0114-KDIP2-2.4010.251.2026.2.ASK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych zwrotu wydatków poniesionych przez Spółkę na spłatę zobowiązań podatkowych za Wspólnika.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 lipca 2026 r. (data wpływu 21 lipca 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych mającym siedzibę na terytorium Polski. Spółka podlega w Polsce opodatkowaniu CIT od całości swoich dochodów i jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.). Spółka jest częścią międzynarodowej grupy kapitałowej specjalizującej się w handlu (...), posiadającej ponad 160-letnią tradycję działalności w tym przemyśle.

B. z siedzibą w (…) (dalej: „Wspólnik”) posiada 950 (95%) udziałów w Spółce. Wspólnik to spółka holdingowa, posiadająca bezpośrednio i pośrednio udziały w kilkunastu spółkach mających siedziby w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Wspólnik jest rezydentem (…) w rozumieniu artykułu 4 Konwencji podpisanej w Warszawie 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a (…) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120 ze zm., dalej: „UPO”). Wspólnik w ramach prowadzonej (między innymi) działalności holdingowej zarządza i kieruje działaniami spółek w poszczególnych państwach, w ramach należącej do niego części grupy.

Spółka wypłaca oraz planuje wypłacać dywidendy na rzecz Wspólnika, w związku z czym pełnić będzie funkcję płatnika podatku, o którym mowa w art. 22 ustawy o CIT z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend.

Spółka stoi na stanowisku, że Wspólnik ma prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku z tytułu wypłaconych dywidend, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o CIT. Jednakże, ze względów ostrożnościowych, w szczególności z uwagi na rygory tzw. systemu pay and refund (tj. regulacji, o której mowa w art. 26 ust. 2e i n. ustawy o CIT) lub w związku z wynikiem kontroli podatkowej, celno-skarbowej lub decyzji organu podatkowego, Spółka planuje odprowadzenie podatku z tytułu niektórych wypłaconych dywidend. Spółka zapłaci również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych w tym względzie, jeżeli będą one należne. W dalszej kolejności dojdzie do wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku w procedurach pay and refund na podstawie art. 28b ustawy o CIT oraz procedurze zwrotu nadpłaty podatku przewidzianej w Ordynacji Podatkowej. Podmiot, który wystąpi o zwrot, zostanie wyznaczony w oparciu m.in. o to, kto poniósł ekonomiczny ciężar podatku (ponieważ ten ciężar ostatecznie poniesie Wspólnik, to Spółka jest zdania, że to Wspólnik powinien wystąpić o zwrot – zob. też punkty poniżej).

Zgodnie z ustaleniami podjętymi pomiędzy Wspólnikiem oraz Spółką, Spółka w niektórych sytuacjach zapłaci podatek z tytułu dywidend z własnych środków, tj. bez potrącenia go z kwoty dywidendy. Nie będzie miał też miejsca żaden rodzaj „ubruttowienia” dywidendy o podatek. Spółka otrzyma jednak później od Wspólnika zwrot wydatków poniesionych na zapłatę podatku oraz ewentualnych (tj. jeżeli będą należne) odsetek za zwłokę w spłacie zobowiązań podatkowych. W innych sytuacjach możliwe jest natomiast, że Spółka zapłaci podatek (oraz należne odsetki za zwłokę) dopiero po uprzednim otrzymaniu zwrotu tych środków od Wspólnika. Powyższe będzie zależne m.in. od terminów obowiązujących Spółkę oraz jej sytuacji proceduralnej. Istotne jest, że w każdym przypadku Spółka otrzyma od Wspólnika jako zwrot kwotę odpowiadającą i co do wysokości i co do charakteru ww. poniesionym przez Spółkę wydatkom.

Z uwagi na powyższe, Spółka powzięła wątpliwości w zakresie podatkowego rozpoznania otrzymywanych od Wspólnika środków na pokrycie wydatków na zapłatę zobowiązań podatkowych oraz ewentualnych odsetek za zwłokę w ich spłacie z tytułu otrzymywanych przez Wspólnika dywidend.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca potwierdza, jako doprecyzowanie zdarzenia przyszłego, że w sytuacji, gdy zapłaci podatek z tytułu dywidend z własnych środków, to wydatki te nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Pytania

1)  Czy środki otrzymane przez Spółkę od Wspólnika jako zwrot wydatków poniesionych na spłatę zobowiązań podatkowych z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend będą stanowić dla Spółki przychody podatkowe w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT?

