0114-KDIP2-2.4010.325.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości ujęcia w kosztach uzyskania przychodów przez wspólnika spółki osobowej wydatków ponoszonych przed 1 maja 2021 r., proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku spółki osobowej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością mającą miejsce siedziby i zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W okresie przed 1 maja 2021 r. Wnioskodawca osiągał przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, tj. przychody o których mowa w art. 5 ust. 1 Ustawy CIT (dalej: „Spółka osobowa”). Spółka osobowa nie była wówczas podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka osobowa była tzw. spółką transparentną podatkowo, a Wnioskodawca wraz z pozostałymi wspólnikami był podatnikiem od jej dochodu, dokonując rozliczeń podatkowych względem przychodów i kosztów ich uzyskania Spółki na zasadach określonych w art. 5 ustawy o CIT.

Spółka, również w okresie przed 1 maja 2021 r., była zobowiązania do stosowania przepisów ustawy o rachunkowości jako podmiot wymieniony w art. 2 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej: „UoR”), tj. jako mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osobowa spółka handlowa. Spółka tym samym posiadała status jednostki zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 UoR.

Wnioskodawca jako jednostka w rozumieniu ustawy o rachunkowości stosuję tę ustawę i w swoich księgach rachunkowych księguje przychody i koszty ze zdarzeń gospodarczych których jest stroną a dokumenty dotyczące tych zdarzeń wskazują Wnioskodawcę jako podmiot i bezpośredni uczestnik tych zdarzeń gospodarczych. Przykładowo jeśli Wnioskodawca zakupił daną usługę to księguje otrzymaną od usługodawcy fakturę w swoich księgach na koncie kosztów. Wnioskodawca nie księguje w swoich księgach zdarzeń gospodarczych, kosztów i przychodów z nich wynikających oraz dokumentów takich jak m.in. faktury które dotyczą bezpośrednio Spółki osobowej, gdzie Spółka osobowa jest podmiotem i uczestnikiem danego zdarzenia gospodarczego z którego wynika przychód lub koszt a także Spółka osobowa jest wskazana w otrzymanych fakturach VAT jako nabywca towaru lub usługi. Spółka osoba zatrudnia pracowników na umowę o pracę i koszty ich zatrudnienia nie są księgowanie w księgach wnioskodawcy lecz w księgach Spółki osobowej. Spółka osobowa ponosi koszty amortyzacji środków trwałych i koszty te nie są księgowane w księgach Wnioskodawcy lecz w księgach Spółki osobowej.

Wnioskodawca jako podatnik od dochodu Spółki osobowej ponosił przed 1 maja 2021 r. ciężar rozliczeń podatkowych w odniesieniu do jej działalności, w tym ujmował w swoim wyniku podatkowym koszty uzyskania przychodów związane z działalnością Spółki, w tym tzw. koszty pośrednie wymienione w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, więc chciałby niniejszym wnioskiem ustalić, jak dokładnie rozumieć zawarty w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT termin „dzień ujęcia w księgach rachunkowych” w opisanym stanie faktycznym determinujący prawidłowość daty potrącalności wskazanych KUP.

Pytania:

1)  Jak w opisanym stanie faktycznym rozumieć zawarty w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT termin „dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych”?

2)  Jak w opisanym stanie faktycznym w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o CIT dokonać przypisania Wnioskodawcy będącemu wspólnikowi Spółki osobowej kosztów uzyskania przychodów ujętych w księgach rachunkowych Spółki osobowej?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym zawarty w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT termin „dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych” należy rozumieć w taki sposób, że dniem tym jest dzień ujęcia danego kosztu w księgach rachunkowych Spółki osobowej.

2)  Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o CIT należy dokonać przypisania Wnioskodawcy będącemu wspólnikowi Spółki osobowej kosztów uzyskania przychodów ujętych w księgach rachunkowych Spółki osobowej poprzez ujęcie tych kwot - w wysokości wynikającej z ksiąg rachunkowych Spółki osobowej − w rozliczeniu podatkowym Wnioskodawcy proporcjonalnie do posiadanego przez Wnioskodawcę prawa do udziału w zysku Spółki osobowej, z poszanowaniem wszelkich zastrzeżeń, ograniczeń i wyłączeń w przedmiocie kosztów uzyskania przychodów zawartych w ustawie o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1 pytanie:

Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „Ustawa o CIT”), o CIT:

„1. Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

1a. Przychody z zysków kapitałowych, przypisane wspólnikowi na podstawie ust. 1, zwiększają przychody wspólnika uzyskane z tego źródła.

Zasady wyrażone w ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku”.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

„Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów”.

