0114-KDIP2-2.4010.190.2026.1.ASK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości pomniejszenia w kolejnych latach podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. [dalej: Wnioskodawca lub Spółka] jako autoryzowany dealer zajmuje się sprzedażą detaliczną (...). Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce dla potrzeb CIT i jest czynnym podatnikiem VAT.

Spółka nie osiągnęła za 2025 r. wymaganego poziomu rentowności, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT, tj. 2% udziału dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych w przychodach innych niż z zysków kapitałowych.

Z uwagi jednak na wysoką rentowność w latach poprzednich, tj. w jednym z trzech poprzedzających 2025 rok lat podatkowych, Spółka skorzystała z wyłączenia z obowiązku obliczania podatku minimalnego za 2025 rok na podstawie art. 24ca ust. 14 pkt 9 i tym samym, nie uzyskała za 2025 rok statusu podatnika tzw. minimalnego podatku dochodowego [dalej: podatek minimalny lub minimalny CIT].

Spółka przewiduje jednak, że w kolejnych latach jej rentowność może nie ulec dostatecznej poprawie i jednocześnie, Spółka może nie mieć już możliwości skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT, w konsekwencji czego będzie zobowiązana do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT i obliczenia należnego podatku, zgodnie z zasadami art. 24ca ustawy o CIT. W szczególności, o ile w 2024 r. Spółka była zwolniona z podatku ze względu na tzw. rentowność grupową, to niestety w kolejnych latach rentowność całej grupy może nie osiągnąć już wymaganego progu >2%.

Spółka na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej korzysta z faktoringu pełnego, zwanego również faktoringiem bez regresu, będącego usługą finansową polegającą na sprzedaży firmie faktoringowej (instytucji finansowej) wierzytelności wynikających z wystawionych przez Spółkę faktur z tytułu sprzedaży towaru lub świadczenia usług.

W ramach tej usługi faktor przelewa na rachunek Spółki cenę za wierzytelność przed terminem płatności ustalonym dla klienta, co pozwala Spółce na szybkie uzyskanie środków pieniężnych za sprzedany towar lub świadczone usługi, bez konieczności oczekiwania na zapłatę, która często bywa odroczona w czasie. Jednocześnie faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności kontrahenta Spółki.

Jako faktorant, Spółka przenosi na faktora wierzytelności wynikające z zawartych przez Spółkę ze swoimi kontrahentami umów sprzedaży towarów lub świadczenia usług. W zamian za świadczenie tej usługi faktor pobiera prowizję, a odpowiedzialność za dochodzenie należności oraz zarządzanie ryzykiem niewypłacalności leży po jego stronie.

Z tytułu realizacji faktoringu pełnego Spółka rozpoznaje przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz faktora, w wartości ceny sprzedanej wierzytelności, ustalonej zgodnie z umową faktoringu, która zasadniczo odpowiada 100% wartości wierzytelności. Jednocześnie, Spółka rozpoznaje w swoim wyniku podatkowym koszty uzyskania tychże przychodów. Spółka w ustalaniu swoich obowiązków w tym zakresie, kieruje się m.in. wytycznymi wynikającymi z Interpretacji Ogólnej Ministra Finansów z 15.02.2021 r.

Ponieważ zgodnie z art. 24ca ust. 10 pkt 3 w zw. z ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, podstawa opodatkowania podlega pomniejszeniu o przychody, o których mowa w ust. 2, tj. m.in. przychody z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem, Spółka dokonując potencjalnie w przyszłości kalkulacji swojego zobowiązania z tytułu podatku minimalnego planuje pomniejszyć ustaloną wcześniej, zgodnie z art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT, podstawę opodatkowania o pełną wartość przychodów ze sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora, czym spowoduje zmniejszenie podstawy opodatkowania. W szczególnym przypadku, podstawa opodatkowania może ulec obniżeniu do zera.

Spółka ocenia, że zasadność dokonania w przyszłości odliczeń jest oczywista, z niniejszym wnioskiem występuje natomiast z daleko idącej ostrożności.

Pytania

1)  Czy Spółka postąpi prawidłowo pomniejszając w kolejnych latach na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach tzw. faktoringu pełnego, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkuje zmniejszeniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera?

2)  Czy opisane wyżej pomniejszenie przysługuje Spółce na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT niezależnie od tego, czy wybierze podstawową metodę obliczania podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 24ca ust. 3 czy uproszczoną, o której mowa w ust. 3a?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

W ocenie Spółki, Spółka postąpi prawidłowo pomniejszając w kolejnych latach na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach tzw. faktoringu pełnego, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkuje zmniejszeniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera.

