0114-KDIP2-2.4010.297.2026.2.ASK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przyjęcia, że nakłady poniesione przez Spółkę na przebudowę linii napowietrznej stanowią koszty uzyskania przychodów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest (...) spółka akcyjna - dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”, „A.” z siedzibą w (…), gmina (…), powiat: (…), będąca:

1. Podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych;

2. Czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest produkcja (...), jako przedmiot pozostałej działalności wskazać należy m.in. usługi (...) - dalej: „Działalność operacyjna”.

Odbiorcami produktów i usług A. są podmioty krajowe i zagraniczne.

Wnioskodawca zatrudnia obecnie (…) osób.

W związku z prowadzoną działalnością operacyjną, Spółka ponosiła w roku 2025 i 2026 nakłady związane z rozpoczętą w roku 2025 inwestycją, polegającą na wybudowaniu nowego magazynu wyrobów gotowych - dalej: „Magazyn” lub „Inwestycja”.

W związku z Inwestycją, istniejąca linia napowietrzna średniego napięcia (SN), będąca własnością B. Spółka Akcyjna z siedzibą w (…), wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w Sądzie Rejonowym w (…) w (…) z siedzibą w (…), pod numerem KRS (…), będąca przedsiębiorcą, adres do doręczeń: B. S.A. Oddział (…), Rejon Energetyczny (…), ulica (…) nr (…) - dalej: „B.” , wykorzystywana przez B. do przesyłu energii elektrycznej, przebiegająca przez działkę (…) należącą do A. Spółka Akcyjna od 2021 (obszar zakładowy) - dalej: „grunt”, musi zostać przebudowana i przeniesiona „pod ziemię” jako dwie „linie kablowe” 15kW SN - dalej: „linie energetyczne”.

Plany własne B. przewidywały przeniesienie linii napowietrznej SN pod ziemią nie wcześniej niż w 2027 r.

Utrzymanie istniejącej linii energetycznej na przedmiotowej działce w dotychczasowym napowietrznym układzie, uniemożliwiałoby realizację Inwestycji, jako że zgodnie z planem hala Magazynu byłaby centralnie usytuowana na gruncie, na którym posadowiono linię napowietrzną, co w świetle obowiązujących przepisów jest niedopuszczalne.

Spółka wystąpiła do B. o warunki przyśpieszenia przebudowy linii SN (z linii napowietrznej na podziemną linię kablową) w szczególności o określenie warunków usunięcia kolizji z siecią energetyczną, celem umożliwienia realizacji Inwestycji.

W odpowiedzi B. przesłała warunki usunięcia kolizji, informując, że zmiana lokalizacji urządzeń jest możliwa w przypadku pokrycia przez A. wszystkich kosztów związanych ze zmianą lokalizacji, uzyskania zgody na umieszczenie części urządzeń w pasie drogowym, zastrzegając, że przebudowanie/ przeniesienie i odtworzenie urządzeń ma być wykonane przez A., stosując wytyczne do budowy systemów elektroenergetycznych B., z jednoczesnym zobowiązaniem A., do:

• opracowania projektu budowlanego i wykonawczego oraz uzyskania wszelkich pozwoleń wraz z podpisaniem umów;
• przebudowania linii napowietrznych na dwie linie kablowe: SN 15kV wraz ze stanowiskiem słupowym SN-15kV oraz dwoma rozłącznikami typu RPN - III i złączem kablowym ZKSN-7 wraz z przewodem sterowniczym światłowodowym, zrealizowane po nowej niekolidującej trasie;
• stosowania złączy kablowych w miejscu ogólnodostępnym od strony drogi;
• skoordynowania prac z pracami modernizacyjnymi realizowanymi na zlecenia B.;
• zdania materiałów pochodzących z demontażu do magazynu B.;
• ustanowienia nieodpłatnej bezterminowej służebności przesyłu na rzecz B. i jej następców prawnych;
• podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego po usunięciu kolizji.
• dokonania formalnej akceptacji przez A., że urządzenia energetyczne, oraz części sieci elektroenergetycznej, które podlegają przeniesieniu, stanowić będą własność B., zarówno w trakcie jak i po usunięciu kolizji, natomiast urządzenia energetyczne, oraz części sieci elektroenergetycznej podlegające odtworzeniu, bądź przebudowie, jak również urządzenia energetyczne i części sieci elektroenergetycznej nowo wybudowane w ramach usunięcia kolizji, staną się własnością B., w chwili przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, z zastrzeżeniem, że przeniesieniem posiadania tych urządzeń i części sieci dokonane zostanie niezwłocznie tj. najpóźniej, gdy eksploatacja linii energetycznej (a w istocie dwóch linii kablowych) wraz z urządzeniami, będzie technicznie możliwa.

