0114-KDIP2-2.4010.286.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie braku obowiązku przesyłania po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujący zagraniczny Oddział Spółki oraz uzupełniania dodatkowych danych o dane Oddziału.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (lub „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej – „Ustawa o CIT”).

Spółka jest częścią większej grupy kapitałowej i w ramach grupy kapitałowej specjalizuje się w logistyce jako operator logistyczny.

W ramach prowadzonej działalności Spółka świadczy kompleksowe usługi magazynowania, kompletacji i dostawy towarów na rzecz spółek z grupy oraz podmiotów zewnętrznych.

Spółka prowadzi działalność w zakresie m.in. magazynowania i przechowywania towarów (PKD 52.10.B), działalności firm centralnych (PKD 70.00.Z), handlu hurtowego z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi (PKD 46), transportu lądowego oraz transportu rurociągowego (PKD 49), a także działalności związanej z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki (PKD 62).

Spółka posiada oddział zagraniczny na terytorium Republiki Łotewskiej, który działa pod firmą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w (…) (Łotwa), A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Latvijas filiale z siedzibą pod adresem (…) (dalej – „Oddział”).

Oddział prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Republiki Łotewskiej, głównie zapewniając obsługę logistyczną sieci dystrybucji spółek z grupy w regionie bałtyckim.

Oddział prowadzi własne księgi rachunkowe na terytorium Republiki Łotewskiej, zgodnie z przepisami łotewskiego prawa rachunkowego i jest podmiotem samobilansującym się na potrzeby przepisów o rachunkowości.

Łotewski plan kont oraz zasady rachunkowości stosowane na Łotwie różnią się od polskiej ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej: „UoR”).

Oddział sporządza samodzielne sprawozdanie finansowe zgodnie z przepisami prawa łotewskiego i jest jednostką samobilansującą.

Oddział do prowadzenia ksiąg stosuje łotewskie przepisy dotyczące rachunkowości (łot.Grāmatvedības likums, ustawa z dnia 10.06.2021 numer..."), która reguluje prowadzenie ksiąg, oraz Ustawie o rocznych sprawozdaniach finansowych i skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych (łot.Gada pārskatu un konsolidēto gada pārskatu likums ustawa z 22.10.2015 numer ...), która odnosi się do sprawozdawczości.

Odpowiednie dane wynikające z bilansu Oddziału, wyrażone w walucie obcej, są przeliczane na walutę polską i włączane do łącznego sprawozdania finansowego Spółki sporządzanego na podstawie art. 51 ust. 2 UoR.

Spółka oraz Oddział z uwagi na różnice zasad w zakresie prowadzenie ksiąg podatkowych korzystają z różnych systemów księgowych. Spółka posiada zdolności techniczne do wglądu do ksiąg Oddziału, niemniej jednak system Spółki nie daje możliwości translacji zapisów księgowych z systemu Oddziału na zapisy księgowe w systemie Spółki.

Oddział łotewski składa również we własnym zakresie deklarację podatkową na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych (łot. Uzņēmuma ienākuma nodokļa) na Łotwie.

Spółka przekracza próg przychodowy 50 mln EUR, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105, dalej: „Ustawa zmieniająca”), i w związku z tym jest zobowiązana do prowadzenia i przesyłania ksiąg rachunkowych w formacie JPK_KR_PD po raz pierwszy za rok podatkowy rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2024 r.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT obejmuje wyłącznie księgi rachunkowe prowadzone przez Spółkę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też rozciąga się również na księgi rachunkowe prowadzone przez Oddział na terytorium Republiki Łotewskiej, zgodnie z przepisami prawa łotewskiego.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca jest zobowiązany na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego księgi rachunkowe prowadzone przez Oddział po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 OP, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 OP?

2.  Czy Wnioskodawca jest zobowiązany uzupełniać dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o dane Oddziału, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości?

Państwa stanowisko w sprawie

Własne stanowisko w sprawie:

1.  Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego księgi rachunkowe prowadzone przez Oddział po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 OP, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 OP.

2.  Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany uzupełniać dodatkowych danych, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o dane Oddziału, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 oraz pytania 2:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT:

„Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m”.

Na mocy art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT:

„Podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do dnia upływu terminu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1, albo deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej”.

Przepis art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, to jest zgodnie z przepisami UoR, do której ustawa podatkowa w tym zakresie wyraźnie odsyła.

W celu określenia, w jakim kształcie i zakresie podatnik obowiązany jest prowadzić księgi rachunkowe, a następnie przesyłać je do administracji skarbowej, konieczne jest odwołanie się do UoR, do której art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT wprost odsyła.

Kluczowe znaczenie ma tutaj art. 2 ust. 1 pkt 1 UoR, który stanowi:

„Przepisy ustawy stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego”.

Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie ogranicza stosowanie polskiej UoR do podmiotów posiadających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to zasada terytorialności polskiego prawa rachunkowego.

Zdaniem Wnioskodawcy, UoR nie ma i nie może mieć zastosowania do jednostek organizacyjnych prowadzących działalność na terytorium innych państw.

W rezultacie należy uznać, że Oddział prowadzi na terytorium Łotwy księgi rachunkowe zgodnie z przepisami prawa łotewskiego, nie zaś na podstawie polskiej UoR, która to reguluje zasady prowadzenia ewidencji wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podobne regulacje o zasięgu terytorialnym obowiązują na Łotwie, zobowiązując zagraniczne oddziały polskich przedsiębiorstw do prowadzenia ksiąg według przepisów kraju siedziby oddziału, w tym przypadku na Łotwie.

Skoro art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT nakazuje podatnikowi przesyłanie ksiąg rachunkowych rozumianych jako księgi prowadzone zgodnie z polską UoR, a Oddział takich ksiąg nie prowadzi i nie ma takiego obowiązku, to obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT nie może rozciągać się na księgi Oddziału, które nie są prowadzone na podstawie UoR.

Zdaniem Spółki prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 1 pkt 1 UoR nie polega na kreowaniu „wyłączeń” od domniemanego ogólnego obowiązku, lecz na ustaleniu, kto i w jakim zakresie pozytywnie podlega przepisom tej ustawy.

Zagraniczne oddziały polskich spółek, w zakresie działalności prowadzonej na terytorium obcego państwa, nigdy nie zostały objęte zakresem stosowania polskiej UoR nie dlatego, że zostały z niego wyłączone, lecz dlatego, że zasada terytorialności sprawia, iż polskie prawo rachunkowe po prostu ich nie dotyczy.

Potwierdzeniem tezy o odrębności ewidencji rachunkowej Oddziału jest brzmienie art. 51 UoR, który reguluje sposób uwzględniania danych oddziałów zagranicznych w sprawozdaniu finansowym jednostki macierzystej.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 UoR:

„Jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów) (…)”.

Zgodnie zaś z art. 51 ust. 2 UoR:

„Do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski (…)”.

Zdaniem Wnioskodawcy, analiza art. 51 ust. 1 i 2 UoR dostarcza rozstrzygającego i samodzielnego dowodu na odrębność ewidencji rachunkowej Oddziału i to dowodu wynikającego wprost z literalnego brzmienia ustawy, bez potrzeby odwoływania się do jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej.

Po pierwsze, art. 51 ust. 1 UoR wprost stanowi, że oddział sporządza samodzielne sprawozdanie finansowe. Ustawodawca nie użył słowa „odrębne” ani „własne” lecz użył słowa „samodzielne”.

Samodzielność sprawozdania finansowego oznacza, że jest ono sporządzane niezależnie, na podstawie własnej, kompletnej ewidencji rachunkowej Oddziału, bez udziału danych z ksiąg jednostki macierzystej.

W ocenie Wnioskodawcy samodzielność i autonomia sprawozdania finansowego pozostaje w nierozerwalnym związku z samodzielnością ksiąg rachunkowych, gdyż to z ksiąg wyprowadza się dane do bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkową.

Następnie art. 51 ust. 2 UoR stanowi, że do łącznego sprawozdania finansowego włącza się „odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów”, nie zaś same księgi oddziałów, nie wszystkie zapisy, nie całe sprawozdania finansowe, lecz jedynie „odpowiednie dane” z bilansów, i to wyrażone w walutach obcych, które muszą być przeliczone na walutę polską po kursie NBP.

Gdyby Oddział prowadził tę samą ewidencję rachunkową co Wnioskodawca i gdyby jego zapisy były częścią polskich ksiąg rachunkowych Spółki prowadzoną w złotych polskich wówczas przepis art. 51 ust. 2 UoR byłby normą całkowicie pustą i zbędną, gdyż w takim wypadku wystarczyłoby zwykłe zsumowanie pozycji z jednej, wspólnej ewidencji, bez żadnego przeliczania walutowego i bez żadnej odrębnej procedury.

Tymczasem ustawodawca przewidział skomplikowaną, wieloetapową procedurę zakładającą: pobranie danych z odrębnego bilansu Oddziału, przeliczenie tych danych na walutę polską po kursie NBP na dzień bilansowy, włączenie przeliczonych danych do łącznego sprawozdania. Każdy z tych etapów zakłada, że Oddział prowadzi własne, odrębne księgi w obcej walucie, według obcego prawa rachunkowego.

