0114-KDIP2-2.4010.266.2026.2.ND

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zaistniałego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup produktów spożywczych wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników na kontrakcie zagranicznym i zakwaterowanych przez spółkę.

Uzupełnili go Państwo pismem z 17 lipca 2026 r. (wpływ 17 lipca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie realizacji prac budowlanych poza granicami Polski. Obecnie wykonujemy prace na terenie Belgii. Na czas realizacji kontraktu nasi pracownicy są zakwaterowani w wynajmowanym przez spółkę obiekcie noclegowym. W miejscu zakwaterowania znajduje się kuchnia, a spółka zapewnia zakup produktów spożywczych niezbędnych do przygotowania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym. Zakupy obejmują podstawowe produkty spożywcze, takie jak m.in. ryż, makaron, mięso, warzywa, owoce oraz inne artykuły niezbędne do przygotowania codziennych posiłków. Produkty te nie są przekazywane pracownikom do ich swobodnej dyspozycji ani na własność. Są one wykorzystywane wyłącznie do przygotowywania posiłków spożywanych przez pracowników w miejscu zakwaterowania podczas realizacji obowiązków służbowych na kontrakcie zagranicznym. Zakup produktów spożywczych finansowany jest przez spółkę i ma na celu zapewnienie właściwej organizacji pracy, pobytu pracowników za granicą oraz prawidłowej realizacji kontraktu.

Wydatki są dokumentowane fakturami wystawionymi na spółkę. Spółka powzięła wątpliwość, czy wydatki ponoszone na zakup takich produktów spożywczych mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Pracownikom nie są przekazywane produkty spożywcze. Spółka nabywa produkty spożywcze ze środków własnych wyłącznie w celu przygotowania posiłków dla pracowników przebywających w podróży służbowej na terenie Belgii. Pracownikom zapewniane są gotowe posiłki, a nie produkty spożywcze.

Zapewniane posiłki nie stanowią elementu wynagrodzenia za pracę. Nie są one częścią wynagrodzenia ani nie zastępują jakiejkolwiek jego części.

Wydatki na zakup produktów spożywczych są w całości finansowane ze środków obrotowych Spółki.

Koszty zakupu produktów spożywczych ponosi wyłącznie Spółka. Koszty te nie są zwracane przez pracowników, kontrahenta ani żaden inny podmiot.

Spółka nie zapewnia posiłków pracownikom na podstawie obowiązku wynikającego z przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.

Posiłki są zapewniane wyłącznie z uwagi na organizację pracy.

Pracownicy przebywają w podróży służbowej na terenie Belgii i na czas podróży służbowej korzystają z zakwaterowania zapewnionego przez Spółkę. Miejsce wykonywania pracy znajduje się w lokalizacji, w której możliwość zakupu gotowych posiłków w czasie pracy jest bardzo ograniczona lub niemożliwa. W związku z tym Spółka organizuje wyżywienie poprzez zakup produktów spożywczych i przygotowywanie z nich posiłków dla pracowników.

Zapewnienie posiłków ma na celu wyłącznie właściwą organizację pracy oraz umożliwienie pracownikom wykonywania obowiązków służbowych podczas podróży służbowej. Pracownicy nie ponoszą kosztów posiłków i nie otrzymują z tego tytułu dodatkowego świadczenia pieniężnego.

Pytania

Czy wydatki ponoszone przez spółkę na zakup produktów spożywczych (m.in. ryżu, makaronu, mięsa, warzyw, owoców i innych artykułów spożywczych), wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym w Belgii i zakwaterowanych przez spółkę, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki wydatki ponoszone na zakup produktów spożywczych wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Wydatki te są ponoszone w celu prawidłowej organizacji pracy oraz realizacji kontraktu wykonywanego poza granicami Polski. Spółka zapewnia pracownikom zakwaterowanie, a zakupione produkty spożywcze są wykorzystywane wyłącznie do przygotowywania posiłków w miejscu zakwaterowania. Produkty nie są przekazywane pracownikom do swobodnego dysponowania ani na własność. Zapewnienie wyżywienia w opisanych okolicznościach służy zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów, ponieważ umożliwia sprawną realizację prac na kontrakcie zagranicznym. Między ponoszonymi wydatkami a osiąganiem przychodów przez Spółkę istnieje związek przyczynowo-skutkowy. W związku z powyższym, zdaniem Spółki, wydatki te spełniają warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554,dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie danego źródła przychodów.

Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

a)  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

b)  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

c)  „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT trzeba przyjąć kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, a tym samym we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego wydatku na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym kontekście istotne jest również, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony wydatek jako koszt podatkowy, była dokonywana z perspektywy jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy na temat tego, czy dany wydatek może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten musi być zawsze osiągnięty.