Ad 2

W ocenie Spółki, opisane wyżej pomniejszenie przysługuje Spółce na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 niezależnie od tego, czy wybierze podstawową metodę obliczania podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 24ca ust. 3 czy uproszczoną, o której mowa w ust. 3a.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:

Ad 1

Stosowanie do art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT:

podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym:

1)  poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo

2)  osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%,

- wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).

Dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się m.in. kwot wskazanych w art. 24ca ust. 2 pkt 4, tj:

4) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem;

W myśl art. 24ca ust. 3 podstawę opodatkowania stanowi suma:

1)  kwoty odpowiadającej 1,5% wartości przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym oraz

2)  poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem gdy powiązania wynikają wyłącznie z powiązania ze Skarbem Państwa lub jednostkami samorządu terytorialnego lub ich związkami, kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 w takiej części, w jakiej koszty te przewyższają kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P – zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po – przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13,

K – sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

Am – odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd – zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

oraz

4) kosztów:

a)  usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,

b)  wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7,

c)  przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze

- poniesionych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 11j ust. 2, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają o 3 000 000 zł kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - O)] x 5%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P – zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po – przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13,

K – sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

Am – odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

O – zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odsetki, bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1.

Ponadto, stosowanie do art. 24ca ust. 3a ustawy o CIT:

podatnik może wybrać uproszczony sposób ustalania podstawy opodatkowania stanowiącej kwotę odpowiadającą 3% wartości osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, przy czym o wyborze takiego sposobu ustalania podstawy opodatkowania podatnik informuje w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, za który dokonał takiego wyboru.

Z kolei na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, podstawa opodatkowania podlega pomniejszeniu o przychody, o których mowa w ust. 2. Przepis ten, przytoczony powyżej, na wstępie uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy, uwzględnia m.in. przychody ze sprzedaży wierzytelności.

W ocenie Spółki, z przywołanych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, że podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym, o której mowa w art. 24ca ust. 3 lub ust. 3a ustawy o CIT, obniża się o pełną wartość przychodów podatkowych uzyskanych z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach tzw. faktoringu pełnego. W oczywisty sposób odliczenie to ma zastosowanie również w sytuacji, gdy powoduje ono zredukowanie podstawy opodatkowania do zera.

Za prawidłowością stanowiska Spółki przemawia szereg argumentów.

Po pierwsze, wykładnia językowa treści przepisu nie pozostawia wątpliwości i może prowadzić tylko do jednego wniosku, że użycie w art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT zwrotu „podlega pomniejszeniu” ma charakter nakazowy i oznacza obowiązek obniżenia podstawy opodatkowania o wskazane „przychody”.

Przepis ten nie wskazuje żadnych innych wartości niż „przychody”, nie wprowadza ograniczeń czy nie odwołuje w swej treści do innych przepisów. Żaden inny przepis ustawy o CIT również nie modyfikuje jego treści ani nie wprowadza dodatkowych warunków czy wyjątków dotyczących jego stosowania. Spółka nie dostrzega żadnych podstaw do tego, aby omawiane odliczenie mogło nie mieć zastosowania w jej przypadku.

Po drugie, stanowisko to w pełni potwierdza zarówno wykładnia celowościowa, jak i historyczna.

Celem ustawodawcy we wprowadzeniu ww. odliczenia było to, aby spółki, które finansują się faktoringiem i rozpoznają z tego tytułu przychody, nie były z tego powodu „karane” podatkiem minimalnym. Nie ma bowiem podstaw do tego, by podatek dochodowy był płacony od transakcji faktoringowych, których wynik jest ujemny (koszty ze zbycia wierzytelności będą zawsze wyższe niż przychody z uwagi na prowizję faktora). Stąd też ustawodawca zezwala na odliczenie przychodów faktoringowych na poziomie obliczenia rentowności. Nie jest to jednak wystarczające, ponieważ spółki, które nie osiągają 2% rentowności nawet po tym odliczeniu byłyby nadal zobligowane do płacenia podatku minimalnego. Dlatego zneutralizowanie przychodów z wierzytelności wymagało wprowadzenia dodatkowo odliczenia od podstawy opodatkowania.

