0114-KDIP2-2.4010.309.2026.4.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przyjęcia, że limit ujęty w art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z art. 16 ust. 5c ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania do opłat wynikających z umów leasingu operacyjnego samochodów osobowych wykorzystywanych przez Spółkę wyłącznie w działalności polegającej na ich odpłatnym wynajmie.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 sierpnia 2026 r. (wpływ 18 sierpnia 2023 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której podstawowym przedmiotem jest odpłatny wynajem samochodów osobowych (PKD 77.11.Z).

W celu wykonywania działalności gospodarczej Wnioskodawca zawiera i będzie zawierał umowy leasingu operacyjnego samochodów osobowych. Leasingowane pojazdy są i będą przeznaczone wyłącznie do odpłatnego oddawania w używanie klientom na podstawie zawieranych umów najmu.

Samochody stanowią podstawowe narzędzie prowadzonej działalności gospodarczej i służą wyłącznie wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Pojazdy nie są wykorzystywane do celów prywatnych właściciela, pracowników ani współpracowników. Każdy samochód jest udostępniany klientom na podstawie umowy najmu, a okresy pomiędzy kolejnymi umowami wynikają wyłącznie z konieczności przygotowania pojazdu do kolejnego wynajmu, wykonania przeglądów technicznych, napraw lub czynności serwisowych.

Wnioskodawca prowadzi dokumentację potwierdzającą przeznaczenie pojazdów do działalności polegającej na odpłatnym wynajmie.

Część leasingowanych samochodów posiada wartość przekraczającą 150 000 zł.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Zdaniem Wnioskodawcy zawierane przez Spółkę umowy leasingu samochodów opisanych we wniosku spełniają warunki określone w art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym stanowią umowy leasingu, o których mowa w tym przepisie.

Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana finansującym, oddaje drugiej stronie, zwanej korzystającym, do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne.

Stosownie natomiast do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią, co do zasady, koszt uzyskania przychodów korzystającego, jeżeli spełnione są warunki określone w tym przepisie.

W przypadku Wnioskodawcy warunki te są spełnione.

Po pierwsze, umowy leasingu zawierane przez Spółkę są zawierane na czas oznaczony. Okres obowiązywania umów spełnia wymóg określony w art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. w przypadku rzeczy ruchomych stanowiących przedmiot leasingu obejmuje co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji.

Po drugie, suma opłat ustalonych w umowach leasingu, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej samochodów będących przedmiotem leasingu. Tym samym, spełniony jest również warunek określony w art. 17b ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

Przedmiotem umów są samochody podlegające amortyzacji jako środki trwałe, które są oddawane Spółce przez finansujących do odpłatnego używania.

W konsekwencji spełnione są ustawowe przesłanki uznania zawieranych przez Wnioskodawcę umów za umowy leasingu, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT.

W ocenie Spółki oznacza to, że opłaty wynikające z tych umów, ponoszone w podstawowym okresie leasingu, mogą być rozliczane przez Wnioskodawcę jako koszty uzyskania przychodów na zasadach przewidzianych w ustawie o CIT, z uwzględnieniem szczególnych ograniczeń dotyczących samochodów osobowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, samochody opisane we wniosku stanowią samochody osobowe w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 4a pkt 9a ustawy o CIT, samochodem osobowym jest pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tym przepisie.

Samochody będące przedmiotem umów leasingu zawieranych przez Wnioskodawcę spełniają powyższe kryteria. Są to pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Jednocześnie samochody te nie spełniają przesłanek wyłączenia określonych w art. 4a pkt 9a lit. a–d ustawy o CIT.

W szczególności przedmiotowe pojazdy nie są pojazdami posiadającymi konstrukcję wskazaną w art. 4a pkt 9a lit. a lub b ustawy o CIT, nie są pojazdami specjalnymi, o których mowa w art. 4a pkt 9a lit. c, ani pojazdami wskazanymi w art. 4a pkt 9a lit. d tej ustawy.

Bez znaczenia dla kwalifikacji pojazdów jako samochodów osobowych pozostaje natomiast okoliczność, że Wnioskodawca wykorzystuje je w ramach działalności gospodarczej polegającej na odpłatnym wynajmie samochodów. Przeznaczenie pojazdów do wynajmu nie zmienia ich klasyfikacji na gruncie art. 4a pkt 9a ustawy o CIT.

W konsekwencji samochody będące przedmiotem umów leasingu zawieranych przez Wnioskodawcę. należy uznać za samochody osobowe w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia 100% podatku VAT od rat leasingowych oraz pozostałych wydatków związanych z leasingowanymi samochodami osobowymi przeznaczonymi wyłącznie do odpłatnego wynajmu?

