0114-KDIP3-1.4011.646.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 7 lipca 02026 r. (wpływ 7 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prezes Zarządu Spółki (Zarząd Spółki jest jednoosobowy) zgodnie z kontraktem menedżerskim został zobowiązany do zawarcia ubezpieczenia „w terminie 30 dni od daty podpisania umowy, ubezpieczy się na czas realizacji Umowy od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone osobom trzecim oraz samej Spółce ... koszt składki ubezpieczeniowej pokryje Spółka".

Spółka zawarła ubezpieczenie "Ubezpieczenie odpowiedzialności członków władz", w którym ubezpieczenie obejmuje:

1. "Osobę Ubezpieczoną (2.25 OWU) - dowolna osoba fizyczna, która była, jest lub podczas Okresu Ubezpieczenia zostanie: członkiem zarządu, członkiem komisji rewizyjnej, członkiem komitetu audytu lub prokurentem Spółki bądź osoba fizyczna pełniąca tożsamą funkcję w innym porządku prawnym";

2. Spółkę (2.35 OWU).

Zobowiązanie ubezpieczenia się dotyczy tylko Prezesa Zarządu.

Uzupełnienie opisu sprawy

Prezes Zarządu Spółki wykonuje obowiązki na podstawie kontraktu menedżerskiego – umowy cywilno-prawnej usługi zarządzania.

Umowa ubezpieczenia władz Spółki zawierana jest zawsze na okres roczny. W Spółce jest to okres od 1 czerwca danego roku do 31 maja roku następnego.

Polisa ubezpieczenia władz Spółki jest polisą korporacyjną typu Directors and Officers (D&O) i zgodnie z opisem w polisie obejmuje szerszy, bezimienny oraz zmienny krąg osób ubezpieczonych, a także samą Spółkę. Poniżej Spółka załączyła wycinek zapisu w polisie:

„ Zmiana zapisów OWU - Osoba Ubezpieczona (2.25) i Spółka (2.35)

Niniejszy punkt OWU zostaje zmieniony poprzez wykreślenie go i zastąpienie poniższym:

2.25. Osoba Ubezpieczona - dowolna osoba fizyczna, która była, jest lub podczas Okresu Ubezpieczenia zostanie:

(1) członkiem zarządu, członkiem komisji rewizyjnej, członkiem komitetu audytu lub prokurentem Spółki bądź osoba fizyczna pełniąca tożsamą funkcję w innym porządku prawnym;

lub

(2) Pracownikiem:

(a) pełniącym funkcje zarządczą lub nadzorcza w Spółce; lub

(b) pełniącym funkcje compliance officer w Spółce; lub

(c) któremu powierzono realizacje, z ramienia Spółki, obowiązków informacyjnych wynikające z Rozporządzenia MAR (Market Abuse Regulation); lub

(d) zajmującym stanowisko prawnika w pełnym wymiarze godzin za wynagrodzeniem i posiadającego prawo do wykonywania zawodu adwokata lub radcy prawnego, w zakresie w jakim sprawuje funkcje zarządcze i nadzorcze, działając w imieniu i na rzecz Spółki; lub

(e) przeciwko któremu zostanie skierowane Roszczenie dotyczące Naruszenia Praw Pracowniczych; lub

(f) który zostanie współpozwany lub współoskarżony wraz z którakolwiek z osób wymienionych w pkt (1) w związku z Roszczeniem zarzucającym Pracownikowi Spółki uczestnictwo lub pomoc w popełnieniu Nieprawidłowego Działania; lub

(3) Członkiem Organu Podmiotu Zewnętrznego; lub

(4) osoba odpowiedzialna za prowadzenia ksiąg rachunkowych Spółki, która oznacza głównego księgowego lub innego Pracownika odpowiedzialnego za prowadzenie ksiąg rachunkowych Spółki w zakresie w jakim sprawuje funkcje zarządcze i nadzorcze, działając dla i w imieniu Spółki;

Dodatkowo, za Osobę Ubezpieczona uważa się również następujące osoby fizyczne:

