0114-KDIP3-1.4011.648.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, tj. polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu dywidendy wypłacanej przez spółkę mającą siedzibę na terytorium Białorusi. Od 2024 roku Białoruś jednostronnie zawiesiła stosowanie m.in. art. 10 polsko-białoruskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, w związku z czym od wypłacanej dywidendy pobierany jest w Białorusi podatek u źródła w wysokości 25%, zamiast stawek 10% albo 15% przewidzianych w umowie. Wnioskodawca zamierza rozliczyć ten dochód w Polsce, stosując metodę odliczenia proporcjonalnego.

Pytanie

Czy Wnioskodawca, rozliczając w Polsce dywidendę wypłacaną przez spółkę mającą siedzibę na terytorium Białorusi, ma prawo odliczyć od polskiego podatku dochodowego kwotę podatku faktycznie pobranego na Białorusi według stawki 25%, jednak nie więcej niż do wysokości podatku obliczonego od tej dywidendy według stawki 19%?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia od polskiego podatku dochodowego kwoty podatku faktycznie pobranego w Białorusi według stawki 25%, przy czym odliczenie to nie może przekroczyć kwoty polskiego podatku obliczonego od tej dywidendy przy zastosowaniu stawki 19%.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a–c.

Na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19 % zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a, z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia kwestii przedstawionej w niniejszym wniosku jest art. 30a ust. 9 ustawy o PIT, zgodnie z którym podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, uzyskujący poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przychody (dochody) określone w ust. 1 pkt 1–5, od zryczałtowanego podatku obliczonego zgodnie z ust. 1, od tych przychodów (dochodów), odliczają kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, jednakże odliczenie to nie może przekroczyć kwoty podatku obliczonego od tych przychodów (dochodów) przy zastosowaniu stawki 19 %. Z przepisu wynikają kumulatywnie następujące elementy normy: • podatnik jest polskim rezydentem podatkowym, • uzyskuje kwalifikowany przychód poza granicami Polski, • od tego przychodu oblicza w Polsce zryczałtowany podatek, • a następnie odlicza kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą. Jedynym wyrażonym w tej jednostce redakcyjnej limitem kwotowym jest limit 19% polskiego podatku od tego samego przychodu. Użycie przez ustawodawcę zwrotu „podatkowi zapłaconemu za granicą” oznacza podatek rzeczywiście pobrany i poniesiony za granicą, a nie podatek hipotetycznie należny według preferencyjnej stawki traktatowej. Wykładnia systemowa prowadzi do tego samego wniosku. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy zamierza wprowadzić odrębne ograniczenie odliczenia podatku zagranicznego, czyni to wprost. W art. 30da ust. 13 tej ustawy wskazano, że kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

Natomiast art. 30f ust. 13 ustawy o PIT przewiduje odliczenie podatku zapłaconego przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną według szczególnej proporcji. Na tym tle art. 30a ust. 9 ustawy o PIT jest przepisem kompletnym dla dywidend i innych przychodów objętych tym reżimem: wskazuje zarówno przedmiot odliczenia, czyli podatek zapłacony za granicą, jak i jego maksymalny pułap, czyli polski podatek obliczony według stawki 19%. Brak w nim dodatkowego zastrzeżenia, że odliczenie podlega ograniczeniu do stawki z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Celowościowo art. 30a ust. 9 ustawy o PIT służy eliminacji prawnej i ekonomicznej dolegliwości podwójnego opodatkowania tego samego przychodu z kapitałów pieniężnych. Mechanizm ten nie prowadzi do zwrotu podatku zagranicznego ani do kompensacji ponad polskie opodatkowanie. Pozwala jedynie obniżyć podatek należny w Polsce o ciężar podatku faktycznie poniesionego w państwie źródła, do wysokości polskiego podatku od tego samego przychodu. W tym sensie ustawowy limit 19% zachowuje równowagę między ochroną podatnika przed podwójnym opodatkowaniem a interesem polskiego systemu podatkowego. Ograniczenie odliczenia do stawki traktatowej, niewynikające z brzmienia art. 30a ust. 9 ustawy o PIT, prowadziłoby do pozostawienia w Polsce dodatkowego obciążenia mimo faktycznego poboru podatku przez państwo źródła.

