0114-KDIP2-2.4010.258.2026.1.IN

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek 19 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przyjęcia, że otrzymanie od ubezpieczyciela faktury dokumentującej dopłatę lub zmniejszenie składki skutkuje obowiązkiem odpowiedniego zwiększenia lub zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów na bieżąco zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: “Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów na terytorium Polski. W zakresie podatku od towarów i usług, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka posiada status podatnika czynnego oraz rozlicza się z organem podatkowym za okresy miesięczne, w tym korzysta z pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wnioskodawca jest emitentem kart paliwowych i prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie dostawy określonych towarów - głównie paliw oraz świadczenia usług takich jak parkingi czy opłaty drogowe.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca planuje skorzystać z usług ubezpieczenia sprzedaży (dalej: „usługa ubezpieczeniowa”). Na podstawie informacji oraz warunków współpracy przedstawianych przez Ubezpieczyciela na etapie poprzedzającym zawarcie umowy ubezpieczenia, określających zasady świadczenia usługi ubezpieczeniowej, można wyróżnić następujące warunki współpracy:

1.  Polisa ubezpieczeniowa miałaby obowiązywać w umówionym okresie czasu (12 następujących po sobie miesięcy kalendarzowych), przy czym ze względu na jej zawarcie w trakcie roku, początek okresu ubezpieczenia przypadłby np. w czerwcu 2026 roku, a składka ubezpieczeniowa kalkulowana byłaby za okres kolejnych 12 miesięcy od początku objęcia Wnioskodawcy ubezpieczeniem. W efekcie roczna składka obejmowałaby kolejne 12 miesięcy rozpoczynając od czerwca 2026 roku (rok X) do maja 2027 roku (rok X+1), a następnie w kolejnych latach objętych ubezpieczeniem schemat ten by się powtarzał, aż do czasu rozwiązania polisy ubezpieczeniowej.

2.  Roczna składka ubezpieczeniowa, każdorazowo przed rozpoczęciem 12-miesięcznego okresu ubezpieczenia, byłaby określana w oparciu o prognozowany obrót Spółki, który ma zostać osiągnięty w kolejnych 12 miesiącach objętych ubezpieczeniem, z tytułu sprzedaży realizowanej na rzecz klientów Wnioskodawcy. Na tej podstawie Ubezpieczyciel wystawiałby na rzecz Wnioskodawcy miesięczne faktury dokumentujące świadczenie usługi ubezpieczeniowej, każda na kwotę odpowiadającą 1/12 tak ustalonej rocznej składki ubezpieczeniowej.

3.  Wysokość ostatecznie należnej składki ubezpieczeniowej, nie byłaby możliwa do ustalenia na moment wystawiania miesięcznych faktur dokumentujących usługę ubezpieczeniową, bowiem dopiero po zakończeniu każdego 12-miesięcznego okresu ubezpieczenia, Wnioskodawca zobowiązany byłby do przekazania faktycznie zrealizowanego obrotu objętego ubezpieczeniem w tym okresie, celem obliczenia przez Ubezpieczyciela faktycznie należnej rocznej składki ubezpieczeniowej.

4.  Ubezpieczyciel, dokonując rekalkulacji wysokości składki ubezpieczeniowej za dany rok, w przypadku stwierdzenia różnicy pomiędzy kwotą składki obliczoną zgodnie z pkt 2 powyżej (szacunkowy obrót) a kwotą składki obliczoną zgodnie z pkt 3 powyżej (faktyczny obrót), wystawi Wnioskodawcy fakturę obejmującą tę różnicę. Jednocześnie Strony dopuszczają możliwość przyjęcia rozwiązania, zgodnie z którym kwota składki obliczona zgodnie z pkt 2 powyżej (szacunkowy obrót) stanowi minimalną składkę ubezpieczeniową, co oznacza, że rekalkulacja składki byłaby dokonywana wyłącznie w przypadku, gdy faktyczny obrót okaże się wyższy niż pierwotnie zakładano.

Podsumowując zatem zdarzenie przyszłe w oparciu o uzgodnienia inicjujące zawarcie umowy ubezpieczenia, Wnioskodawca wskazuje, że:

