0114-KDIP2-2.4010.243.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych nabycia licencji na oprogramowanie komputerowe przez Bank.

Uzupełnili go Państwo pismem z 7 lipca 2026 r. (wpływ 7 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podatkową grupą kapitałową (dalej: PGK), w której skład wchodzą:

1)  A. S.A. (jako spółka dominująca oraz reprezentująca PGK),

2)  B. S.A. oraz

3)  C. S.A.

PGK powołana została na podstawie umowy z (…), a pierwszy jej rok podatkowy trwał od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. Na mocy umowy z dnia (…) r. (…) przedłużono funkcjonowanie PGK na kolejne 3 lata podatkowe, tj. na okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r. Na mocy umowy z dnia (…) r. (…) przedłużono funkcjonowanie PGK na kolejne 3 lata podatkowe, tj. na okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2027 r.

Niniejszym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od początku 2019 r. jest PGK, której członkiem jest A. S.A (dalej: Bank lub Spółka).

Spółka jest (...). Spółka podlega opodatkowaniu na terytorium Polski podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Bank w ramach działalności gospodarczej nabywał i będzie nabywać licencje na oprogramowanie komputerowe. Licencje na oprogramowanie komputerowe, których dotyczy niniejszy wniosek, spełniają następujące warunki:

1)  są nabywane od innego podmiotu (krajowego lub zagranicznego),

2)  nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

3)  mają przewidywany okres używania dłuższy niż rok,

4)  są wykorzystywane przez Bank na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą

– dlatego stanowią wartości niematerialne i prawne („WNiP”), podlegające amortyzacji, o których mowa w art. 16b ust. 1 ustawy o CIT.

Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji dotyczy przypadków, w których zobowiązanie do zapłaty za nabywane przez Bank licencje jest wykonywane w ramach harmonogramu płatności, obejmującego więcej niż jedną płatność.

1.  Harmonogram płatności

Cena nabycia licencji jest regulowana w więcej niż jednej płatności, zgodnie z uzgodnionym harmonogramem płatności. Większość płatności – zgodnie z harmonogramami – jest regulowana po oddaniu licencji do używania.

Bank nie otrzymuje „z góry” jednej faktury VAT, obejmującej całą kwotę wynagrodzenia za nabycie licencji. Kolejne płatności – zgodnie z harmonogramem – są dokumentowane odrębnymi fakturami VAT. Otrzymywanie faktur i rozliczanie płatności może rozpocząć się przed oddaniem licencji do używania i trwa zgodnie z ustalonym harmonogramem płatności.

Przykładowo: Bank może zakupić i rozpocząć używanie licencji w 2026 r., a zapłacić za tę licencję po 1/3 ceny w latach: 2026, 2027, 2028.

Licencje na oprogramowanie, w przypadku których zobowiązanie do zapłaty jest wykonywane zgodnie z uzgodnionym harmonogramem płatności, będą w dalszej części wniosku określane jako „Licencje”.

Kwota należna zbywcy Licencji wynika z umowy licencyjnej. Zawarcie umowy licencyjnej wiąże się z przekazaniem Bankowi Licencji, jej odbiorem oraz rozpoczęciem korzystania z niej w działalności gospodarczej Banku. Ustalenie wartości początkowej Licencji oraz ujęcie jej w ewidencji WNiP wynika z uzyskania przez Bank Licencji i możliwości jej wykorzystywania w działalności gospodarczej na podstawie umowy licencyjnej, bez względu na ustalony harmonogram płatności.

Wartość początkową Licencji stanowi cena nabycia, czyli kwota należna zbywcy, określona w umowie z licencjodawcą – niezależnie od terminu zapłaty i terminu fakturowania przez licencjodawcę.

2.  Rozliczenia w zakresie VAT od Licencji

Obrót Banku jest częściowo obrotem z tytułu czynności zwolnionych z podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) i częściowo obrotem z tytułu czynności opodatkowanych VAT.

Bank wykorzystuje Licencje w ramach całokształtu swojej działalności, tj. zarówno do wykonywania czynności zwolnionych z VAT, jak i do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Zatem Licencje służą do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty VAT należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje.

W związku z tym Bank odlicza VAT naliczony z tytułu faktur dokumentujących zakup Licencji według proporcji struktury sprzedaży. W trakcie trwania roku podatkowego Bank ustala proporcję na podstawie obrotu w roku poprzedzającym rok podatkowy (tzw. wstępny współczynnik struktury sprzedaży, „WSS”, „WSS wstępny”). Bank odlicza VAT z faktur według WSS wstępnego obowiązującego w roku wpływu faktury.

