0114-KDIP2-2.4010.215.2026.1.KW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości ujęcia w kosztach uzyskania przychodu wydatków na nabycie gwarancji pochodzenia, które następnie wygasły i nie zostały umorzone. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

„Wnioskodawca” lub dalej: „Spółka” to spółka prawa handlowego, działająca na rynku od 2013 roku. Głównym przedmiotem jej działalności jest handel energią elektryczną (35.14.Z). W 2014 roku Spółka uzyskała koncesję na obrót energią elektryczną, zaś w 2015 roku rozpoczęła nabywanie energii elektrycznej od wytwórców wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii.

Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka - ze względu na charakter prowadzonej działalności - nie produkuje samodzielnie energii elektrycznej, a także nie zużywa energii elektrycznej będącej przedmiotem jej działalności na potrzeby własne.

Spółka sprzedaje wyłączenie 100% zieloną energię (pochodzącą z odnawialnych źródeł energii elektrycznej). Spółka należy do grupy kapitałowej posiadającej własne elektrownie wiatrowe i farmy fotowoltaiczne, współpracując jednocześnie z niebędącymi z nią powiązanymi producentami energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł.

W celu zagwarantowania, że całość energii elektrycznej sprzedawanej przez Spółkę pochodzi z odnawialnych źródeł, niezbędne jest posiadania i umarzanie gwarancji pochodzenia (dalej: „GP”).

W celu wywiązania się wobec nabywców energii elektrycznej z obowiązku udowodnienia, że energia elektryczna sprzedawana przez Wnioskodawcę pochodzi z odnawialnych źródeł, Spółka musi nabywać GP w celu ich późniejszego umorzenia. Bez nabywania GP dla całego wolumenu energii elektrycznej sprzedawanego przez Spółkę, twierdzenie, że sprzedaje Ona wyłącznie zieloną energię byłoby niemożliwe do udowodnienia.

GP jest dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu energii elektrycznej, że określona w tym dokumencie ilość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona w instalacjach odnawialnych źródeł energii.

Z GP nie wynikają żadne prawa majątkowe (nie stanowi ona papieru wartościowego), a ich przekazanie następuje niezależnie od przeniesienia praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia (które są odrębnym instrumentem i papierem wartościowym).

GP stanowią instrument wsparcia w ramach systemu odnawialnych źródeł energii oraz element polityki środowiskowej Unii Europejskiej, której celem jest wskazanie rodzajów źródeł oraz paliw, z których energia powstaje. GP wydawane są przez Urząd Regulacji Energetyki [dalej: URE] w postaci elektronicznej i przekazywane bezpośrednio do Rejestru Gwarancji Pochodzenia (dalej: „RGP”) prowadzonego przez (...) S.A. (dalej: „TGE”).

Po wystawieniu, GP są bezpośrednio wczytywane do systemu informatycznego TGE. Od tego momentu posiadacz GP może odnieść dwojaką korzyść z ich posiadania. Mogą być one przedmiotem dalszego obrotu (sprzedaż) lub jako instrument wsparcia sprzedaży, posłużyć odpłatnie lub bezpłatnie do poświadczenia odbiorcy końcowemu źródeł pochodzenia energii (umorzenie).

Podkreślenia wymaga fakt, że wytwórcy zielonej energii elektrycznej w oparciu o wolumen wyprodukowanej energii regularnie składają do URE wnioski o przyznanie odpowiedniego wolumenu GP. Prezes URE, po pozytywnej weryfikacji wniosku, przypisuje w RGP odpowiednią ilość GP.

Przypisane GP są ujmowane w paczkach. Każda paczka ma swój unikalny numer. Od momentu pojawienia się GP w RGP, wytwórcy uprawnieni się do obrotu GP w sposób opisany powyżej.

Jak wynika ze strony internetowej URE (https://www.ure.gov.pl/pl/oze/gwarancje- pochodzenia/6816,Gwarancja-pochodzenia-dokument-pochodzenia-energii-wytworzonej-ze-zrodel -odnawia.html), Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje gwarancje pochodzenia na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (dalej: „uOZE”).

Szczegółowe przepisy regulujące instytucję gwarancji pochodzenia zawarte zostały w Rozdziale 5 niniejszej ustawy.

