0114-KDIP3-1.4011.742.2026.3.EC

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 11 sierpnia 2026 r. (wpływ 11 sierpnia 2026 r.), pismem z 11 sierpnia 2026 r. (wpływ 23 września 2026 r.) oraz pismem z 8 października 2026 r. (wpływ 13 października 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą A. Przedmiotem Pana działalności jest między innymi wykonywanie krajowych i międzynarodowych usług transportu drogowego towarów. Dochody z działalności opodatkowuje Pan podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W ramach prowadzonej działalności przyjął Pan zlecenie wykonania międzynarodowego przewozu drogowego towarów z Niemiec do Polski. Przewóz został powierzony profesjonalnemu podwykonawcy prowadzącemu działalność transportową. Podwykonawca odebrał powierzony mu towar od nadawcy, jednak nie dostarczył go do odbiorcy. Po odebraniu ładunku zerwał kontakt i przywłaszczył powierzone mienie. Niezwłocznie po ujawnieniu zdarzenia zgłosił Pan podejrzenie popełnienia przestępstwa Policji. W następstwie Pana zawiadomienia Prokuratura wszczęła śledztwo dotyczące przywłaszczenia powierzonego do transportu mienia wielkiej wartości przez podwykonawcę. Pomimo, że bezpośrednim sprawcą utraty towaru był podwykonawca, zgodnie z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) odpowiedzialność wobec właściciela ładunku została skierowana wobec Pana jako przewoźnika umownego. Po wypłacie odszkodowania właścicielowi towaru ubezpieczyciel - B - wystąpił przeciwko Panu z pozwem przed (…). Pozwem dochodzono od Pana zapłaty 687 609,85 USD wraz z odsetkami z tytułu odpowiedzialności przewoźnika za utratę ładunku. Powód dochodził roszczenia wyłącznie na podstawie przepisów Konwencji CMR, wskazując, że jako przewoźnik odpowiada Pan za działania podwykonawcy zgodnie z art. 3 oraz art. 17 Konwencji CMR. Nie postawiono Panu zarzutu popełnienia przestępstwa ani świadomego udziału w przywłaszczeniu towaru. W celu zakończenia wieloletniego sporu strony zawarły ugodę sądową przed (…). Na podstawie ugody zobowiązał się Pan do zapłaty 150 000 EUR wraz z odsetkami. Jednocześnie powód zrzekł się pozostałej części dochodzonego roszczenia. Ugoda zakończyła wszelkie wzajemne roszczenia wynikające z przedmiotowego transportu. Zapłata wynikająca z ugody została poniesiona wyłącznie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Na pytanie - czy B - jest to ubezpieczyciel Zleceniodawcy czy jest to Pana ubezpieczyciel - wskazał Pan:

B. był ubezpieczycielem Pana zleceniodawcy, tj. podmiotu będącego właścicielem lub ubezpieczającym w odniesieniu do przewożonego towaru.

B nie był Pana ubezpieczycielem.

Po utracie przewożonego towaru ubezpieczyciel zleceniodawcy wypłacił odszkodowanie z tytułu powstałej szkody, a następnie wystąpił wobec Pana z roszczeniem związanym z utratą towaru.

W związku z tym roszczeniem prowadzone było postępowanie przed (…).

Na pytanie - czy wystąpił Pan do swojego ubezpieczyciela o zapłatę kwoty wynikającej z ugody sądowej - wskazał Pan:

Tak. Po powstaniu szkody wystąpił Pan do swojego ubezpieczyciela - (…) - w celu uzyskania ochrony ubezpieczeniowej i pokrycia odpowiedzialności związanej z powstałą szkodą oraz roszczeniem dochodzonym wobec Pana.

Podejmował Pan również działania w celu uzyskania pokrycia szkody z ubezpieczenia przewoźnika, któremu powierzył Pan wykonanie przewozu.

Na pytanie - czy Pana ubezpieczyciel zapłacił lub zapłaci kwotę wynikającą z ugody sądowej? Jeżeli nie, z jakiego powodu odmówił zapłaty - wskazał Pan:

Pana ubezpieczyciel - (…) - odmówił przyjęcia odpowiedzialności za przedmiotową szkodę i odmówił wypłaty odszkodowania.

