0114-KDIP2-2.4010.381.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie odliczenia strat podatkowych zagranicznej jednostki z lat ubiegłych dla celów obliczenia hipotetycznego podatku, jaki byłby należny od tej zagranicznej jednostki gdyby była polskim podatnikiem.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A. Spółka Akcyjna (dalej: Bank, Wnioskodawca, Spółka) jest podmiotem mającym siedzibę w Polsce, polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym działalność bankową na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 38 ze zm.) oraz jednostką dominującą w Grupie Kapitałowej B. S.A.

Wnioskodawca posiada zaangażowanie (bezpośrednie lub pośrednie) m.in. w zagranicznych jednostkach w rozumieniu art. 24a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm.; dalej jako UPDOP), w tym oddziały zagraniczne Banku (dalej łącznie zagraniczne jednostki).

Z uwagi na dynamikę i rozwój działalności Banku, jego zaangażowanie (bezpośrednie lub pośrednie) w zagraniczne jednostki może ulec zmianie – zarówno w kierunku jego zmniejszenia (np. poprzez sprzedaż udziałów w którejś zagranicznej jednostce) jak i zwiększenia (np. poprzez otwarcie nowych oddziałów zagranicznych Banku).

Mając na uwadze powyższe, Bank jest i będzie w przyszłości zobligowany do badania przesłanek określonych w art. 24a UPDOP pod kątem tego czy i ewentualnie które zagraniczne jednostki spełniają definicję zagranicznej jednostki kontrolowanej (dalej: CFC) w celu określenia zobowiązania Banku w podatku od dochodów CFC.

Wątpliwości Wnioskodawcy są związane z warunkami jakie muszą zaistnieć, aby zagraniczna jednostka została uznana za CFC, a konkretnie ze sposobem obliczenia hipotetycznego podatku jaki byłby należny od zagranicznej jednostki zgodnie z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP, gdyby ta zagraniczna jednostka była polskim podatnikiem (dalej jako hipotetyczny podatek). Wątpliwość dotyczy tego czy obliczając hipotetyczny podatek Wnioskodawca może, stosownie do art. 7 ust. 5 UPDOP, odliczyć straty podatkowe zagranicznej jednostki z lat ubiegłych (czyli czy może postąpić w taki sam sposób w jaki postąpiłby polski podatnik podatku dochodowego od osób prawnych).

W przeszłości część zagranicznych jednostek wykazywała straty podatkowe w rozumieniu przepisów UPDOP. Taka sytuacja może również wystąpić w przyszłości. Dotychczas Bank nie odliczał strat podatkowych zagranicznych jednostek z lat ubiegłych na etapie obliczania hipotetycznego podatku w celu zweryfikowania statusu CFC.

Wątpliwości Wnioskodawcy co do prawidłowości stosowanego sposobu obliczania hipotetycznego podatku wzbudził wyrok NSA z 7 sierpnia 2024 r. sygn. akt II FSK 589/24 oraz wydana w następstwie tego wyroku interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 marca 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.452.2023.8.AK.

Pytanie

Czy dla celów obliczenia hipotetycznego podatku, jaki byłby należny od zagranicznej jednostki zgodnie z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP, gdyby ta zagraniczna jednostka była polskim podatnikiem, Wnioskodawca może na podstawie art. 7 ust. 5 UPDOP odliczyć straty podatkowe tej zagranicznej jednostki z lat ubiegłych?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź jest twierdząca – obliczając hipotetyczny podatek, jaki byłby należny od zagranicznej jednostki zgodnie z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP, gdyby ta zagraniczna jednostka była polskim podatnikiem, Bank może odliczyć straty podatkowe tej zagranicznej jednostki z lat ubiegłych stosownie do art. 7 ust. 5 UPDOP.

Zgodnie z art. 24a ust. 2 pkt 1 UPDOP zagraniczna jednostka oznacza:

a)  osobę prawną,

b)  spółkę kapitałową w organizacji,

c)  jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej inną niż spółka niemająca osobowości prawnej,

d)  spółkę niemającą osobowości prawnej, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 UPDOP,

e)  fundację, trust lub inny podmiot albo stosunek prawny o charakterze powierniczym,

f)   podatkową grupę kapitałową lub spółkę z podatkowej grupy kapitałowej, która samodzielnie spełniałaby warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, gdyby nie była częścią podatkowej grupy kapitałowej,

g)  wydzieloną organizacyjnie lub prawnie część zagranicznej spółki lub innego podmiotu mającego osobowość prawną albo niemającego osobowości prawnej

– nieposiadające siedziby, zarządu ani rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w których podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 UPDOP, samodzielnie lub wspólnie z podmiotami powiązanymi lub innymi podatnikami mającymi miejsce zamieszkania albo siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiada, bezpośrednio lub pośrednio, udział w kapitale, prawo głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających lub prawo do uczestnictwa w zysku, w tym ich ekspektatywę, lub w których w przyszłości będzie uprawniony do nabycia takich praw, w tym jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym, lub nad którymi podatnik sprawuje kontrolę faktyczną.

