0114-KDIP2-2.4010.338.2026.1.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych nabycia licencji na oprogramowanie komputerowe przez Bank. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest uniwersalnym bankiem krajowym. Wnioskodawca podlega opodatkowaniu na terytorium Polski podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Bank w ramach działalności gospodarczej nabywał i będzie nabywać licencje na oprogramowanie komputerowe, które wypełniały i będą wypełniać następujące przesłanki:

•      są nabywane od innego podmiotu (krajowego lub zagranicznego),

•      nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

•      mają przewidywany okres używania dłuższy niż rok,

•      są wykorzystywane przez Bank na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością

•      gospodarczą.

Licencje, których dotyczy wniosek, spełniają warunki uznania ich za wartości niematerialne i prawne („WNiP”), podlegające amortyzacji, o których mowa w art. 16b ust. 1 ustawy o CIT.

Niniejszy wniosek dotyczy przypadków, w których płatność za nabywane licencje (cena nabycia licencji) regulowana jest w więcej niż jednej płatności, zgodnie z uzgodnionym harmonogramem.

Zgodnie z ustalonymi harmonogramami płatności znacząca część ceny licencji jest regulowana po oddaniu licencji do używania.

Bank nie otrzymuje jednej faktury obejmującej całe wynagrodzenie za nabycie licencji, ale poszczególne płatności – zgodnie z harmonogramem – są dokumentowane odrębnymi fakturami.

Licencje na oprogramowanie nabywane przez Bank, za które płatność jest regulowana w więcej niż jednej płatności, zgodnie z uzgodnionym harmonogramem płatności będą w dalszej części wniosku określane jako „Licencje”.

Niniejszy wniosek dotyczy przypadków, w których kwota należna zbywcy Licencji jest znana Bankowi w momencie zawarcia umowy licencyjnej, tj. wynika z zawartej umowy licencyjnej.

Zawarcie umowy licencyjnej wiąże się z przekazaniem Bankowi Licencji, jej odbiorem oraz rozpoczęciem korzystania z niej w działalności gospodarczej Banku. Ustalenie wartości początkowej Licencji oraz ujęcie jej w ewidencji WNiP wynika z uzyskania przez Bank Licencji i możliwości jej wykorzystywania w działalności gospodarczej na podstawie umowy licencyjnej, bez względu na ustalony harmonogram płatności.

Zgodnie z postanowieniami umownymi licencjodawca udziela Bankowi Licencji na oprogramowanie bezterminowo lub na okres ustalony w umowie licencyjnej, dłuższy niż jeden rok, w związku z czym Bank rozpoznaje Licencje jako WNiP. Kasowe rozliczenie ceny Licencji nie warunkuje odbioru i uruchomienia Licencji ani przekazania jej do używania w Banku.

Objęte wnioskiem wynagrodzenie wynikające z umów licencyjnych nie jest uzależnione od wysokości przychodów z Licencji. W związku z powyższym Bank powziął wątpliwość co do prawidłowego sposobu ustalania wartości początkowej Licencji.

Pytanie

Czy wartość początkową Licencji stanowi pełna kwota należna zbywcy (licencjodawcy), wynikająca z umowy licencyjnej, niezależnie od harmonogramu płatności, tj. cała kwota należna, regulowana w ramach płatności przed datą, jak i po dacie oddania Licencji do używania i wprowadzenia do ewidencji WNiP?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy wartość początkową Licencji stanowi pełna kwota należna zbywcy (licencjodawcy), wynikająca z umowy licencyjnej, niezależnie od harmonogramu płatności, tj. cała kwota należna, regulowana w ramach płatności przed datą, jak i po dacie oddania Licencji do używania i wprowadzenia do ewidencji WNiP.

Definicja wartości początkowej WNiP

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT: „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. […]”.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów […] wydatków na […] nabycie […] wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części”.

Wśród wydatków, które nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów, wymienia się zatem wydatki na nabycie WNiP – w tym WNiP takich jak Licencje.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT: „Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia […] wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a–16m [ustawy o CIT – przyp. Wnioskodawcy] […]”.