WSS Banku nie jest stały, lecz przyjmuje różne wartości, w zależności od roku i identyfikowanych poziomów sprzedaży.

W ramach regulowania ceny Licencji zgodnie z harmonogramem płatności faktury w większości wpływają do Banku po dacie oddania Licencji do używania, ponieważ cena zakupu licencji jest rozliczana w więcej niż jednej płatności, a nie jednorazowo. Dlatego VAT z tych faktur jest odliczany według WSS obowiązującego w latach już po oddaniu Licencji do używania.

W dacie oddania Licencji do używania nie jest jeszcze odliczony (według WSS wstępnego) cały VAT naliczony z tytułu nabycia Licencji, ponieważ Bank nie dysponuje jeszcze wtedy fakturami za wszystkie płatności za Licencje.

Jeżeli licencjodawcą jest podmiot krajowy – to właśnie licencjodawca odpowiada za harmonogram fakturowania, a Bank nie decyduje samodzielnie o tym, w którym okresie należność zostanie zafakturowana i zostanie od niej naliczony VAT. Niejednokrotnie możliwość strukturyzowania harmonogramów płatności jest ograniczona z uwagi na globalne polityki dostawców Licencji.

Po zakończeniu roku podatkowego Bank jest obowiązany korygować wcześniejsze odliczenie VAT według wstępnego WSS do ostatecznej proporcji dla zakończonego roku (tzw. ostateczny współczynnik struktury sprzedaży, „ostateczny WSS”). Jeżeli wartość Licencji przekracza 15 000 zł, korekty tej dokonuje się w ciągu 5 kolejnych lat (korekta wieloletnia).

Jednocześnie Bank wskazuje, że przedmiotem niniejszego wniosku nie jest traktowanie w CIT korekty VAT z poziomu wstępnego WSS do poziomu ostatecznego WSS.

3.  VAT a wartość początkowa WNiP

Wartość początkową Licencji powiększa się o VAT naliczony z tytułu nabycia Licencji, jeżeli Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT.

Harmonogram płatności za Licencje powoduje, że faktury nabycia Licencji wpływają do Banku również po przekazaniu Licencji do używania. VAT z faktur po przekazaniu Licencji do używania jest odliczany według WSS z roku tych faktur.

Dlatego w momencie przekazania Licencji do używania nie jest znany WSS dla lat następnych, który będzie określał prawo Banku do odliczenia VAT od części faktur otrzymanych dopiero po ustaleniu wartości początkowej Licencji.

Jednocześnie – jako zasada ogólna – VAT faktycznie niepodlegający odliczeniu powinien być kosztem uzyskania przychodów (dalej: „KUP”) w CIT. Z kolei VAT faktycznie podlegający odliczeniu nie może być KUP.

Dlatego gdy zostanie ustalone prawo do odliczenia VAT z faktur nabycia Licencji, otrzymanych po przekazaniu Licencji do używania, według wstępnego WSS z roku faktury – to Bank musi „urealnić” rozliczenia w CIT z tego tytułu, tj. musi uwzględnić w KUP w CIT odpowiednią część VAT naliczonego, wynikającą z zastosowanego wstępnego WSS.

W świetle powyższego, Bank powziął wątpliwość co do:

• uwzględniania VAT w wartości początkowej Licencji – w zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT nie jest znane w dacie przekazania Licencji do używania, oraz
• rozpoznania w CIT różnicy między kwotą VAT, która nie podlega odliczeniu i która jest uwzględniona w wartości początkowej Licencji, a kwotą VAT nieodliczonego, która wynika z faktur dokumentujących nabycie Licencji, otrzymanych w okresach późniejszych niż moment przyjęcia Licencji do ewidencji.

Bank zaznacza przy tym, że przedmiotem niniejszego wniosku nie jest traktowanie w CIT korekty VAT, o której mowa w art. 91 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług („ustawa o VAT”).

Pytania

1.  Czy wartość początkową Licencji należy powiększyć o VAT naliczony, niepodlegający odliczeniu, wyłącznie z już otrzymanych faktur dokumentujących nabycie Licencji w tym zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT jest już ustalone w dacie przyjęcia Licencji do ewidencji?

2.  Czy w tym zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT jest ustalane po dacie przyjęcia Licencji do ewidencji – z powodu wpływu faktur po dacie przyjęcia Licencji do ewidencji – różnica między VAT, który powiększył wartość początkową, a VAT faktycznie nieodliczonym z danej faktury stanowi koszt uzyskania przychodów odpowiednio w okresie wpływu tej faktury?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Banku wartość początkową Licencji należy powiększyć o VAT naliczony, niepodlegający odliczeniu, wyłącznie z już otrzymanych faktur dokumentujących nabycie Licencji w tym zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT jest już ustalone w dacie przyjęcia Licencji do ewidencji.

