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto, nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie, np. zaliczony częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego. Klasyfikacja przychodu do danego źródła przychodów powoduje określone konsekwencje podatkowe.

Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Norma art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że – dokonane poza działalnością gospodarczą – odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie tego terminu – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Z treści powołanego powyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy wynika, że katalog praw majątkowych zawarty w tym przepisie jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że jedynie w enumeratywnie wymienionych przypadkach, gdy następuje odpłatne zbycie ściśle wskazanych w nim praw, uzyskane z tego tytułu przychody podlegają opodatkowaniu na zasadach szczególnych, określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym, tj. z zastosowaniem 19% podatku dochodowego. Powyższy katalog nie zawiera wyłącznego prawa do korzystania z miejsc postojowych.

Zgodnie z treścią art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Regulację dotyczącą umowy quoad usum odzwierciedla art. 206 ustawy Kodeks cywilny, który jest ustawowym sposobem określenia współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej, ale jednocześnie nie wyłącza w tym zakresie regulacji umownej oraz ustalenia stosunków między współwłaścicielami na podstawie orzeczenia sądowego.

W myśl natomiast art. 206 Kodeksu cywilnego:

Art. 207 ww. Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Umowa quoad usum polega tym samym na dokonaniu podziału nieruchomości na części do wyłącznego użytku poszczególnych współwłaścicieli i do odrębnego pobierania z nich pożytków. Skutkiem takiego podziału, każdy ze współwłaścicieli części wspólnej będzie mógł korzystać z wydzielonej części nieruchomości wspólnej samodzielnie, bez ingerencji i ograniczeń ze strony pozostałych współwłaścicieli.

Podział dokonany mocą umowy quoad usum nie wywiera żadnych skutków w sferze praw rzeczowych współwłaścicieli. Na jego mocy, pomiędzy współwłaścicielami kształtuje się wyłącznie stosunek zobowiązaniowy. Od chwili zawarcia umowy quoad usum na każdym ze współwłaścicieli ciąży obowiązek respektowania (czyli nieingerowania) w prawa pozostałych współwłaścicieli do wyłącznego korzystania z przynależnej im części nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Przy czym umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości, o czym stanowi art. 158 ww. ustawy, powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

Z uwagi na brak definicji nieruchomości i rzeczy w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych należy odwołać się do odpowiednich przepisów prawa cywilnego. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, ze względu na charakter udziału:

Odnosząc się do sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego (parkingowego), takie prawo nie jest nieruchomością. Prawo do miejsca postojowego jako prawo majątkowe inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu jako źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

W świetle art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zawarte w powołanym wyżej art. 18 ww. ustawy wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Należy zatem przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art. 18 ww. ustawy można zaliczyć także inne prawa niewymienione w tym przepisie. Jednocześnie, treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw, jak również z ich sprzedaży lub zamiany.

Ogólna zasada dotycząca sposobu ustalania dochodów z poszczególnych źródeł przychodów została określona w art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z opisu sprawy wynika, że w maju 2020 r. nabyła Pani prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego (parkingowego). Natomiast w lutym 2025 r. sprzedała Pani powyższe prawo do korzystania z miejsca postojowego (parkingowego).

W związku z powyższym, powzięła Pani wątpliwość czy przychód ze sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego (parkingowego) jest opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii ma odpowiedź na pytanie, czy przysporzenie uzyskane ze sprzedaży opisanego prawa mieści się w przychodach z odpłatnego zbycia praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wykładnia językowa ww. przepisu prowadzi do wniosku, że wymienione w nim kategorie praw majątkowych stanowią numerus clausus, nadto dotyczą praw rzeczowych. Oznacza to, że tylko przychód uzyskany z odpłatnego zbycia jednego z praw explicite wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy może zostać rozpoznany jako odpowiadający warunkom określonym w tej regulacji, w tym korzystać z wyłączenia z opodatkowania z niej wynikającego. Jeżeli bowiem do odpłatnego zbycia praw majątkowych wymienionych w lit. a)-c) (które nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej), doszło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, przychód z tego tytułu podlega opodatkowaniu. Natomiast, odpłatne zbycie tych praw po upływie wskazanego terminu nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem odpłatnego zbycia nie jest miejsce postojowe jako samodzielna nieruchomość ani prawo własności nieruchomości, lecz prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego, wynikające ze stosunku prawnego związanego z nieruchomością. Tego rodzaju prawo nie stanowi rzeczy w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, jednakże nie oznacza to, że jego odpłatne zbycie pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Należy zatem stwierdzić, że sporne prawo obligacyjne do nieruchomości nie może zostać zaliczone do żadnej z kategorii praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Nie będąc prawem rzeczowym, stanowi ono prawo majątkowe inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy praw majątkowych, przenosząc miejsce postojowe odpłatnie na rzecz innego podmiotu uzyskane z tego tytułu przychody kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.

Mając zatem na uwadze opis stanu faktycznego uznać należy, że przychód uzyskany przez Panią z tytułu sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego (parkingowego) należy zakwalifikować jako przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten będzie podlegał opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ww. ustawy, przy czym podstawę opodatkowania stanowi dochód, tj. przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu poniesione w celu jego osiągnięcia, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W konsekwencji, w opisanej przez Panią sytuacji otrzymany przez Panią przychód z tytułu sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego należało wykazać w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2025 (formularz PIT-36).

Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.