W związku z potrzebami magazynowymi Spółki związanymi z rozwojem działalności operacyjnej, A. zobowiązało się na własny koszt „przesunąć linię napowietrzną” z placu budowy na obszar, który nie kolidował z budową magazynu, co zgodnie z warunkami nałożonymi przez B. było możliwe przez budowę dwóch linii kablowych pod ziemią.

Uzyskano stosowne pozwolenia na przebudowę i przeniesienie linii pod ziemią inną trasą, (wzdłuż brzegów działki) oraz ustanowiono notarialnie nową służebność bezpłatną na rzecz B.

Ustanowienie służebności było niezbędne, by w razie awarii kabli, zakład energetyczny mógł dokonać naprawy i zapewnić ciągłość przesyłu energii.

Prace budowlane dotyczące części sieci elektroenergetycznej i urządzeń elektroenergetycznych, zostały wykonane a w ich efekcie część linii napowietrznej zastąpiona została przez linie kablowe, które przebiegają w zmienionej lokalizacji (wzdłuż granicy wspomnianej działki), tj. na obszarze, który nie koliduje z budową hali magazynowej.

Wykonane prace obejmowały również wymianę słupa energetycznego oraz montaż urządzeń elektroenergetycznych, niezbędnych do funkcjonowania i sterowania linii podziemnych.

Zakres prac demontażu i przesunięcia linii energetycznej obejmował:

• demontaż linii napowietrznej,
• wyłączenie linii i agregatów,
• budowę kanalizacji teletechnicznej podziemnej,
• montaż linii kablowych „pod ziemią”, głowic i badanie kabli,
• montaż złączy kablowych.

Wnioskodawca zaznacza, że przebudowa była dokonana bez udziału środków pomocowych UE.

Przy realizacji inwestycji nie stosowano przepisów ustaw: o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, o transporcie kolejowym.

W związku z powyższym B. złożyło oświadczenie, że zmiana dotychczasowej lokalizacji urządzeń elektroenergetycznych i elementów sieci elektroenergetycznej jest działaniem na majątku B., co A. uznało.

Uzgodnienia wyżej opisane, co do charakteru, zakresu i sposobu realizacji Inwestycji, dokonane pomiędzy właścicielem i operatorem linii i urządzeń energetycznych t.j. B. i A., w tym także co do przeniesienia posiadania i własności urządzeń elektroenergetycznych i części sieci elektroenergetycznej wraz z prawami autorskimi do dokumentacji techniczno-prawnej związanej z usunięciem kolizji, ze skutkiem zobowiązująco-rozporządzającym, o wartości szacunkowej uzgodnionej przez A. i B. ustalono na kwotę (…) złotych netto, to jest (…) złotych brutto (VAT (…) złotych) oraz w tych samych kwotach za działania na majątku B. - określane będą dalej zbiorczo jako: „Umowa kolizyjna”.

Uzgodnienia zostały wykonane w całości, co potwierdza Protokół odbioru technicznego nr (…), podpisany przez B. i A. w dniu (…) czerwca 2026 - dalej: „Protokół”.

A. wraz z podpisaniem przez strony Protokołu, wystawiła B. fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur (Numer KSeF: (…)) ZA USUNIĘCIE (PRZEBUDOWĘ) KOLIZJI URZĄDZEŃ ELEKTROENERGETYCZNYCH W MIEJSCOWOŚCI (…) ZGODNIE Z UMOWĄ NR (…) Z DNIA 20.05.2025 to jest za przeniesione nakłady i prawa na kwotę (…) złotych netto, to jest (…) złotych brutto (VAT (…) złotych).

Równocześnie, A. została obciążona przez B. za „działania na majątku B.”, za które B. wystawiła Wnioskodawcy fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur (Numer KSeF: (…)) za „Działania na majątku B. S.A. w miejscowości (…) w związku z pracami dot. usunięcia kolizji określonych w umowie nr (…) z dnia 20.05.2025” na kwotę (…) złotych netto, to jest (…) złotych brutto (VAT (…) złotych).

Strony dokonały umownego potrącenia wzajemnych zobowiązań i należności - z wyżej wymienionych tytułów.

Podstawą faktyczną i prawną dla potrącenia jest fakt, że A. i B. są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, a tym samym każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, nadto przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze a obie wierzytelności są wymagalne, mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

Skutek potrącenia w opisanym stanie to umorzenie się nawzajem wierzytelności wyrażonych tą sama kwota, zgodnie z art. 498 i następne Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.