2.  Zdaniem Banku, w tym zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT jest ustalane po dacie przyjęcia Licencji do ewidencji – z powodu wpływu faktur po dacie przyjęcia Licencji do ewidencji – różnica między VAT, który powiększył wartość początkową, a VAT faktycznie nieodliczonym z danej faktury stanowi koszt uzyskania przychodów odpowiednio w okresie wpływu tej faktury.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1

Art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że:

Licencje są nabywane przez Bank odpłatnie, a zatem za ich wartość początkową uważa się cenę ich nabycia.

Art. 16g ust. 3 ustawy o CIT stanowi, że:

Zatem gdy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT, to VAT ten nie może być elementem wartości początkowej dla celów CIT. Natomiast VAT, który nie może być odliczony, stanowi element wartości początkowej.

W przypadku Banku, który odlicza VAT według WSS, na wartość początkową WNiP składa się zatem co do zasady: kwota netto należna zbywcy Licencji, powiększona o ten VAT naliczony, co do którego (według WSS) Bankowi nie przysługuje prawo do odliczenia.

Wskazany przepis art. 16g ust. 3 ustawy o CIT nie określa jednak sposobu postępowania, gdy faktura dokumentująca nabycie WNiP wpływa po dacie przekazania WNiP do używania, a WSS podatnika fluktuuje z roku na rok i proporcja, w jakiej „podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony”, nie jest znana w dacie przyjęcia WNiP do używania.

Wartość netto kwoty należnej zbywcy jest ustalona i znana w dacie podpisania umowy i zobowiązania się do jej zapłaty. Dlatego – niezależnie od technicznej czynności regulowania ceny Licencji według harmonogramu płatności – pełna kwota netto stanowi cenę należną zbywcy i wartość początkową, zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT.

Analogicznie znana jest kwota VAT od kwoty netto wskazanej w umowie (23% wartości netto). Nie jest jednak wiadome, jaka część tego VAT naliczonego zostanie przez Bank odliczona, jeżeli faktura wpłynie po dacie przekazania Licencji do używania, a zatem w jakiej części VAT naliczony może stanowić wartość początkową WNiP.

Zasada ogólna ustalania VAT w wartości początkowej

W ocenie Banku zasadą ogólną, wynikającą z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT, jest przyjmowanie wartości początkowych WNiP w kwotach netto, co wynika z części przepisu:

Niepomniejszanie kwoty należnej zbywcy o VAT jest zatem możliwe na zasadzie wyjątku. Wyjątkiem, o którym mowa, jest sytuacja, gdy:

Bank stosuje WSS. Zatem – gdy rozliczył już fakturę nabycia Licencji otrzymaną np. przed momentem przekazania WNiP do używania – to można ustalić, iż przysługuje mu prawo do odliczenia VAT dokładnie w proporcji równej WSS, a jednocześnie nie przysługuje mu prawo do odliczenia pozostałej części VAT naliczonego, o którą, zgodnie z WSS, nie można obniżyć VAT należnego.

Bank może wówczas zaliczyć do wartości początkowej kwotę VAT naliczonego w części, która nie podlega odliczeniu od VAT należnego.

Natomiast gdy faktura wpłynie już po dacie przekazania Licencji do używania (czyli po dacie ustalenia wartości początkowej tej Licencji) – to przy przekazaniu Licencji do używania brak jest jeszcze prawa Banku do odliczenia VAT w zakresie faktur, które jeszcze nie zostały otrzymane. W tym momencie VAT nie został jeszcze bowiem naliczony (naliczenie VAT następuje w okresie wystawienia faktury, później niż przyjęcie Licencji do używania).

Nie ma więc całej kwoty VAT nieodliczonej, która powinna być uwzględniona w wartości początkowej. Jednocześnie Bank jest obowiązany zastosować przepis art. 16g ust. 3 ustawy o CIT i ustalić wartość początkową Licencji w kwocie prawidłowej oraz zgodnej ze stanem faktycznym.

Zdaniem Banku dla celów ustalenia wartości początkowej należy więc:

1)  w pierwszej kolejności określić, jaka jest cena netto Licencji w umowie,

2)  w drugiej kolejności ustalić, czy wystąpił podatek naliczony, a Bankowi „nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony”.