• okresem świadczenia usługi ubezpieczeniowej będzie 12 następujących po sobie miesięcy kalendarzowych, przy czym nie będzie to rok kalendarzowy (dalej: „rok ubezpieczeniowy”);
• roczna składka ubezpieczeniowa będzie kalkulowana wstępnie na podstawie szacowanego obrotu u Wnioskodawcy w danym okresie, który będzie objęty ubezpieczeniem;
• na tej podstawie, w trakcie roku ubezpieczeniowego, Ubezpieczyciel będzie wystawiał co miesiąc, przez kolejne 12 miesięcy kalendarzowych, faktury opiewające na 1/12 składki ubezpieczeniowej, skalkulowanej w oparciu o szacowany obrót u Wnioskodawcy w danym okresie ubezpieczenia (dalej: „faktury 1-12”);
• Wnioskodawca będzie opłacał roczną składkę ubezpieczeniową na podstawie otrzymywanych w trakcie roku ubezpieczeniowego faktur 1-12;
• po zakończeniu roku ubezpieczeniowego, Wnioskodawca będzie zobowiązany przekazać do Ubezpieczyciela informację o faktycznie zrealizowanym w tym okresie rozliczeniowym obrocie;
• na podstawie informacji przekazanych przez Wnioskodawcę, Ubezpieczyciel ponownie wyliczy składkę ubezpieczeniową za dany okres w oparciu o faktycznie zrealizowany obrót;
• w przypadku powstania różnicy między roczną składką oszacowaną a roczną składką faktycznie należną, Ubezpieczyciel wystawi dla Wnioskodawcy kolejną fakturę za zrealizowany rok ubezpieczeniowy, dokumentującą odpowiednio kwotę dopłaty albo zwrotu składki, w zależności od wyniku rozliczenia (dalej: „faktura 13”);
• przyjęcie takiego dwuetapowego modelu kalkulacji wynika z braku możliwości ustalenia ostatecznej wysokości składki na początku roku ubezpieczeniowego, wobec czego faktury 1-12 wystawiane będą w oparciu o wartości prognozowane;
• faktura 13, dokumentująca dopłatę lub zwrot wynikający z rozliczenia składki za dany rok ubezpieczeniowy, nie będzie stanowiła faktury korygującej, o której mowa w art. 106j ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2025 r. poz. 775). Jednocześnie faktura ta w swojej istocie będzie korygowała (in minus lub in plus) wynagrodzenie z tytułu usługi ubezpieczeniowej, w tym znaczeniu, że będzie zawierała rekalkulację należnego wynagrodzenia Ubezpieczyciela do prawidłowego poziomu, odpowiadającego faktycznie zrealizowanym obrotom. Wnioskodawca zastrzega przy tym, że prawidłowość sposobu dokumentowania tego rozliczenia nie jest przedmiotem niniejszego wniosku;
• tym samym, niezależnie od sposobu udokumentowania rozliczenia przez Ubezpieczyciela, celem wystawienia faktury 13 będzie ostateczne oraz prawidłowe rozliczenie wysokości składki ubezpieczeniowej za zakończony rok ubezpieczeniowy, w oparciu o faktycznie zrealizowany obrót przekazany przez Wnioskodawcę;
• rozliczenie to nie będzie wynikało z błędu rachunkowego ani innej oczywistej omyłki istniejącej w chwili wystawiania faktur miesięcznych w trakcie roku ubezpieczeniowego;
• ze względu na brak wypełnienia przesłanek z art. art. 11e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. 2026 r. poz. 554, dalej: „u.p.d.o.p.”) rozliczenie takie nie będzie stanowiło również korekty cen transferowych na gruncie tego przepisu.

Ubezpieczyciel bowiem nie jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., wobec czego przepis ten nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy wyłącznie korekty cen w transakcjach między podmiotami powiązanymi. ^ Wnioskodawca informuje ponadto, że opisany powyżej koszt składki ubezpieczeniowej będzie stanowił dla jego działalności koszt pośredni.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, faktura wystawiana przez Ubezpieczyciela po zakończeniu roku ubezpieczeniowego, dokumentująca różnicę pomiędzy roczną składką ubezpieczeniową skalkulowaną wstępnie w oparciu o szacowany obrót a roczną składką ubezpieczeniową ustaloną ostatecznie w oparciu o obrót rzeczywisty, stanowi dokument potwierdzający przyczyny korekty kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. - a w konsekwencji, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do ujęcia wynikającej z niej korekty kosztu uzyskania przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym ten dokument otrzymał?

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikom możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów, pod warunkiem, że:

1) nie zostały one wymienione w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.,

2) podatnik wykazał ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością,

3) a ich poniesienie będzie miało lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem tych wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Dalej zgodnie z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Tym samym zdaniem Wnioskodawcy art. 15 ust. 4d zd. 2 u.p.d.o.p. znajdzie zastosowanie, gdy koszt jest poniesiony z góry lub z dołu w odniesieniu do okresu dłuższego niż rok na podstawie umowy. Przykładowo - jeśli podatnik otrzymuje fakturę dokumentującą koszt pośredni za okres dotyczący 2 lat, to nie może ująć całej kwoty faktury, jako kosztu w roku poniesienia. Podobnie - jeśli podatnik ma otrzymać fakturę za rok X dopiero w roku X+1 to zgodnie z powyższymi przepisami, powinien koszt ująć już w roku X, pomimo przyjętego okresu rozliczeniowego. Zatem w przypadku, gdy znany jest okres, przez który podatnik będzie beneficjentem danej usługi, za którą ponosi koszt (np. w formie jednorazowej opłaty), to koszt ten powinien być przez niego rozliczony w części, w której dotyczy danego roku podatkowego lub proporcjonalnie do długości okresu, którego usługa dotyczy.