2.  Czy samochody osobowe leasingowane wyłącznie w celu ich odpłatnego wynajmu korzystają z wyłączenia ograniczeń przewidzianych w ustawie o VAT dotyczących odliczenia podatku naliczonego?

3.  Czy limit wartości samochodu osobowego wynoszący 150 000 zł, o którym mowa w przepisach ustaw o podatku dochodowym, znajduje zastosowanie do opłat wynikających z leasingu operacyjnego samochodów wykorzystywanych wyłącznie w działalności polegającej na ich odpłatnym wynajmie?

4.  Czy w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie trzecie ograniczenie powinno obejmować wyłącznie część rat leasingowych ustaloną zgodnie z proporcją wynikającą z przepisów ustaw o podatku dochodowym?

Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie Nr 3 i 4 dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytań Nr 1 i 2 dotyczących podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy ograniczenie odnoszące się do samochodów osobowych o wartości przekraczającej 150 000 zł powinno znaleźć zastosowanie w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność polegającą na profesjonalnym wynajmie samochodów.

Samochody nie służą zaspokajaniu potrzeb przedsiębiorcy, lecz stanowią przedmiot świadczonych usług oraz podstawowe aktywo wykorzystywane do osiągania przychodów.

W ocenie Wnioskodawcy celem ustawodawcy było ograniczenie zaliczania do kosztów wydatków dotyczących luksusowych samochodów wykorzystywanych na potrzeby własnej działalności podatników, a nie pojazdów stanowiących podstawowy element działalności gospodarczej przedsiębiorców świadczących usługi wynajmu.

Wnioskodawca dostrzega jednak, że w praktyce organów podatkowych prezentowane są również stanowiska wskazujące na konieczność stosowania limitu 150 000 zł również do leasingu samochodów przeznaczonych na wynajem.

Z uwagi na rozbieżności interpretacyjne Wnioskodawca wnosi o jednoznaczne rozstrzygnięcie przedstawionych zagadnień.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na odpłatnym wynajmie samochodów osobowych. Leasing pojazdów stanowi podstawowy sposób finansowania floty wykorzystywanej do świadczenia usług.

Bez zawierania umów leasingu prowadzenie działalności w obecnym zakresie byłoby niemożliwe. Leasingowane samochody nie stanowią składników majątku wykorzystywanych pomocniczo, lecz są zasadniczym przedmiotem działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie: prawa do odliczenia 100% podatku VAT od leasingu oraz wydatków eksploatacyjnych dotyczących samochodów przeznaczonych wyłącznie do wynajmu, sposobu stosowania ograniczenia wynikającego z limitu 150 000 zł przy rozliczaniu kosztów podatkowych opłat leasingowych.

Wydanie interpretacji pozwoli Wnioskodawcy prawidłowo rozliczać podatek od towarów i usług oraz podatek dochodowy zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ponieważ Wnioskodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Podstawowe znaczenie mają:

• art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
• art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, wprowadzający limit zaliczania do kosztów uzyskania przychodów opłat wynikających z umów leasingu samochodów osobowych o wartości przekraczającej 150 000 zł;
• art. 17a–17l ustawy o CIT, regulujące zasady opodatkowania umów leasingu.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego, czy ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT znajduje zastosowanie również wtedy, gdy samochód nie jest wykorzystywany przez spółkę na własne potrzeby, lecz stanowi przedmiot działalności gospodarczej polegającej na jego odpłatnym wynajmie.

Zasady wykładni prawa

Przy wydawaniu interpretacji należy uwzględnić również:

·      art. 2a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika;

·      art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiący podstawę wydania interpretacji indywidualnej;

·      art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, określający obowiązek dokonania oceny stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym.

W ocenie Spółki limit, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, nie znajduje zastosowania do opłat wynikających z umów leasingu operacyjnego samochodów osobowych wykorzystywanych przez Spółkę wyłącznie w działalności polegającej na ich odpłatnym wynajmie. W takim przypadku zastosowanie powinien znaleźć art. 16 ust. 5b ustawy o CIT, jako przepis szczególny dotyczący samochodów osobowych oddawanych przez podatnika do odpłatnego używania w ramach działalności stanowiącej przedmiot jego działalności.

Znaczące jest przy tym funkcjonalne rozumienie tego przepisu. Jeżeli Spółka nabywa samochody poprzez leasing operacyjny wyłącznie w celu ich dalszego odpłatnego udostępniania klientom, samochody te nie służą do zaspokajania potrzeb transportowych Spółki, lecz stanowią składniki majątku wykorzystywane bezpośrednio do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wynajmie.