Decyzja (…) z dnia 13 stycznia 2022 r., dotycząca szkody nr (…), została wydana w związku z utratą towaru powierzonego do przewozu firmie C.

W uzasadnieniu decyzji (…) wskazało, że zgodnie z § 6 ust. 1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (…) ubezpieczyciel nie odpowiada za szkody powstałe wskutek winy umyślnej ubezpieczonego lub osób, za które ubezpieczony ponosi odpowiedzialność.

(…) wskazało, że z przedstawionej dokumentacji wynikało, iż firma D, po otrzymaniu zlecenia od firmy E, zleciła wykonanie transportu na trasie Niemcy-Polska bułgarskiej firmie C. Towar nie dotarł do odbiorcy, a sprawa przywłaszczenia towaru przez firmę C została zgłoszona organom ścigania.

(…) uznało, że działanie polegające na przywłaszczeniu przewożonego ładunku było działaniem celowym i zaplanowanym, podjętym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i zakwalifikowało je jako działanie noszące znamiona winy umyślnej.

W konsekwencji (…) zastosowało wyłączenie odpowiedzialności przewidziane w § 6 ust. 1 OWU i odmówiło przyjęcia odpowiedzialności oraz wypłaty odszkodowania.

W konsekwencji odmowy (…) szkoda nie została pokryta z Pana ubezpieczenia OC przewoźnika, a kwota wynikająca z późniejszej ugody sądowej musiała zostać przez Pana pokryta z własnych środków.

Jednocześnie po powstaniu szkody podejmował Pan działania zmierzające do uzyskania odszkodowania również z ubezpieczenia przewoźnika C.

Na pytanie - w jaki sposób nawiązał Pan współpracę z przewoźnikiem i jak została zweryfikowana jego dotychczasowa działalność przewozowa oraz wymagane dokumenty - wskazał Pan:

Współpraca z przewoźnikiem została nawiązana za pośrednictwem profesjonalnej giełdy transportowej Trans.eu.

Przewoźnik zgłosił się do realizacji przedmiotowego zlecenia za pośrednictwem tej platformy.

Przed powierzeniem przewozu przewoźnik został zweryfikowany za pośrednictwem platformy Trans.eu. Dodatkowo dysponował Pan dokumentami przedstawionymi przez przewoźnika, potwierdzającymi prowadzenie przez niego działalności transportowej oraz posiadanie wymaganych uprawnień do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

Z przedstawionych dokumentów wynikało, że przewoźnik posiadał licencję wspólnotową uprawniającą do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

Na etapie zawierania zlecenia nie posiadał Pan informacji wskazujących na nierzetelność przewoźnika ani na to, że powierzenie mu przewozu wiąże się z ryzykiem przywłaszczenia przewożonego towaru.

Na pytanie - czy zachował Pan należytą staranność i podjął działania mające na celu zminimalizowanie ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą - wskazał Pan:

W związku z realizacją przedmiotowego przewozu podjął Pan działania mające na celu ograniczenie ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W szczególności:

1.  zawarł Pan stosowne zlecenie transportowe określające warunki wykonania przewozu oraz odpowiedzialność za jego prawidłową realizację;

2.  korzystał Pan z profesjonalnej giełdy transportowej Trans.eu przy wyborze podwykonawcy;

3.  przewoźnik został zweryfikowany za pośrednictwem platformy Trans.eu;

4.  zweryfikował Pan dane podwykonawcy oraz przedstawione przez niego dokumenty związane z prowadzoną działalnością transportową;

5.  sprawdził Pan dokumenty potwierdzające uprawnienia przewoźnika do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego;

6.  posiadał Pan odpowiednią polisę ubezpieczeniową związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą;

7.  po powstaniu szkody podjął Pan działania w celu uzyskania odszkodowania od ubezpieczycieli;

8.  po stwierdzeniu utraty towaru niezwłocznie zawiadomił Pan organy ścigania.

Towar został utracony w związku z działaniem podwykonawcy, któremu powierzono wykonanie przewozu. W momencie zlecania transportu nie posiadał Pan informacji wskazujących, że podwykonawca zamierza przywłaszczyć powierzony mu towar.