Wnioskodawca oświadcza ponadto, że B. i A. nie mają przymiotu podmiotów powiązanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, a w sprawie nie występuje element transgraniczny.

Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy opisanego stanu faktycznego, objętego wnioskiem o wydanie interpretacji, w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

Pytania

1.  Czy nakłady poniesione przez Wnioskodawcę na przebudowę linii napowietrznej SN będącej własnością B., w związku z budową Magazynu - dalej: „Wydatki”, przeniesione w całości na B. jako „linie energetyczne” w rozumieniu niniejszego wniosku, będą stanowić dla A. koszty uzyskania przychodów?

2.  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 - czy Wydatki (poniesione przez A. na przebudowę Linii SN będącej własnością B., i wykorzystywaną przez B. od obsługi innych odbiorców), będzie można uznać za tzw. koszty pośrednie Wnioskodawcy i zaliczyć je do kosztów podatkowych w dacie protokołu przekazania przez Spółkę efektów przebudowy Linii na rzecz właściciela sieci t.j. B.?

3.  Czy faktura wystawiona przez B. dla A. za „działania na majątku B.” daje prawo do odliczenia podatku naliczonego?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 1 i 2 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast odpowiedź na pytania nr 3 w zakresie podatku od towarów i usług zostanie udzielona odrębnym rozstrzygnięciem.

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko w zakresie pytania nr 1

Nakłady poniesione przez Wnioskodawcę na przebudowę linii napowietrznej SN będącej własnością B., w związku z budową Magazynu - dalej: „Wydatki”, przeniesione w całości na B., stanowią koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Stanowisko w zakresie pytania nr 2

Wydatki poniesione przez A. na przebudowę Linii SN, należy uznać za tzw. koszty pośrednie i zaliczyć je do kosztów podatkowych w dacie protokołu przekazania przez Spółkę efektów przebudowy Linii na rzecz właściciela sieci (B.).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w przedmiocie pytania nr 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 UCIT.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter zgeneralizowany (uogólniony).

Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika podlegać powinien indywidualnej ocenie, z wyłączeniem przypadków, gdy sama ustawa, wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.

W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów.

Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów (koszty bezpośrednie), jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (koszty pośrednie).

Koszty pośrednie stanowią wydatki na funkcjonowanie przedsiębiorstwa, związane z całokształtem działalności. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika, gdyż brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Artykuł 16 ust. 1 ustawy zawiera katalog, w którym ustawodawca określił wydatki, które pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów dla celów podatkowych. W art. 16 ust. 1 ustawy, ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.

Według art. 16 ust. 1 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków m.in. na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

W myśl art. 16g ust. 4 UCIT za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Stosownie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3 -11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł.

Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Wątpliwości Wnioskodawcy w tej sprawie, dotyczą ustalenia, czy Spółka prawidłowo zaliczyła do kosztów działalności bieżącej (operacyjnej) koszt usunięcia kolizji sieci elektroenergetycznej, nie zaliczając tego kosztu do wartości Magazynu, budowa, którego to Magazynu, nie byłaby możliwa bez usunięcia kolizji sieci SN, przy czym przebudowywana sieć elektroenergetyczna nie jest ani technicznie, ani też funkcjonalnie związana z funkcjonowaniem Magazynu, co nie wyklucza zasilania w energie elektryczną Magazynu z opisanej sieci, po jej przebudowie.

W opinii Wnioskodawcy, wydatków tych nie należy zaliczać do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środka trwałego tj. Magazynu, uwzględniając również, że wartość poniesionych nakładów została „przeniesiona” na B.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy opisane wydatki na usunięcie kolizji sieci, mają charakter celowy oraz racjonalny, wydatki nie zostaną Spółce w jakikolwiek sposób zwrócone bądź rozliczone.

Ich poniesienie warunkowało możliwość budowy Magazynu, bez którego rozwój działalności operacyjnej, nie byłby możliwy.

Wydatki poniesione na usunięcie kolizji umożliwiając prowadzenie działalności operacyjnej i tym samym przyczyniając się do osiągania przychodów, nie podwyższają wartości początkowej Magazynu.

Wydatki wcześniej opisane pozwalają na realizację Inwestycji w Magazyn w sposób maksymalizujący jego przyszłe wykorzystanie.