Natomiast Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przepis ten nie dotyczy sytuacji, gdy podatnik otrzymuje fakturę dotyczącą dopłaty bądź zwrotu do uprzednio nadpłaconej składki ubezpieczeniowej, bowiem w takim przypadku nie dochodzi do poniesienia nowego kosztu, dotyczącego z góry określonego okresu przekraczającego rok podatkowy, ani do rozliczenia nowej, jednorazowej opłaty odnoszącej się do przyszłych okresów sprawozdawczych. Dopłata bądź zwrot uprzednio nadpłaconej składki ubezpieczeniowej w tym przypadku stanowi jedynie następczą rekalkulację wynagrodzenia za usługę ubezpieczeniową świadczoną w zakończonym już okresie ubezpieczenia, wynikającą z przyjętego przez strony mechanizmu rozliczenia składki w oparciu o dane rzeczywiste.

W analizowanym przypadku już w momencie zawarcia umowy ramowej strony zakładają, że składka ma charakter prognozowany i może podlegać późniejszemu wyrównaniu po ustaleniu rzeczywistych parametrów wpływających na wysokość ryzyka ubezpieczeniowego. Tym samym wystawiona po zakończeniu okresu ubezpieczenia faktura 13 nie kreuje nowego świadczenia ani nowego okresu korzystania z usługi, lecz prowadzi wyłącznie do ostatecznego ustalenia / skorygowania wysokości wynagrodzenia należnego za usługę wykonaną w przeszłości.

Wnioskodawca pragnie przy tym wyraźnie zaznaczyć, że faktura 13 nie stanowi kosztu „dotyczącego okresu przekraczającego rok podatkowy" w rozumieniu art. 15 ust. 4d zdanie drugie u.p.d.o.p.

Hipoteza tego przepisu obejmuje wyłącznie sytuacje, w których koszt jest ponoszony z góry lub z dołu w odniesieniu do okresu przyszłego, trwającego dłużej niż jeden rok podatkowy - a więc gdy w momencie poniesienia kosztu wiadomo, że będzie on ekonomicznie przypisany do przyszłych okresów rozliczeniowych. Tymczasem faktura 13 jest wystawiana po zakończeniu roku ubezpieczeniowego i odnosi się wyłącznie do okresu już zamkniętego, za który koszty zostały przez Wnioskodawcę w całości rozpoznane na podstawie faktur 1-12. W dacie otrzymania faktury 13 nie istnieje zatem żaden przyszły okres, do którego koszt ten mógłby być przypisany - rok ubezpieczeniowy czerwiec X - maj X+1 jest w całości zakończony. Tym samym brak jest substratu do proporcjonalnego rozliczenia w czasie, o którym mowa w art. 15 ust. 4d zdanie drugie u.p.d.o.p. Przepis ten reguluje bowiem moment poniesienia kosztu w odniesieniu do przyszłości, nie zaś następcze ustalenie ostatecznej wysokości wynagrodzenia za usługę świadczoną w przeszłości. Te dwa zdarzenia mają odrębny charakter prawny i gospodarczy, a ich utożsamienie prowadziłoby do nieuprawnionego rozszerzenia zakresu zastosowania art. 15 ust. 4d zdanie drugie u.p.d.o.p. poza przypadki wyraźnie nim objęte.

W konsekwencji w przekonaniu Wnioskodawcy brak jest podstaw do rozliczania takiej dopłaty proporcjonalnie w czasie na podstawie art. 15 ust. 4d zd. 2 u.p.d.o.p., skoro koszt ten nie dotyczy okresów przyszłych, lecz odnosi się do zakończonego już okresu ochrony ubezpieczeniowej. Przepis art. 15 ust. 4d zd. 2 u.p.d.o.p. znajduje bowiem zastosowanie wyłącznie do takich kosztów pośrednich, które już w momencie ich poniesienia dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy i których ekonomiczny ciężar rozkłada się na przyszłe okresy rozliczeniowe.