Po wystąpieniu szkody podejmował Pan działania zmierzające do wyjaśnienia jej okoliczności, odzyskania mienia oraz uzyskania odszkodowania.

Na pytanie - czy definitywnie nie istnieje możliwość zidentyfikowania sprawcy i odzyskania utraconego towaru oraz czy uzyskał Pan w tym zakresie rozstrzygnięcie organów ścigania - wskazał Pan:

Po stwierdzeniu utraty towaru niezwłocznie zawiadomił Pan organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na przywłaszczeniu powierzonego do transportu towaru.

Zawiadomienie zostało złożone w dniu 20 grudnia 2021 r., w związku ze zdarzeniem z dnia 16 grudnia 2021 r.

W następstwie zawiadomienia prowadzone było postępowanie przygotowawcze dotyczące utraty powierzonego do transportu towaru.

Postępowanie prowadzone przez polskie organy ścigania zostało następnie umorzone, co potwierdza postanowienie Prokuratury załączone do niniejszego pisma.

Jednocześnie zdarzenie było związane z transportem realizowanym na terytorium Niemiec, a sprawą zajmowały się również właściwe niemieckie organy ścigania.

Do dnia sporządzenia niniejszego uzupełnienia nie otrzymał Pan informacji ani dokumentu potwierdzającego prawomocne zakończenie lub umorzenie postępowania prowadzonego przez niemieckie organy ścigania.

Nie otrzymał Pan również informacji o odzyskaniu utraconego towaru.

Na dzień sporządzenia niniejszego pisma dysponuje Pan zatem formalnym rozstrzygnięciem polskich organów ścigania o umorzeniu postępowania, natomiast nie dysponuje Pan rozstrzygnięciem niemieckich organów ścigania dotyczącym zakończenia prowadzonego tam postępowania.

Utracony towar nie został odzyskany.

Na pytanie - jaki jest związek wydatku w postaci zapłaconego odszkodowania z Pana przychodami - wskazał Pan:

Obowiązek zapłaty wynikający z ugody sądowej pozostaje w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów.

Do powstania zobowiązania doszło w związku z realizacją zlecenia transportowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W celu wykonania zlecenia transportowego powierzył Pan przewóz podwykonawcy. W trakcie realizacji przewozu doszło do utraty powierzonego towaru.

W następstwie tego zdarzenia ubezpieczyciel zleceniodawcy wystąpił z roszczeniem wobec Pana, a następnie sprawa była przedmiotem postępowania sądowego przed (…).

Wartość dochodzonego roszczenia wynosiła 687.609,85 USD wraz z odsetkami.

W toku postępowania zawarta została ugoda sądowa, na podstawie której zobowiązał się Pan do zapłaty łącznie 150.000 EUR wraz z należnymi odsetkami.

Zawarcie ugody doprowadziło do ograniczenia wysokości zobowiązania wynikającego z dochodzonego roszczenia oraz zakończenia sporu na warunkach określonych w ugodzie.

Wydatek ten powstał w związku z realizacją zlecenia transportowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie był związany z celami osobistymi ani z dobrowolnym działaniem zmierzającym do wyrządzenia szkody.

Na pytanie - kiedy zapłacił lub zapłaci Pan kwotę wynikającą z ugody sądowej - wskazał Pan:

Ugoda została zawarta przed (…) i stwierdzona postanowieniem Sądu z dnia 11 września 2025 r.

Zgodnie z treścią ugody zobowiązanie wynosi łącznie 150.000 EUR wraz z należnymi odsetkami i jest płatne w ratach.

Pierwsza rata w wysokości 75.000 EUR została przez Pana zapłacona w dniu 29 października 2025 r.

Druga rata w wysokości 25.000 EUR została przez Pana zapłacona w dniu 2 stycznia 2026 r.

Potwierdzenie wykonania przelewu (…) z dnia 2 stycznia 2026 r. wskazuje jako odbiorcę F, a w tytule przelewu wskazano „…”. Kwota przelewu wyniosła 25.000 EUR.

Łącznie do dnia sporządzenia niniejszego uzupełnienia zapłacił Pan z tytułu ugody 100.000 EUR.

Pozostała do zapłaty kwota kapitału wynosi 50.000 EUR, zgodnie z następującym harmonogramem:

• 25.000 EUR - do dnia 7 stycznia 2027 r.;
• 25.000 EUR - do dnia 7 stycznia 2028 r.

