0114-KDIP2-2.4011.49.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dla pracodawcy wypłacania pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży:

• w odniesieniu do stanowisk o intensywnym zabrudzeniu odzieży - jest prawidłowe,
• w odniesieniu do stanowisk o standardowym zabrudzeniu odzieży - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dla pracodawcy wypłacania pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży. Uzupełnili go Państwo pismem z 2 czerwca 2026 r. (wpływ 2 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca.

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność produkcyjną w zakresie (...). Spółka zatrudnia pracowników fizycznych na stanowiskach produkcyjnych, którzy zobowiązani są do używania odzieży roboczej na podstawie przepisów bhp oraz wewnętrznego regulaminu pracy.

Spółka planuje wprowadzenie ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej w sytuacji, gdy pracownicy piorą odzież roboczą we własnym zakresie. Ekwiwalent miałby być wypłacany kwartalnie, na podstawie udokumentowanej kalkulacji rzeczywistych kosztów prania.

Wysokość ekwiwalentu zostanie ustalona odrębnie dla grup pracowników wykonujących pracę w porównywalnych warunkach, z uwzględnieniem stopnia zabrudzenia odzieży:

1.  Kategoria I - stanowiska o intensywnym zabrudzeniu odzieży (produkcja (...), prasy, warsztat) - planowana stawka kwartalna ok. 450 zł.

2.  Kategoria II - stanowiska o standardowym zabrudzeniu odzieży (pozostałe działy produkcyjne i administracja) - planowana stawka kwartalna ok. 360 zł.

Stawki zostaną ustalone na podstawie kalkulacji sporządzonej przez specjalistę ds. bhp, uwzględniającej rzeczywiste zużycie wody, energii elektrycznej, środków piorących oraz częstotliwość prania poszczególnych elementów odzieży roboczej wydanej pracownikom. Zasady kalkulacji zostaną udokumentowane i wprowadzone do regulaminu wynagradzania lub odrębnego zarządzenia wewnętrznego.

Pytanie:

Czy w przypadku wypłacania pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej, ustalonego na podstawie udokumentowanej kalkulacji rzeczywistych kosztów prania dla grup pracowników wykonujących pracę w porównywalnych warunkach, na Wnioskodawcy, tj. (…) Sp. z o.o., jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie:

Zdaniem Wnioskodawcy, opisany ekwiwalent za pranie odzieży roboczej korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.).

Zgodnie z powołanym przepisem, wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Obowiązek zapewnienia prania odzieży roboczej lub wypłaty ekwiwalentu wynika wprost z art. 237⁹ § 3 Kodeksu pracy.

Przepisy nie wymagają ustalania indywidualnej stawki ekwiwalentu dla każdego pracownika z osobna. Dopuszczalne jest zastosowanie jednolitej stawki dla grupy pracowników wykonujących pracę w zbliżonych warunkach, pod warunkiem że stawka ta odzwierciedla rzeczywiste koszty ponoszone przez pracowników i jest poparta stosowną dokumentacją (kalkulacją kosztów). Takie podejście jest powszechnie stosowane w praktyce i znajduje potwierdzenie w wydawanych przez organy podatkowe interpretacjach indywidualnych.

Kluczowe jest, aby wypłacane świadczenie miało charakter ekwiwalentu, tj. odpowiadało rzeczywistym kosztom ponoszonym przez pracownika, a nie stanowiło stałej, arbitralnie ustalonej kwoty oderwane od faktycznych kosztów prania. Wnioskodawca spełni ten warunek poprzez oparcie stawek ekwiwalentu na udokumentowanej kalkulacji.

Jako podstawę prawną ww. stanowiska wskazali Państwo:

• art. 237⁹ § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.) - obowiązek wypłaty ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej.
• art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) - zwolnienie podatkowe.

W uzupełnieniu stanowiska doprecyzowano, że zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wypłacania opisanego ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej, na Spółce jako płatniku nie będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania ani odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Obowiązek zapewnienia prania odzieży roboczej lub wypłaty ekwiwalentu wynika wprost z art. 237⁹ § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.).

Przepisy nie wymagają ustalania indywidualnej stawki ekwiwalentu dla każdego pracownika z osobna. Dopuszczalne jest zastosowanie jednolitej stawki dla grupy pracowników wykonujących pracę w porównywalnych warunkach, pod warunkiem że stawka ta odzwierciedla rzeczywiste koszty ponoszone przez pracowników i jest poparta stosowną dokumentacją (kalkulacją kosztów). Kluczowe jest, aby świadczenie miało charakter ekwiwalentu, tj. pokrywało rzeczywiste koszty prania, co Wnioskodawca spełni, opierając stawki na udokumentowanej kalkulacji sporządzonej przez służby BHP.

W związku z powyższym, skoro wypłacany ekwiwalent będzie świadczeniem przysługującym na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy oraz będzie odpowiadał rzeczywistym kosztom prania odzieży roboczej ponoszonym przez pracowników, świadczenie to będzie korzystało ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT. W konsekwencji na (…) Sp. z o.o. jako płatniku nie będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania ani odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłacanego ekwiwalentu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dla pracodawcy wypłacania pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży:

• w odniesieniu do stanowisk o intensywnym zabrudzeniu odzieży - jest prawidłowe,
• w odniesieniu do stanowisk o standardowym zabrudzeniu odzieży - jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.; dalej: „ustawa o PIT”):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o PIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.

Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Jak wynika z opisanego przez Państwa zdarzenia przyszłego, prowadzą Państwo działalność produkcyjną w zakresie (...). Zatrudniają Państwo pracowników fizycznych na stanowiskach produkcyjnych, którzy zobowiązani są do używania odzieży roboczej na podstawie przepisów bhp oraz wewnętrznego regulaminu pracy.

Zauważyć należy, że z opisanej przez Państwa sprawy nie wynika przy tym, by pracownicy pozostałych działów produkcyjnych i administracji zajmujący stanowiska o standardowym zabrudzeniu odzieży wykonywali prace narzucające konieczność stosowania odzieży roboczej, np. ze względu na wymagania techniczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Planują Państwo wprowadzenie ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej w sytuacji, gdy pracownicy piorą odzież roboczą we własnym zakresie. Ekwiwalent miałby być wypłacany kwartalnie, na podstawie udokumentowanej kalkulacji rzeczywistych kosztów prania. Wysokość ekwiwalentu zostanie ustalona odrębnie dla grup pracowników wykonujących pracę w porównywalnych warunkach, z uwzględnieniem stopnia zabrudzenia odzieży:

1.  Kategoria I - stanowiska o intensywnym zabrudzeniu odzieży (produkcja (...), prasy, warsztat) - planowana stawka kwartalna ok. 450 zł,

2.  Kategoria II - stanowiska o standardowym zabrudzeniu odzieży (pozostałe działy produkcyjne i administracja) - planowana stawka kwartalna ok. 360 zł.

Wyjaśnili Państwo, że stawki zostaną ustalone na podstawie kalkulacji sporządzonej przez specjalistę ds. bhp, uwzględniającej rzeczywiste zużycie wody, energii elektrycznej, środków piorących oraz częstotliwość prania poszczególnych elementów odzieży roboczej wydanej pracownikom. Zasady kalkulacji zostaną udokumentowane i wprowadzone do regulaminu wynagradzania lub odrębnego zarządzenia wewnętrznego.

Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zwolnienia z opodatkowania podatkiem CIT ekwiwalentu wypłacanego pracownikom za pranie odzieży roboczej i w konsekwencji brak po Państwa stronie jako płatnika obowiązku obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wynika z ww. przepisów, ekwiwalent za pranie odzieży roboczej we własnym zakresie stanowi dla tych osób dodatkowe świadczenie pieniężne, a w konsekwencji przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.

Jednakże, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT:

Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Zagadnienia dotyczące dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, a także związanych z tym wypłat ekwiwalentów pieniężnych reguluje dział X „Bezpieczeństwo i higiena pracy”, rozdział IX „Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze” ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

Stosownie do postanowień art. 237⁷ § 1 Kodeksu pracy:

Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach:

1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu;

2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Jak wynika z ww. regulacji prawnej „odzież robocza” to odzież lub obuwie przydzielane pracownikowi przez pracodawcę w celu ochrony jego prywatnych ubrań przed zniszczeniem lub zabrudzeniem, bądź ze względu na wymogi sanitarne. Jako odzież roboczą należy uznawać odzież spełniającą wymagania Polskich Norm i przeznaczoną do wykonywania prac, o których mowa w art. 237⁷ § 1 ustawy Kodeks pracy, przy których występuje wymienione w pkt 1 intensywne brudzenie lub działają czynniki powodujące przyspieszone niszczenie odzieży lub gdy wymienione w pkt 2 inne okoliczności narzucają konieczność jej stosowania (np. gdy wymagana jest szczególna czystość lub ze względów bezpieczeństwa musi być stosowany określony krój odzieży).

Zauważyć należy, że jest to węższe pojęcie niż używana przez pracowników „odzież służbowa” tj. np.: koszule służbowe, ubiór firmowy z logo firmy, wykorzystywana do celów służbowych związanych z wykonywaniem określonych obowiązków, w tym reprezentowania na zewnątrz i kontaktów z klientami.

Natomiast jeśli pracodawca nie przewiduje zaopatrzenia pracowników w taką odzież, pracownicy na potrzeby wykonywanej pracy korzystają z odzieży osobistej, dostosowanej do zbioru zasad dotyczących ubioru, które są dostosowane do okazji, miejsca lub wymogów pracodawcy.

W myśl art. 237⁷ § 2 ww. Kodeksu:

Pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się używanie przez pracowników, za ich zgodą, własnej odzieży i obuwia roboczego, spełniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zgodnie z art. 237⁷ § 4 Kodeksu pracy,

Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z § 2, pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny.

Ponadto na podstawie art. 237⁹ § 2 Kodeksu pracy,

Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie.

W myśl art. 237⁹ § 3 Kodeksu pracy,

Jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, czynności te mogą być wykonywane przez pracownika, pod warunkiem wypłacania przez pracodawcę ekwiwalentu pieniężnego w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika.

