0114-KDIP2-2.4010.274.2026.3.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uzyskania przychodu przez Spółkę z tytułu obciążenia pracownika kosztami korzystania z dodatkowego wyposażenia auta służbowego. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 lipca 2026 r. (data wpływu 24 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest pracodawcą, który udostępnia pracownikom samochody osobowe do celów służbowych. Pracodawca chce ustalić regulamin, w którym pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będą ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika.

Koszt zakupu i montażu tego wyposażenia ponosić będzie pracodawca i pojazd z tym dodatkowym wyposażeniem będzie pozostawał własnością pracodawcy przez cały okres jego użytkowania przez pracownika.

Pracownik nie będzie właścicielem dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego a jedynie będzie miał prawo odpłatnego nabycia pojazdu z dodatkowym wyposażeniem, po zakończeniu okresu użyczenia.

Pracownik korzystający z pojazdu, wyposażonego w dodatkowego wyposażenie na wniosek pracownika, będzie obciążany miesięczną kwotą odpowiadającą wartości tego wyposażenia (rozliczaną proporcjonalnie w czasie użytkowania).

Wnioskodawca planuje wystawianie dokumentu księgowego (nota księgowa lub inny dokument wewnętrzny) obciążającego pracownika.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Dodatkowe wyposażenie pojazdu służbowego może obejmować: hak holowniczy, czujniki parkowania, kamera cofania, dodatkowe oświetlenie (np. LED, ambient), ogrzewane siedzenia, ogrzewaną kierownicę, elektrycznie otwierany i zamykany bagażnik, elektryczną klapę bagażnika z funkcją hands-free, osłony progów, opony lub felgi o podwyższonym standardzie, alarmy, lokalizatory GPS, nakładki ochronne, siatki organizery bagażnika, bagażnik dachowy, dywaniki premium, maty ochronne, systemy multimedialne (np. dodatkowy ekran, audio), ładowarki indukcyjne samochodowe, zestawy bezpieczeństwa (apteczki rozszerzone, gaśnica premium), platforma rowerowa montowana na hak, dywaniki premium, maty ochronne itp. Katalog doposażenia jest szeroki i obejmuje zarówno elementy montowane na stałe, jak również demontowalne.

Regulamin użytkowania pojazdów służbowych dopuszcza korzystanie z pojazdu zarówno w celach służbowych, jak i prywatnych. Regulamin określa zasady korzystania z pojazdu, zasady odpowiedzialności za szkody, zasady tankowania oraz zasady rozliczania kosztów.

Spółka stosuje zasady rozliczania kosztów eksploatacyjnych zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi, tj. odlicza 50% podatku VAT od wydatków związanych z pojazdami wykorzystywanymi w sposób mieszany, zalicza do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków eksploatacyjnych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT. Zasady te wynikają z faktu, że pojazdy są wykorzystywane w sposób mieszany, co jest zgodne z praktyką Spółki oraz zapisami regulaminu użytkowania pojazdów.

W zależności od rodzaju wyposażenia część elementów jest montowana na stałe (np. hak, czujniki, instalacje elektryczne), a część elementów ma charakter wyposażenia demontowalnego (np. box dachowy, platforma rowerowa). Dodatkowe wyposażenie pozostaje własnością Spółki przez cały okres użytkowania pojazdu przez pracownika. Pracownik nie nabywa prawa własności do wyposażenia. Ewentualne przeniesienie własności dodatkowego wyposażenia może nastąpić wyłącznie w przypadku wykupu pojazdu od Spółki przez pracownika - jako element dodatkowego wyposażenia.

Pytania (pytanie nr 4 przeformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1) Czy miesięczne obciążenie pracownika za dodatkowe wyposażenie samochodu służbowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?

2) Czy w takim przypadku prawidłowym dokumentem potwierdzającym transakcję jest nota księgowa, czy faktura VAT?

3) Czy kwota obciążenia pracownika stanowi przychód podatkowy pracodawcy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

4) Czy na Wnioskodawcy, jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu korzystania przez pracownika z dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego, jeżeli pracownik pokrywa w całości koszt tego wyposażenia poprzez miesięczne odpłatności odpowiadające jego wartości?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pozostałych pytań zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy kwota otrzymywana od pracownika stanowi przychód podatkowy pracodawcy, który należy uwzględnić w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „updop, ustawa o CIT”):

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu. Przepis art. 12 tej ustawy, regulujący kwestię przychodów, nie wymienia źródeł przychodu, lecz określa zdarzenia, których wystąpienie powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 ww. ustawy, ustawodawca precyzuje więc jedynie rodzaje przychodów. Ponadto wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Co do zasady, za przychód podatkowy można uznać każde przysporzenie majątkowe podatnika o trwałym charakterze. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Powyższe oznacza, że co do zasady przysporzenie majątkowe uznaje się za przychód podatkowy w dacie jego faktycznego uzyskania, a więc na zasadzie kasowej. Wyjątek od tej reguły stanowią przychody związane z działalnością gospodarczą, które dla celów podatku dochodowego od osób prawnych rozpoznawane są na zasadzie memoriałowej, tj. są przychodem podatkowym w dacie, w której stały się należne, niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie je otrzymał.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ustawy o CIT. Na mocy tego przepisu:

W świetle ww. przepisu, o powstaniu przychodu podatkowego decyduje zaistnienie najwcześniejszego momentu w nim wyznaczonego, a więc dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi. Jeżeli jednak podatnik przed tym dniem wystawił fakturę lub otrzymał należność to przychód powstaje w tym dniu.