Podstawowa zasada korygowania kosztów została opisana w art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Zatem rozszerzająca interpretacja art. 15 ust. 4d zd. 2 u.p.d.o.p. ponad wskazane powyżej rozumienie tego przepisu, zdaniem Wnioskodawcy mogłaby doprowadzić do nieuzasadnionego rozszerzenia zakresu jego zastosowania również na sytuacje następczych korekt lub rekalkulacji wynagrodzenia, których mechanizm korygowania został odrębnie uregulowany przez ustawodawcę w art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. Wnioskodawca stoi na stanowisko, że zasada ujęta w tym przepisie wprost dotyczy korekty kosztów uzyskania przychodów, które nie wynikają z błędu rachunkowego bądź nie stanowią oczywistej omyłki. Skoro zatem w opisanym zdarzeniu przyszłym rekalkulacja składki ubezpieczeniowej wynika z późniejszego ustalenia rzeczywistej wysokości wynagrodzenia należnego za zakończony okres ochrony ubezpieczeniowej i nie jest skutkiem błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki, to powinna zostać rozpoznana zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p., tj. na bieżąco, w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczyny korekty.

Ponadto Wnioskodawca pragnie zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”, o których mowa w art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. W konsekwencji, przy ustalaniu zakresu tych pojęć konieczne jest zastosowanie reguł wykładni prawa podatkowego, w szczególności wykładni językowej, która, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych i zasadami konstytucyjnymi, ma w prawie podatkowym pierwszeństwo nad innymi regułami wykładni prawa. W sytuacji zatem, gdy ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie legalnych definicji analizowanych pojęć, należy przypisać im znaczenie wynikające z języka powszechnego oraz praktyki obrotu gospodarczego.

Tym samy pojęcie „błędu rachunkowego” zdaniem Wnioskodawcy należy rozumieć, jako wadliwe wykonanie operacji matematycznej lub nieprawidłowość techniczną w kalkulacji danych liczbowych, skutkującą niezgodnością pomiędzy zamierzonym a faktycznie wykazanym wynikiem. Chodzi więc o sytuacje mające charakter mechaniczny lub techniczny, takie jak błędne zsumowanie wartości, zastosowanie niewłaściwego działania matematycznego, omyłkowe przestawienie cyfr czy nieprawidłowe przeniesienie danych pomiędzy dokumentami lub systemami księgowymi. Przy czym ”błąd rachunkowy” może dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.).

Z kolei zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl) przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”, tym samym „oczywista omyłka” oznacza uchybienie o charakterze ewidentnym, dostrzegalnym bez potrzeby prowadzenia pogłębionej analizy interpretacyjnej lub dowodowej. Istotą oczywistej omyłki jest jej jednoznaczność i łatwość identyfikacji - przykładowo może nią być literówka, omyłkowe wskazanie niewłaściwej daty, numeru dokumentu, kontrahenta lub kwoty, jeżeli z całokształtu dokumentacji bezspornie wynika rzeczywista treść zdarzenia gospodarczego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta winna być dokonywana w okresie wystawienia faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę).

Wnioskodawca podkreśla jednocześnie, że brak definicji ustawowych faktycznie uniemożliwia rozszerzającą interpretację tych pojęć na wszelkie późniejsze zmiany okoliczności gospodarczych, renegocjacje warunków handlowych, korekty cen, rabaty, bonusy czy zdarzenia wynikające z następczych ustaleń stron. Tego rodzaju sytuacje nie stanowią bowiem ani błędu rachunkowego, ani oczywistej omyłki, lecz są konsekwencją nowych zdarzeń gospodarczych lub zmiany pierwotnych założeń ekonomicznych transakcji. Dlatego zdaniem Wnioskodawcy takie rozumienie art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. odpowiada również zasadzie pewności prawa i zakazowi wykładni rozszerzającej przepisów podatkowych.

Wnioskodawca pragnie wskazać ponadto, że okoliczność, iż faktury 1-12 byłyby ujmowane jako koszty uzyskania przychodów w dwóch różnych latach podatkowych (tj. częściowo w roku X i częściowo w roku X+1), nie wpływa na sposób ujęcia faktury 13, tym samym nie prowadzi do obowiązku ujęcia jej w dwóch latach podatkowych odpowiadającym okresom, w których ujmowano faktury 1-12. Przepis art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. nie przewiduje bowiem takiego mechanizmu - korekta kosztu dokonywana jest w całości w tym okresie rozliczeniowym, w którym podatnik otrzymał fakturę korygującą lub inny dokument potwierdzający przyczyny korekty, bez względu na to, ile okresów rozliczeniowych obejmował pierwotnie poniesiony koszt. Takie rozwiązanie jest przy tym świadomym wyborem ustawodawcy, który - jak wynika z uzasadnienia ustawy z dnia 10 września 2015 r. - dążył do uproszczenia rozliczeń podatkowych i wyeliminowania konieczności korygowania zamkniętych już okresów rozliczeniowych. Przyjęcie odmiennego stanowiska, nakazującego alokację faktury nr 13 wstecznie do lat X i X+1 proporcjonalnie do pierwotnie ujętych kosztów, byłoby nie tylko sprzeczne z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p., ale również prowadziłoby do skutku wprost przeciwnego do zamierzonego przez ustawodawcę.