Pogląd, zgodnie z którym wydatki poniesione na przebudowę linii energetycznej (tzw. skablowanie), która następnie zostanie przekazana operatorowi stanowią koszty uzyskania przychodów wyrażono m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 stycznia 2022 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.540.2021.1.MKU, w której za prawidłowe uznano następujące stanowisko:

„W ocenie Spółki wszystkie ustawowe przesłanki dla kwalifikacji kosztów jako kosztów podatkowych zostały w niniejszej sprawie spełnione, ponieważ brak jest w ustawie o CIT przepisów, z których wynikałby zakaz kwalifikacji kosztów ponoszonych na przebudowę sieci elektroenergetycznej do kosztów podatkowych (art. 16 ww. ustawy o CIT), jak również wydatek ten spełnia ogólne warunki kwalifikowalności kosztów do kosztów podatkowych. Bez realizacji przedmiotowej inwestycji Spółka nie mogłaby rozszerzyć lub wręcz zabezpieczyć swojej działalności w przyszłości poprzez budowę nowego składowiska odpadów na działce stanowiącej jej własność. Stwierdzić zatem należy, że przesłanki wynikające z art. 15 ustawy o CIT, zaprezentowane powyżej, zostały spełnione. Koszty przebudowy linii energetycznej zostały pokryte z zasobów majątkowych Spółki, wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty) i nie zostanie Spółce w jakikolwiek sposób zwrócony. Wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ponieważ umożliwia budowę nowego składowiska odpadów (co, bez realizacji tej inwestycji, wobec kolizji istniejącej linii elektroenergetycznej „napowietrznej” z planowaną inwestycją, nie byłoby możliwe).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w przedmiocie pytania nr 2

Uznanie wydatków za koszty pośrednie

Wydatki wyżej opisane poniesione zostały w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów (co, było wcześniej przedmiotem uzasadnienia stanowiska do pytania 1 ), nadto zostały właściwie udokumentowane i nie znajdują się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Wydatki poniesione przez A. na przebudowę Linii, w związku budową Magazynu, A. powinna uznać za tzw. koszty pośrednie i zaliczyć je do kosztów podatkowych w dacie protokołu przekazania przez Spółkę efektów przebudowy Linii na rzecz właściciela sieci.

Uznanie wydatków za inwestycje w obcym środku trwałym

Należy również z ostrożności procesowej rozważyć, czy opisane wcześniej wydatki nie powinny być traktowane jako tzw. inwestycja w obcym środku trwałym, rozliczana poprzez amortyzację.

Artykuł 16a ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”.

Ustawodawca wskazał zatem wprost, iż amortyzacji mogą podlegać także - jako inwestycje w obcych środkach trwałych - również nakłady na środki trwałe innych podmiotów. Warunkiem jest, aby spełniały ogólną definicję kosztu podatkowego i były wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia „inwestycja w obcym środku trwałym”. W praktyce przyjmuje się, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji (np. modernizacja wynajętego lokalu) lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego.

W ocenie Wnioskodawcy za „inwestycję w obcych środkach trwałych”, należy przyjąć, wszelkie nakłady poniesione w wykorzystywanym na potrzeby działalności gospodarczej, np. budynku (lokalu), którego podatnik nie jest właścicielem, lecz najemcą lub dzierżawcą.

Zatem inwestycjami w obcych środkach trwałych będą wydatki poniesione przez podatnika na przystosowanie tych środków do potrzeb wynikających z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (tak m.in. w wyroku WSA w Szczecinie I SA/Sz 19/21).

Na uwagę zasługuje teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2005 r., sygn. FSK 1370/04:

„Skoro inwestycja dokonana ma być w środku trwałym (są to wydatki na obcy środek trwały), to środek ten, w momencie ponoszenia wydatków związanych z wykonaniem wskazanych wyżej czynności, musi istnieć”.

Ponadto, skoro ustawodawca w tym przypadku użył określenia „środek trwały” i pojęcie to zdefiniował w ramach tej samej ustawy, to nie można temu pojęciu (wobec braku wskazówek, pozwalających na przyjęcie innego znaczenia) nadawać znaczenia odmiennego przy definiowaniu pojęcia inwestycji w środkach trwałych niż znaczenie zdefiniowane przy określaniu środków trwałych (innych niż grunt i prawo wieczystego użytkowania, por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002, s. 203-205).

Skoro inwestycja ma być dokonana w obcym środku trwałym, to środek ten stanowić będzie jednocześnie własność innej osoby. Pojęcie środka trwałego należy zatem zdefiniować zgodnie ze znaczeniem nadanym mu przez ustawodawcę w art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Tym samym, aby był on środkiem trwałym, musi być w momencie jego przekazania kompletny i zdatny do użytku. Za inwestycję w obcym środku trwałym nie może więc być uznane wytworzenie tego środka bądź dokończenie jego wytworzenia.