W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, uzyskuje dywidendę od spółki mającej siedzibę na terytorium Białorusi, a od tej dywidendy ma zostać faktycznie pobrany w Białorusi podatek u źródła według stawki 25%. W polskim rozliczeniu należy zatem porównać dwie wartości: kwotę podatku faktycznie pobranego w Białorusi oraz kwotę polskiego podatku od tej dywidendy obliczonego według stawki 19%. Odliczeniu podlega niższa z tych wartości. Jeżeli zatem białoruski podatek 25% zostanie pobrany od tej samej podstawy, odliczenie w Polsce obejmie faktycznie pobrany podatek tylko do wysokości polskiego limitu 19%, natomiast nadwyżka ponad ten limit nie będzie podlegała odliczeniu w Polsce.

Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. II FSK 1302/22. NSA wskazał: Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że przepisy Umowy nie mają zastosowania na etapie ustalania, przez polskiego podatnika o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce, podatku w Polsce należnego od dywidend uzyskanych za granicą, bo ten ustala się wg przepisów polskich. Podobnie jest z prawem do odliczenia podatku zapłaconego za granicą, w tej materii obowiązuje przepis art. 30a ust. 9 u.p.d.o.f. Dalej NSA zaakcentował, że: Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni, stwierdzając że art. 30a ust. 9 u.p.d.o.f., stanowiący o możliwości i zasadach odliczania podatku zapłaconego za granicą, nie uzależnia uprawnienia do odliczenia podatku zapłaconego za granicą od tego, czy pomiędzy Polską a państwem, w którym pobrano podatek, obowiązuje umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dla sprawy Wnioskodawcy oznacza to, że stawka przewidziana w umowie dla dywidend nie zastępuje ustawowego limitu odliczenia z art. 30a ust. 9 ustawy o PIT. Istotna jest kwota faktycznie pobranego podatku zagranicznego, ograniczona polskim podatkiem 19%. Ten sam kierunek wykładni został przyjęty również w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2022 r., sygn. I SA/Gl 24/22 (NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2023 r., sygn. II FSK 1171/22 oddalił skargę kasacyjną organu) oraz w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. I SA/Sz 216/23, jak również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2026 r., sygn. III SA/Wa 2720/25. Orzeczenia te dotyczyły dywidend zagranicznych i relacji między podatkiem faktycznie pobranym w państwie źródła a limitem wynikającym z art. 30a ust. 9 ustawy o PIT. Choć odnosiły się do innych państw źródła, rozstrzygały tę samą konstrukcję prawną – polski rezydent podatkowy rozlicza w Polsce dywidendę zagraniczną, od której za granicą pobrano podatek wyższy niż stawka preferencyjna. Z tego względu ich znaczenie dla zdarzenia przyszłego Wnioskodawcy jest bezpośrednie na poziomie wykładni normy krajowej. Stanowisko to podziela również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako „DKIS”) w interpretacjach wydanych z uwzględnieniem wskazanej linii sądowej. W interpretacji indywidualnej z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.876.2021.9.MK1, wskazano: Przepis art. 30a ust. 9 ustawy o PIT, który nie zawiera żadnych odniesień do umowy dwustronnej jest jednoznaczny i pozwala podatnikowi na odliczenie od podatku należnego w Polsce od dywidendy uzyskanej za granicą, podatku zapłaconego u źródła, jednakże odliczenie to nie może przekroczyć kwoty podatku obliczonego od tej dywidendy przy zastosowaniu stawki 19% i nie ma żadnej podstawy prawnej do ograniczania tego odliczenia do wysokości podatku należnego od tej dywidendy u źródła wynikającego z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W odniesieniu do Wnioskodawcy prowadzi to do identycznego rezultatu – podatek pobrany w Białorusi według stawki 25% jest podatkiem zapłaconym za granicą w rozumieniu art. 30a ust. 9 ustawy o PIT, przy czym w Polsce może zostać odliczony wyłącznie do wysokości polskiego podatku obliczonego według stawki 19%. Dla pełnej oceny przedstawionego zdarzenia istotne jest, że jednostronne zawieszenie przez Białoruś stosowania preferencyjnych zasad opodatkowania dywidend nie zmienia techniki rozliczenia podatku w Polsce. W polskim zeznaniu nie odlicza się podatku teoretycznego, lecz porównuje się faktycznie pobrany podatek zagraniczny z limitem wynikającym z art. 30a ust. 9 ustawy o PIT. Kwalifikacji tej nie zmienia okoliczność, że stawka 25% przewyższa stawki traktatowe, ponieważ ustawa krajowa sama wyznacza bezpieczny pułap odliczenia – nie pozwala na kompensację ponad polski podatek 19%, ale też nie zawęża odliczenia do kwoty niższej, której Wnioskodawca faktycznie nie zapłacił w państwie źródła.