Jeśli wystąpił podatek naliczony, Bank powinien doliczyć do ceny netto VAT w tej części, w której już można uznać, że Bank nie może odliczyć go od VAT należnego.

Jednak w odniesieniu do faktur, które do momentu przekazania Licencji do ewidencji nie wpłynęły jeszcze do Banku, Bank nie powinien doliczać nieznanej – „hipotetycznej” – części nieodliczalnego VAT z tych faktur do wartości początkowej Licencji. W tym zakresie VAT nie należy wtedy uwzględniać w wartości początkowej Licencji, dlatego że nie jest wiadome, jaka część tego VAT będzie mogła zostać odliczona.

W tym wypadku elementem wartości początkowej WNiP powinna być kwota netto całego zobowiązania wobec licencjodawcy, bez względu na termin wpływu faktur. Z kolei „przyszły” VAT z faktur, które Bank dopiero otrzyma, nie stanowi jeszcze bynajmniej „podatku naliczonego, co do którego Bankowi nie przysługuje prawo do jego odliczenia”. Nie powinien być zatem elementem wartości początkowej.

Bank pomocniczo wskazuje, że przedstawiona konkluzja zgodna jest systemowo i celowościowo z zasadą włączania do wartości początkowej tych kwot, które są „ustalone” na moment przekazania do używania. Powyższe uznawane jest przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Jak uznał np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 4005/13:

Ustalenie wartości początkowej jest zatem uregulowane jako mające miejsce właśnie w momencie przyjęcia składnika majątku do używania.

Tym samym – w ocenie Banku – wartość początkową Licencji należy powiększyć o VAT naliczony, niepodlegający odliczeniu, wyłącznie z już otrzymanych faktur dokumentujących nabycie Licencji w tym zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT jest już ustalone w dacie przyjęcia Licencji do ewidencji.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2

Ze względu na to, że prawo do odliczenia VAT z faktury, która otrzymywana jest po dacie przekazania Licencji do używania, ustalane jest później – Bank powinien „urealnić” w CIT różnicę między kwotą VAT wliczoną do wartości początkowej a kwotą VAT faktycznie nieodliczoną.

Przykładowo, gdyby Bank ujął w wartości początkowej jedynie wartość netto danej faktury, po czym – w kolejnym roku – faktura zostałaby otrzymana i rozliczona według WSS równego 5%, to wówczas Bank powinien rozpoznać 95% kwoty VAT (kwotę nieodliczonego podatku VAT) w KUP.

W tym zakresie istotny jest art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

W doktrynie określa się, że jednym z warunków, aby dana kwota zaliczona była do KUP, jest to, aby faktycznie obciążyła ona podatnika. W tym zakresie należy uznać, że ekonomiczny koszt VAT, którego Bank nie może odliczyć, ponoszony jest dopiero w tym momencie, w którym faktycznie ustalone zostaje, że VAT nie może być odliczony.

Dopiero w momencie rozliczenia VAT według WSS – czyli w dacie faktury – Bank ponosi bowiem koszt VAT, którego rzeczywiście nie może odliczyć.

Ponadto art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a tiret drugie i lit. c ustawy o CIT stanowią, że:

Powyższe regulacje określają zasadę potrącania VAT w KUP w okresie, w którym ustalono, że VAT nie podlega odliczeniu albo w którym skorygowano możliwość odliczenia.

Na ich podstawie stwierdza się m.in., że: VAT nieodliczony może stanowić KUP; lub też, że korekta VAT zgodnie z art. 91 ustawy o VAT stanowi podstawę rozpoznania KUP właśnie „na bieżąco”.

Z takim stanowiskiem zgodził się np. Dyrektor IS w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 26 stycznia 2012 r., sygn. IPPB3/423-923/11-2/JD, potwierdzając, że:

Powyższe powinno zdaniem Banku znaleźć analogiczne zastosowanie w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku.

Należy uznać, że gdy – wskutek braku określenia prawa do odliczenia VAT w dacie przyjęcia Licencji do używania, z powodu wpływu faktur w późniejszym okresie – Bank nie powiększy wartości początkowej Licencji o VAT, to zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a tiret drugie ustawy o CIT wystąpi sytuacja, w której VAT nie powiększa wartości początkowej, lecz jednocześnie nie może być odliczony dla celów VAT.

W takim przypadku przywołany powyżej przepis stanowi podstawę prawną zaliczenia VAT faktycznie nieodliczonego według WSS z roku faktury do KUP Banku w okresie bieżącym (w okresie rozliczenia tej faktury).

