0114-KDIP2-2.4011.95.2026.3.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 lipca 2026 r. (data wpływu 24 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest pracodawcą, który udostępnia pracownikom samochody osobowe do celów służbowych. Pracodawca chce ustalić regulamin, w którym pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będą ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika.

Koszt zakupu i montażu tego wyposażenia ponosić będzie pracodawca i pojazd z tym dodatkowym wyposażeniem będzie pozostawał własnością pracodawcy przez cały okres jego użytkowania przez pracownika.

Pracownik nie będzie właścicielem dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego a jedynie będzie miał prawo odpłatnego nabycia pojazdu z dodatkowym wyposażeniem, po zakończeniu okresu użyczenia.

Pracownik korzystający z pojazdu, wyposażonego w dodatkowego wyposażenie na wniosek pracownika, będzie obciążany miesięczną kwotą odpowiadającą wartości tego wyposażenia (rozliczaną proporcjonalnie w czasie użytkowania).

Wnioskodawca planuje wystawianie dokumentu księgowego (nota księgowa lub inny dokument wewnętrzny) obciążającego pracownika.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Dodatkowe wyposażenie pojazdu służbowego może obejmować: hak holowniczy, czujniki parkowania, kamera cofania, dodatkowe oświetlenie (np. LED, ambient), ogrzewane siedzenia, ogrzewaną kierownicę, elektrycznie otwierany i zamykany bagażnik, elektryczną klapę bagażnika z funkcją hands-free, osłony progów, opony lub felgi o podwyższonym standardzie, alarmy, lokalizatory GPS, nakładki ochronne, siatki organizery bagażnika, bagażnik dachowy, dywaniki premium, maty ochronne, systemy multimedialne (np. dodatkowy ekran, audio), ładowarki indukcyjne samochodowe, zestawy bezpieczeństwa (apteczki rozszerzone, gaśnica premium), platforma rowerowa montowana na hak, dywaniki premium, maty ochronne itp. Katalog doposażenia jest szeroki i obejmuje zarówno elementy montowane na stałe, jak również demontowalne.

Regulamin użytkowania pojazdów służbowych dopuszcza korzystanie z pojazdu zarówno w celach służbowych, jak i prywatnych. Regulamin określa zasady korzystania z pojazdu, zasady odpowiedzialności za szkody, zasady tankowania oraz zasady rozliczania kosztów.

Spółka stosuje zasady rozliczania kosztów eksploatacyjnych zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi, tj. odlicza 50% podatku VAT od wydatków związanych z pojazdami wykorzystywanymi w sposób mieszany, zalicza do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków eksploatacyjnych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT. Zasady te wynikają z faktu, że pojazdy są wykorzystywane w sposób mieszany, co jest zgodne z praktyką Spółki oraz zapisami regulaminu użytkowania pojazdów.

W zależności od rodzaju wyposażenia część elementów jest montowana na stałe (np. hak, czujniki, instalacje elektryczne), a część elementów ma charakter wyposażenia demontowalnego (np. box dachowy, platforma rowerowa). Dodatkowe wyposażenie pozostaje własnością Spółki przez cały okres użytkowania pojazdu przez pracownika. Pracownik nie nabywa prawa własności do wyposażenia. Ewentualne przeniesienie własności dodatkowego wyposażenia może nastąpić wyłącznie w przypadku wykupu pojazdu od Spółki przez pracownika - jako element dodatkowego wyposażenia.

Pytania (pytanie nr 4 przeformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1) Czy miesięczne obciążenie pracownika za dodatkowe wyposażenie samochodu służbowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?

2) Czy w takim przypadku prawidłowym dokumentem potwierdzającym transakcję jest nota księgowa, czy faktura VAT?

3) Czy kwota obciążenia pracownika stanowi przychód podatkowy pracodawcy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

4) Czy na Wnioskodawcy, jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu korzystania przez pracownika z dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego, jeżeli pracownik pokrywa w całości koszt tego wyposażenia poprzez miesięczne odpłatności odpowiadające jego wartości?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pozostałych pytań zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 4

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ po stronie pracownika nie powstaje przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Pracownik nie otrzymuje nieodpłatnego ani częściowo odpłatnego świadczenia, koszt dodatkowego wyposażenia jest w całości pokrywany przez pracownika poprzez miesięczne odpłatności odpowiadające wartości wyposażenia.

W konsekwencji Wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania ani odprowadzenia zaliczki na PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:

1.  obliczenie,

2.  pobranie,

3.  wpłacenie

- podatku, zaliczki.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 592 ze zm., dalej „ustawa o PIT”):

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 10 ust. 1 źródłami przychodów są m.in.:

§  stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1);

§  działalność wykonywana osobiście (pkt 2);

§  inne źródła (pkt 9).

Jak wynika z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać jako pracownik. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 ustawy:

Jak wynika z treści art. 32 ww. ustawy:

Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będzie ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika. Pracownik korzystający z pojazdu, wyposażonego w dodatkowe elementy na wniosek pracownika, będzie obciążany miesięczną kwotą odpowiadającą wartości tego wyposażenia (rozliczaną proporcjonalnie w czasie użytkowania).

W analizowanej sprawie opisane przez Państwa czynności w zakresie udostępnienia pracownikowi dodatkowego wyposażenie samochodu służbowego dokonane będą za odpłatnością.

Wątpliwości Państwa w niniejszej sprawie w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych budzi kwestia, czy na Spółce, jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu korzystania przez pracownika z dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego.

Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wyjaśniam że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

-     po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

-     po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

-     po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w przypadku braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.

Z opisu sprawy wynika, udostępnienie pracownikowi dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego nie będzie miało związku z potrąceniami pracowniczymi, lecz będzie zapłatą za wykonaną czynność. Spółka planuje wystawianie dokumentu księgowego (nota księgowa lub inny dokument wewnętrzny) obciążającego pracownika za ww. czynności. W analizowanej sprawie występuje odpłatność za czynność udostępnienia dodatkowego wyposażenie samochodu, zatem nie istnieje również przesłanka związana z nieodpłatnymi świadczeniami.

Dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.

Z przedstawionych przez Państwa okoliczności wynika, że w sprawie nie zachodzi, żadna z powyższych okoliczności. Czynność opisana we wniosku nie jest związana z potrąceniem pracowniczym, nie jest świadczeniem nieodpłatnym lub częściowo odpłatnym na rzecz pracownika, lecz odpłatnym udostępnieniem pracownikowi dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego, czyli odpłatnym świadczeniem usług.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy należy zgodzić się z Państwem, że na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku PIT, ponieważ po stronie pracownika nie powstaje przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Pracownik nie otrzymuje nieodpłatnego ani częściowo odpłatnego świadczenia, koszt dodatkowego wyposażenia jest w całości pokrywany przez pracownika poprzez miesięczne odpłatności odpowiadające wartości wyposażenia.

W konsekwencji Wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania ani odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że jak wynika z interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług z 11 sierpnia 2026 r. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.522.2026.5.WH obciążenie pracownika miesięczna kwotą za udostępnienie mu dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego powinni Państwo dokumentować fakturą, ponieważ to faktura jest dokumentem potwierdzającym wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.