Wydatki na nabycie WNiP nie mogą być zatem zaliczane do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia, ale są one rozliczane w czasie – poprzez odpisy amortyzacyjne.

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej WNiP. Kluczowym elementem dla prawidłowego ustalenia wysokości odpisów amortyzacyjnych jest zatem właściwe określenie wartości początkowej nabywanych Licencji.

Sposób ustalania wartości początkowej WNiP, w tym Licencji, reguluje art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT: „Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych […] uważa się […] w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia”.

Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT: „Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku [podkreślenie Wnioskodawcy]”.

Dodatkowo art. 16g ust. 14 ustawy o CIT wskazuje, że: „Wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych, stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę, przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się tej części wynagrodzenia [podkreślenie Wnioskodawcy]”.

Z powyższego wynika, że kluczowym pojęciem dla określenia kwoty wartości początkowej WNiP jest „kwota należna zbywcy” oraz „cena nabycia tych praw”.

„Kwota należna zbywcy” odnosi się do zobowiązania, jakie nabywca zaciąga wobec sprzedawcy w chwili zawarcia umowy sprzedaży lub licencyjnej. Jest to kwota, którą nabywca jest zobowiązany zapłacić na podstawie zawartej umowy, bez względu na termin jej uregulowania.

Oznacza to, że wartość początkowa WNiP powinna uwzględniać pełną wartość zobowiązania wynikającego z umowy licencyjnej w momencie oddania jej do używania, niezależnie od tego, jaka część płatności przypada na okres przed oddaniem WNiP do używana, a jaka część płatności przypada na okres po oddaniu WNiP do używania. Ustawa o CIT wiąże wartość początkową z zobowiązaniem umownym, a nie np. z przepływem środków pieniężnych.

Również art. 16g ust. 14 ustawy o CIT potwierdza, że podstawą do ustalenia wartości początkowej Licencji jest ich „cena nabycia”, co koresponduje z definicją wartości początkowej z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT, czyli „kwotą należną zbywcy”. Istotą i podstawą wartości początkowej w rozumieniu przepisów o CIT jest cena transakcji, czyli łączna kwota, jaką strony ustaliły jako wynagrodzenie za udzielenie Licencji.

Charakter płatności za Licencje, które dokonywane są zgodnie z uzgodnionym harmonogramem, nie zmienia ich istoty prawnej jako składników majątku trwałego (praw majątkowych – WNiP) ani zasad ustalania wartości początkowej. Rozłożenie płatności za nabycie Licencji według uzgodnionego harmonogramu ma wymiar techniczny i stanowi dogodny dla stron sposób uregulowania ustalonego wynagrodzenia.

Nabycie prawa do Licencji następuje w momencie zawarcia umowy i udostępnienia Licencji – niezależnie od momentu zapłaty ceny jej nabycia.

W niniejszym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym dochodzi do nabycia prawa majątkowego, za które płatność jest rozłożona w czasie. Moment uregulowania poszczególnych płatności dokumentowanych odrębnymi fakturami nie wpływa na moment nabycia przedmiotu sprzedaży ani na jego wartość.

W przypadku nabycia i oddania do używania Licencji stanowiącej WNiP ustawowym obowiązkiem Banku jest wprowadzenie jej do rejestru WNiP i rozpoczęcie dokonywania odpisów amortyzacyjnych od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia do rejestru.

Niezależnie od sposobu płatności za Licencje – konstrukcyjna zasada przepisów o CIT wskazuje, że podatnicy muszą identyfikować nabywane prawa majątkowe (trwałe składniki majątku), w szczególności WNiP, a ich cenę muszą rozkładać na zaliczane do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne.

Jednocześnie art. 16g ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 i 14 ustawy o CIT zobowiązuje podatników do prawidłowego i zgodnego ze stanem faktycznym ustalenia wartości początkowej nabytej licencji stanowiącej WNiP.

W ocenie Banku jedyną zgodną z przywołanymi regulacjami możliwością ustalenia wartości początkowej jest zatem określenie jej na podstawie ceny umownej należnej licencjodawcy, wynikającej z umowy licencyjnej.