W przypadku uznania, że limit, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, nie znajduje zastosowania, brak jest również podstaw do stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 16 ust. 5c ustawy o CIT. Tym samym, opłaty wynikające z leasingu operacyjnego samochodów wykorzystywanych wyłącznie do odpłatnego wynajmu powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów bez stosowania proporcji wynikającej z relacji ustawowego limitu wartości samochodu do jego wartości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie został wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości dotyczą, czy limit wartości samochodu osobowego określony w art. 16 ust. 1 pkt 49a, znajduje zastosowanie do opłat wynikających z leasingu operacyjnego samochodów wykorzystywanych wyłącznie w działalności polegającej na ich odpłatnym wynajmie.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT:

Jednocześnie, z art. 16 ust. 5b ustawy o CIT wynika, że:

Z powyższych przepisów wyraźnie wynika zastosowanie ograniczenia do kosztów z tytułu zużycia samochodów osobowych związanych z ich posiadaniem i prawem do dokonywania odpisów amortyzacyjnych według zasad określonych w art. 16a-16m, których wartość przekracza 150 000 zł (art. 16 ust 1 pkt 4 lit. b ustawy o CIT). Ograniczenie to nie znajduje zastosowania wyłącznie do podatników, dla których oddawanie w odpłatne używanie na podstawie umowy leasingu, najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze stanowi przedmiot działalności podatnika (art. 16 ust. 5b ustawy o CIT).

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w celu wykonywania podstawowej działalności gospodarczej Spółka zawiera i będzie zawierała umowy leasingu operacyjnego samochodów osobowych. Część leasingowanych samochodów posiada wartość przekraczającą 150 000 zł. Leasingowane pojazdy są i będą przeznaczone wyłącznie do odpłatnego oddawania w używanie klientom na podstawie zawieranych umów wynajmu. Spółka nie wykorzystuje pojazdów do celów prywatnych właściciela, pracowników ani współpracowników. Samochody, których wynajem stanowi przedmiot działalności Spółki są przedmiotem leasingu, w rozumieniu art. 17a pkt 1 ustawy o CIT. W ramach umowy leasingu Spółka ponosi wydatki z tytułu opłat leasingowych wynikające z umów leasingu operacyjnego.

W Państwa sprawie zastosowanie znajdzie ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, w myśl którego:

Przy czym stosownie do art. 16 ust. 5c cytowanej ustawy:

Powyższe przepisy nie uzależniają zastosowania ww. ograniczenia od okoliczności, czy dany pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, czy też mamy do czynienia z tzw. wykorzystaniem mieszanym (tj. służbowo-prywatnym).

Skoro z treści wniosku wynika, że Spółka uiszcza na rzecz leasingodawcy (finansującego) opłaty leasingowe, to niewątpliwie art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT będzie miał zastosowanie do tych opłat z uwzględnieniem art. 16 ust. 5c ustawy o CIT.

Oddawanie do odpłatnego korzystania innym podmiotom samochodów będących przedmiotem leasingu nie ma wpływu na fakt, że to Spółka jest leasingobiorcą i uiszcza na rzecz leasingodawcy opłaty leasingowe. Późniejsze oddawanie przez Spółkę samochodów do odpłatnego używania klientom jest odrębną czynnością, dla której należy wywodzić odrębne skutki podatkowe.

W związku z powyższym, nie można się zgodzić z Państwa stanowiskiem, że:

W opisanej sytuacji art. 16 ust. 5b ustawy o CIT nie będzie miał zastosowania. Pomimo, że wynajem samochodów stanowi przedmiot Państwa działalności gospodarczej, to przepis ten odnosi się wyłącznie do ograniczenia kosztów wynikających z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, tj. odpisów z tytułu zużycia samochodów osobowych.

W systemie leasingu operacyjnego to leasingodawca wpisuje samochód do swojej ewidencji środków trwałych i go amortyzuje. Ponieważ to nie Państwo dokonują odpisów amortyzacyjnych (nie wykazują kosztów zużycia pojazdu), nie mogą Państwo skorzystać z wyłączenia opisanego w art. 16 ust. 5b ustawy o CIT.

Zatem, literalna wykładnia art. 16 ust. 5b ustawy o CIT nie budzi żadnych wątpliwości, wskazuje jedynie na art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, i tym samym nie daje podstaw aby zastosować go także do ograniczenia wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT dotyczącego m.in. kosztów ponoszonych z tytułu umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1 wskazanej ustawy.