Dodatkowo, w myśl art. 15 ust. 4j u.p.d.o.p.: Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

Natomiast art. 15 ust. 4k u.p.d.o.p. wprowadza zastrzeżenie, że: Przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do:

1)  korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu;

2)  korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e.

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4l u.p.d.o.p.: Jeżeli korekta, o której mowa w ust. 4i, następuje po zmianie formy opodatkowania na zryczałtowaną formę opodatkowania określoną w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych, zmniejszenia lub zwiększenia kosztów uzyskania przychodów dokonuje się w ostatnim okresie rozliczeniowym przed zmianą formy opodatkowania. Wnioskodawca pragnie uzupełnić, że przepisy art. 15 ust. 4i-4l u.p.d.o.p. zostały wprowadzone do obiegu prawnego od stycznia 2016 roku, na mocy ustawy z dnia 10 września 2015 roku o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów. W uzasadnieniu projektowanej wówczas ustawy zmieniającej, ustawodawca wskazywał, że: … Proponuje się zatem wprowadzenie w: ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT), ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) oraz ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (u.z.p.d.) rozwiązania polegającego na tym, że fakty mające wpływ na korektę podstawy opodatkowania, które nastąpiły w późniejszym okresie rozliczeniowym, nie powinny być rozpoznawane ze skutkiem "wstecz" (ex tunc), lecz powinny być rozliczane w bieżącym okresie rozliczeniowym. W przypadku wystąpienia okoliczności skutkującej zmianą wartości sprzedaży, a tym samym uprawniającej do zmniejszenia lub zwiększenia przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, korekta po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych, powinna odbywać się w bieżącym okresie rozliczeniowym, tj. w dacie jej wystawienia i odpowiednio otrzymania. (…)

Moment ujęcia faktury korygującej, zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych, powinien być zatem uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura, a mianowicie:

• jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (czyli zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), to wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z faktury pierwotnej,
• natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu czy zwrotu towaru - fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia.

Ponadto, co należy podkreślić, cytowany wyżej art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. nie uzależnia sposobu ujęcia korekty kosztów od formy dokumentu otrzymanego od kontrahenta. Przepis ten odnosi się do przyczyny korekty, tj. tego, czy korekta jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, a nie do technicznego sposobu jej udokumentowania. W konsekwencji, dla oceny momentu ujęcia korekty kosztów podatkowych kluczowe znaczenie ma rzeczywisty charakter zdarzenia gospodarczego, a nie nazwa dokumentu księgowego wystawionego przez usługodawcę (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 października 2016 r. sygn. IPPB6/4510-430/16-4/AG).

Także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.509.2017.1.MBD, wydanej w podobnym stanie faktycznym, gdzie podatnik wprost wskazał, że …W styczniu 2017 r. Spółka otrzymała od spółki matki fakturę rozliczeniową, wystawioną w styczniu 2017 r. tytułem „True up Concept Fee 2016”. Faktura ta nie ma postaci faktury korygującej, o jakiej mowa w polskich przepisach podatkowych, jednakże koryguje ona in plus wynagrodzenie z tytułu Concept Fee za poprzedni rok (2016), DKIS nie zakwestionował prawa do zastosowania przez podatnika art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. z uwagi na brak faktury korygującej. W treści swojego stanowiska organ podatkowy uzasadnił, że …Opisana we wniosku korekta kosztów uzyskania przychodów, jest wynikiem zdarzeń następczych, tj. opisanej we wniosku rekalkulacji wynagrodzenia za licencję do Concept za 2016 r., udokumentowany fakturą wystawioną w styczniu 2017 r. Na skutek dokonanych przez strony ustaleń postanowiono skorygować wartość dotychczas należnego licencjodawcy wynagrodzenia. W konsekwencji, korekta kosztów uzyskania przychodów powinna być rozliczona na bieżąco w okresie rozliczeniowym, w którym wystawiony zostanie dokument potwierdzający przyczyny korekty. Bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność, że korekta dotyczy kosztów uzyskania przychodów wykazanych w ubiegłych latach podatkowych… Mając na uwadze powyższą argumentację, zasadne jest twierdzenie, że wydatek z tytułu „True up Concept Fee 2016”, stanowiący rekalkulację wynagrodzenia za licencję do Concept za 2016 r., udokumentowany fakturą wystawioną w styczniu 2017 r., otrzymaną przez Spółkę w roku podatkowym 2017 r., będzie stanowił koszty uzyskania przychodów roku 2017 r., w miesiącu otrzymania od kontrahenta (spółki matki) faktury potwierdzającej przyczynę korekty w postaci rekalkulacji wynagrodzenia umownego.

