0114-KDIP3-1.4011.362.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 20 kwietnia 2026 r. (data wpływu 27 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od 2021 roku posiada Pan konto w Szwajcarii. Za lata 2022, 2023 i 2024 wypełniał Pan PIT-38 i płacił zarówno podatek od dochodów kapitałowych (art. 30b ust. 1 Ustawy), jak i zryczałtowany podatek o którym mowa w art. 30a ust. 1 Ustawy.

Wskazuje Pan, że w 2025 roku zapłaci jedynie ten ostatni podatek (od uzyskanych odsetek z tytułu lokaty), nie zapłaci Pan podatku od dochodów kapitałowych, ponieważ nie miał Pan żadnego przychodu z tego tytułu poza granicami Polski. Czyli przychody za granicą, o których mowa w art. 30b ust. 1 Ustawy wynoszą 0, ale nie zmienia to faktu, że musi Pan ponosić koszty bankowe.

Uzupełnienie opisu sprawy

Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, w myśl art.3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W Szwajcarii posiada Pan konto bankowe typu „Private banking", nie jest to konto inwestycyjne za pośrednictwem którego dokonywane są inwestycje na giełdzie. Środki są inwestowane przez pracowników banku, ale w taki sposób aby wyeliminować jakiekolwiek ryzyko. W praktyce inwestycje polegają na lokatach bankowych lub zakupie i sprzedaży obligacji.

Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej ani w Polsce, ani w Szwajcarii. Środki są inwestowane w Pana imieniu, jako osoby fizycznej.

W 2025 roku osiągnął Pan dochód 19.214,16 zł z tytułu lokat bankowych w Szwajcarii (art. 30a) oraz 27.231,07 zł z tytułu sprzedaży papierów wartościowych w Polsce (art. 30b).

Pytanie

Czy w 2025 roku w rubryce "Koszty uzyskania przychodów" (art. 30b ust. 1 Ustawy) może Pan uwzględnić koszty prowadzenia rachunku bankowego w Szwajcarii, pomimo że w tym konkretnym roku, przychód poza granicami Polski (rubryka "Inne przychody") wyniósł 0?

Pana stanowisko

Zdaniem Wnioskodawcy można odliczyć koszty prowadzenia rachunku bankowego w Szwajcarii, nawet jeśli w 2025 roku przychód z tytułu przychodów o których mówi art. 30b ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynosił 0, a podatek został naliczony i zapłacony jedynie od przychodów o których mowa w art. 30a ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Powyższe oznacza, że osoby o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce są zobligowane do rozliczenia w Polsce zarówno dochodów uzyskiwanych w kraju, jak i za granicą.

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Zapisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania mają pierwszeństwo przed polskim wewnętrznym prawem podatkowym.

Stosownie do art. 9 ww. ustawy:

Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada przy tym zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy:

Jak stanowi natomiast art. 17 ust. 1ab pkt 1 cytowanej ustawy:

W myśl art. 17 ust. 2 omawianej ustawy:

Przepis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi natomiast, że:

Stosownie do art. 30b ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie zaś do art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 5a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Obligacje są papierem wartościowym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. W świetle ww. przepisu:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również inne akty prawne nie zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W celu ustalenia znaczenia tego pojęcia należy więc posłużyć się wykładnią językową. Do stwierdzenia powstania przychodu warunkiem koniecznym jest uzyskanie przysporzenia majątkowego.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu wskazał Pan, że w Szwajcarii posiada konto bankowe, nie jest to konto inwestycyjne za pośrednictwem którego dokonywane są inwestycje na giełdzie. Środki z Pana rachunku są inwestowane przez pracowników banku. Inwestycje te polegają na lokowaniu środków na lokatach bankowych lub zakupie i sprzedaży obligacji.

W 2025 roku osiągnął Pan dochód z tytułu posiadania lokat bankowych w Szwajcarii, nie osiągnął Pan jednak w Szwajcarii dochodu z tytułu sprzedaży obligacji. W Polsce w 2025 r. uzyskał Pan dochód z tytułu sprzedaży papierów wartościowych o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.

Pana wątpliwości dotyczą możliwości wykazania w PIT – 38, tj. składanym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok 2025 poniesionych kosztów związanych z prowadzeniem rachunku bankowego w Szwajcarii za pomocą którego kupuje i sprzedaje Pan obligacje .

W świetle opisanego zdarzenia, w przedstawionej sytuacji znajdują zastosowanie uregulowania Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92 ze zm., dalej Konwencja polsko – szwajcarska)

Stosownie do art. 13 ww. Konwencji:

Mając na uwadze zapisy art. 13 ust. 4 ww. Konwencji dochód (przychód/koszty) uzyskany ze sprzedaży obligacji winien zostać opodatkowany w Polsce zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazują enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Natomiast przepis art. 30b ust. 2 cyt. ustawy odwołując się do wskazanych przepisów dotyczących kosztów nie wyłącza ogólnej zasady określania kosztów uzyskania przychodu wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy.

Z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika natomiast, że:

Natomiast w myśl art. 22 ust. 4 ww. ustawy:

W myśl art. 22 ust. 5c ww. ustawy:

Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy:

W oparciu o kryterium stopnia powiązania kosztów z przychodami koszty podatkowe można podzielić na:

·      bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

·      inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów.

Pośrednie koszty uzyskania przychodów zaś to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika, brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.

Przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych koszty uzyskania przychodu można zatem podzielić na dwie grupy:

·      bezpośrednio przypisane do konkretnej transakcji – np. koszt nabycia odpłatnie zbywanego papieru wartościowego,

·      koszty poniesione przez podatnika w roku podatkowym związane z obsługą rachunku papierów wartościowych przez instytucję finansową (np. koszty poniesione w danym roku związane z prowadzeniem lub założeniem rachunków, koszty transferu, koszty zdeponowania papierów itp.).

W tym miejscu Organ wskazuje, że obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego (a także celowości i konieczności) poniesienia danego wydatku z uzyskanym przychodem lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu spoczywa na podatniku. Jeżeli zatem nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanym przychodem (to znaczy, że ich poniesienie nie jest warunkiem koniecznym uzyskania przychodu) – dla celów podatkowych wydatki takie nie mogą pomniejszać przychodu.

Należy zwrócić uwagę, że użycie przez ustawodawcę określenia „wydatki na nabycie” oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów – ale dopiero z chwilą sprzedaży papierów wartościowych, zalicza się wydatki bezpośrednio i pośrednio warunkujące ich nabycie, tj. takie, bez których poniesienia skuteczne nabycie papierów wartościowych nie byłoby możliwe.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i praktyce organów podatkowych ugruntowane jest stanowisko, że pod pojęciem wydatków na nabycie papierów wartościowych należy rozumieć wszelkie wydatki bezpośrednio warunkujące nabycie papierów wartościowych, czyli takie, bez których nabycie papierów wartościowych nie byłoby możliwe. Do typowych kosztów warunkujących nabycie papierów wartościowych zaliczyć należy zapłaconą cenę papierów wartościowych oraz inne koszty bezpośrednio związane z tym zakupem (wszelkie opłaty w tym opłaty notarialne, prowizje biura maklerskiego, podatku itp.)

Mając na uwadze takie rozumienie pojęcia „wydatki na nabycie”, łatwo zauważyć, że odnosi się ono wyłącznie do kosztów, których poniesienie warunkuje nabycie papierów wartościowych. „Wydatkami na nabycie” będą zatem wyłącznie wydatki, bez których przeniesienie ich własności nie będzie możliwe. Takie wydatki zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich odpłatnego zbycia pod warunkiem, że spełniają ogólne przesłanki zaliczenia ich do kosztów podatkowych wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis art. 30b ust. 2 pkt 4 ww. ustawy odwołując się do wskazanych przepisów dotyczących kosztów nie wyłącza ogólnej zasady określania kosztów uzyskania przychodu wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy.

Taka regulacja nie stoi w sprzeczności z faktem, iż niektóre koszty ponoszone są przez podatnika w określonym przedziale czasowym, bez związku z konkretną transakcją. W takim przypadku wydatki te stanowią koszt uzyskania przychodu w momencie uzyskania jakiegokolwiek przychodu z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) (np. roczne koszty opłaty za prowadzenie rachunku maklerskiego). Podkreślić należy, iż warunkiem koniecznym uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest jego związek przyczynowy z uzyskaniem przychodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych.

Zatem podstawowym kryterium pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów odpłatnego zbycia - oprócz bezpośredniego związku ze zbyciem - jest jego obligatoryjny względem zbycia charakter. Istotne jest zatem, czy zbywca był zobowiązany ponieść określony koszt w związku ze zbyciem i czy ten koszt był ze zbyciem bezpośrednio związany. Dopiero stwierdzenie, że zbycie wymaga poniesienia danego kosztu i że jest on ze zbyciem bezpośrednio związany może bowiem oznaczać zaliczenie tego wydatku do kosztów odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeżeli natomiast koszty nie były/nie będą związane bezpośrednio z samym odpłatnym zbyciem, ale pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętym przychodem i nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy, to mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Z uwagi na to, że opłata za prowadzenie rachunku bankowego dotyczy przychodów podlegających opodatkowaniu zarówno na podstawie art. 30a oraz na podstawie art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodów, które może Pan uwzględnić przy ustalaniu dochodu w związku z uzyskaniem przychodu z tytułu zbycia papierów wartościowych, winien Pan ustalić proporcjonalnie do części opłaty, która przypada na walory objęte Umową podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 30b ustawy.

Zatem poniesione przez Pana koszty prowadzenia rachunku bankowego mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu, jeżeli w danym roku podatkowym, w którym poniósł Pan przedmiotowe koszty uzyskał Pan przychód z kapitałów pieniężnych.

Tak jak Pan wskazał, w 2025 r. uzyskał Pan w Polsce dochód ze zbycia papierów wartościowych. Fakt, że nie osiągnął Pan dochodu ze zbycia obligacji w Szwajcarii, tylko poniósł koszty związane z prowadzeniem rachunku bankowego za pomocą którego pracownik banku dokonuje w Pana imieniu zakupu i zbycia papierów wartościowych, nie pozbawia Pana prawa do wykazania w PIT -38 za 2025 kosztów związanych z prowadzeniem tego rachunku.

Odnosząc się zatem do katalogu przychodów wskazanych przez Pana we wniosku, stwierdzam, że uzyskane przez Pana w 2025 r. przychody z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych w Polsce (art. 30b) stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 1 winien Pan rozliczyć po zakończeniu roku podatkowego na formularzu PIT-38. W rubryce koszty uzyskania przychodów może Pan wykazać poniesione koszty prowadzenia rachunku bankowego w Szwajcarii w odpowiedniej proporcji dotyczącej opłat z tytułu przychodów podlegających opodatkowaniu stosownie do treści art. 30b ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.