Tym samym brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT nie pozwala na to, aby z faktu udostępniania klientom leasingowanego przez Spółkę samochodu wywodzić tezy, że do Spółki nie ma zastosowania ograniczenie, o którym mowa ww. przepisie.

W konsekwencji, zawarcie umów leasingu operacyjnego, których przedmiotem jest samochód osobowy skutkuje tym, że mogą Państwo do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć tę część opłaty leasingowej (w części dotyczącej spłaty wartości samochodu), która proporcjonalnie do ceny samochodu nie przekracza 150.000 zł. Zatem, jeżeli wartość samochodu będącego przedmiotem leasingu przekracza 150.000 zł, to ww. wydatki nie będą kosztem w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150.000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego, będącego przedmiotem tej umowy. Powyższy limit 150.000 zł ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego - części kapitałowej opłaty leasingowej zgodnie z art. 16 ust. 5c ustawy o CIT.

Ustawodawca nie zawęził tego ograniczenia do podmiotów, które faktycznie używają samochody. Nie można również uznać, że wykładnia celowościowa regulacji art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że ograniczenia z niej wynikające nie znajdą zastosowania w Państwa przypadku. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159): „W projekcie zakłada się wprowadzenie limitu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów opłat z tytułu używania samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu, dzierżawy oraz innej umowy o podobnym charakterze. Obecnie korzystanie przez podatników z tych form wykorzystywania samochodów osobowych stanowi preferencję w stosunku do zakupu samochodu osobowego. Preferencja ta ma charakter wielopłaszczyznowy. Nie ogranicza się on bowiem jedynie do szybszego rozliczenia kosztu „nabycia” samochodu przez przedsiębiorcę. Korzyść ta związana jest również z możliwością pełnego podatkowego rozliczenia takich kosztów. Po stronie leasingobiorcy/najemcy nie obowiązuje bowiem w tym zakresie limit odnoszący się do wartości samochodu osobowego. (…) W tym zakresie projekt przewiduje odpowiednie rozciągnięcie ograniczenia stosowanego obecnie do odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia samochodu osobowego na inne formy korzystania z samochodu osobowego”.

Z powyższego uzasadnienia nie wynika uzależnienie zastosowania omawianego ograniczenia od faktu, czy podatnik „fizycznie” wykorzystuje samochód we własnej działalności gospodarczej, czy też w ramach działalności udostępnia go na rzecz klientów. Niewątpliwie, Spółka jako leasingobiorca, jest podmiotem ponoszącym opłaty z tytułu leasingu samochodów osobowych.

W świetle wyżej przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że nie będą Państwo uprawnieni do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów opłat leasingowych (część kapitałowa) w przypadku samochodów, których wartość przekracza kwoty określone w art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z art. 16 ust. 5c ustawy o CIT. Jak wskazano powyżej, ograniczenia wymienione w ww. przepisach odnosi się wprost do podmiotów ponoszących opłaty wynikające z umów leasingu samochodów osobowych. W analizowanej sprawie to Państwo są podmiotem ponoszącym wspomniane opłaty. Oddanie pojazdów w dalsze posiadanie klientom nie oznacza, że Spółka zostaje zwolniona ze stosowania ograniczeń w rozpoznaniu kosztów w przypadku leasingowania samochodów. Niezależnie od tego czy Spółka używa dane pojazdy, czy oddaje je w najem, jest zobowiązana do ponoszenia kosztów jako korzystający, a wynikających z umowy leasingu. Zatem bez znaczenia pozostaje fakt, że samochody są oddawane do odpłatnego użytkowania Klientom w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym limit ujęty w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania do opłat wynikających z umów leasingu operacyjnego samochodów osobowych wykorzystywanych przez Spółkę wyłącznie w działalności polegającej na ich odpłatnym wynajmie, jest nieprawidłowe.

Ponadto skoro udzieliłem Państwu negatywnej odpowiedzi na pytanie Nr 3, to ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a z uwzględnieniem art. 16 ust. 5c ustawy o CIT ma zastosowanie do tej części opłat leasingowych dotyczących spłaty wartości samochodu, które proporcjonalnie do ceny samochodu przekraczają 150.000 zł.

Jeśli w Państwa przekonaniu limit z art. 16 ust. 1 pkt 49a ww. ustawy nie znajduje zastosowania, i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania art. 16 ust. 5c ustawy o CIT, to Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 4 jest również nieprawidłowe.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 i 4 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.