Podobnie swoje stanowisko prezentuje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w interpretacji indywidualnej z dnia 4 stycznia 2024 r. sygn. 0111-KDIB2-1.4010.414.2023.2.BJ, która odnosi się do stanu faktycznego, w którym również jak w niniejszym wniosku, przyczyna korekty została udokumentowana innym dokumentem aniżeli fakturą korygującą: …Dla ustalenia momentu rozliczenia kosztów wynikających z tych faktur, jako kosztów podatkowych, istotnym jest zatem ustalenie przyczyn dokonanej korekty kosztów. (…) Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowna korektę). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniona „wstecznie”, tj. w okresie, w którym taki koszt został pierwotnie ujęty przez podatnika. (…) Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy prawa oraz opis sprawy, stwierdzić należy, że skoro jak wynika z opisu sprawy, pierwotne faktury (dotyczące zakupu towaru w latach 2020 - 2021 r.) nie zawierały błędów lub pomyłek i prawidłowo dokumentowały stan faktyczny, a więc prawidłowo dokumentowały zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie ich wystawienia i wskazane we wniosku faktury skutkujące zwiększeniem kosztów zakupu towarów, zostały wystawione przez firmę niemiecką z powodu późniejszych okoliczności, to w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z „błędem rachunkowym” czy „oczywistą omyłką”. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przedmiotowe korekty powinny zostać dokonane na bieżąco w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymane zostały dokumenty korygujące.

Mając na uwadze takie stanowisko DKIS, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że faktura 13, choć nie stanowi faktury korygującej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, spełnia przesłanki „innego dokumentu potwierdzającego przyczyny korekty" w rozumieniu art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. Przepis ten posługuje się bowiem pojęciem faktury korygującej oraz innego dokumentu potwierdzającego przyczyny korekty, jako równorzędnymi podstawami do dokonania korekty kosztu uzyskania przychodów na bieżąco - przy czym żaden z tych wariantów nie jest uprzywilejowany ani nie wyklucza zastosowania przepisu. Tym samym okoliczność, że Ubezpieczyciel zdecydował się udokumentować rozliczenie rocznej składki ubezpieczeniowej poprzez wystawienie nowej faktury, a nie faktur korygujących do faktur 1-12, pozostaje bez wpływu na moment ujęcia korekty kosztu podatkowego przez Wnioskodawcę. Istotny jest bowiem wyłącznie rzeczywisty charakter zdarzenia gospodarczego - a tym jest następcze, ostateczne ustalenie wysokości składki ubezpieczeniowej za zakończony rok ubezpieczeniowy w oparciu o rzeczywisty obrót - nie zaś techniczna forma dokumentu wystawionego przez usługodawcę. W konsekwencji faktura 13, niezależnie od swojej kwalifikacji na gruncie przepisów o VAT, stanowi dla Wnioskodawcy wystarczającą podstawę do dokonania korekty kosztu uzyskania przychodów na bieżąco, zgodnie z art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p., tj. w okresie rozliczeniowym, w którym została przez niego otrzymana.

Przenosząc się natomiast do elementów decydujących o momencie ujęcia korekty kosztu podatkowego na gruncie art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. warto zwrócić uwagę na stanowisko DKIS zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia 7 września 2018 roku, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.304.2018.1.BS, wydanej w podobnym stanie faktycznym, gdzie u wnioskodawcy również dochodziło do rekalkulacji kosztu usługi po jej zakończeniu: …moment ujęcia faktury korygującej (dokumentu korygującego), powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura (dokument). Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku), wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, wynikającego z faktury pierwotnej. Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę kosztów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrot towaru czy gwarancja lub rękojmia, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (tj. w dacie otrzymania dokumentu korygującego). Tym samym DKIS podsumował, że Opisana we wniosku korekta kosztów uzyskania przychodów, jest wynikiem zdarzeń następczych, tj. pierwsza faktura wystawiana jest w grudniu danego roku podatkowego, w oparciu o dostępne na dany moment dane finansowe Wnioskodawcy (jedenaście miesięcy z aktualnego okresu i jeden prognozowany), następnie, po zakończeniu danego roku podatkowego, Podmiot Powiązany wystawia fakturę korygującą, która określa finalną wysokość wynagrodzenia należnego Podmiotowi Powiązanemu w oparciu o zatwierdzone dane finansowe Spółki za dany rok. Zatem, wartość korekty nie może być znana Spółce ani kontrahentom na moment wystawienia faktury pierwotnej, dlatego należy uznać ją za korektę o charakterze następczym, a nie pierwotnym.

Pierwotne faktury są zatem wystawiane w sposób prawidłowy. Nie można więc uznać, że pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny oraz że korekta jest wynikiem błędu. Skoro zatem pierwotne transakcje zostały zrealizowane prawidłowo, nie sposób uznać, że zmiana wartości kosztów jest efektem błędu rachunkowego albo innej oczywistej omyłki, wobec tego, korekty kosztów należy dokonać na bieżąco w okresie rozliczeniowym, w którym Wnioskodawca otrzymał fakturę korygującą.