Ponadto inwestycją w obcym środku trwałym nie może być obecnie budynek czy budowla wybudowana na cudzym gruncie, a to wobec odrębnego wymienienia tej kategorii składników majątku w art. 16a ustawy podatku dochodowym od osób prawnych (tak też J. Zubrzycki w pracy zbiorowej Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. Unimex 2003, s. 510; pogląd I. Ożóg w: Inwestycje w obcych środkach trwałych, opubl. W Przeglądzie Podatkowym z 1997 r., nr 7, s. 9 i cytowany przez stronę skarżącą został wyrażony w innym stanie prawnym - w regulującym kwestie amortyzacji rozporządzeniu Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm. - budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie nie zostały wyraźnie wyodrębnione z pojęcia inwestycji w obcym środku trwałym)”.

Uwzględniając powyższe rozumienie pojęcia „inwestycja w obcym środku trwałym” w kontekście niniejszej sprawy należy uznać, iż Wydatki nie będą stanowić inwestycji w obcym środku trwałym z uwagi na fakt, że Linia zostanie przebudowana przez Spółkę, przekazana operatorowi (B.) i nie będzie stanowić własności Spółki.

Spółka nie będzie zatem posiadać prawa własności do Linii, w związku z czym nieprawidłowe byłoby amortyzowanie Wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym (ze względu na niespełnienie warunków dla takiej kwalifikacji Wydatków).

Koszty pośrednie - moment rozpoznania

Ustawa o CIT kategoryzuje koszty na dwa rodzaje: koszt pośredni i koszt bezpośredni. Koszty bezpośrednie to takie których poniesienie da się powiązać bezpośrednio z przychodem.

Z kolei koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W ocenie Spółki Wydatki stanowią koszty o charakterze pośrednim, które powinny być uwzględniane w kosztach podatkowych w dacie ich poniesienia. Wydatki nie są bowiem związane bezpośrednio z konkretnym przychodem, ale służą całości wykonywanej przez Spółkę działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, Wydatki powinny być uwzględniane w kosztach w momencie ich ujęcia w księgach, którym dla Spółki będzie protokół przekazania przez Spółkę efektów przebudowy Linii na rzecz właściciela sieci (operatora).

Stanowiska organów podatkowych (zajmowane w sprawach o podobnym charakterze i tożsamym stanie prawnym)

Pogląd, zgodnie z którym wydatki na tzw. skablowanie stanowią koszty pośrednie potwierdzono m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 stycznia 2022 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.540.2021.1.MKU, w której za prawidłowe uznano następujące stanowisko:

„W ocenie Spółki poniesione wydatki na wykonanie przebudowy sieci elektroenergetycznej nie spełniają kryteriów bezpośredniego związku z uzyskiwanymi przychodami, gdyż ich poniesienie nie przekłada się wprost na osiąganie konkretnych przychodów, albowiem nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami po stronie Spółki. Nie istnieje zatem obiektywna możliwość do przypisania poniesionych wydatków do konkretnych okresów oraz odpowiadających im przychodów. Nakłady poniesione na przebudowę linii energetycznej związane są z działalnością Spółki w sposób ogólny i przyczyniają się (pośrednio) do przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Tym samym, wydatki poniesione na przebudowę linii energetycznej niestanowiącej własności Spółki należy uznać za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których ewidencja następuje w dacie ich poniesienia, bowiem nie mają one bezpośredniego odzwierciedlenia w uzyskanych przychodach, lecz ich poniesienie jest warunkiem ich uzyskania i zabezpieczenia źródła przychodów w przyszłości. Wobec powyższego, w odniesieniu do ponoszonych przez Spółkę wydatków na przebudowę sieci elektroenergetycznej, stanowiącej następnie przedmiot przekazania innemu niż Spółka podmiotowi w związku z planowaną realizacją inwestycji budowy nowego magazynu, będzie miała zastosowanie generalna zasada wynikająca z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w myśl której koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia”.

Tożsame stanowisko (co prawda nie w kwestii tzw. skablowania, lecz w odniesieniu do przekazania wytworzonej inwestycji jednostce samorządu terytorialnego) wyrażono w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 maja 2021 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.155.2021.1.BD:

„Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy stwierdzić, że poniesione przez Wnioskodawcę wydatki (nakłady) na budowę drogi, która zostanie po wybudowaniu przekazana nieodpłatnie Gminie, mają pośredni związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością (nie mają one bezpośredniego odzwierciedlenia w uzyskanych przez Spółkę przychodach, ale ich poniesienie jest warunkiem ich uzyskania). Tym samym, przedmiotowe wydatki stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie ich poniesienia, stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT”.