Z opisu sprawy wynika, że jako pracodawca, udostępniają Państwo pracownikom samochody osobowe do celów służbowych. Chcą Państwo ustalić regulamin, w którym pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będą ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika. Dodatkowe wyposażenie pojazdu służbowego może obejmować: hak holowniczy, czujniki parkowania, kamera cofania, dodatkowe oświetlenie (np. LED, ambient), ogrzewane siedzenia, ogrzewaną kierownicę, elektrycznie otwierany i zamykany bagażnik, elektryczną klapę bagażnika z funkcją hands-free, osłony progów, opony lub felgi o podwyższonym standardzie, alarmy, lokalizatory GPS, nakładki ochronne, siatki organizery bagażnika, bagażnik dachowy, dywaniki premium, maty ochronne, systemy multimedialne (np. dodatkowy ekran, audio), ładowarki indukcyjne samochodowe, zestawy bezpieczeństwa (apteczki rozszerzone, gaśnica premium), platforma rowerowa montowana na hak, dywaniki premium, maty ochronne itp. Katalog doposażenia jest szeroki i obejmuje zarówno elementy montowane na stałe, jak również demontowalne.

Koszt zakupu i montażu tego wyposażenia ponosić będą Państwo i pojazd z tym dodatkowym wyposażeniem będzie pozostawał własnością Państwa przez cały okres jego użytkowania przez pracownika. Pracownik nie będzie właścicielem dodatkowego wyposażenia pojazdu służbowego a jedynie będzie miał prawo odpłatnego nabycia pojazdu z dodatkowym wyposażeniem, po zakończeniu okresu użyczenia. Pracownicy korzystający z pojazdów służbowych nie są podatnikami podatku VAT w zakresie opisanych czynności.

Państwa wątpliwości w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych dotyczą ustalenia, czy kwota obciążenia pracownika stanowi przychód podatkowy Spółki w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przy czym uważają Państwo, że przychód ten powstanie w momencie zapłaty na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, pracownik będzie mógł zawnioskować o dodatkowe doposażenie w aucie służbowym, które wykraczać będzie ponad standardowe wyposażenie niezbędne do świadczenia pracy, a które ma służyć osobistym celom pracownika. Pracownik korzystający z pojazdu, wyposażonego w dodatkowego elementy na wniosek pracownika, będzie obciążany miesięczną kwotą odpowiadającą wartości tego wyposażenia (rozliczaną proporcjonalnie w czasie użytkowania).

W analizowanej sprawie opisane przez Państwa czynności w zakresie udostępnienia pracownikowi dodatkowego wyposażenie samochodu służbowego dokonane są za odpłatnością.

Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo wystawianie dokumentu księgowego obciążającego pracownika za czynności opisane we wniosku. Zatem udostępnienie pracownikowi dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego nie będzie miało związku z potrąceniami pracowniczymi, lecz będzie zapłatą za wykonaną usługę. Spółka uzyska w ten sposób przysporzenie majątkowe o trwałym charakterze. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.

Mając na względzie opis sprawy stwierdzić należy, że odpłatne udostępnienie pracownikowi, który o to wnioskował dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego jest odpłatnym świadczeniem usług dla pracownika.

W tej sytuacji wpłaty dokonywane przez pracownika, którymi Spółka go obciąża stanowią dla Spółki przychód. Nie mniej jednak skoro w sprawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług, podstawę prawną powstania przychodu nie będzie stanowił tak jak uważa Spółka artykuł 12 ust. 1 ustawy o CIT, lecz art. 12 ust. 3 i 3a ww. ustawy. To świadczenie usług, tj. odpłatne udostępnienie pracownikowi dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego odbywa się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę.

Przychody związane z działalnością gospodarczą, tak jak ma to miejsce w analizowanej sprawie, dla celów podatku dochodowego od osób prawnych rozpoznawane są na zasadzie memoriałowej, tj. są przychodem podatkowym w dacie, w której stały się należne, niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie je otrzymał.

Dla momentu rozpoznania przychodu osiąganego przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą istotne pozostają daty zaistnienia następujących zdarzeń:

‒    w zależności od przedmiotu tej działalności – wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi;

‒    wystawienia faktury;

‒    uregulowania należności.

Przychód osiągany przez podatnika co do zasady powstaje w dacie zajścia najwcześniejszej z ww. okoliczności.

W konsekwencji powyższego kwotę otrzymywaną od pracownika w związku z odpłatnym świadczeniem usług dla tego pracownika, należy uwzględnić w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że jak wynika z interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług z 11 sierpnia 2026 r. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.522.2026.5.WH obciążenie pracownika miesięczna kwotą za udostępnienie mu dodatkowego wyposażenia samochodu służbowego powinni Państwo dokumentować fakturą, ponieważ to faktura jest dokumentem potwierdzającym wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.