Jak wskazano w art. 24a ust. 2 UPDOP za zagraniczną jednostkę może być również uznany zagraniczny zakład zagranicznej jednostki w dowolnej postaci.

Warunki jakie muszą zostać spełnione, aby zagraniczna jednostka została uznana za CFC wskazano w art. 24a ust. 3 UPDOP. W analizowanym przypadku kluczowe znaczenie mają regulacje związane z hipotetycznym podatkiem, tj. art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP. Zgodnie z ww. przepisami warunek uznania zagranicznej jednostki za CFC jest spełniony jeżeli faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę jednostkę jest niższy o co najmniej 25% od podatku dochodowego od osób prawnych, który byłby od niej należny z zastosowaniem stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 UPDOP, gdyby jednostka ta była podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 UPDOP, przy czym przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na rzecz innego podmiotu. Powyższy warunek jest obligatoryjny (bez jego spełnienia w żadnym z przypadków zagraniczna jednostka nie jest uznawana za CFC).

W art. 24a ust. 3a UPDOP wskazano również, że przy wyliczaniu różnicy, o której mowa w art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP nie uwzględnia się zagranicznego zakładu zagranicznej jednostki kontrolowanej, który nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniony z podatku w państwie siedziby zagranicznej jednostki kontrolowanej.

Art. 24a UPDOP tylko w jednym miejscu odnosi się do kwestii straty z lat ubiegłych – zgodnie z art. 24a ust. 6 UPDOP – dochód zagranicznej jednostki kontrolowanej nie podlega pomniejszeniu o straty poniesione w latach poprzednich.

Art. 24a ust. 3 UPDOP określa zatem kilka przypadków, w których zagraniczna jednostka zostaje uznana za CFC. Wśród warunków uznania zagranicznej jednostki za CFC jest m.in. warunek poziomu opodatkowania uregulowany w 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP. W celu weryfikacji spełnienia powyższego warunku należy obliczyć hipotetyczny podatek, który byłby należny gdyby zagraniczna jednostka była polskim podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych a następnie porównać go z zagranicznym podatkiem faktycznie zapłaconym przez tę zagraniczną jednostkę (przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na rzecz innego podmiotu).

Wątpliwości wnioskodawcy polegają na tym, czy obliczając podstawę opodatkowania na potrzeby ustalenia wysokości hipotetycznego podatku, może on uwzględniać również straty zagranicznej jednostki z lat poprzednich zgodnie z art. 7 ust. 5 UPDOP.

Ustawodawca w przepisach odnoszących się do hipotetycznego podatku zagranicznej jednostki wskazał, że chodzi o podatek dochodowy od osób prawnych, który byłby od niej należny przy zastosowaniu stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 UPDOP (19%), gdyby jednostka ta była podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 UPDOP (który wskazuje, że podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania).

Mając na uwadze taką konstrukcję przepisów zasadnym jest przyjęcie, że celem ustawodawcy było, aby hipotetyczny podatek zagranicznej jednostki został ustalony na zasadach obowiązujących polskiego podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Oznacza to, że do obliczenia hipotetycznego podatku zastosować należy art. 18 UPDOP, który w ust. 1 wskazuje, że podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem m.in. art. 24a UPDOP, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 7 albo art. 7a UPDOP, po dokonaniu wskazanych w tym przepisie odliczeń. Zatem przepisy o możliwości odliczenia straty z lat ubiegłych (art. 7 ust. 5 UPDOP) powinny być stosowane także do obliczenia hipotetycznego podatku.

NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2024 r. sygn. akt II FSK 589/24 odnosząc się do obliczenia hipotetycznego podatku wskazał, że „Słusznie zwraca uwagę i podkreśla Spółka, że w rachunku tym nie chodzi o realne opodatkowanie – w odróżnieniu od opodatkowania uzyskanych przez podatnika dochodów zagranicznych jednostek kontrolowanych, na zasadach określonych w art. 24a ust. 1 oraz ust. 4 i nast. u.p.d.o.p., lecz o przeprowadzenie pewnego rodzaju hipotetycznego (wirtualnego) rachunku wyłącznie w celu ustalenia, czy dany podmiot w relacji do podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1 (tu – Spółki), jest zagraniczną jednostką kontrolowaną. Innymi słowy, jak trafnie wskazuje Spółka, w celu ustalenia statusu tego podmiotu jako zagranicznej jednostki kontrolowanej. Punktem odniesienia dla faktycznie zapłaconego przez dany podmiot (jednostkę) podatku jest hipoteczny podatek, tak jak stanowią te przepisy, który podmiot ten zapłaciłby, gdyby był polskim rezydentem podatkowym. Oznacza to, że to hipotetyczne wyliczenie należy przeprowadzić na podstawie krajowych przepisów podatkowych obowiązujących polskich rezydentów, w tym także – w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania – zastosowanie znajdzie art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p., który do ustalenia dochodu odsyła do art. 7 tej ustawy. Natomiast ten ostatni przepis przewiduje z kolei także, na zasadach określonych w jego ust. 5, możliwość rozliczenia straty podatkowej. Bezzasadny jest zatem jeden z dwóch argumentów prezentowanych w sprawie przez Sąd pierwszej instancji, w ślad za organem interpretacyjnym, a więc, że przepisy te, tj. art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c, pkt 4 lit. b i pkt 5 lit. d u.p.d.o.p. nie wskazują na możliwość uwzględnienia w celu kalkulacji hipotetycznego podatku wszelkich ulg i odliczeń, jakie przysługiwałyby, gdyby dana jednostka posiadała polską rezydencję podatkową”.

Odnosząc się z kolei do zastrzeżenia wskazanego w art. 18 ust. 1 UPDOP NSA wskazał, że „zastrzeżenie to należy, wbrew domniemanemu stanowisku Sądu pierwszej instancji, odnosić tylko do określonych w art. 24a ust. 4 i 6 i nast. u.p.d.o.p. zasad opodatkowania dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej uzyskiwanych przez podatnika, tylko bowiem w tym zakresie ma ono sens. W przepisach tych przyjęto w tym zakresie sposób opodatkowania (ustalenia podstawy opodatkowania) odbiegający od ogólnych zasad określonych w art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p. Dotyczy to, m.in. właśnie kwestii możliwości odliczenia strat poniesionych w latach poprzednich. Zgodnie z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 7 u.p.d.o.p. – na ogólnych zasadach – możliwość taka istnieje, natomiast wykluczono ją wyraźnie w art. 24a ust. 6 w stosunku do dochodów zagranicznych jednostek kontrolowanych. Tak więc, uczynienie zastrzeżenia w art. 18 ust. 1 w odniesieniu do, m.in. art. 24a u.p.d.o.p. ma sens, bowiem zasady opodatkowania tychże jednostek odbiegają od zasad ogólnych z art. 18 ust. 1 tej ustawy. Natomiast w żaden sposób nie da się wywieść z tego zastrzeżenia tezy, że przy dokonywaniu owego hipotetycznego wyliczenia nie uwzględnia się strat z lat ubiegłych, albowiem wyliczenia tego dokonuje się według ogólnych zasad odnoszących się do podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p.”.

Wydając interpretację indywidualną po wyroku NSA (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.452.2023.8.AK) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe, tj. uznał, że „dla celów obliczenia hipotetycznego polskiego podatku dochodowego od osób prawnych jaki byłby należny od Zagranicznej Spółki zgodnie z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d Ustawy, gdyby ta Zagraniczna Spółka była polskim podatnikiem, Wnioskodawca może na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy odliczyć straty podatkowe Zagranicznej Spółki z lat ubiegłych”.

Mając zatem na uwadze powyższe, należy oddzielić proces obliczenia dochodu dla celów ustalenia hipotetycznego podatku w celu weryfikacji czy spełniony jest warunek poziomu opodatkowania uregulowany w 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP od późniejszego procesu obliczenia dochodu w celu określenia wysokości zobowiązania od dochodów zagranicznych jednostek zidentyfikowanych jako CFC.

Na uwagę zasługuje również wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1386/25. Pytanie dotyczy wprawdzie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (UPDOF), ale sam WSA wskazał, że „na potrzeby niniejszej sprawy i powstałego sporu wskazać należy, że tożsame uregulowanie są umiejscowione w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. przepisy art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d”.

Istotą sporu była m.in. kwestia jak należy interpretować przepisy UPDOF w zakresie zasad ustalania różnicy podatku faktycznie zapłaconego w stosunku do podatku, który byłby należny na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej gdyby zagraniczna jednostka była polskim rezydentem podatkowym o nieograniczonym obowiązku podatkowym.