GP wytworzonych z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii (katalog tych źródeł określony jest w uOZE) jest jedynym dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu, że określona w tym dokumencie ilość energii elektrycznej została wytworzona z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii i wprowadzona do sieci odpowiednio elektroenergetycznej do której jest przyłączony co najmniej jeden odbiorca inny niż podmiot wytwarzający energię elektryczną lub została wprowadzona w inne miejsce zgodnie z art. 120 ust. 5 uOZE.

GP wydaje się w terminie 30 dni od dnia zakończenia wytworzenia danej ilości energii elektrycznej objętej wnioskiem. Należy wskazać, że zgodnie z art. 121 ust. 3 pkt 4 uOZE, wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia zawiera określenie okresu, obejmującego jeden lub więcej następujących po sobie miesięcy kalendarzowych danego roku kalendarzowego, w którym energia elektryczna, została wytworzona z odnawialnych źródeł energii ze wskazaniem daty rozpoczęcia i zakończenia jej wytwarzania, przy czym okres ten nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.

Zgodnie natomiast z art. 125 ust. 1 pkt 1 uOZE, Prezes URE odmawia wydania gwarancji pochodzenia, jeżeli wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia został złożony odpowiednio do operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub jednostki akredytowanej, po upływie 30 dni od dnia zakończenia wytworzenia danej ilości energii elektrycznej objętej wnioskiem.

Należy dodatkowo podkreślić, że każda GP:

• wydawana jest w postaci elektronicznej i przekazywana bezpośrednio do RGP,
• jest ważna przez okres 12 miesięcy od dnia zakończenia wytwarzania odpowiednio energii elektrycznej,
• jest oznaczona indywidualnym numerem, zawiera zakres danych tożsamy z danymi wskazanymi we wniosku o wydanie GP oraz określa datę jej ważności,
• wydawana jest za wytworzoną energię elektryczną z dokładnością do 1 MWh.

W konsekwencji, aby Spółka mogła dokonywać obrotu zieloną energią elektryczną, musi posiadać i umarzać GP.

Jednocześnie - ponieważ Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie wytwarzania energii elektrycznej - Spółka nabywa GP od podmiotów trzecich w celu ich późniejszego umorzenia.

Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym, Spółka umarza GP w przypadkach, gdy:

1) kontrahent nabywa energię elektryczną od Spółki razem z GP - w tym wypadku Spółka umarza na rzecz kontrahenta odpowiednią ilość GP odpowiadającej wolumenowi nabytej przez niego energii elektrycznej,

2) kontrahent nabywa od Spółki wyłącznie GP, a Spółka GP na jego rzecz umarza, przy czym umorzone przez Spółkę GP nie są powiązane ze sprzedaną przez Spółkę energią elektryczną, a stanowią odrębny przedmiot obrotu.

Niezależnie od powyższego, po stronie Spółki okresowo występują sytuacje, w których nabyła ona - i poniosła w związku z tym określony wydatek - więcej GP, niż jest to wymagane dla pokrycia zapotrzebowania jej kontrahentów na umorzone GP (niezależnie od tego czy są one nabywane razem z energią elektryczną czy jako odrębny przedmiot obrotu).

Powyższe jest związane z faktem, że GP - jak zostało to już wskazane - ważne są jedynie przez 12 miesięcy od zakończenia wytwarzania energii elektrycznej oraz muszą zostać umorzone w okresie 18 miesięcy od zakończenia wytwarzania energii elektrycznej. Wraz z upływem powyższych terminów GP wygasa zgodnie z art. 122 ust. 4 uOZE.

W przypadku wygaśnięcia GP, Spółka nie ma możliwości przychodu związanego z ich sprzedażą. GP, które wygasły nie mogą być przedmiotem obrotu i zostają z mocy prawa utracone w sposób definitywny. Przy czym - ze względu na niematerialny charakter GP - datę ich wygaśnięcia definiuje data ważności dokumentowana w RGP odrębnie dla każdej GP lub paczki GP.

Jednocześnie wskazać należy, że niezależnie od tego czy GP zostaną umorzone w związku z zawieranymi z kontrahentami transakcjami czy też wygasną, zawsze są nabywane one w celu ich umorzenia w celu zagwarantowania, że dany wolumen energii elektrycznej pochodzi z odnawialnych źródeł.

Sytuacje, w których GP wygasają (a zatem nie zostają umorzone) występuje, gdy Spółka - bazując na prognozach sprzedaży energii elektrycznej oraz GP w przyszłych okresach - nabędzie ich większą ilość, a faktyczna ilość przyszłych transakcji jest mniejsza niż uprzednio prognozowana.