Również przepis art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. c ustawy o CIT stanowi wskazówkę w zakresie zaliczania VAT faktycznie nieodliczonego do KUP w okresie otrzymania faktury. Przepis ten wskazuje, że dodatkowe rozliczenia i korekty na gruncie przepisów o VAT – również w odniesieniu do WNiP – mają wpływ w CIT w okresach bieżących, w których dokonuje się tych rozliczeń.

Tak samo jak skorygowanie wcześniejszego odliczenia VAT według wstępnego WSS do ostatecznej proporcji dla zakończonego roku (tzw. korekta VAT) prowadzi do rozpoznania KUP „na bieżąco” – tak również i ustalenie, że wystąpił VAT nieodliczalny według WSS z roku faktury, który to VAT nie został wcześniej wliczony do wartości początkowej, powinno prowadzić do rozpoznania KUP w okresie tego zdarzenia.

Konsekwentnie należy stwierdzić, że – jako zasada ogólna – rozliczenia z tytułu VAT (w tym wskutek ustalenia prawa do odliczenia w momencie wpływu faktury), gdy mają miejsce po przyjęciu Licencji do używania, powinny być ujmowane w CIT na zasadach ogólnych, w okresie bieżącym, w którym dokonano tych rozliczeń z tytułu VAT.

Tym samym, zdaniem Banku, w tym zakresie, w którym prawo do odliczenia VAT jest ustalane po dacie przyjęcia Licencji do ewidencji – z powodu wpływu faktur po dacie przyjęcia Licencji do ewidencji – różnica między VAT, który powiększył wartość początkową, a VAT faktycznie nieodliczonym z danej faktury stanowi koszt uzyskania przychodów odpowiednio w okresie wpływu tej faktury.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości, które nie zostały wykazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:

• przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz
• potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Natomiast stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z powyższego przepisu, amortyzacji dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego, którą ustala się w zależności od tego w jaki sposób nastąpiło nabycie podlegającego amortyzacji składnika majątkowego.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:

Natomiast zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT;

Z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że bank w ramach działalności gospodarczej nabywał i będzie nabywał licencje na oprogramowanie komputerowe, jednak co istotne wniosek o interpretację dotyczy wyłącznie tych przypadków, w  których zobowiązanie do zapłaty za nabywane przez bank licencje jest wykonywane w ramach harmonogramu płatności, obejmującego więcej niż jedną płatność. Kolejne płatności są regulowane odrębnymi fakturami VAT. Większość płatności jest regulowana po oddaniu licencji do używania.

Jednocześnie z wniosku nie wynika, że w związku z umowami następuje przeniesienie autorskich praw majątkowych do oprogramowania w zakresie chronionych pól eksploatacji (art. 74 ust. 4 Prawa autorskiego). Z wniosku wynika, że licencje na oprogramowanie są nabywane przez Wnioskodawcę dla własnych potrzeb celem wykorzystania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, ponoszone przez bank opłaty licencyjne nie powinny być w analizowanej sytuacji rozpatrywane zatem w kontekście wydatków na nabycie wartości niematerialnej i prawnej, lecz jako okresowe – odrębnie fakturowane – opłaty za możliwość korzystania z oprogramowania. Powinny być zatem rozpoznawane w kosztach na zasadach określonych w art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT, na podstawie otrzymanych poszczególnych faktur.

W przypadku więc nabycia w przedstawionych okolicznościach przez bank prawa do korzystania z oprogramowania komputerowego, należności przekazywane licencjodawcy nie są objęte dyspozycją przepisów o amortyzacji na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w szczególności art. 16b ust. 1 pkt 5, art. 16g ust. 14, art. 16m ust. 1 pkt 1).

Opłat cyklicznych płaconych przez bank tytułem korzystania z oprogramowania komputerowego nie można uznać za cenę nabycia stanowiącą wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych.

W konsekwencji, w przypadku wystąpienia podatku VAT, wynikającego z otrzymanych przez bank faktur, bank będzie mógł rozpoznać koszty uzyskania przychodów w wysokości VAT niepodlegającego odliczeniu na bieżąco, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT.

Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:

·      podatek naliczony – w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej (lit. a tiret drugie);

·      kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 16a-16m, lub dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi tej amortyzacji – w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (lit. c).

Tym samym, wszelkie rozliczenia z tytułu podatku VAT powinny być w opisanym przypadku ujmowane w CIT na bieżąco, w momencie dokonywania tych rozliczeń.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, oraz wyroków sądów administracyjnych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określony stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się odnoszących.

Powołane interpretacje oraz orzeczenia sądu nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.