Ponadto ugoda przewiduje obowiązek zapłaty odsetek na warunkach określonych w jej treści.

W uzupełnieniu wniosku z 8 października 2026r. wskazał Pan:

Na pytanie - na podstawie jakich przesłanek (…) uznało, że działania polegające na przywłaszczeniu przewożonego ładunku były działaniem celowym i zaplanowanym, podjętym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i zakwalifikowało je jako działania noszące znamiona winy umyślnej - wskazał Pan:

Po utracie przewożonego towaru zgłosił Pan szkodę do swojego ubezpieczyciela - (…).

(…) odmówiło przyjęcia odpowiedzialności za powstałą szkodę i wypłaty odszkodowania. Stanowisko to zostało następnie podtrzymane w piśmie (…) z dnia 16 lutego 2022 r., dotyczącym szkody nr (…).

Z treści tego pisma wynika, że podstawą odmowy były następujące okoliczności:

1.  Firma D, po otrzymaniu zlecenia transportowego od firmy E, powierzyła wykonanie przewozu towaru na trasie Niemcy-Polska bułgarskiemu przewoźnikowi C.

2.  Podwykonawca odebrał powierzony mu towar, jednak ładunek nie został dostarczony do wskazanego odbiorcy.

3.  Sprawa utraty towaru została zgłoszona organom ścigania jako podejrzenie przywłaszczenia mienia. W piśmie (…) wskazano, że zgłoszenie dotyczące kradzieży towaru zostało dokonane w (…) Komisariacie Policji w (…).

4.  (…) powołało się na stanowisko ubezpieczyciela podwykonawcy C - (…) - który również odmówił wypłaty odszkodowania. Ubezpieczyciel ten wskazał, że przyczyną szkody było działanie kierowcy polegające na oszustwie i niedostarczeniu przewożonego towaru.

5.  (…) uznało, że przedstawione okoliczności wskazują na umyślne działanie związane z utratą ładunku, a nie na przypadkowe zdarzenie losowe powstałe podczas wykonywania przewozu.

Na tej podstawie (…) zastosowało wyłączenie odpowiedzialności wynikające z § 6 ust. 1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia, zgodnie z którym ubezpieczyciel nie odpowiada za szkody powstałe wskutek winy umyślnej ubezpieczonego lub osób, za które ubezpieczony ponosi odpowiedzialność.

W piśmie z dnia 16 lutego 2022 r. (…) odniosło się również do przedstawionych przez Pana innych możliwych przyczyn utraty towaru, w tym kradzieży w wyniku rozboju lub ewentualnego udziału nadawcy w zaginięciu ładunku.

(…) uznało jednak, że przedstawione informacje nie stanowiły podstawy do zmiany wcześniejszej decyzji odmownej.

Ubezpieczyciel wskazał ponadto, że nie przedstawiono dokumentów potwierdzających przyczyny szkody, które uzasadniałyby objęcie jej ochroną ubezpieczeniową.

Wyjaśnia Pan jednocześnie, że wskazana kwalifikacja szkody jako następstwa działania umyślnego była stanowiskiem ubezpieczyciela przyjętym na potrzeby postępowania likwidacyjnego.

(…) nie wskazało w piśmie z dnia 16 lutego 2022 r. dowodów potwierdzających Pana osobisty udział w przywłaszczeniu towaru.

Nie uczestniczył Pan w przywłaszczeniu ładunku, nie posiadał wiedzy o zamiarach podwykonawcy i nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej z tego zdarzenia.

Po stwierdzeniu utraty towaru zawiadomił Pan organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Postępowanie prowadzone przez polską Prokuraturę zostało następnie umorzone.

Pana odpowiedzialność wobec zleceniodawcy wynikała z faktu występowania w charakterze przewoźnika umownego oraz z przepisów Konwencji CMR dotyczących odpowiedzialności przewoźnika za działania osób i podmiotów, którymi posługuje się przy wykonywaniu przewozu.

