0114-KDIP2-2.4010.290.2026.1.PK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący zobowiązania Spółki do przesyłana ksiąg podatkowych prowadzonych przez zagraniczny oddział. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa handlowego, mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącą polskim rezydentem dla celów podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”) oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT"), zarejestrowaną w Polsce również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Wnioskodawca został utworzony w 2006 r. w wyniku zawarcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie jest więc podmiotem powstałym z przekształcenia, połączenia, podziału lub przejęcia.

Wnioskodawca należy do grupy C., będącej jednym ze światowych liderów w sektorze zarządzania nieruchomościami komercyjnymi (dalej: „Grupa”). Działalność biznesowa prowadzona przez Grupę obejmuje m. in.:

a)  zarządzanie portfelami nieruchomości komercyjnych,

b)  inwestycje w nieruchomości komercyjne,

c)  tworzenie i zarządzanie strategiami inwestycyjnymi.

W ramach działalności prowadzonej w Europie, Grupa zarządza aktywami nieruchomościowymi zlokalizowanymi m. in. we Francji, w Niemczech, w Hiszpani czy też w Polsce.

Zgodnie z wpisem do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy w Polsce jest zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie (kod PKD: 68.32.Z). Wnioskodawca sporządza roczne sprawozdanie finansowe na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522 ze zm., dalej: „UoR”).

Wnioskodawca posiada wyodrębnioną jednostkę organizacyjną w Republice Czeskiej stanowiącą jego zagraniczny oddział, ujawniony w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: „Oddział”). Oddział Wnioskodawcy prowadzi samodzielnie księgi rachunkowe zgodnie z przepisami obowiązującymi w Republice Czeskiej - jest to tzw. oddział samobilansujący. Oddział stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę w Republice Czeskiej.

Dochody osiągnięte przez Wnioskodawcę za pośrednictwem Oddziału w Republice Czeskiej są opodatkowane zgodnie z postanowieniami Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzoną w Warszawie w dniu 13 września 2011 r. i zmodyfikowaną przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Czechy dnia 7 czerwca 2017 r (dalej: „UPO PL-CZ”).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt a UPO PL-CZ, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy może być opodatkowany w Republice Czeskiej, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień liter b) - c) niniejszego ustępu.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL-CZ, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Tym samym zyski uzyskiwane przez Wnioskodawcę za pośrednictwem Oddziału i przypisane do tego Oddziału podlegają wyłączeniu z opodatkowania w Polsce (metoda wyłączenia z progresją).

Pytanie

Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do przesyłania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez Oddział Wnioskodawcy po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, nie będzie on zobowiązany do przesyłania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez jego zagraniczny Oddział w formie ustrukturyzowanej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej (struktura logiczna JPK_KR_PD).

uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.

Z dniem 1 stycznia 2025 r. wszedł w życie art. 2 pkt 11 lit. a ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw , zmieniający treść art. 9 Ustawy o CIT poprzez dodanie do tego przepisu nowych ustępów 1c-1g oraz 5. Zgodnie z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r., znowelizowanym na podstawie art. 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 15 maja 2026 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne , podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do końca siódmego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 9 ust. 5 Ustawy o CIT, minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:

1)  zakres dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi podlegające przekazaniu na podstawie ust. 1c i 1e, oraz sposób ich wykazywania w tych księgach,

2)  grupy podatników innych niż określeni w ust. 1d lub spółek niebędących osobami prawnymi zwolnionych z obowiązku prowadzenia ksiąg przy użyciu programów komputerowych lub ich przesyłania w całości albo części na podstawie ust. 1c

3)  uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ksiąg.

Na podstawie przytoczonego art. 9 ust. 5 Ustawy o CIT wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1314 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”), określające zakres dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c i 1e Ustawy o CIT oraz sposób ich wykazywania w księgach. Rozporządzenie nie określa przy tym zakresu obowiązków podatników związanych z działalnością wykonywaną przez ich zagraniczne oddziały.

Podstawą do prowadzenia ksiąg rachunkowych przez podmioty mające swoją siedzibę w Polsce (w tym Wnioskodawcę) są przepisy UoR, określające zakres oraz formę, w jakiej księgi te powinny być prowadzone. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 UoR, przepisy ustawy o rachunkowości, stosuje się m.in. do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

• spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji),
• oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 89 ze zm.).

Przepisy UoR nie znajdują jednak zastosowania względem oddziałów zagranicznych polskich spółek handlowych, wykonujących swoją działalności w kraju innym niż Polska, z czym związane jest prowadzenie ksiąg rachunkowych zgodnie z przepisami obowiązującymi w krajach, w których działalność takich oddziałów jest wykonywana.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 UoR, jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio:

1)  aktywa i fundusze wydzielone;

2)  wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;

3)  przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);

4)  wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).