(5) małżonka lub osobę pozostająca we wspólnym pożyciu z Osoba Ubezpieczona wskazana w pkt. (1) - (4) powyżej, jednakże wyłącznie w zakresie pozostającym w związku z Nieprawidłowym Działaniem Osoby Ubezpieczonej wskazanej w pkt. (1) - (4) powyżej; lub

(6) spadkobiercę, przedstawiciela ustawowego lub następcę prawnego Osoby Ubezpieczonej wskazanej w pkt. (1) - (4) powyżej w razie jej śmierci albo ubezwłasnowolnienia,

jednakże wyłącznie w zakresie pozostającym w związku z Nieprawidłowym Działaniem tej Osoby Ubezpieczonej wskazanej w pkt. (1) - (4) powyżej.

Osobą Ubezpieczoną nie jest zewnętrzny audytor, rewident, zarządca, zarządca przymusowy, tymczasowy nadzorca sądowy, syndyk, nadzorca sądowy, jak również likwidatorzy Spółki wyznaczeni przez sąd.

2.35. Spółka - Ubezpieczający i Podmiot Zależny”.

Należy nadmienić, że kontrakt menedżerski zobowiązuje Prezesa Zarządu do zawarcia ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, a koszt składki pokrywa Spółka. W tym przypadku Zarząd Spółki jest jednoosobowy i identyfikowalny jako osoba fizyczna.

Na dzień zapłaty składki krąg osób objętych ubezpieczeniem jest zamknięty – zgodnie z zapisem w polisie - w przypadku Spółki jest to Prezes Zarządu, prokurenci (pracownicy Spółki zatrudnieni na podstawie umowy o pracę) oraz Spółka.

Według polisy krąg osób objętych ubezpieczeniem to - Prezes Zarządu zobowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia w kontrakcie menedżerskim oraz prokurenci, którzy nie pobierają wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji i nie byli zobowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia. Konstrukcja polisy przewiduje w swoim zakresie również Spółkę.

Kwota polisy nie jest stała i nie jest uzależniona od liczby osób objętych ubezpieczeniem.

Kwota ubezpieczenia zależy wyłącznie od oceny ryzyka ponoszonego przez Spółkę.

Spółka nie prowadzi ewidencji osób ubezpieczonych, ponieważ nie ma takiej potrzeby, gdyż ubezpieczeniu podlega tylko Prezes Zarządu zobligowany do zawarcia ubezpieczenia w kontrakcie menedżerskim.

Spółka do dochodu Prezesa otrzymywanego z tytułu wykonywania obowiązków na podstawie kontraktu menedżerskiego dolicza oraz nalicza i obciąża podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składkami społecznymi całość kwoty wynikającej z polisy ubezpieczenia władz Spółki, gdyż zgodnie z kontraktem menedżerskim Prezes Zarządu ma obowiązek ubezpieczenia się od odpowiedzialności członków władz.

Z polisy ubezpieczenia nie wynika podział składki na poszczególnych beneficjentów dlatego Spółka stoi na stanowisku, że do dochodu Prezesa Spółki należy doliczać i oskładkować całą kwotę polisy ubezpieczeniowej, gdyż została ona zawarta w związku z obowiązkiem wynikającym z zapisów w kontrakcie menedżerski oraz Prezes Zarządu pełni funkcję jednoosobowo.

Spółka uważa, że dochód Prezesa Zarządu powinien obejmować całość kwoty ubezpieczenia ze względu na ww. obowiązek wynikający z kontraktu oraz z faktu, iż nie ma możliwości merytorycznego podziału odpowiedzialności (polisa obejmuje osoby pełniące różne funkcje o różnym zakresie obowiązków i uprawnień), a tym samym i składki polisy. Spółka ma zawarte odrębne ubezpieczenie zarówno majątku jak i odpowiedzialności cywilnej Spółki. W przypadku braku zapisu zobowiązania dla Prezesa Zarządu w kontrakcie menedżerskim Spółka nie zawierałaby takiego ubezpieczenia.

Jednocześnie należy uwzględnić iż pozostałe osoby wymienione w polisie nie miały obowiązku ubezpieczenia. Konstrukcja polisy na ubezpieczenie władz nie pozwalała zawrzeć ubezpieczenia tylko na Prezesa Zarządu.