Powyższe potwierdza także interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 października 2017 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.212.2017.1.BD:

„(...) nakłady na Infrastrukturę techniczną, przekazywaną nieodpłatnie na rzecz jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiedniego przedsiębiorstwa przesyłowego, nie spełniają kryterium bezpośredniego związku z przychodami. Nakładów tych nie da się bowiem bezpośrednio przyporządkować do konkretnych przychodów uzyskanych przez Wnioskodawcę. Wydatki te pozostają w pośrednim związku z przychodami. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami, brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.

Nakłady te są jednak związane z działalnością prowadzoną przez Wnioskodawcę i przyczyniają się w sposób ogólny do osiągnięcia przychodów z prowadzonej działalności. W związku z tym, zastosowanie do nakładów na Infrastrukturę techniczną znajdzie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT dotyczący kosztów pośrednio związanych z przychodami.

W konsekwencji, nakłady ponoszone przez Wnioskodawcę na budowę lub przebudowę Infrastruktury technicznej, przekazywane nieodpłatnie jednostce samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstwu przesyłowemu, powinny być rozpoznawane w kosztach uzyskania przychodu zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, tj. w momencie ujęcia kosztu w księgach rachunkowych. Jednakże Wnioskodawca zwraca uwagę na konieczność rozróżnienia momentu, w którym dany wydatek został faktycznie wprowadzony do ksiąg rachunkowych (niekoniecznie na koncie kosztowym) oraz momentu, w którym dany wydatek został rozpoznany w księgach rachunkowych właśnie jako koszt. Należy zauważyć, że na gruncie przepisów rachunkowych, nakłady na Infrastrukturę techniczną, do czasu nieodpłatnego przekazania na rzecz jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiedniego przedsiębiorstwa przesyłowego, są ujmowane w księgach Wnioskodawcy jako wartość początkowa środka trwałego w budowie, tj. nie są ujmowane na kontach kosztowych. Dopiero w momencie przekazania nakładów na rzecz jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiedniego przedsiębiorstwa przesyłowego następuje rozliczenie kosztowe tych nakładów. Dlatego też, w opinii Wnioskodawcy, momentem poniesienia tych kosztów dla celów podatkowych jest moment, w którym Wnioskodawca przekazuje nakłady na budowę/przebudowę Infrastruktury technicznej do majątku jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiedniego przedsiębiorstwa przesyłowego.”

Uwzględniając powyższe uwagi, Wydatki poniesione przez A. na przebudowę Linii, w związku z realizacją Inwestycji, Spółka powinna uznać za tzw. koszty pośrednie i zaliczyć je do kosztów podatkowych w dacie protokołu przekazania przez Spółkę efektów przebudowy Linii na rzecz B. jako właściciela sieci.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Kierując się kryterium charakteru powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia:

• koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, tj. takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów - w ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód (np. wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru handlowego);
• koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), tj. takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia - są to wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniające się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów, w przypadku których nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Innymi słowy - posługując się językowym znaczeniem - przez koszty bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie inne koszty, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem. W stosunku do tego rodzaju kosztów doszukiwanie się ich bezpośredniości w relacji z przychodami nie wchodzi w rachubę. Takie bowiem koszty, chociaż niewątpliwie związane z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami.

Regulacje dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami zawarte zostały w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Natomiast, art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, regulują zasady potrącalności kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Jak wynika z wniosku, przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest produkcja (...), jako przedmiot pozostałej działalności wskazać należy m.in. usługi (...) („Działalność operacyjna”).

W związku z prowadzoną działalnością operacyjną, Spółka ponosiła w roku 2025 i 2026 nakłady związane z rozpoczętą w 2025 r. inwestycją, polegającą na wybudowaniu nowego magazynu wyrobów gotowych - dalej: „Magazyn” lub „Inwestycja”.

W związku z Inwestycją, istniejąca linia napowietrzna średniego napięcia (SN), będąca własnością B. Spółka Akcyjna z siedzibą w (…), wykorzystywana przez B. do przesyłu energii elektrycznej, przebiegająca przez działkę (…) należącą do A. Spółka Akcyjna od 2021 (obszar zakładowy) - dalej: „grunt”, musi zostać przebudowana i przeniesiona „pod ziemię” jako dwie „linie kablowe” 15kW SN - dalej: „linie energetyczne”.

Plany własne B. przewidywały przeniesienie linii napowietrznej SN pod ziemią nie wcześniej niż w 2027 r.