DKIS podobnie w temacie momentu ujęcia korekty kosztu podatkowego wypowiedział się również w interpretacji indywidualnej z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.509.2017.1.MBD) . Ponadto DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 kwietnia 2018 roku sygn. 0114-KDIP2-2.4010.73.2018.1.AG oraz interpretacji indywidualnej z dnia 6 czerwca 2023 roku sygn. 0114-KDIP2-2.4010.197.2023.1.AP, wskazał wprost, że …W sytuacji korygowania cen nabycia w związku z wyliczeniem w późniejszym terminie innych, rzeczywistych kwot cen nabycia, korekta taka nie wynika z błędu rachunkowego, gdyż na moment wystawiania pierwotnych faktur, kalkulacja ceny nabycia została dokonana prawidłowo i nie jest wynikiem błędu w obliczeniach. Co więcej, korekta taka nie została także spowodowana inną oczywistą omyłką. Nie ma bowiem charakteru oczywistego (na moment wystawiania faktury pierwotnej wystawca faktury nie ma pewności, czy wystąpi sytuacja powodująca konieczność skorygowania faktury), jak również nie stanowi omyłki, gdyż pierwotna faktura nie była obarczona żadnym błędem, zaś późniejsza korekta jest działaniem mającym na celu dostosowanie faktycznej ceny nabycia do tej oszacowanej pierwotnie (działanie wtórne). Wartość korekty nie może być znana Spółce ani kontrahentom na moment wystawienia faktury pierwotnej, dlatego należy uznać ją za korektę o charakterze następczym, a nie pierwotnym. Pierwotne faktury są zatem wystawiane w sposób prawidłowy. Nie można więc uznać, że pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny oraz że korekta jest wynikiem błędu. Podsumowując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, przepisy o korekcie kosztów uzyskania przychodów, należy stosować do każdej korekty kosztów w sytuacji, gdy nie jest to spowodowane błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Co istotne, faktura 13 będąca przedmiotem zapytania w niniejszym wniosku, wystawiana po zakończeniu okresu rozliczeniowego (dotycząca rekalkulacji wartości usługi ubezpieczeniowej w oparciu o rzeczywisty obrót w okresie jej świadczenia), oraz odnosząca się do tego zakończonego okresu rozliczeniowego, jak zostało wyżej wykazane, nie może być traktowana jako wystawiona z uwagi wystąpienia błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.

Tym samym w sytuacji otrzymania faktury 13, korygującej wartość kosztu podatkowego, gdzie podstawą korekty wartości składki uprzednio zafakturowanej nie będzie błąd rachunkowy ani inna oczywista omyłka, to stosownie do art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. korekty takiego kosztu podatkowego powinien dokonać na bieżąco, czyli w okresie rozliczeniowym, w którym otrzyma dokument potwierdzający zmianę wartości kosztu (składki ubezpieczeniowej).

Przy czym Wnioskodawca podkreśla, że tak przyjęty sposób ustalania ceny nabycia, tj. na podstawie szacunkowych danych będzie mógł, lecz nie musi wiązać się z koniecznością dokonywania późniejszej korekty ceny usługi ubezpieczeniowej. Przyjęte bowiem szacunkowe kwoty widniejące na fakturach 1-12 mogą teoretycznie zgadzać się z później zweryfikowanymi faktycznymi kwotami, w związku z czym nie będzie powstała wówczas konieczność dokonywania korekty ceny nabycia i wystawienia faktury 13.

Podsumowując, Wnioskodawca zasadnie twierdzi, że jeżeli po zakończeniu okresu ubezpieczenia nastąpi ponowne przeliczenie wysokości składki ubezpieczeniowej w oparciu o rzeczywiste dane dotyczące obrotu, to mamy do czynienia z następczym ustaleniem ostatecznej wysokości wynagrodzenia za usługę, a nie z korektą błędu / oczywistej omyłki istniejących w chwili pierwotnego rozpoznania kosztu. Dlatego ujęcie tego zdarzenia (powodującego postawnie korekty kosztu podatkowego) powinno się odbyć w okresie rozliczeniowym w którym Wnioskodawca otrzyma dokument będący podstawą do tej korekty kosztu podatkowego.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym pierwotna składka ustalana jest bowiem w sposób szacunkowy, natomiast po zakończeniu okresu ubezpieczenia ubezpieczyciel dokonuje jej rekalkulacji na podstawie rzeczywistych danych i wystawia nową fakturę dokumentującą różnicę pomiędzy składką prognozowaną a składką ostateczną. Tym samym przyczyna zmiany wysokości kosztu powstaje dopiero po zakończeniu okresu rozliczeniowego i nie ma charakteru błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki w rozumieniu art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, otrzymanie od ubezpieczyciela faktury 13 dokumentującej dopłatę lub zmniejszenie składki wynikające z rekalkulacji dokonanej po zakończeniu okresu ubezpieczenia, skutkuje obowiązkiem odpowiedniego zwiększenia lub zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów na bieżąco, zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, niezależnie od tego, że dokumentem księgowym jest nowa faktura, a nie faktura korygująca.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów, obciąża podatnika.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak wynika z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT,