2)  Czy środki otrzymane przez Spółkę od Wspólnika jako zwrot wydatków poniesionych na zapłatę odsetek za zwłokę w spłacie zobowiązań podatkowych z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend będą stanowić dla Spółki przychody podatkowe w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko ad pytanie 1

Zdaniem Wnioskodawcy, środki otrzymane przez Spółkę od Wspólnika jako zwrot wydatków poniesionych na spłatę zobowiązań podatkowych z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend nie będą stanowić dla Spółki przychodów podatkowych w rozumieniu art. 12 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej „ustawa CIT”)

Stanowisko ad pytanie 2

Zdaniem Wnioskodawcy, środki otrzymane przez Spółkę od Wspólnika jako zwrot wydatków poniesionych na zapłatę odsetek za zwłokę w spłacie zobowiązań podatkowych z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend nie będą stanowić dla Spółki przychodów podatkowych w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY

Uzasadnienie stanowiska – Ad 1

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Jak wskazuje natomiast art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu.

W art. 12 ust. 1-9 ustawy o CIT wymieniono jedynie przykładowe kategorie przychodów, których katalog ma charakter otwarty. W ustawie o CIT zawarto jednocześnie katalog przysporzeń, które nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Katalog zawarty w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, w przeciwieństwie do wykazu przyjętego przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 ww. ustawy, ma charakter zamknięty.

Poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 ust. 1 ustawodawca określa jedynie zdarzenia, których wystąpienie powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Istotne jest, że przychodem podatkowym są wyłącznie takie wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 12.).

Jak wskazuje Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”), na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodzącą do majątku podatnika, powiększającą jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną (przykładowo: interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 19 stycznia 2026 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.609.2025.1.BS.).

Kwestia definitywności przysporzenia majątkowego była również przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. W wyroku z 30 maja 2014 r. (sygn. akt II FSK 1602/12) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że:

„(...) z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu – jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi (podobnie wyrok NSA z 14 maja 1998 r. sygn. akt SA/Sz 1305/97)”.

W wyroku z 20 grudnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 3509/16) Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast, że:

„(...) dokonując wykładni art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. należy zauważyć, że dokonane w nim wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy, egzemplifikacyjny, a pojęcie przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych jest dość pojemne i znacznie szersze. Jednakże za przychód mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia majątkowe, które mają charakter trwały, czyli są definitywne i zostały rzeczywiście otrzymane, bądź spowodowały zwiększenie aktywów podatnika".

Dokonując literalnej wykładni art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT wskazać należy, że na gruncie językowym pojęcie „zwrot” oznacza „zwrócenie czegoś”, zaś „zwrócić” to „oddać komuś jego własność” (Słownik Języka Polskiego, wersja internetowa https://sjp.pwn.pl).

Warunkiem uzyskania wyłączenia z przychodów jest „zwrot wydatków”. Oznacza to, że zwrotu musi dokonać podmiot, na rzecz którego [tj. w jego interesie – przyp. Wnioskodawcy] poniesiono wydatek (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 12.).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II FSK 468/22:

„Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., konieczne jest, aby ów wydatek nie był zaliczony do kosztów uzyskania przychodów (...), oraz aby wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi, przy czym, aby wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego”.

Podobnie, w wyroku z 11 października 2022 r. II FSK 397/20 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że:

„W przepisie chodzi o taką sytuację, gdy podatnik dokonuje świadczenia na rzecz określonego podmiotu, a następnie ten sam podmiot podatnikowi to świadczenie zwraca. Zatem, by mówić o zwróconych wydatkach w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a, należy oczekiwać, że zostaną one zwrócone przez podmioty, na rzecz których poniesiono te wydatki.”.

Aby dokonać wyłączenia z przychodów zwrotu poniesionych wydatków na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczna jest więc najpierw analiza pod kątem ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów w wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki:

1)  został poniesiony przez podatnika;

2)  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

3)  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalności gospodarczą;

4)  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

5)  został właściwie udokumentowany;

6)  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na konieczność spełnienia wskazanych powyżej warunków zwrócił uwagę także Dyrektor KIS m.in. w interpretacji z 3 listopada 2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.569.2025.1.PP.