Pytania

1. Czy do dochodu Prezesa Zarządu należy doliczyć i oskładkować całą kwotę polisy ubezpieczeniowej, gdy zawarta polisa nie ma charakteru indywidualnego ubezpieczenia Prezesa, lecz jest polisą korporacyjną typu Directors and Officers (D&O), zawartą przez Spółkę i obejmującą szerszy, bezimienny oraz zmienny krąg osób ubezpieczonych, a także samą Spółkę?

2. Czy dochód Prezesa Zarządu powinien obejmować tyko część wynikającą z podziału pomiędzy ubezpieczonymi zgodnie z zapisami w polisie?

3. Czy w przypadku błędnego działania Spółki, czy należy skorygować dochód Prezesa Zarządu i za jaki okres?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka potraktowała wartość opłaconej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności członków władz - Prezesa Zarządu jako nieodpłatne świadczenie (art.13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Spółka w związku z nałożonym na Prezesa Zarządu obowiązkiem ubezpieczenia się w Kontrakcie Menedżerskim oraz identyfikowalnością osoby (Zarząd Spółki jest jednoosobowy) doliczyła do dochodu Prezesa Zarządu całą kwotę zawartego ubezpieczenia władz oraz naliczyła i obciążyła Prezesa podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składkami społecznymi od tej wartości. Spółka uważa, że postępowanie Spółki było słuszne i nie należy korygować dochodów Prezesa Zarządu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Według art. 11 ust. 2 ustawy:

W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy jest:

Przychodami z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy są:

Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

Z opisu sprawy oraz jego uzupełnienia wynika, że Prezes Zarządu Spółki (Zarząd Spółki jest jednoosobowy) w Państwa Spółce zgodnie z kontraktem menedżerskim został zobowiązany do zawarcia ubezpieczenia.

Spółka zawarła ubezpieczenie "Ubezpieczenie odpowiedzialności członków władz", w którym ubezpieczenie w treści zawartej polisy obejmuje szeroki krąg osób ubezpieczonych. Według polisy krąg osób objętych ubezpieczeniem to - Prezes Zarządu zobowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia w kontrakcie menedżerskim oraz prokurenci, którzy nie pobierają wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji i nie byli zobowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia. Konstrukcja polisy przewiduje w swoim zakresie również Spółkę. Kwota polisy nie jest stała i nie jest uzależniona od liczby osób objętych ubezpieczeniem. Kwota ubezpieczenia zależy wyłącznie od oceny ryzyka ponoszonego przez Spółkę. Spółka nie prowadzi ewidencji osób ubezpieczonych, ponieważ nie ma takiej potrzeby, gdyż ubezpieczeniu podlega tylko Prezes Zarządu zobligowany do zawarcia ubezpieczenia w kontrakcie menedżerskim.

Państwa wątpliwości budzi kwestia czy będą na Państwu spoczywały obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z pokrywaniem składek na ubezpieczenie OC Prezesa Zarządu, jeżeli w polisie ze względu na jej konstrukcje wskazane jest szerokie grono osób objętych polisą a w rzeczywistości opłacacie Państwo składkę na ubezpieczenie OC tylko i wyłącznie za Prezesa Zarządu. Prezes jest zobowiązany do zawarcia ubezpieczenia wynikającego z zawartego ze Spółką kontraktu menadżerskiego.

Z treści art. 805 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2026 r. poz. 795 ze zm.) wynika, że:

Na podstawie art. 808 § 1 ww. ustawy:

Natomiast, stosownie do zapisu art. 822 § 1 Kodeksu cywilnego:

Z treści powyższego przepisu wynika, że umowa ubezpieczenia nie musi koniecznie dotyczyć wyłącznie osoby ubezpieczającej. Osoba ta może zawrzeć umowę, której przedmiotem ubezpieczenia będzie odpowiedzialność za szkody spowodowane przez inną osobę (np. członka zarządu, rady nadzorczej, księgowego). Sytuacja, w której składka opłacana jest przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Jest ona bowiem odstępstwem od ogólnej zasady pokrywania kosztów ubezpieczenia przez podmiot, którego interesów umowa dotyczy.