WSA w Warszawie uznał za zasadne (ze względu na tożsame brzmienie przepisów regulujących sporną kwestię na gruncie UPDOP i UPDOF) powołanie się na powyżej przytoczony wyrok NSA, prezentujący pogląd zgodnie z którym hipotetyczny podatek jest obliczany na podstawie dochodu, który jest normowany w przepisach ogólnych UPDOP.

WSA w swoim orzeczeniu wskazał, że:

·     „Przepisy dotyczące zagranicznych jednostek kontrolowanych (C.) zawierają uregulowania wedle których – ten sam dochód musi być liczony dwukrotnie, ale na różnych zasadach. Po pierwsze – do obliczenia hipotetycznego podatku w celu weryfikacji czy jednostka kwalifikuje się jako C. Po drugie – do faktycznego opodatkowania dochodu po stronie polskiego podatnika. Co istotne w pierwszym przypadku można uwzględnić stratę za lata wcześniejsze, a w drugim już nie”.

·     „NSA w przywołanym judykacie dostrzegł fundamentalną różnicę między dwoma kategoriami dochodu funkcjonującymi w przepisach CFC, a ma znaczenie dla spójności systemu prawnego. Rozróżnienie między hipotetycznym dochodem służącym kwalifikacji jednostki jako CFC a dochodem będącym podstawą faktycznego opodatkowania nie jest jedynie teoretyczną dystynkcją – ma fundamentalne znaczenie praktyczne. Stosowanie różnych zasad kalkulacji do różnych celów prawnych jest nie tylko dopuszczalne, ale wręcz konieczne dla zachowania wewnętrznej logiki ustawy”.

·     „Argumentacja DKIS jest wewnętrznie sprzeczna. Mechaniczne przenoszenie ograniczeń z art. 30f ust. 7 u.p.d.o.f. (ale również z 24a ust. 6 ustawy o CIT) na kalkulację hipotetycznego podatku oznaczałoby przyjęcie, że ustawodawca świadomie stworzył system, w którym ta sama norma prawna ma zastosowanie do dwóch różnych stanów faktycznych. Taka interpretacja jest nie tylko nielogiczna, ale też prowadzi do nieproporcjonalnie restrykcyjnego stosowania przepisów”.

·     „Pamiętać należy, że przepisy stanowiące o C. mają służyć zwalczaniu rzeczywistego unikania opodatkowania, a nie karaniu podmiotów, które z obiektywnych przyczyn (straty) nie generują dochodu podlegającego opodatkowaniu. Możliwość uwzględnienia strat przy kalkulacji hipotetycznego podatku przywraca racjonalność ekonomiczną tym regulacjom i zaprowadza potrzebną równowagę”.

Podsumowując swoje rozważania, WSA w Warszawie wskazał, że „na potrzeby kalkulacji przedmiotowej różnicy, należy przeprowadzić test przyjmując założenie quasi fikcji prawnej, tj. przyjęcie fikcji, że zagraniczna jednostka jest podatnikiem polskiego podatku dochodowego od osób prawnych o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce, przez co, ustalenie hipotetycznego polskiego podatku dochodowego zagranicznej jednostki musi być poprzedzone ustaleniem hipotetycznej polskiej podstawy opodatkowania tym podatkiem. Aby podstawa opodatkowania i hipotetycznie należny podatek mogły zostać prawidłowo ustalone, musi się to odbyć z zastosowaniem kompleksowej regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w tym zakresie”.

Konkludując, w ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na zadane pytanie jest twierdząca, tj. obliczając hipotetyczny podatek jaki byłby należny od zagranicznej jednostki zgodnie z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c UPDOP, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b UPDOP oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d UPDOP, gdyby ta zagraniczna jednostka była polskim podatnikiem, Bank może odliczyć straty podatkowe tej zagranicznej jednostki z lat ubiegłych stosownie do art. 7 ust. 5 UPDOP. Zasadnym jest bowiem podzielenie ww. stanowisk sądów administracyjnych, w myśl których w celu właściwego wywiązania się z obowiązków dotyczących CFC, Wnioskodawca musi dwukrotnie obliczyć podstawę opodatkowania:

1)  za pierwszym razem, w celu weryfikacji statusu zagranicznej jednostki, ustalając podstawę opodatkowania na potrzeby obliczenia hipotetycznego podatku, stosując zasady jakie obowiązują polskich podatników podatku dochodowego, w tym możliwość uwzględniania straty zagranicznej jednostki z lat ubiegłych stosownie do art. 7 ust. 5 UPDOP,