W art. 22 ust. 1 ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie na rzecz nierezydentów, w przypadku których podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, wśród których wskazane są dywidendy oraz inne przychody (dochody) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne wypłacające m.in. należności, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązane są jako płatnicy pobierać zryczałtowany podatek dochodowy i wpłacić go na rachunek właściwego urzędu skarbowego.

Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, ze względów ostrożnościowych, w szczególności z uwagi na rygory tzw. systemu pay and refund (tj. regulacji, o której mowa w art. 26 ust. 2e i n. ustawy o CIT) lub w związku z wynikiem kontroli podatkowej, celno-skarbowej lub decyzji organu podatkowego, Spółka planuje odprowadzenie podatku z tytułu niektórych wypłaconych dywidend. Spółka zapłaci również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych w tym względzie, jeżeli będą one należne.

Zgodnie z ustaleniami podjętymi pomiędzy Wspólnikiem oraz Spółką, Spółka w niektórych sytuacjach zapłaci podatek z tytułu dywidend z własnych środków, tj. bez potrącenia go z kwoty dywidendy. Nie będzie miał też miejsca żaden rodzaj „ubruttowienia” dywidendy o podatek. Spółka otrzyma jednak później od Wspólnika zwrot wydatków poniesionych na zapłatę podatku. W innych sytuacjach możliwe jest natomiast, że Spółka zapłaci podatek dopiero po uprzednim otrzymaniu zwrotu tych środków od Wspólnika. Powyższe będzie zależne m.in. od terminów obowiązujących Spółkę oraz jej sytuacji proceduralnej. Istotne jest, że w każdym przypadku Spółka otrzyma od Wspólnika jako zwrot kwotę odpowiadającą i co do wysokości i co do charakteru ww. poniesionym przez Spółkę wydatkom.

Wydatki poniesione przez Spółkę na zapłatę podatku nie spełnią zatem definicji kosztów uzyskania przychodów. Wynika to z faktu, że nie będą one miały definitywnego charakteru, gdyż wartość poniesionego wydatku zostanie Spółce zwrócona przez Wspólnika.

Ponadto, podatek pobierany na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o CIT nie stanowi zobowiązania podatkowego Spółki, lecz zobowiązanie podatnika uzyskującego należność dywidendową (Wspólnika). Spółka działa wyłącznie jako płatnik wykonujący obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że analizowane wydatki nie są związane z regulowaniem własnych zobowiązań podatkowych Spółki ani z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w sposób charakterystyczny dla kosztów uzyskania przychodów. Co więcej, analizowane wydatki nie są w żaden sposób związane z przychodami podatkowymi Spółki, a za to są związane z przychodami podatkowymi (dywidendami) Wspólnika. Wypłata dywidend następuje z zysku netto Spółki, nie ma więc mowy nawet o pośrednim związku podatku z przychodami Spółki, ich zachowaniem lub zabezpieczeniem.

Stanowisko to potwierdza także interpretacja Dyrektora KIS z 1 kwietnia 2025 r, nr 0111-KDIB1- 2.4010.67.2025.1.M, zgodnie z którą:

„(...) zapłata podatku u źródła po kontroli celno-skarbowej, który nie zostanie Spółce zwrócony spełnia przesłanki zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.” A contrario, skoro zapłata podatku u źródła zostanie podatnikowi (Spółce) zwrócona, to nie spełnia ona przesłanek do uznania jej za koszt uzyskania przychodów.

Dyrektor KIS w wydawanych interpretacjach wskazywał, że w przypadku gdy ciężar podatku u źródła ponosi polski podmiot będący płatnikiem, nie ma przeszkód co do tego, by zaliczyć taki wydatek do kosztów uzyskania przychodów (np. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS z 3 listopada 2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.569.2025.1.PP, 13 lipca 2023 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.163.2023.2.EJ, 7 października 2022 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.526.2022.1.BJ, 19 lipca 2022 r., nr 0111- KDWB.4010.38.2022.2.HK, 4 czerwca 2020 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.86.2020.2.OK a także 27 września 2019 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.322.2019.3.PC).