Na pytanie - z jakich przyczyn zlecił Pan wykonanie usługi podwykonawcy, w dodatku zagranicznemu - wskazał Pan:

Bezpośrednią przyczyną powierzenia wykonania przedmiotowego transportu podwykonawcy był fakt, że w terminie realizacji przyjętego zlecenia nie dysponował Pan własnym samochodem ciężarowym, którym mógłby Pan wykonać ten konkretny przewóz.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej przyjął Pan zlecenie transportowe od firmy E, dotyczące przewozu towaru na trasie Niemcy-Polska.

W celu prawidłowego wykonania przyjętego zlecenia, dotrzymania ustalonego terminu transportu oraz wywiązania się ze zobowiązania wobec kontrahenta konieczne było skorzystanie z usług zewnętrznego przewoźnika dysponującego odpowiednim pojazdem.

Zlecenie transportu podwykonawcy umożliwiało wykonanie usługi mimo braku dostępnego własnego samochodu, a tym samym uzyskanie przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.

W celu znalezienia odpowiedniego przewoźnika skorzystał Pan z profesjonalnej giełdy transportowej Trans.eu, za pośrednictwem której do wykonania przewozu zgłosiła się bułgarska firma C.

Przed powierzeniem transportu przewoźnik został zweryfikowany za pośrednictwem platformy Trans.eu. Sprawdził Pan również przedstawione przez niego dokumenty związane z prowadzoną działalnością transportową, w tym licencję wspólnotową uprawniającą do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

Przyczyną wyboru przewoźnika zagranicznego był fakt, że firma C zgłosiła się do realizacji konkretnego zlecenia międzynarodowego i przedstawiła dokumenty potwierdzające wymagane uprawnienia transportowe.

Przedmiotowe zlecenie dotyczyło transportu międzynarodowego pomiędzy państwami Unii Europejskiej. Korzystanie z usług przewoźników mających siedziby w innych państwach członkowskich jest praktyką stosowaną w działalności transportowej.

Sam fakt posiadania przez podwykonawcę siedziby w Bułgarii nie stanowił przeszkody w powierzeniu mu przewozu na trasie Niemcy-Polska.

W chwili zawierania zlecenia nie posiadał Pan informacji wskazujących na nierzetelność przewoźnika ani na zamiar przywłaszczenia przez niego powierzonego towaru.

Powierzenie wykonania transportu podwykonawcy wynikało z rzeczywistej potrzeby gospodarczej, tj. braku dostępnego własnego pojazdu do realizacji przyjętego zlecenia transportowego.

Celem zlecenia transportu firmie C było wykonanie usługi na rzecz kontrahenta, uzyskanie przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej oraz zachowanie ciągłości współpracy handlowej.

Podsumowanie

Powyższe wyjaśnienia stanowią uzupełnienie opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 21 lipca 2026 r. oraz w jego wcześniejszych uzupełnieniach.

Podtrzymuje Pan przedstawione we wniosku stanowisko dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z ugody sądowej zawartej przed (…) w związku z odpowiedzialnością za utratę towaru podczas wykonywania usługi transportowej.

Pytanie

Czy kwota zapłacona przez Pana na podstawie ugody sądowej zawartej z ubezpieczycielem przed (…), wynikająca z odpowiedzialności przewoźnika za utratę ładunku spowodowaną przestępczym działaniem podwykonawcy, stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i może zostać ujęta w podatkowej księdze przychodów i rozchodów?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem odpowiedź na powyższe pytanie powinna być twierdząca. Wydatek spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Istnieje bezpośredni związek pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą a obowiązkiem zapłaty wynikającym z ugody. Gdyby nie prowadził Pan działalności transportowej, obowiązek zapłaty nigdy by nie powstał. Zapłata nie stanowi kary umownej ani sankcji administracyjnej. Nie jest również skutkiem Pana umyślnego działania. Źródłem obowiązku była ustawowa odpowiedzialność przewoźnika wynikająca z Konwencji CMR.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zapłata wynikająca z ugody spełnia tę definicję. Była konsekwencją prowadzenia działalności transportowej. Nie miała charakteru osobistego. Nie wynikała z zamiaru wyrządzenia szkody. Po ujawnieniu utraty towaru niezwłocznie zgłosił Pan sprawę Policji. Na skutek Pana zawiadomienia zostało wszczęte śledztwo dotyczące przywłaszczenia mienia wielkiej wartości. Podejmował Pan działania mające na celu odzyskanie towaru oraz pociągnięcie sprawcy do odpowiedzialności. Nie odniósł Pan z tego zdarzenia żadnej korzyści. Wręcz przeciwnie - poniósł Pan bardzo poważne konsekwencje finansowe.