Powyższy cel wybrzmiewa jasno z uzasadnienia do projektu ustawy wprowadzającej omawiane przepisy, tj. do ustawy z 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2180): Proponowana w ust. 2 pkt 4 zmiana zmierza w kierunku osiągnięcia sytuacji pożądanej zarówno z perspektywy faktorantów (zbywających) jak i faktorów (na rzecz których dokonywana jest cesja). W tym celu wyłączenie ze wskaźnika rentowności rozszerzone zostanie o przychody i koszty z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz zarówno instytucji finansowych w rozumieniu art. 15c ust. 16 (już obecnie zwolnionych podmiotowo z minimalnego podatku dochodowego na mocy ust. 14 pkt 2), jak i instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (dalej: „Prawo bankowe”) w przypadku których przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu wierzytelności powstałych w wyniku umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem. Symetrycznie z powyższym przepisem przychody, o których mowa w ust. 2 pkt 4 podlegać będą wyłączeniu z podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym (ust. 10).

Spółka planuje zatem stosować przepis art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT zgodnie z jego brzmieniem oraz celem jego wprowadzenia.

Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w rozstrzygnięciach Dyrektora KIS wydanych w analogicznych sprawach.

Przykładowo, w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 3 września 2025 r. o sygn. akt: 0111-KDIB1- 1.4010.415.2025.1.SG, organ za prawidłowe uznał stanowisko, że podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Spółkę za rok podatkowy zakończony z dniem 31 marca 2025 r., należało pomniejszyć o przychody podatkowe uzyskane w tym roku podatkowym z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach umów faktoringu pełnego, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkowałoby zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera oraz, że podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Spółkę w przyszłych, poszczególnych latach podatkowych, należy pomniejszyć o uzyskane w danym roku podatkowym przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach umów faktoringu pełnego, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera.

Podobnie rozstrzygnął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 września 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.365.2025.1.ASK, w której potwierdził, że Spółka jako faktorant ustalając podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym, zgodnie z art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT powinna pomniejszyć podstawę opodatkowania o wartość przychodów, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT (wartość przychodów uzyskanych z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem).

Uwzględniając przedstawioną podstawę prawną oraz argumentację, Spółka będzie postępować prawidłowo pomniejszając w kolejnych latach na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach faktoringu pełnego.

Ad 2

Art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT nie zawiera żadnego odesłania ani ograniczenia wskazującego, że przewidziane w nim pomniejszenie ma zastosowanie wyłącznie do podstawy opodatkowania ustalanej według metody określonej w art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT. Przepis posługuje się ogólnym pojęciem podstawy opodatkowania, bez różnicowania sposobu jej kalkulacji .

Skoro ustawodawca nie wprowadził ograniczenia, należy przyjąć, że pomniejszenie ma zastosowanie do każdej podstawy opodatkowania ustalonej na gruncie art. 24ca, niezależnie od zastosowanej metody określonej w ust. 3, bądź ust. 3a tego przepisu.

Tym samym uznać należy, że pomniejszenie przysługuje Spółce na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 niezależnie od tego, czy wybierze podstawową metodę obliczania podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT, czy uproszczoną, o której mowa w ust. 3a.

W świetle powyższego Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”)

Art. 7 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że:

Taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o CIT powoduje więc, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze – przychód, a po drugie – koszty jego uzyskania.

Od 1 stycznia 2022 r. art. 2 pkt 48 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2105) do ustawy o CIT wprowadzono przepisy dotyczące minimalnego podatku dochodowego od osób prawnych, tj. art. 24ca.

Celem wprowadzenia tego przepisu było ograniczenie stosowania przez podatników mechanizmów optymalizacji mogących skutkować zmniejszeniem zobowiązań podatkowych poprzez zaniżanie dochodu podatkowego.

Zgodnie z art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT,

Natomiast zgodnie z art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT:

W myśl art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 24ca ust. 3a ustawy o CIT,

Stosownie do art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT,

Z powyższego wynika, że art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT wprost odnosi się do katalogu przychodów, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT (przychodów ze zbycia wierzytelności na rzecz instytucji faktoringowej).

Regulacja ta została wprowadzona do ustawy o CIT na mocy art. 1 pkt 20 lit e) tiret 2 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2022 poz. 2180).

Z opisy sprawy wynika, że Spółka na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej korzysta z faktoringu pełnego, zwanego również faktoringiem bez regresu, będącego usługą finansową polegającą na sprzedaży firmie faktoringowej (instytucji finansowej) wierzytelności wynikających z wystawionych przez Spółkę faktur z tytułu sprzedaży towaru lub świadczenia usług.