Utrzymanie istniejącej linii energetycznej na przedmiotowej działce w dotychczasowym napowietrznym układzie, uniemożliwiałoby realizację Inwestycji, jako że zgodnie z planem hala Magazynu byłaby centralnie usytuowana na gruncie, na którym posadowiono linię napowietrzną, co w świetle obowiązujących przepisów jest niedopuszczalne.

Spółka wystąpiła do B. o warunki przyśpieszenia przebudowy linii SN (z linii napowietrznej na podziemną linię kablową) w szczególności o określenie warunków usunięcia kolizji z siecią energetyczną, celem umożliwienia realizacji Inwestycji.

W odpowiedzi B. przesłała warunki usunięcia kolizji, informując, że zmiana lokalizacji urządzeń jest możliwa w przypadku pokrycia przez A. wszystkich kosztów związanych ze zmianą lokalizacji, uzyskania zgody na umieszczenie części urządzeń w pasie drogowym, zastrzegając, że przebudowanie/ przeniesienie i odtworzenie urządzeń ma być wykonane przez A., stosując wytyczne do budowy systemów elektroenergetycznych B., z jednoczesnym zobowiązaniem A., do:

• opracowania projektu budowlanego i wykonawczego oraz uzyskania wszelkich pozwoleń wraz z podpisaniem umów;
• przebudowania linii napowietrznych na dwie linie kablowe: SN 15kV wraz ze stanowiskiem słupowym SN-15kV oraz dwoma rozłącznikami typu RPN - III i złączem kablowym ZKSN-7 wraz z przewodem sterowniczym światłowodowym, zrealizowane po nowej niekolidującej trasie;
• stosowania złączy kablowych w miejscu ogólnodostępnym od strony drogi;
• skoordynowania prac z pracami modernizacyjnymi realizowanymi na zlecenia B.;
• zdania materiałów pochodzących z demontażu do magazynu B.;
• ustanowienia nieodpłatnej bezterminowej służebności przesyłu na rzecz B. i jej następców prawnych;
• podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego po usunięciu kolizji.
• dokonania formalnej akceptacji przez A., że urządzenia energetyczne, oraz części sieci elektroenergetycznej, które podlegają przeniesieniu, stanowić będą własność B., zarówno w trakcie jak i po usunięciu kolizji, natomiast urządzenia energetyczne, oraz części sieci elektroenergetycznej podlegające odtworzeniu, bądź przebudowie, jak również urządzenia energetyczne i części sieci elektroenergetycznej nowo wybudowane w ramach usunięcia kolizji, staną się własnością B., w chwili przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, z zastrzeżeniem, że przeniesieniem posiadania tych urządzeń i części sieci dokonane zostanie niezwłocznie tj. najpóźniej, gdy eksploatacja linii energetycznej (a w istocie dwóch linii kablowych) wraz z urządzeniami, będzie technicznie możliwa.

W związku z potrzebami magazynowymi Spółki związanymi z rozwojem działalności operacyjnej, A. zobowiązało się na własny koszt „przesunąć linię napowietrzną” z placu budowy na obszar, który nie kolidował z budową magazynu, co zgodnie z warunkami nałożonymi przez B. było możliwe przez budowę dwóch linii kablowych pod ziemią.

Uzyskano stosowne pozwolenia na przebudowę i przeniesienie linii pod ziemią inną trasą, (wzdłuż brzegów działki) oraz ustanowiono notarialnie nową służebność bezpłatną na rzecz B.

Ustanowienie służebności było niezbędne, by w razie awarii kabli, zakład energetyczny mógł dokonać naprawy i zapewnić ciągłość przesyłu energii.

Prace budowlane dotyczące części sieci elektroenergetycznej i urządzeń elektroenergetycznych, zostały wykonane a w ich efekcie część linii napowietrznej zastąpiona została przez linie kablowe, które przebiegają w zmienionej lokalizacji (wzdłuż granicy wspomnianej działki), tj. na obszarze, który nie koliduje z budową hali magazynowej.

Wykonane prace obejmowały również wymianę słupa energetycznego oraz montaż urządzeń elektroenergetycznych, niezbędnych do funkcjonowania i sterowania linii podziemnych. Przebudowa była dokonana bez udziału środków pomocowych UE.

W związku z powyższym B. złożyło oświadczenie, że zmiana dotychczasowej lokalizacji urządzeń elektroenergetycznych i elementów sieci elektroenergetycznej jest działaniem na majątku B., co A. uznało.