Warto również odnotować że, sam fakt wyróżnienia przez UoR kategorii „łącznego sprawozdania finansowego” jako kategorii odrębnej od zwykłego sprawozdania finansowego, dowodzi, że ewidencja jednostki macierzystej i ewidencja oddziałów zagranicznych są odrębnymi, autonomicznymi zbiorami danych a nie jedną, wspólną ewidencją rachunkową.

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro UoR wyraźnie odróżnia ewidencję Spółki od ewidencji Oddziału, to obowiązek z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, który odsyła do przepisów UoR, musi być interpretowany zgodnie z poszanowaniem tejże odrębności.

W ocenie Wnioskodawcy zwrot zawarty w art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT „przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego nakazuje przesyłać „te księgi”, które podatnik jest zobowiązany prowadzić zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT w zw. z odrębnymi przepisami.

Zdaniem Wnioskodawcy, niemożność rozciągnięcia obowiązku z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT na księgi Oddziału potwierdzają w sposób niezależny i równie kategoryczny względy techniczne, które czynią hipotetyczne wykonanie tego obowiązku obiektywnie niemożliwym, nawet gdyby istniała ku temu podstawa prawna (której, jak wykazano powyżej, nie ma).

Wynika to z tego, że:

• struktura logiczna JPK_KR_PD opiera się na „znacznikach identyfikujących konta ksiąg” (dalej – „Znaczniki”), wykazywanych według słownika znaczników identyfikujących konta ksiąg dla pozostałych jednostek, określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1314, dalej: „Rozporządzenie”). Znaczniki te stanowią swoisty „kod klasyfikacyjny” konta księgowego, gdzie każde konto w polskim planie kont musi otrzymać odpowiedni znacznik z zamkniętego katalogu, opartego wyłącznie na strukturze i zasadach UoR.

Węzeł ZOiS (Zestawienie Obrotów i Sald) pliku JPK_KR_PD jest wypełniany przez przypisanie każdemu kontu syntetycznemu i analitycznemu odpowiedniego znacznika ze słownika. Węzeł RPD (Rozliczenie Podatku Dochodowego) wypełniany jest na podstawie danych z polskich ksiąg rachunkowych powiązanych z polskim CIT różnic przejściowych, kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, przychodów zwolnionych i tym podobnych kategorii wyłącznie polskiego prawa podatkowego.

Natomiast Oddział prowadzi ewidencję rachunkową zgodnie z łotewskim planem kont i łotewskimi standardami rachunkowości, odmiennymi zarówno co do struktury, jak i zasad klasyfikacji operacji. Łotewski plan kont organizuje konta według odmiennej systematyki niż polska UoR, przez co inne mogą być kategorie kont, inne zasady wyceny aktywów i pasywów, inne definicje przychodów i kosztów oraz inna metodyka ujmowania operacji.

Przypisanie do kont prowadzonych przez Oddział znaczników przewidzianych wyłącznie dla polskich ksiąg rachunkowych jest obiektywnie niemożliwe, gdyż nie istnieje żaden „mechanizm konwersji” między łotewskim a polskim planem kont.

Sytuacja braku możliwości przeprowadzenia konwersji lub translacji ksiąg rachunkowych jest identyczna jak w przypadku podmiotów stosujących Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (MSSF) i właśnie tę niemożność techniczną ustawodawca dostrzegł i uwzględnił w Rozporządzeniu.

Zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia:

„W przypadku podatników sporządzających sprawozdania finansowe na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (…) księgi za rok podatkowy, który rozpoczyna się po dniu 31 grudnia 2024 r., a przed dniem 1 stycznia 2026 r., mogą nie być uzupełniane o dodatkowe dane, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3”.

Uzasadnieniem tego wyłączenia jest dokładnie to, co stwierdza Wnioskodawca w odniesieniu do ksiąg Oddziału tj. niedopasowanie słownika polskich znaczników kont do planów kont stosowanych w ramach innych niż polska UoR standardów rachunkowości.

Identyczna, a nawet istotnie większa niemożność techniczna zachodzi w przypadku ksiąg Oddziału, gdyż, jak to zostało już wcześniej wskazane, łotewskie standardy rachunkowości różnią się od UoR w zakresie struktury planu kont i zasad klasyfikacji co najmniej tak samo jak MSSF.

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro sam ustawodawca i Minister Finansów dostrzegają konieczność wyłączenia podmiotów stosujących inne niż polskie standardy rachunkowości spod obowiązku stosowania znaczników kont, a czynią to wyraźnie i bezpośrednio w Rozporządzeniu, to tym bardziej wyłączenie to musi obejmować księgi zagranicznych oddziałów prowadzone według obcych przepisów prawa rachunkowego.