Praktyka interpretacyjna organów podatkowych

Powyższe rozumienie przepisów znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii interpretacyjnej organów podatkowych. Poniżej przedstawiono wybrane interpretacje indywidualne, które w analogicznych stanach faktycznych potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy.

W interpretacji indywidualnej z 8 marca 2010 r., sygn. IPPB5/423-773/09-4/PS – wydanej dla licencjobiorcy, który nabył licencje na podstawie umowy licencyjnej określającej wartość licencji oraz kwartalne terminy płatności, a licencjodawca wystawiał odrębne faktury w terminach regulowania poszczególnych płatności – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził stanowisko, że: „[…] ceną nabycia jest kwota należna zbywcy powiększona o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania. Zatem jeżeli z umowy wynika wartość licencji to ona powinna stanowić wartość początkowa, nie zaś faktury, które wystawiane są w okresach kwartalnych. Zgodnie z art. 16h ust. 1 odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, czyli począwszy od momentu, kiedy wartość tę wprowadzono do ewidencji nie zaś z otrzymaniem ostatniej faktury [podkreślenie Wnioskodawcy]”.

W interpretacji indywidualnej z 3 czerwca 2016 r., sygn. IBPB-1-2/4510-337/16/MW, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdził, że: „[…] za kwotę należną zbywcy należy uznać wartość WNiP określoną w umowie, bowiem fakt dokonywania płatności zarówno w całości jak i w ratach po oddaniu WNiP do używania nie ma wpływu na kwotę należną zbywcy, a tym samym na wartość początkową WNiP.

[…] w przypadku nabycia licencji, dla której część należności przypada na okres po oddaniu jej do używania, dla określenia wartości początkowej tej licencji należy przyjąć wartość określoną w umowie licencyjnej. Bez względu na to jaka jego część została zapłacona przed wprowadzeniem licencji, przy ustalaniu wartości początkowej WNiP należy przyjąć łącznie wartości wynikające z obu faktur [podkreślenia Wnioskodawcy]”.

W interpretacji indywidualnej z 7 maja 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.95.2019.1.BS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej („Dyrektor KIS”) wskazał, że: „Za kwotę należną zbywcy należy uznać wartość licencji określoną w umowie, bowiem fakt dokonywania płatności zarówno w całości jak i w ratach po oddaniu przedmiotowej licencji do używania nie ma wpływu na kwotę należną zbywcy, a tym samym na jej wartość początkową. Zauważyć również należy, że w przypadku nabycia licencji, dla której część należności przypada na okres po oddaniu jej do używania, dla określenia wartości początkowej tej licencji należy przyjąć wartość określoną w umowie licencyjnej. Bez względu na to jaka jego część została zapłacona przed wprowadzeniem licencji, przy ustalaniu wartości początkowej WNiP należy przyjąć łącznie wartości wynikające z wszystkich faktur [podkreślenia Wnioskodawcy]”.

W interpretacji indywidualnej z 22 kwietnia 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.35.2022.5.BM, Dyrektor KIS rozpatrywał sprawę spółki, która nabyła licencję z płatnością okresową co dwa miesiące. Organ potwierdził, że za wartość początkową WNiP należy uznać kwotę określoną w umowie licencyjnej – niezależnie od liczby płatności i sposobu ich regulowania: „Należy […] zgodzić się z Wnioskodawcą, że za wartość początkową tej wartość niematerialnej i prawnej należy uznać łączną kwotę określoną w umowie licencyjnej zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 uCIT”.

Podobnie w interpretacji indywidualnej z 7 września 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.364.2023.1.MF, Dyrektor KIS wskazał, że: „Za kwotę należną zbywcy należy uznać wartość licencji określoną w umowie, bowiem fakt dokonywania płatności zarówno w całości jak i w ratach (na których jedna przypada już po oddaniu przedmiotowej licencji do używania) nie ma wpływu na kwotę należną zbywcy z tego tytułu, a tym samym na jej wartość początkową. Oznacza to, że w Państwa przypadku do wskazanej przez Państwa wartości początkowej należy dodatkowo doliczyć opłatę za drugi 12-miesięczny okres obowiązywania licencji, zatem we wskazanych we wniosku okolicznościach wartość ta powinna wynosić 84 000 zł netto, a nie jak Państwo wskazaliście 72 000 zł neto. [podkreślenie Wnioskodawcy]”.