2)  dopiero później, w przypadku, gdy dana zagraniczna jednostka zostanie zidentyfikowana jako CFC, Wnioskodawca będzie zobowiązany do ustalenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 24a ust. 4-6 UPDOP bez możliwości uwzględnienia starty poniesionej przez tę jednostkę w latach poprzednich (co wprost wynika z art. 24a ust. 6 UPDOP) w celu określenia wysokości zobowiązania od dochodów CFC.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Przepis art. 24a ust. 2 ustawy o CIT zawiera słowniczek definicji, istotnych dla zasad opodatkowania zagranicznych jednostek kontrolowanych (CFC).

Warunki uznania danego podmiotu za zagraniczną jednostkę kontrolowaną wskazuje art. 24a ust. 3 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Powzięli Państwo wątpliwości, czy dla celów obliczenia hipotetycznego podatku, jaki byłby należny od zagranicznej jednostki, gdyby była polskim podatnikiem mogą Państwo odliczyć straty podatkowe tej zagranicznej jednostki z lat ubiegłych.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 7 ust. 5 ustawy o CIT:

Z kolei art. 18 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że:

W myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Przepisy art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c, pkt 4 lit. b oraz pkt 5 lit. d ustawy o CIT nie wskazują na możliwości uwzględnienia w celu kalkulacji hipotetycznego podatku wszelkich ulg i odliczeń, jakie przysługiwałyby gdyby spółka posiadała polską rezydencję podatkową.

Ustawodawca w każdym z ww. przepisów wskazał na zastrzeżenie odnośnie art. 24a ustawy o CIT. Dodatkowo zauważyć należy, że to zastrzeżenie odnosi się do całego przepisu dotyczącego podatku od dochodów zagranicznej spółki kontrolowanej, a nie np. tylko do kalkulacji dochodu, o którym mowa w art. 24a ust. 4 i 6 ustawy o CIT.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że art. 24a ust. 1 ustawy o CIT przewiduje samodzielną stawkę dla konkretnego rodzaju dochodów, tj. dochodów zagranicznej spółki kontrolowanej uzyskanych przez podatnika, która to stawka wynosi 19% podstawy opodatkowania natomiast kolejne przepisy (art. 24a ust. 4-6 ustawy o CIT) określają odrębne zasady ustalenia tego dochodu.

Zgodnie zaś z przepisem art. 24a ust. 6 zd. 2 ustawy o CIT, dochód zagranicznej jednostki kontrolowanej nie podlega pomniejszeniu o straty poniesione w latach poprzednich. Przytoczona regulacja powoduje, że przy ustaleniu dochodu zagranicznej jednostki kontrolowanej wyłączona jest możliwość zastosowania jego obniżenia w oparciu o przepis art. 7 ust. 5 ustawy o CIT.

Wskazane wyłączenie dotyczy również kalkulacji hipotetycznego podatku, o którym mowa w art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c, art. 24a ust. 3 pkt 4 lit. b oraz art. 24a ust. 3 pkt 5 lit. d ustawy o CIT. Przepisy te nie wskazują na możliwość uwzględnienia w celu kalkulacji hipotetycznego podatku wszelkich ulg i odliczeń, jakie przysługiwałyby gdyby spółka posiadała polską rezydencję podatkową. Ustawodawca w każdym z wyżej przywołanych przepisów wskazał na zastrzeżenie odnośnie art. 24a ustawy o CIT. Podkreślić należy, że to zastrzeżenie odnosi się do całego przepisu dotyczącego podatku od dochodów zagranicznej spółki kontrolowanej, a nie tylko do kalkulacji dochodu, o którym mowa w art. 24a ust. 4 i 6 ustawy o CIT.

W świetle powyższego, kalkulując tzw. hipotetyczny podatek, jaki zagraniczna jednostka zapłaciłaby gdyby była polskim podatnikiem nie mają Państwo możliwości pomniejszenia dochodu zagranicznej spółki o straty poniesione w latach poprzednich na zasadach przewidzianych w art. 7 ust. 5 ustawy o CIT.

W świetle powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Ponadto podana przez Państwa interpretacja została wydana w wyniku uwzględnienia oceny prawnej i wskazań dotyczących postępowania zawartych w wyroku sądu na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).

Natomiast odnosząc się do powołanego przez Państwa wyroku sądu wskazać należy, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Należy przy tym wskazać, że stanowisko organu zaprezentowane w niniejszej interpretacji zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z 26 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Rz 166/23.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.