Warto również wskazać, że delegacja ustawowa dla Ministra Finansów (art. 9 ust. 5 pkt 2 Ustawy o CIT) wprost nakazuje przy wydaniu Rozporządzenia uwzględniać „możliwości technicznoorganizacyjne prowadzenia przez podatników ksiąg”.

Wyżej wskazane możliwości nie występują w zakresie konwersji łotewskich ksiąg Oddziału do polskiej struktury JPK z polskimi znacznikami kont.

W ocenie Wnioskodawcy żądanie wykonania obowiązku technicznie niewykonalnego jest żądaniem niemożliwym a obowiązek niemożliwy do wykonania nie może wynikać z przepisów prawa w demokratycznym państwie prawnym.

Zdaniem Wnioskodawcy, przyjęcie wykładni rozszerzającej zakres obowiązku z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT na księgi Oddziału prowadziłoby ponadto do konsekwencji rażąco sprzecznych z podstawowymi zasadami systemu prawnego.

Paradoksalną konsekwencją odmiennego stanowiska byłaby przykładowo konieczność prowadzenia przez Oddział podwójnej rachunkowości: po pierwsze, ksiąg rachunkowych według prawa łotewskiego, do czego Oddział jest bezwzględnie zobowiązany na mocy łotewskiego prawa, oraz po drugie, równoległych ksiąg rachunkowych według polskiej UoR, ze wszystkimi wymaganiami technicznymi struktury JPK_KR_PD, w tym polskim planem kont, polskimi metodami wyceny i polskimi znacznikami kont.

Żaden przepis polskiego prawa podatkowego lub bilansowego takiego obowiązku nie nakłada. Taki obowiązek byłby rozwiązaniem bezprecedensowym, nieznanym w porządkach prawnych jakiegokolwiek państwa Unii Europejskiej, sprzecznym z unijną zasadą swobody prowadzenia działalności gospodarczej i godzącym w integralność łotewskiego systemu rachunkowości.

Dodatkowo należy wskazać, że z powyższych względów całkowicie pozbawione racji byłoby wymaganie od Spółki dodatkowych danych wskazanych w treści § 2 Rozporządzenia.

W rezultacie zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego księgi rachunkowe prowadzone przez Oddział po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 OP, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 OP.

Analogicznie nie będzie zobowiązany do uzupełniania dodatkowych danych, o których mowa w Rozporządzeniu, o dane Oddziału, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza między innymi interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2026 r., sygn. 0111-KDIB1 2.4010.34.2026.2.EKB.

„Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c oraz 1e ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości)”.

Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.585.2025.2.AJ.

„Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).

W konsekwencji księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem księgi obejmujące działalność zagranicznych oddziałów samobilansujących nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, to nie podlegają one również obowiązkowi uzupełnienia o dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka zobowiązana jest przesyłać po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujący zagraniczny Oddział Spółki oraz czy Spółka jest zobowiązana uzupełniać dodatkowe dane o dane Oddziału, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości.

Odnosząc się do powyższego zagadnienia w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

W myśl z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej:

Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Art. 9 ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:

Rozporządzenie Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1314 ze zm., dalej: Rozporządzenie), określa zakres tych danych oraz sposób ich wykazywania w księgach.

W § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia określono, że:

Zgodnie z § 5 tego Rozporządzenia:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm. – dalej: „ur”):

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ur:

W myśl art. 4 ust. 1 ur:

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ur:

Art. 51 ur stanowi, że:

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei, gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości.

Przechodząc na grunt prawa podatkowego należy zauważyć, że kluczowym aspektem usankcjonowania obowiązków JPK w odniesieniu do ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały podatników CIT, jest dokonanie prawidłowej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Regulacja ta nakłada bowiem na podatników CIT obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Biorąc powyższe pod uwagę, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).

W konsekwencji księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem księgi obejmujące działalność zagranicznych oddziałów samobilansujących nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, to nie podlegają one również obowiązkowi uzupełnienia o dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych.

Tym samym, nie są Państwo zobowiązani na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez Oddział po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 OP, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 OP. Nie są Państwo również zobowiązani uzupełniać dodatkowych danych, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o dane Oddziału, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości.

Na koniec, przypomnieć należy, że nieobjęcie ksiąg rachunkowych samobilansujących się oddziałów zagranicznych obowiązkami w zakresie JPK na gruncie ustawy o CIT nie zwalnia Spółki (macierzystej) z obowiązku wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym. Zwrócić należy bowiem uwagę, że podatnicy mają, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby istniała możliwość określenia m.in. wysokości dochodu/straty, podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Obowiązek ten – dla celów podatkowych – istnieje niezależnie od możliwości jakie wynikają z ustawy o rachunkowości w odniesieniu do samobilansujących się zagranicznych oddziałów.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.