W myśl art. 15 ust. 4j ustawy o CIT,

Natomiast art. 15 ust. 4k cytowanej ustawy, wprowadza zastrzeżenie, że:

Moment ujęcia faktury korygującej w kosztach podatkowych, będzie zatem uzależniony od okoliczności jej wystawienia, tj. z jakiego powodu została wystawiona. W przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych okoliczności, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (tj. w dacie wystawienia dokumentu korygującego i odpowiednio - jego otrzymania). Jeżeli jednak pierwotnie sporządzona faktura zawierała błędy lub pomyłki, a więc błędnie dokumentowała stan faktyczny, podatnik zobowiązany jest przyporządkować korektę wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty poniesienia kosztu, wynikającego z pierwotnego dokumentu (uzasadnienie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1595; druk sejmowy Nr 3432).

Ustawa CIT nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”, o których mowa w art. 15 ust. 4i. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Stąd, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się może również z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta winna być dokonywana w okresie wystawienia faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest emitentem kart paliwowych i prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie dostawy określonych towarów - głównie paliw oraz świadczenia usług takich jak parkingi czy opłaty drogowe. Spółka planuje skorzystać z usług ubezpieczenia sprzedaży. Polisa ubezpieczeniowa obowiązywać będzie 12 miesięcy. Roczna składka ubezpieczeniowa, każdorazowo przed rozpoczęciem 12-miesięcznego okresu ubezpieczenia, byłaby określana w oparciu o prognozowany obrót Spółki, który ma zostać osiągnięty w kolejnych 12 miesiącach objętych ubezpieczeniem, z tytułu sprzedaży realizowanej na rzecz klientów Spółki. Wysokość ostatecznie należnej składki ubezpieczeniowej, nie byłaby możliwa do ustalania na moment wystawiania miesięcznych faktur dokumentujących usługę ubezpieczeniową. Po zakończeniu roku ubezpieczeniowego Spółka będzie zobowiązana przekazać ubezpieczycielowi informację o faktycznie zrealizowanym w tym okresie rozliczeniowym obrocie. Na tej podstawie ubezpieczyciel ponownie wyliczy składkę ubezpieczeniową za dawny okres w oparciu o faktycznie zrealizowany obrót. W przypadku powstania różnicy między roczną składką oszacowaną a roczną składką faktycznie należna, Ubezpieczyciel wystawi dla Spółki kolejną fakturę za zrealizowany rok ubezpieczeniowy, dokumentując odpowiednio kwotę dopłaty albo zwrotu składki w zależności od wyniku rozliczenia. Rozliczenie to nie będzie stanowiło korekty cen transferowych, o których mowa w art. 11e ustawy o CIT. Koszt składki ubezpieczeniowej będzie stanowił dla Spółki koszt pośredni.

Ponownie wskazać należy, że w myśl art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłka, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Jeżeli natomiast w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów (art. 15 ust. 4j ustawy o CIT).

Z powyższego wynika, że podatnik ma możliwość dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów „na bieżąco”, w momencie otrzymania dokumentu (faktury) potwierdzającego przyczyny korekty w przypadku, gdy korekta nie jest wynikiem błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.

Otrzymanie trzynastej faktury dokumentującej dopłatę lub zwrot wynikający z rozliczenia składki za dany rok ubezpieczeniowy skutkującej koniecznością dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów nie można uznać za wynik błędu rachunkowego czy oczywistej omyłki. Zatem, korekty kosztów w sytuacji otrzymania trzynastej faktury, należy dokonać na bieżąco w myśl art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.

Korekta nie powinna być jednak dokonana w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy pierwotna faktura. Jak wynika z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, korekty dokonuje się w momencie otrzymania faktury bądź innego dokumentu potwierdzającego przyczyny korekty, dlatego też faktura korygująca powinna być rozliczana na bieżąco w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana.

W związku z powyższym, otrzymanie od ubezpieczyciela trzynastej faktury dokumentującej dopłatę lub zmniejszenie składki wynikającej z rekalkulacji dokonanej po zakończeniu okresu ubezpieczenia, skutkuje obowiązkiem odpowiedniego zwiększenia lub zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów na bieżąco, zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Trzynasta faktura miała na celu jedynie dostosowanie ceny do poziomu zgodnego ze wcześniejszymi ustaleniami umownymi.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.