W ramach tej usługi faktor przelewa na rachunek Spółki cenę za wierzytelność przed terminem płatności ustalonym dla klienta, co pozwala Spółce na szybkie uzyskanie środków pieniężnych za sprzedany towar lub świadczone usługi, bez konieczności oczekiwania na zapłatę, która często bywa odroczona w czasie. Jednocześnie faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności kontrahenta Spółki.

Jako faktorant, Spółka przenosi na faktora wierzytelności wynikające z zawartych przez Spółkę ze swoimi kontrahentami umów sprzedaży towarów lub świadczenia usług. W zamian za świadczenie tej usługi faktor pobiera prowizję, a odpowiedzialność za dochodzenie należności oraz zarządzanie ryzykiem niewypłacalności leży po jego stronie.

Z tytułu realizacji faktoringu pełnego Spółka rozpoznaje przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz faktora, w wartości ceny sprzedanej wierzytelności, ustalonej zgodnie z umową faktoringu, która zasadniczo odpowiada 100% wartości wierzytelności. Jednocześnie, Spółka rozpoznaje w swoim wyniku podatkowym koszty uzyskania tychże przychodów. Spółka w ustalaniu swoich obowiązków w tym zakresie, kieruje się m.in. wytycznymi wynikającymi z Interpretacji Ogólnej Ministra Finansów z 15.02.2021 r.

Spółka dokonując potencjalnie w przyszłości kalkulacji swojego zobowiązania z tytułu podatku minimalnego planuje pomniejszyć ustaloną wcześniej, zgodnie z art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT, podstawę opodatkowania o pełną wartość przychodów ze sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora, czym spowoduje zmniejszenie podstawy opodatkowania. W szczególnym przypadku, podstawa opodatkowania może ulec obniżeniu do zera.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka postąpi prawidłowo pomniejszając w kolejnych latach na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach tzw. faktoringu pełnego, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkuje zmniejszeniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera.

Jak wynika z uzasadnienia tej ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 2544): „Proponowana w ust. 2 pkt 4 zmiana zmierza w kierunku osiągnięcia sytuacji pożądanej zarówno z perspektywy faktorantów (zbywających) jak i faktorów (na rzecz których dokonywana jest cesja). W tym celu wyłączenie ze wskaźnika rentowności rozszerzone zostanie o przychody i koszty z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz zarówno instytucji finansowych w rozumieniu art. 15c ust. 16 (już obecnie zwolnionych podmiotowo z minimalnego podatku dochodowego na mocy ust. 14 pkt 2), jak i instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (dalej: „Prawo bankowe”) w przypadku których przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu wierzytelności powstałych w wyniku umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem.

Symetrycznie z powyższym przepisem przychody, o których mowa w ust. 2 pkt 4 podlegać będą wyłączeniu z podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym (ust. 10).”

Mając na uwadze zarówno treść wprowadzonej regulacji jak i jej uzasadnienie, wskazać należy, że wartość przychodu uzyskanego przez Spółkę (występującej w roli faktoranta) z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo bankowe pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym.

Spółka jako faktorant ustalając podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym, zgodnie z art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT powinna pomniejszyć podstawę opodatkowania o wartość przychodów, o których mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT (wartość przychodów uzyskanych z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem).

Zatem, będzie Państwu przysługiwało prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o przychody uzyskane z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowych w ramach umów faktoringu pełnego, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkowałoby zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem do zera.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

W pytaniu nr 2 natomiast, zgłosili Państwo wątpliwości, czy podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach tzw. faktoringu pełnego, przysługuje Spółce na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT niezależnie od tego, czy wybierze podstawową metodę obliczania podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 24ca ust. 3 czy uproszczoną, o której mowa w ust. 3a.

Wskazać należy, że art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT nie zawiera żadnego odesłania ani ograniczenia wskazującego, że przewidziane w nim pomniejszenie ma zastosowanie wyłącznie do podstawy opodatkowania ustalanej według metody określonej w art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT. Przepis ten posługuje się ogólnym pojęciem podstawy opodatkowania, bez różnicowania sposobu jej kalkulacji.

Skoro ustawodawca nie wprowadził ograniczenia, należy przyjąć, że pomniejszenie ma zastosowanie do każdej podstawy opodatkowania ustalonej na gruncie art. 24ca, niezależnie od zastosowanej metody określonej w ust. 3, bądź ust. 3a tego przepisu.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że pomniejszenie podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym o pełną wartość przychodów z tytułu sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora w ramach tzw. faktoringu pełnego przysługuje Państwu na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 3 niezależnie od tego, czy Spółka wybierze podstawową metodę obliczania podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT, czy też uproszczoną, o której mowa w ust. 3a.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.