0114-KDIP3-1.4011.413.2026.3.MZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe.

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 kwietnia 2026 r. (wpływ 14 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. z siedzibą w A. planuje zorganizować wycieczkę o charakterze integracyjno-szkoleniowym finansowaną ze środków obrotowych Spółki bądź wycieczkę o charakterze integracyjno - wypoczynkowym, która będzie finansowana lub częściowo współfinansowana ze środków ZFŚS i częściowo przez uprawnionych uczestników, zgodnie z regulaminem ZFŚS i ustawą o ZFŚS (Dz. U. z 2024r. poz.288). Wyjazd integracyjno-szkoleniowy ma na celu poprawę współpracy, komunikacji, budowanie relacji zawodowych, zwiększenie efektywności organizacyjnej i podniesienie wiedzy pracowników. W zakresie integracyjno - wypoczynkowym będzie stanowił realizację działalności określonej w regulaminie ZFŚS Spółki. Organizowane wyjazdy będą ogólnodostępne dla pracowników, byłych pracowników (emerytów i rencistów).

W wyjazdach może brać również udział Prezes Zarządu, zatrudniony na umowie cywilnoprawnej o świadczenie usług w zakresie zarządzania. Udział w wydarzeniach ma charakter dobrowolny i powszechnie dostępny. Chęć uczestnictwa w wycieczkach potwierdzana ma być poprzez złożenie deklaracji udziału przez uczestnika. Po stronie uczestników nie pojawi się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Sp. z o.o. może powierzyć organizację wycieczki wyspecjalizowanemu podmiotowi zewnętrznemu (np. biuru podróży).

Na koszt wycieczek składać się mogą m.in. usługi: transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie, pilot i inne.

Planowane wyjazdy będą mieć charakter zbiorowy, integracyjno - wypoczynkowy i nie będą stanowić formy premii.

Dofinansowanie wycieczek ze środków ZFŚS odbywa się na wniosek osoby uprawnionej z zastosowaniem kryterium socjalnego, zgodnie z regulaminem.

Spółka nie będzie miała możliwości skalkulowania rzeczywistej, dokładnej wartości świadczenia przypadającej na konkretną osobę z uwagi na brak możliwości ustalenia w jakim zakresie dany uczestnik skorzystał z zapewnionych świadczeń.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Uczestnicy, w tym pracownicy oraz byli pracownicy zgłaszają Spółce chęć udziału we wspólnie organizowanych wycieczkach. Na podstawie ww. zgłoszeń będą tworzone imienne listy osób biorących udział we wspólnych wycieczkach. Sp. z o.o. może powierzyć organizację wycieczek wyspecjalizowanemu podmiotowi zewnętrznemu (np. biuru podróży) na podstawie stosownej umowy, bądź też organizować uczestnikom wyjazdy we własnym zakresie.

Pytanie

Czy w opisanym wyżej stanie faktycznym, uczestnictwo w wyjeździe integracyjno-szkoleniowym sfinansowanym ze środków obrotowych Spółki i rekreacyjno-wypoczynkowym w części sfinansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych spowoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych po stronie uczestników: pracowników i członków ich rodzin, Prezesa Zarządu Spółki (zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej o świadczenie usług w zakresie zarządzania), emerytów/rencistów (byłych pracowników Spółki), względem którego Spółka będzie jako płatnik - zobowiązana do pobierania zaliczek na PIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy udział w opisanych przez Spółkę wycieczkach nie spowoduje powstania przychodu podatkowego dla uczestników, niezależnie czy źródłem finansowania będą środki obrotowe Spółki, czy środki ZFŚS.

Zgodnie z Ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem są m.in. świadczenia nieodpłatne. Aby stanowiły one podstawę opodatkowania to zgodnie z linią orzeczniczą – w szczególności Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., K 7/13 - za przychód może być uznane wyłącznie świadczenie:

·      spełnione w interesie podatnika,

·      powodujące realne, indywidualne przysporzenie majątkowe,

·      możliwe do jednoznacznego przypisania konkretnej osobie.