Powyższe przepisy należy w ocenie Wnioskodawcy rozczytywać w taki sposób, że przenoszą one ciężar samych rozliczeń podatkowych w odniesieniu do przychodów i kosztów Spółki na Wnioskodawcę, lecz nie można z nich wywodzić jakichkolwiek skutków zmieniających ogólne zasady prawa rachunkowości czy zobowiązań. Jakkolwiek wprost kształtują one rozłożenie ciężaru i obowiązku podatkowego w odniesieniu do spółek niebędących osobą prawną i ich wspólników (a taką spółką była Spółka do 1 maja 2021 r.), to w obliczu braku dalszych regulacji szczególnych - wszelkie inne aspekty zagadnienia, w tym kwestię ujęcia kosztu w księgach rachunkowych, należy rozpatrywać z poszanowaniem właściwych przepisów regulujących daną problematykę.

Wobec powyższego - z racji na brak instytucji prawa podatkowego lub bilansowego przenoszących obowiązki związane z prowadzeniem ksiąg rachunkowych czy ujmowaniem w nich operacji ze spółki niebędącej osobą prawną (na gruncie ustawy o CIT) na jej wspólników - w ocenie Wnioskodawcy przyjąć należy, że zawarty w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT termin „dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych” należy rozumieć w tak, że odnosi się on do ujęcia kosztu w księgach rachunkowych spółki niebędącej osobą prawną (w przypadku niniejszego wniosku - Spółki).

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również istotne uzasadnienie w brzmieniu i systematyce UoR.

Zgodnie z art. 4 ust. 2:

„Zdarzenia, w tym operacje gospodarcze, ujmuje się w księgach rachunkowych i wykazuje w sprawozdaniu finansowym zgodnie z ich treścią ekonomiczną”.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 pkt 2 UoR:

„Rachunkowość jednostki obejmuje prowadzenie, na podstawie dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych, ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym”.

Cytowane przepisy dają istotny ogląd na pewne paradygmaty systematyki rachunkowości, z których wprost wynika, że zdarzenia ujmuje się w księgach rachunkowych (art. 4 ust. 2 UoR), a rachunkowość jednostki (jednostki, a nie jakiekolwiek innego podmiotu, w tym z jednostką powiązanego) to prowadzenie jej ksiąg rachunkowych na podstawie dowodów księgowych (art. 4 ust. 3 pkt 2 UoR).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 UoR:

„W księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty”.

Jakkolwiek przepis ten jest znany głównie z ustanowienia zasady memoriału - z perspektywy rozpatrywanej w niniejszym wniosku problematyki kluczowy jest zawarty w nim zwrot „księgi rachunkowe jednostki”.

Na gruncie analizowanego zagadnienia powyższy przepis prowadzi do konkluzji, że niezależnie od sytuacji podatkowej czy korporacyjnej - koszty ujmuje się w księgach jednostki, zatem w analizowanym stanie faktycznym jedyną datą prawnie relewantną z perspektywy art. 15 ust. 4e ustawy o CIT powinna być data ujęcia kosztu w księgach rachunkowych Spółki.

Powyższe należy analizować również pod kątem art. 20 ust. 1 UoR, który stanowi, że „Do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym” oraz art. 20 ust. 2 UoR, który precyzuje, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe.

Biorąc pod uwagę zaś, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2) UoR jednym z wymogów formalnych dowodu księgowego jest „określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej”.

Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe a dowody księgowe muszą określać strony dokonujące operacji gospodarczej - nie ma wobec powyższego możliwości, aby dowód księgowy został ujęty w księgach jakiejkolwiek innej jednostki, w tym w księgach wspólnika jednostki dokonującej danej operacji gospodarczej, co stanowi kolejny argument za tym, że jedyną datą prawnie relewantną z perspektywy art. 15 ust. 4e ustawy o CIT powinna być data ujęcia kosztu w księgach rachunkowych Spółki.

Jakiekolwiek inne rozumienie tego przepisu byłoby nie tylko nieprawidłowe, ale wręcz praktycznie niewykonalne, ponieważ prowadziłoby do sytuacji, w której potrącalność danego kosztu przypisywanego w opisanym stanie faktycznym wspólnikowi spółki transparentnej byłaby uzależniona od warunku niemożliwego do spełnienia, czyli ujęcia go w jego księgach rachunkowych, co byłoby jawnym pogwałceniem zasad rachunkowości wynikających z UoR.