Sytuacja ta nie będzie miała jednak miejsca w przypadku Wnioskodawcy z uwagi na fakt, że Spółka nie poniesie ciężaru zapłaconego podatku w związku z jego zwrotem przez Wspólnika. Ponadto, wskazane wyżej rozstrzygnięcia dotyczyły podatku u źródła pobieranego od odsetek, należności licencyjnych oraz usług nabywanych od nierezydentów, a więc należności samych w sobie stanowiących pozycje kosztowe. Taką pozycją kosztową dla Spółki nie jest natomiast nigdy dywidenda. Spółka wskazała również, że nie dojdzie do żadnego rodzaju „ubruttowienia” dywidendy.

Jak wskazuje się natomiast w doktrynie, w przypadku zwrotu uprzednio poniesionych kosztów obowiązuje zasada symetrii: „koszt podatkowy” - „przychód podatkowy” oraz „koszt niepodatkowy” - „przychód niepodatkowy” (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 12.).

Skoro więc, wydatki poniesione na pokrycie zobowiązania podatkowego nie będą stanowić dla Spółki kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ustawy o CIT, to też zwrócone przez Wspólnika kwoty podatku nie będą stanowić przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT, co czyni zadość wspomnianej w powyższym fragmencie zasadzie symetrii.

Z uwagi na powyższe, otrzymane przez Spółkę środki odpowiadające wartości zobowiązania podatkowego stanowić będą zwrot wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Ponadto, ekonomiczny ciężar tych wydatków będzie poniesiony przez Wspólnika, który zwróci Spółce wydatki poniesione na uiszczenie należności publicznoprawnych. Tym samym otrzymane kwoty nie powinny być kwalifikowane jako przychód podatkowy również z tej przyczyny.

Nie ma również znaczenia czy zwrot wydatków na zapłatę podatku zostanie dokonany przez Wspólnika przed faktycznym uiszczeniem tych wydatków przez Spółkę czy po ich uiszczeniu. Taki sam będzie bowiem prawny i finansowy charakter tego zwrotu. W przypadkach, gdy Wspólnik dokona zwrotu jeszcze przed uiszczeniem podatku przez Spółkę, można dodatkowo powiedzieć, że Spółka dokona wydatku ze środków, które nigdy ekonomicznie nie należały do niej. Tym bardziej nie można więc mówić o przysporzeniu będącym przychodem podatkowym.

W związku z powyższym, środki otrzymane przez Spółkę od Wspólnika na spłatę zobowiązania podatkowego z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend nie będą stanowić dla Spółki przychodów podatkowych w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska – Ad 2

W zakresie pytania nr 2 wskazać należy, że powyższe wnioski, w zakresie uzasadnienia stanowiska do pytania nr 1, mają analogiczne zastosowanie również w odniesieniu do odsetek za zwłokę związanych z przedmiotowym zobowiązaniem podatkowym.

Zgodnie bowiem z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, wydatki poniesione w celu zapłaty ww. odsetek zostaną zwrócone na rzecz Wnioskodawcy przez Wspólnika, a zatem Spółka nie poniesie ich ekonomicznego ciężaru. W konsekwencji również w tym zakresie nie zostanie spełniona przesłanka definitywności wydatku warunkująca możliwość uznania go za koszt uzyskania przychodów. Ponadto, także ten wydatek nie będzie miał związku z przychodami Spółki, ich zabezpieczeniem lub zachowaniem (raczej będzie miał związek z przychodami Wspólnika) a także będzie bez związku z jej ogólną działalnością gospodarczą/przychodami. Zapłata odsetek za zwłokę nie będzie więc stanowić dla Spółki kosztów uzyskania przychodów.

Analogicznie, skoro wydatki poniesione na pokrycie odsetek za zwłokę w spłacie zobowiązań podatkowych nie będą stanowić dla Spółki kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ustawy o CIT, to też zwrócone przez Wspólnika kwoty odsetek nie będą stanowić przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT - w szczególności w oparciu o art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

W związku z powyższym, środki otrzymane przez Spółkę od Wspólnika jako zwrot wydatków poniesionych na zapłatę odsetek za zwłokę w spłacie zobowiązania podatkowego z tytułu otrzymanych przez Wspólnika dywidend nie będą stanowić dla Spółki przychodów podatkowych w rozumieniu art. 12 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądów administracyjnych zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.