Jednocześnie okoliczności związanych z faktem, że Spółka nabywa GP, które wygasają, a więc nie zostaną sprzedane i umorzone (a w efekcie nie powstanie w związku z tym przychód), nie można uznać za takie, które powstały z winy Wnioskodawcy lub takie, do których Wnioskodawca się przyczynił.

Niezależnie od budowania przewagi konkurencyjnej, sprzedaż GP związana będzie z faktycznym wolumenem energii elektrycznej zużywanym przez jej kontrahentów. Zapotrzebowanie na energię elektryczną może być szacowane przy uwzględnieniu takich zmiennych jak pora roku czy pora dnia przy jednoczesnym posłużeniu się danymi historycznymi. Jednak szacowanie zapotrzebowania na energię elektryczną (a w konsekwencji na GP) zawsze będzie stanowić szacunek, gdyż wpływ na to mają okoliczności, których nie można przewidzieć.

Mając też na uwadze okres ważności GP (12 miesięcy), prognozy związane z przyszłym zapotrzebowaniem dokonywane są dużym wyprzedzeniem, a co to za tym idzie, w sposób naturalny obarczone większym ryzykiem nieścisłości, którego Wnioskodawca nie jest w stanie całkowicie wyeliminować ze swojej działalności.

Dodatkowo - jak wskazano już uprzednio - wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup GP ponoszone są w celu uzyskania przychodów i pozostają w związku funkcjonalnym z przychodami, ponieważ konieczność ich poniesienia wynika z uregulowań prawnych rynku energii. Zakup GP należy uznać za formalny obowiązek, będący warunkiem, od którego de facto zależy możliwość dokonywania obrotu zieloną energią.

W przypadku, gdyby Spółka utrzymywała, że obraca wyłącznie zieloną energią, nie dysponując jednocześnie GP pod całość wolumenu energii elektrycznej będącego przedmiotem sprzedaży, wprowadzałaby odbiorców tejże energii w błąd, narażając się na konsekwencje prawne wynikające z przepisów odrębnych.

Na tle powyższego po stronie Wnioskodawcy pojawiła się wątpliwość, co do prawa ujmowania w kosztach uzyskania przychodu GP, które zostały przez Spółkę nabyte, ale na skutek zmiany okoliczności faktycznych i biznesowych, wygasły i nie zostały ostatecznie umorzone.

Pytanie

Czy wydatki na nabycie przez Wnioskodawcę gwarancji pochodzenia, które następnie wygasły zgodnie z art. 122 ust. 4 ustawy o 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii i nie zostały umorzone zgodnie z art. 124a tejże ustawy stanowią koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy wydatki na nabycie przez Wnioskodawcę gwarancji pochodzenia, które następnie wygasły zgodnie z art. 122 ust. 4 ustawy o 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii i nie zostały umorzone zgodnie z art. 124a tejże ustawy stanowią koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”).

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „uCIT”), przedmiotem podatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b uCIT, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze uCIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 uCIT.

Konstrukcja art. 15 ust. 1 uCIT przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 UPDOP), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 UPDOP.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
• jest definitywny, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 UPDOP nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W innych przypadkach należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Dla kwalifikacji prawnopodatkowej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (dalej: „uOZE”) GP wytworzonych z odnawialnych źródeł energii w instalacjach energii elektrycznej wyrażonych w MWh wydawana w postaci elektronicznej, jest jedynym dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu, że określona w tym dokumencie ilość energii elektrycznej zostawała wytworzona ze źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii i wprowadzona do sieci odpowiednio elektroenergetycznej, do której jest przyłączony co najmniej jeden odbiorca inny niż podmiot wytwarzający energię elektryczną.

Zgodnie z art. 120 ust. 3 uOZE, GP są zbywalne.

Jak stanowi art. 122 ust. 3 uOZE, GP jest ważna przez okres 12 miesięcy od dnia zakończenia wytwarzania w instalacji odnawialnego źródła energii objętych wnioskiem o wydanie gwarancji pochodzenia energii elektrycznej.

Natomiast zgodnie z art. 122 ust. 3a-4 uOZE, GP które nie została umorzone przed upływem 18 miesięcy od daty zakończenia wytwarzania energii elektrycznej, zostaje wygaszona.