Zgodnie z art. 51 ust. 2 UoR, do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji "Różnice kursowe z przeliczenia", jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

Jednostkami sporządzającymi samodzielne sprawozdania finansowe, o których mowa w art. 51 ust. 1 UoR, są m. in. wyodrębnione strukturalnie tzw. oddziały samobilansujące, będące jednostkami organizacyjnymi przedsiębiorcy prowadzącymi własne księgi rachunkowe i sporządzającymi oddzielne sprawozdania finansowe. Potwierdzają to stanowiska prezentowane w piśmiennictwie:

- „Artykuł 51 u.rach. dotyczy tych jednostek gospodarczych, które w swojej strukturze organizacyjnej mają wyodrębnione tzw. oddziały samobilansujące. Oddział samobilansujący to wewnętrzna jednostka organizacyjna, która z punktu widzenia prawa bilansowego prowadzi własne księgi rachunkowe oraz sporządza własne sprawozdania finansowe. Oddziały takie mogą być tworzone w zasadzie w każdej jednostce gospodarczej na mocy uchwały wspólników lub osób reprezentujących jednostkę (w zależności od formy prowadzonej działalności gospodarczej). Powodem ustanowienia oddziałów samobilansujących się jest zazwyczaj położenie geograficzne lub rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej oraz nadanie takiej jednostce organizacyjnej dużej samodzielności 3 organizacyjnej i finansowej”.

Tym samym zgodnie z art. 51 UoR, do prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z polskimi przepisami zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli jednostki te posiadają oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, sporządzające sprawozdania finansowe w krajach swoich siedzib, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej włącza się jedynie odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów.

Wobec tego przepisy UoR nie nakładają obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych według polskich regulacji przez zagraniczne oddziały jednostki prowadzącej księgi rachunkowe zgodnie z polską ustawą o rachunkowości. Zawierają one jedynie obowiązek ujmowania danych z bilansów zagranicznych oddziałów w skonsolidowanym sprawozdaniu jednostek podlegających pod polskie regulacje.

W związku z powyższym, skoro na podstawie przepisów o rachunkowości Wnioskodawca jest obowiązany do prowadzenia ewidencji rachunkowej jedynie w zakresie swojej działalności (jako jednostki macierzystej) i z wyłączeniem zagranicznych oddziałów samobilansujących, należy uznać, że zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT jest on zobowiązany do przesyłania jedynie ksiąg rachunkowych prowadzonych przez siebie, z wyłączeniem ksiąg rachunkowych prowadzonych przez swój zagraniczny Oddział, skoro Oddział jest inną jednostką w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości, w dodatku nie stosującą do swoich rozliczeń przepisów UoR.

Nie można zatem oczekiwać, że Wnioskodawca byłby zobowiązany do przekazywania polskim organom podatkowym ksiąg rachunkowych dotyczących działalności zagranicznego Oddziału. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w rozstrzygnięciach organów podatkowych:

„Przechodząc na grunt prawa podatkowego należy zauważyć, że kluczowym aspektem usankcjonowania obowiązków JPK w odniesieniu do ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały podatników CIT, jest dokonanie prawidłowej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Regulacja ta nakłada bowiem na podatników CIT obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c oraz 1e ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości)” (0111-KDIB1-2.4010.64.2026.2.EKB).

„Ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości). Spółka (macierzysta) ma obowiązek wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym” (0111-KDIB1-3.4010.278.2026.1.JKU).

Powyższa konkluzja co do braku obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych samobilansującego Oddziału nie jest przy tym uzależniona od metody unikania podwójnego opodatkowania wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania łączącej Polskę z krajem siedziby zagranicznego oddziału polskiego podatnika. Obowiązek przesyłania ksiąg rachunkowych jest bowiem związany z regulacjami o charakterze rachunkowym (ewidencyjnym), a nie podatkowym, tym samym przy interpretowaniu zakresu tego obowiązku kluczowe znaczenie mają przepisy UoR lub innych regulacji rachunkowych mających zastosowanie w danym stanie faktycznym.

Mając na uwadze powyższe, art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT ani wydane na jego podstawie akty prawne (w tym przede wszystkim Rozporządzenie) nie nakładają na Wnioskodawcę obowiązków związanych z przekazywaniem ksiąg rachunkowych prowadzonych przez jego zagraniczny Oddział w formie ustrukturyzowanej właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa CIT”):

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy CIT:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy CIT:

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy CIT:

Zgodnie z art. 193a § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, dalej: „Ordynacja podatkowa”):

W myśl z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej:

Z art. 9 ust. 1d ustawy CIT, wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy CIT:

Art. 9 ust. 5 ustawy CIT stanowi, że:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm. - dalej: „ur”):

W myśl art. 4 ust. 1 ur:

Art. 51 ur stanowi, że:

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium RP. Gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium RP i które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium RP regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

Tak więc ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Polski, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości. Ustawa CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy CIT, nie powinien więc obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości). Macierzysta Spółka ma obowiązek wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym.

Podsumowując, Spółka nie jest zobowiązana do przesyłania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez Oddział po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy CIT.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.