Odpowiedzialność wobec właściciela towaru wynikała z Konwencji CMR. Art. 3 Konwencji CMR stanowi, że przewoźnik odpowiada za działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu przewozu, jak za własne działania. Natomiast art. 17 Konwencji CMR przewiduje odpowiedzialność przewoźnika za zaginięcie towaru od chwili jego przyjęcia do chwili wydania odbiorcy. Roszczenie skierowane przeciwko Panu nie wynikało z popełnienia przez Pana czynu zabronionego. Powód dochodził odpowiedzialności wyłącznie dlatego, że był Pan przewoźnikiem umownym. Ugoda była ekonomicznie uzasadniona. W przypadku jej nie zawarcia istniało ryzyko zasądzenia kwoty ponad 687 000 USD wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. Zawarcie ugody ograniczyło wysokość zobowiązania do 150 000 EUR. Było to racjonalne działanie przedsiębiorcy zmierzające do ograniczenia strat oraz zabezpieczenia dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Art. 23 ustawy o PIT nie zawiera przepisu wyłączającego z kosztów podatkowych świadczenia spełniane przez przewoźnika na podstawie odpowiedzialności wynikającej z Konwencji CMR. Nie można utożsamiać tej zapłaty z karą umowną za wadliwe wykonanie usługi. Zapłata wynikała z odpowiedzialności ustawowej za zdarzenie spowodowane przestępczym działaniem niezależnego podwykonawcy. Ryzyko korzystania z podwykonawców stanowi element normalnego ryzyka gospodarczego w branży transportowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa w art. 22 ust. 1 ustawy dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.), zgodnie z którym:

Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem wydatku, a możliwością uzyskania dzięki temu przychodów. Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wymienionych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, jeżeli pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy wynika, że wydatki poczynione przez podatnika można uznać za koszt uzyskania przychodu, jednakże muszą być poniesione w sposób celowy. Podatnik więc podejmując decyzję o dokonaniu wydatku, musi być przeświadczony o racjonalności, z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności, wydatkowania środków finansowych.

Jednocześnie zauważyć należy, że obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

Należy zaznaczyć, iż działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Zauważyć należy, że podatnik nie może kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków, będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego działania. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich koniecznych działań w celu zapobieżenia ich powstaniu.

Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art. 23 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w ust. 1 art. 22 kryteria normatywne.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy:

W rozpatrywanej sprawie przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania, ponieważ kwota zapłacona na rzecz kontrahenta za skradziony towar, nie stanowi kary umownej ani odszkodowania z tytułu, o którym mowa w cyt. powyżej przepisie.

Z tego względu kwota zapłacona na podstawie ugody sądowej mogłaby stanowić u płacącego koszt uzyskania przychodów, o ile spełniona będzie zasadnicza przesłanka wynikająca z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, warunkująca zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów - poniesiony wydatek musi być związany z uzyskaniem przychodu bądź z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodu. Istotne jest, aby kwota za niedostarczony towar nie była związana z nieprawidłowościami, których powstanie zostało spowodowane (zawinione) przez podatnika i aby była właściwie udokumentowana. Z tej też przyczyny, każda zapłacona kwota wymaga indywidualnej oceny w aspekcie całokształtu prowadzonej działalności gospodarczej, okoliczności, których była następstwem oraz formy udokumentowania.

Oceniając sytuację opisaną we wniosku pod kątem zaliczenia poniesionych wydatków do katalogu wyłączeń zawartych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy, że poniesione przez Pana wydatki na zapłatę kwoty wynikającej z ugody sądowej za skradziony towar nie podlegają ograniczeniom wymienionym w tym katalogu.

Niemniej wskazać należy, że samo negatywne wyliczenie kosztów, które zostało uregulowane w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie przesądza jeszcze o tym, że wydatek niewskazany w tym przepisie staje się automatycznie kosztem uzyskania przychodów. Do uznania przedmiotowego wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest wykazanie, że został on poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a więc winien być spełniony ogólny warunek określony w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie należy pamiętać, że ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie podatnik musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać oceny, czy wydatki, które poniósł mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.