Szczegółowe zasady umarzania gwarancji pochodzenia określa art. 124a uOZE.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki na nabycie przez GP, które następnie wygasły zgodnie z art. 122 ust. 4 ustawy o 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii i nie zostały umorzone zgodnie z art. 124a tejże ustawy stanowią koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w świetle art. 15 ust. 1 uCIT.

Nie budzi wątpliwości na tle przedstawionego stanu faktycznego, że koszt związany z nabyciem GP jest ponoszony przez Wnioskodawcę i ma charakter definitywny, jak również to, że jest on związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością oraz jest właściwie udokumentowany.

Wydatki na nabycie GP, nie zostały również wymienione w katalogu art. 16 ust. 1 uCIT.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie budzi również wątpliwości, że wydatki na nabycie GP ponoszone są w celu osiągnięcia przychodu. Jak zostało bowiem wskazane w stanie faktycznym – niezależnie od tego czy GP zostaną umorzone czy też wygasną, Spółka każdorazowo nabywa je w celu umorzenia na rzecz jej kontrahentów.

Mając na uwadze, że umorzenie GP na rzecz jej kontrahentów każdorazowo związane jest z ich uprzednią sprzedażą, wydatek na ich nabycie związany jest bezpośrednio z celem jakim jest uzyskanie przychodu przez Wnioskodawcę.

Bez znaczenia w ocenie Wnioskodawcy pozostaje fakt, że część z nabytych GP - ze względu na brak realizacji planów związanych z ich zbyciem i umorzeniem – wygasa zanim dojdzie do ich sprzedaży. Nadrzędnym dla oceny czy wydatek na nabycie GP stanowi koszt uzyskania przychodów powinien być cel jego poniesienia, jakim jest uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Bez znaczenia przy tym powinno być czy – na skutek późniejszej zmiany okoliczności faktycznych - wydatek ten wygenerował faktyczny przychód.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie również w interpretacjach organów podatkowych. W swoich stanowiskach, organy podatkowe odnosiły się wprost do zagadnienia utraty przydatności lub ważności towaru, a więc sytuacji, w której nie było możliwe uzyskanie przychodu związanego z jego sprzedażą, mimo wcześniejszego poniesienia wydatków związanych z jego nabyciem.

Przykładowo wskazać można na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) z dnia 7 grudnia 2018 roku, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.407.2018.1.AP, w której DKIS zaaprobował stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „nie ulega wątpliwości, że strata spowodowana likwidacją przedmiotowego towaru była normalnym następstwem prowadzonej działalności w danej branży, a podatnikowi nie można przypisać winy przy jej powstaniu. W szczególności zaistniały stan faktyczny nic wynikał z celowego działania Spółki lub z jej zaniechania. Wnioskodawca zakupił od producenta tyle towaru, ile następnie przekazał do sieci sklepów, z którymi współpracował, czyli ostrożnie i racjonalnie szacował ryzyko i korzyści z tego przedsięwzięcia biznesowego i w końcowym rozliczeniu osiągnął zysk. Mając powyższe na względzie Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż strata w środkach obrotowych będąca wynikiem likwidacji kart i naklejek kolekcjonerskich może być przez Wnioskodawcę uznana za koszt uzyskania przychodu.”

Natomiast w interpretacji z dnia 24 września 2025 roku, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.394.2025.2.KM DKIS wskazał, że: „straty w środkach obrotowych powstałe w trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem dochowania należytej staranności w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu.”.

GP nie stanowią fizycznego towaru, do których odnosił się DKIS w przytoczonych interpretacjach, niemniej jednak, stanowiska powyższe można odnosić w sposób analogiczny do stanu faktycznego wskazanego przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca, szacując ryzyka i korzyści związane z nabyciem określonego wolumenu GP postępował w sposób racjonalny, opierając się na prognozach i szacunkach przyszłej sprzedaży. Jednak ze względu na brak zrealizowania planów sprzedażowych część GP - z mocy prawa - wygasła, mimo uprzedniego poniesienia wydatków na ich nabycie.

W świetle powyższego Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki na nabycie przez GP, które następnie wygasły zgodnie z art. 122 ust. 4 uOZE i nie zostały umorzone zgodnie z art. 124a uOZE stanowią koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w świetle art. 15 ust. 1 uCIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.