Wnioskodawca ma świadomość wydawanych przez DKIS interpretacji indywidualnych, w których DKIS twierdzi, że odliczenie jest możliwe tylko do wysokości stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a nie rzeczywiście zapłaconego podatku. W opinii Wnioskodawcy, interpretacja prezentowana przez DKIS prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ w sposób nieuzasadniony różnicuje sytuację podatników znajdujących się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. Punktem wyjścia jest to, że zarówno podatnik uzyskujący dywidendę z państwa, z którym Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak i podatnik uzyskujący dywidendę z państwa, z którym Polska takiej umowy nie zawarła, znajdują się w identycznej sytuacji z perspektywy ekonomicznej i podatkowej: • obaj osiągają przychód z dywidendy podlegający opodatkowaniu w Polsce, • obaj ponoszą rzeczywisty ciężar podatku u źródła za granicą, • obaj podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, • obaj są zobowiązani do zapłaty podatku w Polsce od tego samego rodzaju dochodu. Mimo to interpretacja DKIS prowadzi do odmiennego traktowania tych podatników wyłącznie ze względu na istnienie lub brak umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a państwem źródła dywidendy. W praktyce oznacza to, że: • podatnik uzyskujący dywidendę z państwa bez UPO może odliczyć cały podatek faktycznie zapłacony za granicą (do wysokości podatku polskiego), • natomiast podatnik uzyskujący dywidendę z państwa objętego UPO może – według DKIS – odliczyć jedynie kwotę odpowiadającą maksymalnej stawce przewidzianej w umowie, nawet jeżeli rzeczywiście zapłacił podatek wyższy. Powoduje to sytuację, w której podatnik znajdujący się w pozornie „lepszej” sytuacji prawnej (objęcie ochroną UPO) jest faktycznie traktowany mniej korzystnie niż podatnik funkcjonujący bez ochrony traktatowej. Takie zróżnicowanie nie spełnia konstytucyjnych kryteriów dopuszczalności odstępstw od zasady równości wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów podobnych jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy: • znajduje oparcie w relewantnej cesze różnicującej, • pozostaje w racjonalnym związku z celem regulacji, • jest proporcjonalne. Żadna z tych przesłanek nie została tutaj spełniona. Po pierwsze, sama okoliczność istnienia UPO nie stanowi relewantnej cechy uzasadniającej ograniczenie prawa do odliczenia podatku faktycznie zapłaconego. Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania ma bowiem na celu eliminację lub ograniczenie podwójnego opodatkowania, a nie pogarszanie sytuacji podatnika. Po drugie, wykładnia DKIS pozostaje sprzeczna z funkcją mechanizmu zaliczenia podatku zagranicznego. Mechanizm ten ma neutralizować ekonomiczne skutki podwójnego opodatkowania poprzez umożliwienie uwzględnienia podatku rzeczywiście poniesionego za granicą. Ograniczenie odliczenia do hipotetycznej stawki traktatowej prowadzi natomiast do utrzymania części podwójnego opodatkowania, mimo że podatnik realnie poniósł ciężar podatku. Po trzecie, interpretacja ta narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ całość negatywnych skutków błędnego lub nadmiernego poboru podatku przez państwo źródła zostaje przerzucona wyłącznie na podatnika. Tymczasem podatnik często nie ma realnej możliwości skutecznego odzyskania nadpłaty za granicą — szczególnie w relacjach z państwami o ograniczonej efektywności procedur podatkowych. Dodatkowo wykładnia DKIS prowadzi do efektu arbitralnego i przypadkowego – dwaj podatnicy osiągający identyczny dochód netto i płacący identyczny podatek za granicą mogą zostać obciążeni różnym podatkiem w Polsce wyłącznie z powodu istnienia lub braku UPO. Takie zróżnicowanie nie wynika z ich zdolności podatkowej ani z charakteru dochodu, lecz z okoliczności całkowicie od nich niezależnej. Interpretacja ta narusza również zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Podatnik zawierający inwestycje w państwie objętym UPO ma uzasadnione oczekiwanie, że umowa międzynarodowa będzie poprawiała jego sytuację podatkową lub co najmniej pozostanie dla niego neutralna. Tymczasem wykładnia DKIS prowadzi do odwrotnego skutku — istnienie UPO staje się podstawą ograniczenia prawa do odliczenia podatku. W konsekwencji interpretacja DKIS prowadzi do: • nierównego traktowania podatników znajdujących się w analogicznej sytuacji, • nieuzasadnionego ograniczenia prawa do odliczenia podatku faktycznie zapłaconego, • utrzymania ekonomicznego podwójnego opodatkowania mimo funkcjonowania mechanizmu jego eliminacji, • oraz do paradoksalnego pogorszenia sytuacji podatników objętych umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania względem podatników działających poza reżimem traktatowym. Powołując się na powyższe argumenty oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż ma prawo odliczyć od polskiego zryczałtowanego podatku od dywidendy kwotę podatku faktycznie pobranego w Białorusi według stawki 25%, jednak wyłącznie do wysokości podatku obliczonego od tej dywidendy według stawki 19%. Przepisy krajowe dotyczące odliczenia podatku zapłaconego za granicą nie ograniczają tej kwoty do stawek traktatowych w sytuacji, gdy państwo źródła faktycznie pobrało podatek według stawki krajowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Jak wynika z cytowanego przepisu, źródłem nieograniczonego obowiązku podatkowego jest miejsce zamieszkania podatnika w Polsce. Treść tego obowiązku odnosi się natomiast do całości dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez tego podatnika, tj. zarówno dochodów (przychodów) uzyskiwanych w Polsce, jak i zagranicznych.

Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:

Zapisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania mają pierwszeństwo przed polskim wewnętrznym prawem podatkowym.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy:

Przepis ten wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania w ramach obowiązku podatkowego. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.

Na mocy art. 9 ust. 1a ustawy:

W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów. Ustawa przewiduje:

• tzw. opodatkowanie na zasadach ogólnych, w przypadku którego mają zastosowanie ogólne reguły ustalania podstawy opodatkowania wynikające z art. 9 ust. 1a - 2 ustawy oraz stawki podatku określone w skali podatkowej (art. 27 ust. 1 ustawy);
• szczególne tryby opodatkowania dotyczące wyodrębnionych kategorii przychodów.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy ustawodawca wymienił:

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Przepis dotyczy przy tym zarówno dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych utworzonych na gruncie prawa polskiego, jak i utworzonych na gruncie prawa innych państw.

Dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych podlegają opodatkowaniu na zasadach szczególnych, określonych w art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 30a ust. 7 ustawy:

I tak, stosownie do art. 30a ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy:

Na mocy art. 30a ust. 2 ww. ustawy:

Co do zasady zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest pobierany przez płatnika co wynika z treści art. 41 ust. 1 i 4 ustawy.

Jeżeli jednak podatek ten nie został pobrany przez płatnika, to – zgodnie z regulacją art. 45 ust. 3b ustawy – podatnik wykazuje należny podatek dochodowy, o którym mowa w art. 29-30a w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a.

Jednocześnie, stosownie do art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem podatnicy o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce, którzy uzyskują poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przychody m.in. z dywidend ze spółek z siedzibą w państwie innym niż Polska, od zryczałtowanego podatku obliczonego wg art. 30a ust. 1 od tych dywidend, odliczają kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, jednakże odliczenie to nie może przekroczyć kwoty podatku obliczonego od tych przychodów (dochodów) przy zastosowaniu stawki 19%.

W myśl art. 30a ust. 11 ustawy:

Zgodnie z omawianą ustawą – przychody Pani z dywidend podlegają opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy. W przypadku dywidend z zagranicznych spółek ocena skutków podatkowych powinna uwzględniać odpowiednią umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania podpisaną między Polską a krajem, w którym ma siedzibę spółka wypłacająca dywidendę.