Ponadto wskazać należy, że uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to Spółka zobowiązana jest wykazać, że ponoszone przez nią ww. wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i pozostają w związku o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Kosztami podatkowymi mogą być także co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w celu zwiększenia efektywności ich pracy, zmniejszenia absencji w pracy oraz wzmocnienia ich identyfikowania się z pracodawcą. Są one bowiem związane z prowadzoną przez podatnika działalnością, mają na celu poprawę samopoczucia pracownika, co w konsekwencji wpłynie na zwiększenie wydajności jego pracy.

W tym miejscu zasadnym jest wskazać, iż zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Wśród wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca wymienił w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

28) kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Mimo, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje terminu „reprezentacja”, to zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami.

Zatem reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu wykreowania pozytywnego wizerunku podatnika. Co istotne, działania o charakterze reprezentacyjnym podejmowane są w stosunku do podmiotów lub ich przedstawicieli zewnętrznych. Pojęcie reprezentacji nie obejmuje natomiast tych działań, które podejmowane są w stosunku do własnych pracowników oraz współpracowników. Koszty te nie podlegają wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, natomiast pozostają w związku z osiąganymi przychodami. Bezsprzecznie bowiem stworzenie przyjaznej atmosfery w miejscu pracy, dbałość o pracownika/współpracownika wiąże te osoby z Wnioskodawcą co przekłada się na większą efektywność podejmowanych przez ww. osoby działań, skutkiem czego są wyższe przychody Wnioskodawcy.

Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

45) wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz koszty, o których mowa w art. 15 ust. 1za pkt 2.

Z wniosku wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie realizacji prac budowlanych poza granicami Polski. Aktualnie wykonują Państwo prace na terenie Belgii. Państwa pracownicy, na czas obowiązywania kontraktu są zakwaterowani w wynajmowanym przez Spółkę obiekcie noclegowym, w którym znajduje się kuchnia, a Państwo zapewniają zakup produktów spożywczych niezbędnych do przygotowania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym. Wskazują Państwo, że produkty te nie są przekazywane pracownikom do ich swobodnej dyspozycji ani na własność. Zakup produktów spożywczych jest finansowany przez Spółkę ze środków obrotowych Spółki. Dodatkowo wskazali Państwo, że koszty te nie są w żaden sposób zwracane przez pracowników, kontrahenta ani żaden inny podmiot. Należy podkreślić, że posiłki są zapewniane wyłącznie z uwagi na organizację pracy - ma to na celu wspomnianą dobrą organizację pracy oraz umożliwienie pracownikom wykonywania obowiązków służbowych podczas podróży służbowej. Pracownicy nie otrzymują z tego tytułu dodatkowego świadczenia pieniężnego. Wydatki są dokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz Spółki.

Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup produktów spożywczych (m.in. ryżu makaronu, mięsa, warzyw, owoców i innych artykułów spożywczych) wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników wykonujących pracę a kontrakcie zagranicznym w Belgii i zakwaterowanych przez spółkę, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Państwa zdaniem wydatki ponoszone na zakup produktów spożywczych wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym spełniają warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że opisane w stanie faktycznym wydatki poniesione na produkty spożywcze przeznaczone do przygotowywania posiłków dla pracowników spełniają kryteria przesłanki pozytywnej zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu, tj. związku ponoszonych wydatków z osiąganiem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła.

Koszty poniesione przez Spółkę na zakup produktów spożywczych wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym (w Belgii) nie należą do kategorii kosztów reprezentacyjnych. Wydatki na artykuły spożywcze w celu przygotowania posiłku w odniesieniu do pracowników są w istocie „kosztami pracowniczymi” podobnymi w swej naturze do innych świadczeń płacowych oraz pozapłacowych dokonywanych na rzecz pracowników. Wydatki te mają wpływ na stworzenie odpowiednich warunków do wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników.

Taki związek przyczynowo-skutkowy z osiąganiem przychodów ze źródła przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów wykazują również wydatki na zakup artykułów spożywczych przeznaczonych do przygotowywania posiłków dla pracowników, którzy wykonują pracę na kontrakcie zagranicznym.

Odnosząc powyższe rozważania do opisanego stanu faktycznego, należy stwierdzić, że wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup produktów spożywczych (m.in. ryżu, makaronu, mięsa, warzyw, owoców i innych artykułów spożywczych), wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników wykonujących pracę na kontrakcie zagranicznym w Belgii i zakwaterowanych przez Spółkę, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.