Uzgodnienia wyżej opisane, co do charakteru, zakresu i sposobu realizacji Inwestycji, dokonane pomiędzy właścicielem i operatorem linii i urządzeń energetycznych t.j. B. i A., w tym także co do przeniesienia posiadania i własności urządzeń elektroenergetycznych i części sieci elektroenergetycznej wraz z prawami autorskimi do dokumentacji techniczno-prawnej związanej z usunięciem kolizji, ze skutkiem zobowiązująco-rozporządzającym, o wartości szacunkowej uzgodnionej przez A. i B. ustalono na kwotę (…) złotych netto, to jest (…) złotych brutto (VAT (…) złotych) oraz w tych samych kwotach za działania na majątku B. - określane będą dalej zbiorczo jako: „Umowa kolizyjna”.

Uzgodnienia zostały wykonane w całości, co potwierdza Protokół odbioru technicznego, podpisany przez B. i A. w dniu 19 czerwca 2026 r.

A. wraz z podpisaniem przez strony Protokołu, wystawiła B. fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur za przeniesione nakłady i prawa na kwotę (…) złotych netto, to jest (…) złotych brutto (VAT (…) złotych).

Równocześnie, A. została obciążona przez B. za „działania na majątku B.”, za które B. wystawiła Wnioskodawcy fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z pracami dot. usunięcia kolizji określonych w umowie na kwotę (…) złotych netto, to jest (…) złotych brutto (VAT (…) złotych).

Strony dokonały umownego potrącenia wzajemnych zobowiązań i należności - z wyżej wymienionych tytułów.

Podstawą faktyczną i prawną dla potrącenia jest fakt, że A. i B. są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, a tym samym każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, nadto przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze a obie wierzytelności są wymagalne, mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

Skutek potrącenia w opisanym stanie to umorzenie się nawzajem wierzytelności wyrażonych tą sama kwotą, zgodnie z art. 498 i następne Ustawy Kodeks cywilny.

B. i A. nie mają przymiotu podmiotów powiązanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, a w sprawie nie występuje element transgraniczny.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy nakłady poniesione przez Spółkę na przebudowę linii napowietrznej SN będącej własnością B., w związku z budową Magazynu, przeniesione w całości na B. jako „linie energetyczne” będą stanowić dla Spółki (A.) koszty uzyskania przychodów.

Jak wynika z wniosku wydatki poniesione w związku z usunięciem kolizji mają charakter celowy oraz racjonalny, wydatki te nie zostaną Spółce w jakikolwiek zwrócone. Poniesienie wydatków warunkowało możliwość budowy Magazynu, bez którego rozwój działalności operacyjnej Spółki byłby niemożliwy. Wydatki poniesione na usunięcie kolizji umożliwiają prowadzenie działalności operacyjnej i tym samym przyczyniają się do osiągania przychodów, nie podwyższają wartości początkowej Magazynu. Wydatki te pozwalają na realizację Inwestycji w Magazyn w sposób maksymalizujący jego przyszłe wykorzystanie.

Uznać należy zatem, że Wydatki poniesione przez Państwa na usunięcie kolizji sieci elektroenergetycznej pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i poniesione zostaną w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Aby można było Wydatki zaliczyć do kategorii „Inwestycja w obcym środku trwałym” koniecznym byłoby, żeby przebudowywana Linia została oddana Spółce do używania na podstawie, np. umowy najmu czy dzierżawy. Mówi o tym art. 16a ustawy o CIT:

W Państwa przypadku natomiast Spółka jedynie przebuduje Linię, której prawa własności przez cały okres przebudowy pozostają u właściciela (B.). Zgadzam się więc, że Wydatków nie można amortyzować jako Inwestycji w obcym środku trwałym.

Jedną z kategorii kosztów uzyskania przychodów są koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie służy całokształtowi prowadzonej działalności i przyczynia się do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu prowadzonej działalności gospodarczej. Bez wątpienia wydatków na przebudowę linii energetycznej nie można bezpośrednio powiązać z konkretnym przychodem. Natomiast Wydatki są częścią Inwestycji, która to stanie się środkiem trwałym Spółki. Jako takie mają jedynie wpływ na wartość początkową tegoż środka trwałego. Należy więc zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio związane z przychodem, także dlatego że nie ma możliwości wskazania konkretnych okresów, w których odpowiadałby im przychód.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT:

Oznacza to, że Wydatki poniesione przez Państwa na przebudowę linii napowietrznej, w związku z realizacją Inwestycji, Spółka powinna ująć jako koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami w dacie protokołu przekazania przez Spółkę efektów przebudowy linii napowietrznej na rzecz B. jako właściciela sieci.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądów administracyjnych zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.