Wnioskodawca podkreśla, że w ostatniej przywołanej interpretacji to sam podatnik przedstawił stanowisko – zgodnie z którym zapłata za okres używania licencji, która przypada po dacie oddania WNiP do używania, powinna być w jego ocenie zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Organ podatkowy nie zgodził się jednak z tym stanowiskiem. Stwierdził, że płatność, która przypada po dacie oddania WNiP do używania, stanowi komponent ceny należnej zbywcy licencji i dlatego musi być wliczona do wartości początkowej licencji.

Tym samym techniczna okoliczność regulowania przez Bank ceny za Licencje w więcej niż jednej płatności (udokumentowanych kolejnymi fakturami) , zgodnie z uzgodnionym harmonogramem, nie wpływa na cenę należną od Banku na rzecz zbywcy Licencji. Wartością początkową Licencji jest cena zakupu Licencji wynikająca z umowy, bez względu na sposób jej płacenia.

Ze względu na powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wartość początkową Licencji stanowi pełna kwota należna zbywcy (licencjodawcy), wynikająca z umowy licencyjnej, niezależnie od harmonogramu płatności, tj. cała kwota należna regulowana w ramach płatności przed datą, jak i po dacie oddania Licencji do używania i wprowadzenia do ewidencji WNiP.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo -skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

•      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

•      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

•      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

•      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

•      został właściwie udokumentowany,

•      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości, które nie zostały wykazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:

•      przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz

•      potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Natomiast stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z powyższego przepisu, amortyzacji dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego, którą ustala się w zależności od tego w jaki sposób nastąpiło nabycie podlegającego amortyzacji składnika majątkowego.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:

Natomiast zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT;

Z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że bank w ramach działalności gospodarczej nabywał i będzie nabywał licencje na oprogramowanie komputerowe, jednak co istotne wniosek o interpretację dotyczy wyłącznie tych przypadków, w których zobowiązanie do zapłaty za nabywane przez bank licencje jest wykonywane w ramach harmonogramu płatności, obejmującego więcej niż jedną płatność. Kolejne płatności są regulowane odrębnymi fakturami VAT. Większość płatności jest regulowana po oddaniu licencji do używania.

Jednocześnie z wniosku nie wynika, że w związku z umowami następuje przeniesienie autorskich praw majątkowych do oprogramowania w zakresie chronionych pól eksploatacji (art. 74 ust. 4 Prawa autorskiego). Z wniosku wynika, że licencje na oprogramowanie są nabywane przez bank dla własnych potrzeb celem wykorzystania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, ponoszone przez bank opłaty licencyjne nie powinny być w analizowanej sytuacji rozpatrywane zatem w kontekście wydatków na nabycie wartości niematerialnej i prawnej, lecz jako okresowe – odrębnie fakturowane – opłaty za możliwość korzystania z oprogramowania. Powinny być zatem rozpoznawane w kosztach na zasadach określonych w art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT, na podstawie otrzymanych poszczególnych faktur.

W przypadku więc nabycia w przedstawionych okolicznościach przez bank prawa do korzystania z oprogramowania komputerowego, należności przekazywane licencjodawcy nie są objęte dyspozycją przepisów o amortyzacji na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w szczególności art. 16b ust. 1 pkt 5, art. 16g ust. 14, art. 16m ust. 1 pkt 1).

Opłat cyklicznych płaconych przez bank tytułem korzystania z oprogramowania komputerowego nie można uznać za cenę nabycia stanowiącą wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych.

W konsekwencji Państwa stanowisko, że wartość początkową Licencji stanowi pełna kwota należna zbywcy (licencjodawcy), wynikająca z umowy licencyjnej, niezależnie od harmonogramu płatności, tj. cała kwota należna regulowana w ramach płatności przed datą, jak i po dacie oddania Licencji do używania i wprowadzenia do ewidencji WNiP jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·      zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.