W takiej sytuacji niewątpliwie korzyścią majątkową dla osób ubezpieczonych jest zyskanie ochrony płynącej z umowy ubezpieczeniowej przy jednoczesnym nieponoszeniu wydatków na uzyskanie tej ochrony.

Stosownie do art. 829 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Kwestie uposażenia zostały natomiast uregulowane w art. 831 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Świadczenia pieniężne ponoszone za osoby objęte ubezpieczeniem należą do nieodpłatnych świadczeń. Ich pojęcia nie definiuje jednak ustawa o podatku dochodowym.

Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów 18 listopada 2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla celów podatkowych pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” (…) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony- por. art. 353 KC), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01, jeszcze nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13 poz. 496)”.

W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem koniecznym do uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód, jest jego otrzymanie lub postawienie do dyspozycji podatnika.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w aspekcie świadczeń pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

‒    po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

‒    po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

‒    po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.

Chociaż przywołany wyrok dotyczy świadczeń na rzecz pracowników, jednakże ogólne zasady rozpoznawania nieodpłatnych świadczeń, które zostały w nim przedstawione, mogą znaleźć zastosowanie również w sprawie członków zarządu, rady nadzorczej itp.

Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna jest istotą każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia.

Jednakże z powołanego powyżej brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej beneficjentem świadczenia.

Wobec powyższego, skoro w rozpatrywanej sprawie:

1.    krąg osób objętych ubezpieczeniem nie jest skonkretyzowany przez wskazanie imienia i nazwiska ubezpieczonego;

2.    nie zawarli Państwo indywidualnej umowy ubezpieczenia, tylko korporacyjną polisę ubezpieczeniową, która obejmuje szeroki, bezimienny krąg osób ubezpieczonych a także samą Spółkę, to

w konsekwencji, stwierdzam, że na gruncie opisanego stanu faktycznego na Państwu – w związku z opłaceniem ww. polisy – nie ciążył/nie ciąży obowiązek płatnika, tj. naliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od składki ubezpieczeniowej zapłaconej z tytułu ubezpieczenia grupowego, tj. szerokiej grupy osób objętych polisą, w tym Prezesa Zarządu.

Odnosząc się do kwestii możliwości dokonania korekty z uwagi na błędne rozpoznanie przychodów w momencie zapłaty składki i przypisanie całej składki Prezesowi Zarządu, wskazać należy, że zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze.zm.).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:

Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika, że:

Na mocy art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:

Treść art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa wskazuje zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź dochodu, wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Zatem generalnie, jeżeli płatnik nie sporządził stosownych informacji PIT-11 lub też sporządził je nieprawidłowo to będzie on zobowiązany do ich wystawienia/skorygowania by wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ww. przepisów.

Co istotne, obowiązkiem płatnika jest wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym i pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek oraz o faktycznie odprowadzonych składkach na ubezpieczenie społeczne i/lub zdrowotne.

Jak wyjaśniono wyżej korekta deklaracji może dotyczyć błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. A więc obowiązek złożenia korekty deklaracji wystąpi m.in. w sytuacji, gdy błędnie została określona kwota przychodu.

W analizowanej sprawie zaistniała sytuacja spowodowała zawyżenie podstawy opodatkowania - co skutkowało tym, że w wystawionych PIT-11 została wykazana nieprawidłowa wartość przychodu. Oznacza to, że powinni Państwo sporządzić oraz doręczyć Prezesowi Zarządu oraz właściwym organom podatkowym imienną informacją PIT-11, zawierającą kwoty: przychodu, kosztów uzyskania przychodów, dochodu oraz faktycznie pobrane zaliczki na podatek dochodowy.

Obowiązkiem płatnika jest bowiem wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym i faktycznie pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek. Oznacza to, że nie mają Państwo możliwości korygowania informacji PIT-11 w przedmiocie odprowadzonych zaliczek.

Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość ze zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zgodnie natomiast z art. 75 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Mając na uwadze powyższe Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.