Zaprezentowane stanowisko doczekało się również poparcia w interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS, czego przykład stanowi odnosząca się do wysoce zbliżonego stanu faktycznego interpretacja indywidualna z 11 czerwca 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.198.2019.1.AK, w której stwierdzono następująco:

„W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, kosztów wynagrodzenia (Prowizji) wypłacanego Pośrednikowi za pozyskanie najemców na powierzchnie biurowe, nie można uznać za wydatek dotyczący okresu dłuższego niż rok podatkowy. Jak wynika z opisu sprawy Spółka Komandytowa dla celów rachunkowych planuje przyjąć rozliczenie kosztów Prowizji w czasie, proporcjonalnie do okresu najmu. Natomiast jak już wyżej wskazano zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że koszty wynagrodzenia (Prowizji) wypłacanego Pośrednikowi za pozyskanie najemców na powierzchnie biurowe stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów potrącane w dacie ich poniesienia, a więc w dniu w którym koszty te ujęto w księgach rachunkowych na podstawie faktury (rachunku) lub innego dowodu (w przypadku braku faktury). Na moment rozpoznania kosztu uzyskania przychodu bez wpływu pozostaje okoliczność ich ujmowania w czasie na kontach kosztowych”.

Podkreślić należy również, że nie sposób wysnuć odrębnego wniosku z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, który stanowi następująco:

„Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m”.

Przepis ten zobowiązuje podatników CIT m. in. do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami. Przepis ten w żaden sposób nie normuje ani nie modyfikuje kwestii prowadzenia ewidencji rachunkowej, lecz expressis verbis odsyła do właściwych przepisów, czyli w tym przypadku ustawy o rachunkowości.

Tak jak zostało to wykazane - ustawa o rachunkowości nie przewiduje żadnego trybu ujmowania przez wspólnika Spółki osobowej/spółki transparentnej podatkowo w swych księgach/ewidencji rachunkowej zdarzeń mających miejsce na poziomie tychże spółek, stąd nie sposób z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT wywieść argumentu przemawiającego za tym, że „dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych” należy rozumieć jakkolwiek inaczej niż poprzez dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych Spółki osobowej (transparentnej podatkowo).

Inne rozumienie analizowanej kwestii nie byłoby możliwe do praktycznego wdrożenia choćby z tego powodu, że jedyne składowe ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy odnoszące się do uczestnictwa w Spółce osobowe to ujmowanie ogółu praw i obowiązków jako składnika majątku (aktywa) oraz otrzymywanych zysków jako przychodów finansowych.

Ad pytanie 2:

Art. 5 ust. 1 ustawy o CIT swym literalnym brzmieniem nakazuje połączyć przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o CIT - wskazaną zasadę stosuje się odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów.

Dokonując wykładni powołanych przepisów wskazać należy na dwie podstawowe cechy z nich wynikające:

1.  art. 5 ust. 2 ustawy o CIT wskazuje literalnie na koszty uzyskania przychodów;

2.  art. 5 ust. 2 odsyła wprost do zasady ustalonej przez art. 5 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że o ile wydatki ponoszone przez Spółkę osobową niebędącą podatnikiem CIT i ujmowane w jej księgach rachunkowych stanowią dla Wnioskodawcy będącego podatnikiem od jej dochodu koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT - wtedy powinny one zostać ujęte w wyniku podatkowym Wnioskodawcy wedle proporcji odpowiadającej jego prawu do udziału w zysku jako koszt uzyskania przychodów i tym samym efektywnie zwiększać kwotę ponad którą nadwyżka sumy przychodów stanowi dochód podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT.

Wobec powyższego - wszelkie koszty uzyskania przychodów, takie jak np. koszty wynikające z faktur dokumentujących nabycie towarów, materiałów lub usług, odpisy amortyzacyjne czy wynagrodzenia pracowników lub składki na ubezpieczenie społeczne finansowane przez płatnika ujmowane w księgach rachunkowych Spółki osobowej, powinny zostać ujęte w rozliczeniu CIT przez Wnioskodawcę wedle jego udziału w zysku Spółki Osobowej, przy poszanowaniu wszelkich ograniczeń i wyłączeń co do sposobu, wysokości czy tempa ujmowania tych kosztów w wyniku podatkowym wynikających z ustawy o CIT.

Powyższe popiera konkluzję Wnioskodawcy co do tego, że w opisanym stanie faktycznym w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o CIT należy dokonać przypisania Wnioskodawcy będącemu wspólnikowi Spółki osobowej kosztów uzyskania przychodów ujętych w księgach rachunkowych Spółki osobowej poprzez ujęcie tych kwot - w wysokości wynikającej z ksiąg rachunkowych Spółki osobowej - w rozliczeniu podatkowym Wnioskodawcy proporcjonalnie do posiadanego przez Wnioskodawcę prawa do udziału w zysku Spółki osobowej, z poszanowaniem wszelkich zastrzeżeń, ograniczeń i wyłączeń w przedmiocie kosztów uzyskania przychodów zawartych w ustawie o CIT.

Wobec powyższego - Wnioskodawca uważa swoje stanowisko za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną do odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.