W związku z powyższym konieczne jest dokonanie oceny, czy zapłacona przez Pana kwota wynikająca z ugody sądowej poniesiona została w sposób celowy. A zatem należy zbadać, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, zachował Pan należytą staranność i czy zapłata tej kwoty będzie następstwem zdarzeń niezależnych od Pana.

Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy rozumieć sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 ustawy z dnia 23.04.1964r. - Kodeks Cywilny ( Dz. U. z 2022 poz. 1360).

Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Wzorzec taki będzie zatem wyższy względem takich osób, niż względem osób które nie prowadzą działalności o charakterze zawodowym. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwia zatem postawienie mu zarzutu niedołożenia należytej staranności, a więc zarazem utrudnia mu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przejazdy drogowe powinna również uwzględniać treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

Natomiast w przypadku "braku wpływu" można pomocniczo posłużyć się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo Sądów Administracyjnych w zakresie art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, według treści obowiązującej do dnia 31 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II GSK 404/10 z dnia 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że " (...) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa".

Zgodnie z art. 774 Kodeksu cywilnego:

Z powyższego przepisu wynika, że cechą konstytutywną umowy przewozu jest przewiezienie osób lub rzeczy, za pomocą odpowiedniego środka transportu, do miejsca przeznaczenia. Usługi przewoźnika nie obejmują samego tylko działania, ale i jego rezultat. W sytuacji kradzieży towaru lub jego części nie doszło do wykonania umowy, gdyż zaistniała trwała przeszkoda w dokonaniu przewozu, która uniemożliwiła dostarczenie przesyłki do miejsca przeznaczenia. W ocenie organu z uwagi na fakt, że zlecona Pana firmie usługa przewozowa nie została wykonana, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy podatkowej.

Do rozważenia pozostaje zatem kwestia celu wydatku w kontekście przepisu art. 22 ust. 1 ustawy. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie usług transportowych uzyskuje przychody z wykonania tej usługi. Przedsiębiorca wykonujący przewozy towarów odpowiada na zasadzie ryzyka za szkody wyrządzone w przewożonym towarze powstałe podczas transportu. W przypadku uszkodzenia lub kradzieży przewożonego towaru firma transportowa zobowiązana jest do naprawienia szkody. Wynika to z przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 8).

Przepis art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, iż:

Natomiast rozdział 7 prawa przewozowego reguluje odpowiedzialność przewoźnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu przesyłek. W przypadku, gdy dochodzi do zapłaty odszkodowania na rzecz klienta firma transportowa podejmuje działania w celu uzyskania rekompensaty wypłaconych kwot odszkodowań. Działania te obejmują przede wszystkim dochodzenie pokrycia poniesionych kosztów od ubezpieczyciela na podstawie zawartej z nim umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika. Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela stanowi dla firmy przewozowej przychód podatkowy, wydatki zaś przewoźnika na pokrycie szkód kontrahenta przy wykonywaniu umowy przewozu nie wyłączone przepisem art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy stanowią koszty uzyskania przychodów.