Brak spełnienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek wyklucza jednoznacznie możliwość powstania przychodu z nieodpłatnych świadczeń.

Planowane przez Spółkę wyjazdy będą mieć charakter zbiorowy i integracyjny. W zakresie pracowników, Prezesa Zarządu wyjazdy będą służyły poprawie współpracy, polepszeniu atmosfery w pracy, zwiększeniu wydajności pracy, podniesieniu wiedzy. W odniesieniu do emerytów i rencistów wyjazdy integracyjno-wypoczynkowe będą służyły utrzymaniu relacji z byłymi pracownikami. Biorąc pod uwagę powyższe oraz z uwagi na brak możliwości skalkulowania rzeczywistej wartości świadczenia przypadającej na konkretną osobę, zdaniem Wnioskodawcy wyjazdy nie będą stanowić przysporzenia majątkowego, a tym samym nieodpłatnego świadczenia, gdyż:

·      udział w wycieczkach jest dobrowolny i powszechnie dostępny w sposób ogólny dla wszystkich uprawnionych,

·      wydarzenia są organizowane w interesie pracodawcy - ich celem jest integracja zespołu, wzmocnienie relacji i komunikacji w pracy,

·      nie przynoszą korzyści w postaci zaoszczędzenia wydatku uczestnika.

W związku z tym, na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie powstanie przychód po stronie wszystkich osób uczestniczących w wycieczkach, w tym.:

·      pracowników i członków ich rodzin (w rozumienie art. 11 ust. 1 i art. 12 ust.1),

·      Prezesa Zarządu Spółki (zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej o świadczenie usług w zakresie zarządzania) (w rozumieniu art. 13 ust. 9),

·      emerytów/rencistów (byłych pracowników Spółki) (w rozumieniu art. 20 ust.1).

Uczestnicy z własnej inicjatywy nie wybraliby się na proponowane wycieczki. W takich przypadkach uważamy, że korzyść z organizacji takich wyjazdów osiągnie pracodawca, a nie pracownicy, byli pracownicy i Zarząd Spółki.

Wobec powyższych argumentów Spółka stoi na stanowisku, że nie będzie zobowiązana jako płatnik do pobierania od uczestników ww. wycieczek, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych i odprowadzania ich do Urzędu Skarbowego, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:

Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:

Ponadto z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:

Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi na uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno formy pieniężnej jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów tej ustawy wynika, że odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1:

Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:

Art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Na mocy art. 12 ust. 3 przytoczonej ustawy:

Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

W myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:

Zgodnie z art. 13 pkt 9 ww. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się także:

Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy

Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w tym przepisie. W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Z art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:

Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy:

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na gruncie art. 41 ust. 4 ww. ustawy:

Art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi zaś, że:

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.

Zauważyć trzeba się, że w uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.

W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

·      po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·      po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·      po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie będzie można uznać za przychód pracownika.

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z wolnej woli”, „działający bez przymusu”.

Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne otrzymanie świadczenia przez pracownika.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.

Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu, wycieczce) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia, bądź pracy na czarno.

Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody z innego tytułu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że dobrowolny udział w wyjeździe integracyjno-szkoleniowym, sfinansowanym ze środków obrotowych Spółki bądź w wycieczce o charakterze integracyjno-wypoczynkowym, dofinansowanej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, której głównym celem jest integracja pracowników, poprawa efektywności pracy oraz wzajemnych relacji służbowych, nie będzie stanowić dla osób uprawnionych przysporzenia majątkowego.

W konsekwencji powyższego, nie spowoduje to powstania po stronie Państwa pracowników przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na Państwu nie będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika wskazane w art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc obowiązki obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Podobnie w przypadku emerytowanych pracowników, dofinansowanie nie spowoduje powstania po ich stronie przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym w stosunku do tych osób także nie będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 przywołanej ustawy. Po stronie Prezesa Zarządu Spółki również nie powstanie przychód z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 9 cytowanej ustawy, a na Państwu nie będą ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. art. 41 ust. 1 ww. ustawy.

Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i zastosujecie się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

  1) z zastosowaniem art. 119a;

  2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

  3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 146; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.