Zgodnie z definicją słownikową „ekwiwalent” oznacza: 1. «rzecz równa innej wartością», 2. «towar, w którym jest wyrażona wartość innego towaru» (internetowy słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/slowniki/ekwiwalent.html).

Z powołanych powyżej przepisów Kodeksu pracy wynika, że zarówno dostarczenie pracownikowi odzieży roboczej i obuwia, jak również ich konserwacja, pranie, naprawa, odpylanie i odkażanie jest obowiązkiem pracodawcy. Jeżeli jednak pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, przez co czynność ta zostaje powierzona pracownikowi za jego zgodą, wówczas zobowiązany jest do wypłaty stosownych ekwiwalentów pieniężnych. Za pranie odzieży roboczej pracownicy mają prawo otrzymać ekwiwalent pieniężny w wysokości poniesionych przez nich kosztów. Wysokość ekwiwalentu za pranie odzieży może być ustalona także w sposób inny, niż tylko na podstawie dokumentów przedłożonych przez pracowników. Jako ekwiwalent, wypłacane pracownikom kwoty mają stanowić rekompensatę kosztów przez nich poniesionych. Wysokość kosztów może być ustalana we wzajemnym porozumieniu pracodawcy i pracowników i wynikać - jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie - z wewnętrznego regulaminu.

Należy zauważyć, że wysokość ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej może być ustalona także w sposób inny, niż tylko na podstawie dokumentów przedłożonych przez pracowników. Jako ekwiwalent, wypłacane pracownikom kwoty mają stanowić rekompensatę kosztów przez nich poniesionych. Wysokość kosztów może być zatem ustalana na podstawie udokumentowanej kalkulacji rzeczywistych kosztów prania, z uwzględnieniem stopnia zabrudzenia odzieży roboczej.

W opisanej przez Państwa sprawie planują Państwo wypłacanie ekwiwalentu za pranie odzieży dla grup pracowników wykonujących pracę w porównywalnych warunkach, z uwzględnieniem stopnia zabrudzenia odzieży:

1.  Kategoria I - stanowiska o intensywnym zabrudzeniu odzieży (produkcja (...), prasy, warsztat) - planowana stawka kwartalna ok. 450 zł,

2.  Kategoria II - stanowiska o standardowym zabrudzeniu odzieży (pozostałe działy produkcyjne i administracja) - planowana stawka kwartalna ok. 360 zł.

Co istotne, wskazali Państwo, że prowadzą Państwo działalność produkcyjną w zakresie (...). Zatrudniają Państwo pracowników fizycznych na stanowiskach produkcyjnych, którzy zobowiązani są do używania odzieży roboczej na podstawie przepisów bhp oraz wewnętrznego regulaminu pracy. Z opisanej przez Państwa sprawy nie wynika jednak, by pracownicy pozostałych działów produkcyjnych i administracji zajmujący stanowiska o standardowym zabrudzeniu odzieży wykonywali prace narzucające konieczność stosowania odzieży roboczej, np. ze względu na wymagania techniczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Co zostało ustalone powyżej, zgodnie z wymogami Kodeksu pracy, nie każda odzież używana przez pracowników ma charakter odzieży roboczej.

Z tego względu nie mogę się z Państwem zgodzić, że w opisanej przez Państwa sprawie ekwiwalent za pranie odzieży dla pracowników sklasyfikowany w Kategorii II - dotyczących stanowisk o standardowym zabrudzeniu odzieży (pozostałe działy produkcyjne i administracja), może podlegać zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT. Zwolnienie z ww. przepisu ma bowiem zastosowanie do ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej, który został przyznany pracownikowi na podstawie przepisów Kodeksu pracy, z uwagi na wymogi sanitarne, w celu ochrony jego prywatnych ubrań przed zniszczeniem lub zabrudzeniem.

Tym samym stwierdzić należy, że ekwiwalent za pranie odzieży, jaki planują Państwo wypłacać pracownikom pozostałych działów produkcyjnych i administracji, zajmującym stanowiska o standardowym zabrudzeniu odzieży (Kategoria II stopnia zabrudzenia odzieży) − stanowić będzie dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Z tego tytułu na Spółce jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W odniesieniu natomiast do ekwiwalentu za pranie odzieży dla pracowników sklasyfikowanego w Kategorii I - dotyczących stanowisk o intensywnym zabrudzeniu odzieży (produkcja (...), prasy, warsztat) stwierdzić należy, że wypłacane tym pracownikom ekwiwalenty za pranie odzieży roboczej stanowić będą dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Jednakże przychód ten będzie korzystał ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy. W związku z tym Państwo jako płatnik od wartości ww. świadczeń nie będą zobowiązani do obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie skutków podatkowych dla pracodawcy wypłacania pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży:

• w odniesieniu do stanowisk o intensywnym zabrudzeniu odzieży - uznaję za prawidłowe,
• w odniesieniu do stanowisk o standardowym zabrudzeniu odzieży - uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku oraz jego uzupełnieniu. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.