W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że umowa ubezpieczenia może zawierać postanowienia nakładające na ubezpieczającego obowiązek zachowania rozsądnych środków ostrożności przy zabezpieczeniu mienia, których niedopełnienie uprawnia ubezpieczyciela do odmowy wypłaty świadczenia ubezpieczeniowego w całości lub w części, jeśli niedopełnienie tych obowiązków miało wpływ na powstanie szkody lub jej rozmiar. Również na gruncie ustawy podatkowej ustawodawca konstruując zapis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i biorąc pod uwagę surowsze wymagania w stosunku do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie należytej staranności w ich działaniach, oczekuje, że podatnik prowadząc działalność gospodarczą i kwalifikując wydatki do kosztów podatkowych czyni to przy zachowaniu reguł należytej staranności. Wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów muszą być wynikiem racjonalnego i celowego działania podatnika a nie skutkiem zaniedbań, czy braku staranności.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą jako osoba fizyczna. Przedmiotem Pana działalności jest między innymi wykonywanie krajowych i międzynarodowych usług transportu drogowego towarów. W ramach prowadzonej działalności przyjął Pan zlecenie wykonania międzynarodowego przewozu drogowego towarów z Niemiec do Polski. Przewóz został powierzony profesjonalnemu podwykonawcy prowadzącemu działalność transportową. Podwykonawca odebrał powierzony mu towar od nadawcy, jednak nie dostarczył go do odbiorcy. Po odebraniu ładunku zerwał kontakt i przywłaszczył powierzone mienie. Kradzież została zgłoszona na policję. Towar nie został odnaleziony. Po utracie przewożonego towaru ubezpieczyciel zleceniodawcy wypłacił odszkodowanie z tytułu powstałej szkody, a następnie wystąpił wobec Pana z roszczeniem związanym z utratą towaru. W związku z tym roszczeniem prowadzone było postępowanie przed (…). Została zawarta ugoda, na podstawie której zobowiązał się Pan zapłaty łącznie kwoty 150 000 EUR wraz z odsetkami. Następnie Pan zwrócił się do swojego ubezpieczyciela, w celu uzyskania ochrony ubezpieczeniowej i pokrycia odpowiedzialności związanej z powstałą szkodą oraz roszczeniem dochodzonym wobec Pana. Niestety wniosek o wypłatę odszkodowania został odrzucony przez Pana Ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania uzasadniając, że działanie polegające na przywłaszczeniu przewożonego ładunku było działaniem celowym i zaplanowanym, podjętym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i zakwalifikowało je jako działanie noszące znamiona winy umyślnej. W konsekwencji (…) zastosowało wyłączenie odpowiedzialności przewidziane w § 6 ust. 1 OWU i odmówiło przyjęcia odpowiedzialności oraz wypłaty odszkodowania.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozpatrując sprawę zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych w kontekście spełnienia przesłanek określonych w art. 22 ust. 1 ustawy w ocenie organu przedstawiony stan faktyczny nie daje podstawy do zaliczenia kwoty wynikającej z ugody sądowej na rzecz ubezpieczyciela Zleceniodawcy do kosztów podatkowych.

W mojej ocenie przedstawione w opisie stanu faktycznego okoliczności nie są wystarczające do uznania racjonalności i należytej staranności w Pana działaniu jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Podmiot zajmujący się zawodowo organizowaniem transportu w imieniu nadawcy winien dołożyć należytej staranności - także w wyborze przewoźnika, czy podwykonawcy - by nie dopuścić do kradzieży lub zniszczenia towaru. Z tego względu działając z należytą starannością nie powinien zdawać się na usługi podmiotu, z którym wcześniej nie współpracował. W takim przypadku był Pan zobowiązany do wyjątkowo dokładnego sprawdzenia podmiotu, któremu powierzył Pan wykonanie przewozu.

Jednocześnie towarzystwo ubezpieczeniowe odmówiło Panu zwrotu wypłaty kwoty zasądzonej wyrokiem sądu uznając, że przedstawione okoliczności wskazują na umyślne działanie związane z utratą ładunku, a nie przypadkowe zdarzenie losowe powstałe podczas wykonywania przewozu.

Nie można zatem na podstawie treści wniosku uznać, że niewykonanie umowy - które skutkowało koniecznością zapłaty kwoty wynikającej z ugody sądowej - było całkowicie niezawinione przez Pana firmę. Nie musiał Pan również wybierać firmy przewozowej spoza Polski, skoro można było wybrać przewoźnika krajowego. Przy wyborze przewoźnika krajowego było więcej możliwości sprawdzenia jego legalnej działalności. Z powyższych przesłanek wynika, że zaistniała sytuacja jest konsekwencją decyzji podejmowanych przez Pana, które świadczą o tym, że nie dołożył Pan należytej staranności w swoich działaniach.

Wskazać również należy, iż to Pan jako podatnik ponosi ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, a zapłata kwoty wynikającej z ugody sądowej będąca wynikiem de facto podjętych przez Pana decyzji o wyborze takich a nie innych pośredników, stanowi konsekwencję tego ryzyka i nie może być przerzucana na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania.

W świetle powyższego, kwota zapłacona przez Pana na podstawie ugody sądowej zawartej z ubezpieczycielem nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem stanowisko Pana jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.