W przypadku dywidendy ze spółki białoruskiej będzie to Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 18 listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 120 poz. 534; dalej: „Umowa”).

Ratyfikowana Umowa międzynarodowa ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami ustawy, a więc może modyfikować sposób opodatkowania wynikający z przepisów krajowych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1-2 Umowy:

Jak wynika z tych przepisów:

1) dywidendy wypłacane przez podmiot, który ma siedzibę na Białorusi osobie, która ma miejsce zamieszkania w Polsce mogą być opodatkowane Polsce;

2) dywidendy takie mogą być także opodatkowane na Białorusi, jeśli są spełnione warunki z art. 10 ust. 2 Umowy – przy czym stawki podatku nie mogą być wyższe niż wskazane w Umowie, w niniejszej sprawie podatek nie może przekroczyć 10% kwoty dywidendy brutto.

Na mocy art. 10 ust. 4 Umowy:

Wątpliwości Pani dotyczą kwestii, czy od uzyskanych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej dywidend, można odliczyć od podatku należnego od tych dywidend w Polsce kwotę równą podatkowi faktycznie zapłaconemu za granicą do wysokości 19%, w myśl art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też odliczeniu podlega tylko kwota podatku jaka powinna zostać zapłacona zgodnie z przepisami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Dywidenda z Białorusi uzyskana przez polskiego rezydenta podatkowego – zgodnie z przepisami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, które są nadrzędne w stosunku do wewnętrznych przepisów podatkowych danego państwa – podlega opodatkowaniu zarówno w Polsce jak i na Białorusi, jednakże kwota podatku na Białorusi nie może przekroczyć w Pani przypadku 10% kwoty dywidendy brutto.

Uchwałą Rady Ministrów Republiki Białorusi nr 164 z dnia 7 marca 2024 r. strona białoruska jednostronnie częściowo zawiesiła stosowanie umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Mińsku 18 listopada 1992 r. Zawieszenie dotyczy art. 10 (dywidendy), art. 11 (odsetki) i art. 13 (zyski ze sprzedaży majątku). Zawieszenie dotyczy okresu od 1 czerwca 2024 r. do 31 grudnia 2026 roku.

Jednostronne działania strony białoruskiej w postaci zawieszenia części postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pozostają jednak bez wpływu na obowiązywanie przedmiotowej umowy i obowiązek jej stosowania przez polskie organy podatkowe w całości.

Rozwijając kwestie wysokości odliczenia, o którym mowa w zacytowanym wcześniej art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy podkreślić, że w tym przepisie ustawodawca wskazał, iż odliczeniu podlega kwota równa podatkowi zapłaconemu za granicą.

Przepisy prawa podatkowego, w tym te dotyczące odliczeń zakładają, że podatnicy prawidłowo realizują swoje zobowiązania podatkowe. Zatem w sytuacji, gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania (która ma pierwszeństwo przed wewnętrznym prawem podatkowym danego państwa) wskazuje jako stawkę opodatkowania 10% kwoty dywidendy brutto uznaje się, że taka kwota powinna zostać uiszczona.

W sytuacji, gdy rezydent polski zapłacił za granicą więcej podatku niż wynika z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (np. 13% zamiast 10%) to odliczyć może tylko taką wysokość podatku, jaka wynika z umowy i jest prawidłowa czyli 10%.

Przychody z tytułu dywidend podlegają w Polsce opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem. Od zryczałtowanego podatku obliczonego w Polsce, odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, ale tylko do wysokości stawki podatku od dywidendy przewidzianej we właściwej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, czyli w odniesieniu do Białorusi 10% kwoty dywidendy brutto.

Zatem od uzyskanych przez Panią poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej dywidend ze spółki białoruskiej, dokonując rozliczenia dochodów w PIT-38 może Pani odliczyć kwotę równą podatkowi faktycznie zapłaconemu za granicą, ale tylko do wysokości stawki podatku od dywidendy przewidzianej we właściwej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W związku z powyższym stanowisko Pani należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków WSA oraz NSA należy stwierdzić, że niewątpliwie rozstrzygnięcia te kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa i w toku rozważań nad sposobem rozstrzygnięcia Pani wniosku miałem na względzie także prezentowane w nich stanowiska i argumenty. Należy jednak podkreślić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.